Przegląd Pediatryczny

Czasopismo dla lekarzy pediatrów

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2

  1. Prenumerata - Przegląd Pediatryczny

    Prenumerata - Przegląd Pediatryczny

    Prenumerata - Przegląd Pediatryczny Dowiedz się więcej
    Cena: 98,00 zł
  2. Przegląd Pediatryczny 1/2019

    Przegląd Pediatryczny 1/2019

    PRACE HISTORYCZNE/HISTORICAL REVIEWS

    Sto dziesięć lat Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego 

    The 110-year history of the Polish Pediatric Society
    Andrzej Milanowski, Jarosław Peregud-Pogorzelski

    Streszczenie
    W pracy przedstawiono 110 lat historii Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego z uwzględnieniem głównych kierunków działania Towarzystwa w minionym okresie oraz postaci, które miały istotny wpływ na jego powstanie.

    Historia Oddziału Bialskopodlaskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Bialskopodlaski Section of the Polish Pediatric Society
    Tamara Fiedziuk

    Streszczenie
    Krótka historia najmłodszego oddziału Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego w Białej Podlaskiej.

    Historia Oddziału Bydgoskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Bydgoszcz Section of the Polish Pediatric Society
    Mieczysława Czerwionka-Szaflarska

    Streszczenie
    W pracy przestawiono historię Oddziału Bydgoskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego.

    Historia Oddziału Częstochowskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Częstochowa Section of the Polish Pediatric Society
    Małgorzata Klimza

    Streszczenie
    Oddział Częstochowski PTP powołany został uchwałą ZG PTP 01.06.1995 r. z inicjatywy dr. Wiesława Lewanowicza, późniejszego wieloletniego przewodniczącego Oddziału. Istniała potrzeba organizowania szkoleń naukowych na własnym terenie – ówczesnego województwa częstochowskiego – bez konieczności wyjazdów do ośrodków klinicznych. Przez 23 lata naszej działalności odwiedziło nas ze swoimi wykładami wielu znakomitych gości z całej Polski. Choć z liczby 198 członków zostało obecnie 61 osób, nadal spotykamy się, organizujemy spotkania naukowe i czekamy na skromny jubileusz ćwierćwiecza.

    Historia Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Gdansk Section of the Polish Pediatric Society
    Barbara Kamińska

    Streszczenie
    Gdański Oddział Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego powstał ponad 60 lat temu. Jego historię tworzyli wybitni lekarze i nauczyciele, zaangażowani w działalność gdańskiego PTP. Wśród kluczowych postaci należy wymienić profesorów Kazimierza Erecińskiego, Klementynę Świcową, Marię Kamińską, Marię Korzon.

    Historia Oddziału Kieleckiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Kielce Section of the Polish Pediatric Society
    Elżbieta Kołodziej, Zdzisław Domagała, Maciej Szczukocki

    Streszczenie
    Oddział Kielecki Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego został założony w 1951 r. Pierwszą przewodniczącą była dr Maria Mikołajczyk-Kurowska, dyrektor Szpitala Dziecięcego w Kielcach w latach 1938-1950. Oddział Kielecki PTP działał w oparciu o kadry lekarskie szpitala i wpisuje się 67-letnią historią w 100-lecie Szpitala Dziecięcego w Kielcach.

    Historia Oddziału Łódzkiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Lodz Section of the Polish Pediatric Society
    Krzysztof Zeman, Agnieszka Blomberg

    Streszczenie
    Idea powstania Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego (PTP) narodziła się w Łodzi. Oddział Łódzki (OŁ PTP) był też pierwszym organem terenowym PTP. W niniejszym opracowaniu podjęto próbę usystematyzowania danych o łódzkich pediatrach, którzy poprzez swoje inicjatywy, działalność i pasję tworzyli łódzką i polską szkołę pediatryczną w okresie ponad 100 lat.

    Polskie Towarzystwo Pediatryczne na Warmii i Mazurach

    The Polish Pediatric Society in Warmia and Mazury
    Teresa Kołcun-Penkowska

    Streszczenie
    Artykuł przedstawia w skrócie historię Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego na Warmii i Mazurach, w tym sylwetki osób najbardziej zaangażowanych w organizację opieki medycznej nad dziećmi oraz kształcenie przyszłych lekarzy. W ramach krótkiego artykułu nie sposób wspomnieć o zasługach wszystkich. Wspominając jednak niektórych, pamiętamy o wszystkich. To nasi nauczyciele.

    Historia Oddziału Opolskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The origins of the Opole Section of the Polish Pediatric Society
    Jacek Płonka

    Streszczenie
    Historia Oddziału Opolskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego sięga lat 50. XX w. Pierwsze zebrania naukowe odbyły się w latach 1957-1958. Założycielem i pierwszym prezesem była dr Aleksandra Pospieszalska. Sekretariat mieścił się w Szpitalu Dziecięcym w Opolu przy placu Kopernika (wówczas plac Armii Czerwonej). Kolejnymi prezesami byli: dr Zofia Czyżewska, dr Jolanta Kraszewska, dr Halina Kubicka oraz dr Barbara Szczepanik. Obecnie funkcję tę pełni dr Jacek Płonka. Sekretariat Oddziału Opolskiego mieści się na Oddziale Pediatrii Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Opolu.

    Zarys historii Radomskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    An outline of the history of the Radom Section of the Polish Pediatric Society
    Katarzyna Bogucka, Grzegorz Walczyński

    Streszczenie
    Poniższe opracowanie ukazuje działalność Oddziału Radomskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego od chwili powstania w 1958 r. do czasów obecnych. Informuje o kluczowych wydarzeniach w historii pediatrii ziemi radomskiej. Przedstawia również pełnych pasji lekarzy pediatrów, którzy przez lata łączyli swoją intensywną pracę zawodową z aktywną działalnością na rzecz Oddziału Radomskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego.

    Historia Oddziału Rzeszowskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Rzeszow Section of the Polish Pediatric Society
    Artur Mazur, Grażyna Hejda

    Streszczenie
    W pracy przedstawiono najważniejsze wiadomości o historii i rozwoju Oddziału Rzeszowskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego.

     

    Oddział Siedlecki Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Siedlce Section of the Polish Pediatric Society
    Stanisław Pawełczak

    Streszczenie
    Artykuł przedstawia działalność Oddziału Siedleckiego Polskiego Stowarzyszenia Pediatrycznego od 1994 r. Zaprezentowano zarządy kolejnych kadencji. Członkowie Towarzystwa realizowali cele statutowe, w tym: organizację szkoleń i konferencji, integrację środowisk lekarskich, a także instytucji zajmujących się dziećmi na terenie regionu. Członkowie PTP współpracowali w edukacji kadry medycznej.

    Rys historyczny Oddziału Śląskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    Historical view of the Silesian Section of the Polish Pediatric Society
    Anna Obuchowicz, Urszula Grzybowska-Chlebowczyk

    Streszczenie
    Oddział Śląski PTP rozpoczął działalność w 1950 r. z inicjatywy dr. Stanisława Roszaka. Aktualnie liczy ok. 300 członków. W ciągu 68 lat działalności członkami zarządu i przewodniczącymi byli wybitni lekarze i pracownicy Śląskiej Akademii Medycznej/Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. W artykule zamieszczono krótkie dane biograficzne przewodniczących Oddziału oraz nazwiska członków zarządu.

    Historia Oddziału Toruńskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Toruń Section of the Polish Pediatric Society
    Janusz Czarnecki, Sabina Langer-Wojcik

    Streszczenie
    Oddział Toruński Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego powstał w 1990 r. Jego pierwszym przewodniczącym była dr Anna Golińska-Zbucka.
    Cele realizowano poprzez organizowanie 5-6-krotnie w ciągu roku zebrań naukowo-szkoleniowych. W skład zarządu Oddziału Toruńskiego PTP wchodzili pediatrzy: kardiolodzy, nefrolodzy, alergolodzy, endokrynolodzy, neurolodzy, chirurdzy dziecięcy i neonatolodzy.
    Lekarzy pediatrzy OT PTP i kardiolodzy dziecięcy oraz neonatolodzy wzięli udział w Narodowym Programie Profilaktyki i Chorob Układu Sercowo-Naczyniowego POLKARD w latach 2003-2008. Poprzez współpracę z Fundacją „O Uśmiech Dziecka” zdobyli fundusze na zakup aparatury medycznej.

    Historia Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    The history of the Warsaw Section of the Polish Pediatric Society
    Teresa Jackowska, Małgorzata Wielopolska

    Streszczenie
    Przedstawiamy krotką historię Oddziału Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego (OWPTP). Za datę jego powołania można uznać 20.01.1910 r. OWPTP zajmuje się podnoszeniem i doskonaleniem wiedzy i umiejętności zawodowych pediatrów. Organizuje liczne konferencje i warsztaty. Klub 35, kartka z historii, spotkania z emerytowanymi pediatrami – to stałe punkty konferencji. W marcu 2018 r. OWPTP liczył 1213 członków (w tym 979 czynnych członków i 138 emerytowanych).

     

    Rys historyczny Oddziału Zielonogórskiego Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego

    A historical overwiev of the Zielona Gora Section of the Polish Pediatric Society
    Kazimiera Kucharska-Barczyk, Grażyna Suszczewicz, Marcin Zaniew, Zenon Owoc

    Streszczenie
    Zielonogórski Oddział PTP działa na terenie województwa lubuskiego od 1959 r. W czerwcu 2019 r. będzie obchodził swoje 60-lecie. Założycielem towarzystwa był dr Zbysław Kopyść, twórca książki „Kompendium zespołów i rzadkich chorób dziecięcych”. Nasz Oddział liczy aktualnie 72 członków, którzy od wielu lat uczestniczą w szkoleniach, kursach i sympozjach naukowych w kraju oraz za granicą.

    Dowiedz się więcej
    Cena: 30,00 zł
  3. Przegląd Pediatryczny 4/2018

    Przegląd Pediatryczny 4/2018

    PRACE HISTORYCZNE/HISTORICAL REVIEWS

    Polskie Towarzystwo Endokrynologii i Diabetologii Dziecięcej – wczoraj i dzisiaj 

    The Polish Society for Pediatric Endocrinology and Diabetes – yesterday and today
    Mieczysław Walczak, Ewa Małecka-Tendera, Mieczysław Szalecki, Małgorzata Myśliwiec, Artur Mazur, Maciej Hilczer, Elżbieta Petriczko, Tomasz Romer

    Streszczenie
    Opisano ponad 25-letnią historię Polskiego Towarzystwa Endokrynologii i Diabetologii Dziecięcej, od jego utworzenia do czasów współczesnych. Przedstawiono zasadnicze cele działalności Towarzystwa oraz metody ich realizacji. Opisano również główne kierunki działalności naukowej oraz edukacyjnej prowadzonej przez Towarzystwo. Podano także rożne formy nagradzania i wyróżniania działalności naukowej i społecznej.

    Rozwój i działalność Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci

    Development and activity of the Polish Society for Pediatric Gastroenterology, Hepatology and Nutrition
    Józef Ryżko, Mieczysława Czerwionka-Szaflarska, Jarosław Kwiecień

    Streszczenie
    Praca prezentuje historię Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci (PTGHiZD). Autorzy opisują aktywność liderów Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego zaangażowanych w gastroenterologię dziecięcą i drogę prowadzącą do powstania nowego towarzystwa, co nastąpiło w 1998 r. Przedstawiono byłych i obecnych prezesów, Członków Honorowych i przewodniczących Sekcji Specjalistycznych PTGHiZD.

    Historia kardiologii dziecięcej w Polsce

    The history of pediatric cardiology in Poland
    Wanda Kawalec

    Streszczenie
    Ojcem kardiologii dziecięcej w Polsce jest prof. Antoni Chrościcki, który już w latach 40. XX w. w II Klinice Pediatrycznej w Warszawie zorganizował pierwszą pracownię elektrokardiografii, a później poradnię kardiologii dziecięcej. Jego uczniowie byli pionierami kardiologii dziecięcej we wszystkich regionach w kraju. W latach 70. i 80. zaczęły powstawać oddziały kardiologii dziecięcej, które z czasem przekształcały się w ośrodki kliniczne. Szczególne znaczenie dla rozwoju tej dziedziny medycyny miał ośrodek kardiologii w Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, w Klinice Pediatrii, a następnie Centrum Zdrowia Matki Polki w Łodzi oraz w Klinice Pediatrii w Krakowie.

    Historia nefrologii dziecięcej w Polsce

    The history of pediatric nephrology in Poland
    Małgorzata Pańczyk-Tomaszewska, Ryszard Grenda

    Streszczenie
    Nefrologia dziecięca jest stosunkowo nową dziedziną medycyny. W 1973 r. Zarząd Główny Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego zlecił Teresie Wyszyńskiej zorganizowanie Sekcji Nefrologii Dziecięcej. Polskie Towarzystwo Nefrologii Dziecięcej zostało zarejestrowane w 1994 r. W 2015 r. stworzono specjalizację z nefrologii dziecięcej, powołano konsultanta krajowego. W artykule przedstawiono główne etapy rozwoju nefrologii dziecięcej, wprowadzanie kolejno nowych technik dializacyjnych i rozwój transplantacji nerek u dzieci w Polsce.

    Historia polskiej neonatologii

    The history and achievements of Polish neonatology
    Maria Katarzyna Borszewska-Kornacka, Ewa Helwich

    Streszczenie
    W artykule przedstawiono historię specjalności medycznej, jaką jest neonatologia, od jej powstania w 1988 r. aż do chwili obecnej. Przypomniano postaci pediatrów i neonatologów, których praca w szczególny sposób wpłynęła na poprawę opieki okołoporodowej w Polsce. W ukształtowaniu nowoczesnego obrazu neonatologii miały także swój udział fundacje, którym zawdzięczamy wiele istotnych programów medycznych służących diagnostyce i leczeniu noworodków.

    Historia neurologii dziecięcej w Polsce

    The history of pediatric neurology in Poland
    Barbara Steinborn, Sergiusz Jóźwiak

    Streszczenie
    Artykuł prezentuje przeszłość i teraźniejszość neurologii dziecięcej w Polsce, która ma swoje korzenie w neurologii ogólnej, reprezentowanej przez wielu znamienitych naukowców i neurologów praktyków. Ojcem polskiej neurologii jest dr Edward Flatau, znany przede wszystkim jako autor prawa Flataua. Jednak najbardziej znaną postacią w świecie neurologów jest Józef Babiński, który opisał występowanie patologicznego odruchu podeszwowego. Pierwszą polską publikacją w dziedzinie neurologii dziecięcej był artykuł Józefa Brudzińskiego dotyczący opisu objawu oponowego (zgięcie kończyn dolnych przy biernym przywiedzeniu głowy do klatki piersiowej). Współczesną neurologię dziecięcą, po II wojnie światowej, stworzyła profesor Zofia Majewska. Obecnie w Polsce działa 11 ośrodków akademickich, które pełnią rolę zarówno diagnostyczno-terapeutyczną, jak i edukacyjną oraz naukową. Polskie Towarzystwo Neurologów Dziecięcych zostało założone w 1991 r. i obecnie liczy 580 członków, w tym ponad 300 neurologów dziecięcych.

    Historia onkologii i hematologii dziecięcej w Polsce

    The history of pediatric oncology and hematology in Poland
    Michał Matysiak, Elżbieta Adamkiewicz-Drożyńska, Wanda Badowska, Walentyna Balwierz, Radosław Chaber, Alicja Chybicka, Piotr Czauderna, Bożenna Dembowska-Bagińska, Jan Godziński, Grażyna Karolczyk, Bernarda Kazanowska, Jerzy Kowalczyk, Maryna Krawczuk-Rybak, Wojciech Młynarski, Angelina Moryl-Bujakowska, Jarosław Peregud-Pogorzelski, Anna Raciborska, Grażyna Sobol-Milejska, Tomasz Urasiński, Mariola Woszczyk, Mariusz Wysocki, Jan Styczyński, Tomasz Szczepański

    Streszczenie
    Historia onkologii i hematologii dziecięcej w Polsce to ponad 50 lat wytężonej pracy, dzięki której wyniki leczenia dzieci chorych na nowotwory i choroby krwi są porównywalne z osiąganymi przez wiodące ośrodki światowe. Dzięki współpracy trwającej nieprzerwanie od lat 80. XX w. we wszystkich klinikach wchodzących w skład ww. grup terapeutycznych wdrażane są aktualne na świecie metody leczenia nowotworów. To dzięki tej współpracy i wymianie doświadczeń uzyskujemy obecnie ponad 80% całkowitego wyleczenia wszystkich dzieci chorych na nowotwory, a u dzieci mających choroby układu krwiotwórczego sprawność lub poprawę jakości życia.

    Artykuł wycofany na prośbę autorów. Zostanie opublikowany w poprawnej wersji w numerze 2/2019.

    Historia otolaryngologii dziecięcej w Polsce

    The history of pediatric otolaryngology in Poland
    Danuta Gryczyńska, Grażyna Mielnik-Niedzielska

    Streszczenie
    Celem poniższej publikacji jest opisanie historii otolaryngologii dziecięcej w Polsce. Ujęto początki, rozwój i obecną sytuację tej dziedziny medycyny ze szczególnym uwzględnieniem najbardziej wpływowych jej twórców i pionierów. Obszerna analiza powstawania tej, odrębnej obecnie, specjalizacji medycznej zawiera dorobek i zasługi istotnych postaci biorących udział w propagowaniu rozwoju nowych technik operacyjnych stosowanych u dzieci, jak również w scalaniu środowiska laryngologów zajmujących się chorobami wieku dziecięcego. W artykule zawarto informacje dotyczące historii najważniejszych ośrodków otolaryngologii dziecięcej w Polsce, w szczególności zlokalizowanych w Warszawie, Łodzi, Lublinie, Białymstoku, Bydgoszczy, Wrocławiu i Katowicach.

    Polskie Towarzystwo Pneumonologii Dziecięcej

    The Polish Society of Pediatric Pneumonology
    Zbigniew Doniec

    Streszczenie
    Polskie Towarzystwo Pneumonologii Dziecięcej, powołane z inicjatywy pediatrów pneumonologów dziecięcych jest organizacją, której celem jest szeroko rozumiana działalność na rzecz dziedziny medycznej, jaką są choroby płuc dzieci. Działalność ta jest rozwijana głownie w zakresie szkoleniowym we współpracy z innymi towarzystwami lekarskimi. Dotychczasowe doświadczenia i osiągnięcia wydają się potwierdzać zasadność idei, która przyświecała założycielom Towarzystwa w 2007 r.

    Psychiatria dzieci i młodzieży – zarys rozwoju, stan obecny, implikacje na przyszłość

    Child and adolescence psychiatry – outline of progress, status quo, implications for the future
    Izabela Łucka, Monika Fryze

    Streszczenie
    Praca prezentuje historyczny zarys rozwoju psychiatrii dzieci i młodzieży w Polsce, z uwzględnieniem najważniejszych wydarzeń, które miały wpływ na charakter tej specjalizacji lekarskiej. Dodatkowo omawia aktualną sytuację dotyczącą świadczenia usług w zakresie psychiatrii wieku rozwojowego oraz przedstawia implikacje na przyszłość.

    Polskie Towarzystwo Stomatologii Dziecięcej – czym zajmuje się najmłodsze stomatologiczne towarzystwo naukowe w Polsce?

    The Polish Society of Pediatric Dentistry – what are the activities of youngest dentistry scientific society in Poland?
    Anna Jurczak, Iwona Gregorczyk-Maga

    Streszczenie
    Polskie Towarzystwo Stomatologii Dziecięcej (PTSD) zostało powołane w 2013 r. Celem jego statutowej działalności jest ujednolicanie wiedzy z zakresu stomatologii dziecięcej oraz opracowanie wytycznych w profilaktyce i lecznictwie dzieci obowiązujących w Polsce. PTSD aktywnie uczestniczy w prospołecznych akcjach edukacyjnych. Od początku istnienia organizuje cykliczne szkolenia i konferencje naukowe. Działalność naukowa PTSD jest realizowana także w oparciu o organ wydawniczy − kwartalnik „Nowa Stomatologia”.

     

    Polskie Towarzystwo Wrodzonych Wad Metabolizmu – historia i teraźniejszość

    The Polish Society of Inborn Errors of Metabolism – past and present
    Jolanta Sykut-Cegielska

    Streszczenie
    Polskie Towarzystwo Wrodzonych Wad Metabolizmu (PTWWM) zostało zarejestrowane w 2015 r. jako kontynuacja Sekcji Wrodzonych Wad Metabolizmu (utworzonej już w 1995 r.), która należała do Polskiego Towarzystwa Pediatrycznego. Aktualnie PTWWM liczy prawie 100 zarejestrowanych członków, a jego siedziba mieści się w Instytucie Matki i Dziecka w Warszawie.

    Dowiedz się więcej
    Cena: 30,00 zł
  4. Przegląd Pediatryczny 3/2018

    Przegląd Pediatryczny 3/2018

    WSPOMNIENIA/MEMORIES

    Wspomnienie o Pani Profesor Marii Gołębiowskiej 

    Danuta Chlebna-Sokół

     

    REKOMENDACJE/RECOMMENDATIONS

    Wskazania do transplantacji komórek krwiotwórczych u dzieci i młodzieży – rekomendacje Polskiej Pediatrycznej Grupy ds. Transplantacji Komórek Krwiotwórczych w 2018 r.

    Indications for hematopoietic stem cell transplantation in children and adolescents – recommendations of the Polish Pediatric Study Group for Hematopoietic Stem Cell Transplantation in the year 2018
    Jacek Wachowiak, Walentyna Balwierz, Alicja Chybicka, Katarzyna Drabko, Ewa Gorczyńska, Jolanta Goździk, Krzysztof Kałwak, Bernarda Kazanowska, Jerzy R. Kowalczyk, Michał Matysiak, Jan Styczyński, Tomasz Szczepański, Marek Ussowicz, Grażyna Wróbel, Mariusz Wysocki

    Streszczenie:
    U dzieci i młodzieży transplantacja komórek krwiotwórczych (hematopoietic stem cel transplantation – HSCT) znajduje zastosowanie w leczeniu chorób rozrostowych układu krwiotwórczego, guzów litych oraz niektórych wrodzonych i nabytych chorób nierozrostowych. Wskazania do HSCT ustala się w kontekście aktualnych wyników leczenia konwencjonalnego, a HSCT jest zalecana tylko wtedy, gdy jest jedyną skuteczną metodą leczenia lub gdy znamiennie zwiększa szanse chorego na wyleczenie. Ze względu na postępy leczenia konwencjonalnego oraz postępy HSCT wskazania do transplantacji powinny być regularnie aktualizowane. Dlatego Polska Pediatryczna Grupa ds. Transplantacji Komórek Krwiotwórczych (PPGdsTKK) Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej (PTOiHD) po raz kolejny nowelizuje rekomendacje dotyczące wskazań do HSCT u dzieci i młodzieży z uwzględnieniem bieżących zaleceń European Group for Blood and Bone Marrow Transplantation (EBMT), w tym zaleceń EBMT Pediatric Diseases Working Party oraz EBMT Inborn Errors Working Party, a także wytycznych zawartych w protokołach terapeutycznych aktualnie obowiązujących w ośrodkach Polskiej Pediatrycznej Grupy ds. Leczenia Białaczek i Chłoniaków oraz Polskiej Pediatrycznej Grupy ds. Guzów Litych PTOiHD. Przedstawione rekomendacje są skierowane w pierwszym rzędzie do ośrodków onkologii i hematologii dziecięcej oraz do ośrodków, w których prowadzona jest diagnostyka i leczenie pierwotnych niedoborów odporności oraz wrodzonych zaburzeń metabolicznych. Na tych ośrodkach bowiem spoczywa obowiązek zidentyfikowania wskazań do HSCT i skierowanie pacjenta w odpowiednim czasie do transplantacji w jednym z 6 dziecięcych ośrodków przeszczepiania komórek krwiotwórczych w Polsce. Ośrodki te posiadają obecnie ogółem 45 stanowisk transplantacyjnych, co gwarantuje przeprowadzenie HSCT w optymalnym punkcie czasowym terapii u każdego pacjenta pediatrycznego ze wskazaniami do transplantacji.
    Słowa kluczowe: transplantacja komórek krwiotwórczych, wskazania, dzieci, młodzież

    PRACE POGLĄDOWE/REVIEW ARTICLES

    Nowotwory splotu naczyniówkowego u dzieci

    Choroid plexus tumours in children
    Iwona Filipek, Monika Drogosiewicz, Maciej Ciołkowski, Elżbieta Jurkiewicz, Wiesława Grajkowska, Bożenna Dembowska-Bagińska

    Streszczenie
    Nowotwory splotu naczyniówkowego należą do guzów rzadko występujących i stanowią jedynie 0,4-0,6% wszystkich guzów mózgu u dorosłych i dzieci. Najczęściej są one rozpoznawane u niemowląt, ale mogą występować również u osób dorosłych. Klasyfikacja WHO rozróżnia trzy główne podtypy histologiczne: brodawczak splotu naczyniówkowego (choroid plexus papilloma – CPP) uważany za zmianę łagodną (w I stopniu złośliwości), rak splotu naczyniówkowego (choroid plexus carcinoma – CPC) będący nowotworem o wysokim stopniu złośliwości (III stopień wg WHO) oraz atypowy brodawczak splotu naczyniówkowego (atypical choroid plexus papilloma – APP) stanowiący formę pośrednią (II stopień wg WHO).
    Opisywane są przypadki progresji od niższego do wyższego stopnia złośliwości, a zmiany w najniższym stopniu złośliwości mogą dawać przerzuty. Zmiany przerzutowe, jeśli występują, są ograniczone zwykle do OUN. W patogenezie tych rzadko występujących nowotworów postulowana jest rola mutacji genu TP53 oraz wirusa SV40.
    Leczenie nowotworów splotu naczyniówkowego obejmuje zabieg chirurgiczny, radio- i chemioterapię. Zakres zabiegu operacyjnego uważany jest za najważniejszy czynnik rokowniczy. Zastosowanie radioterapii również stanowi ważny czynnik prognostyczny, jednak ograniczenie stanowi młody wiek większości pacjentów. Nowotwory te są wrażliwe na chemioterapię, jej rola w leczeniu tych nowotworów jest szeroko dyskutowana.
    Rak splotu naczyniówkowego należy do nowotworów o poważnym rokowaniu, z 5-letnim przeżyciem całkowitym wynoszącym 10-50%.
    Istnieją międzynarodowe rejestry służące gromadzeniu danych dotyczących zarówno przebiegu i biologii tych chorób, jak również formułowaniu rekomendacji leczenia.
    Słowa kluczowe guzy mózgu, nowotwory splotu naczyniówkowego, dzieci

    Współczesne poglądy na diagnostykę i leczenie retinopatii wcześniaków „w pigułce”

    A nutshell view of contemporary opinions on the diagnostics and treatment of retinopathy of prematurity
    Anna Matysik-Woźniak, Justyna Domosud, Marek Rękas, Robert Rejdak

    Streszczenie
    Retinopatia wcześniaków wciąż pozostaje jedną z głównych przyczyn ślepoty u dzieci. Najważniejszymi czynnikami ryzyka są: niska masa ciała i niski wiek urodzeniowy. Niezwykle ważne są właściwa opieka neonatologiczna i przestrzeganie terminów badań okulistycznych. Obecnie możemy skutecznie leczyć wiele przypadków retinopatii wcześniaków za pomocą laseroterapii siatkówki oraz iniekcji doszklistkowych leków anty-VEGF. Najcięższe są najbardziej zaawansowane postacie choroby, przebiegające z odwarstwieniem siatkówki. W pracy przedstawiono stanowisko konsultanta krajowego w dziedzinie okulistyki, dotyczące wskazań do leczenia tych powikłań za pomocą witrektomii oraz adresy ośrodków, które obecnie wykonują te zabiegi w Polsce.
    Słowa kluczowe retinopatia wcześniaków, ślepota, fotokoagulacja, leki anty-VEGF, witrektomia

    PRACE ORYGINALNE/ORYGINAL ARTICLES

    Przydatność badań densytometrycznych i ultradźwiękowych kości w ocenie następstw przewlekłych chorób przewodu pokarmowego u dzieci

    Benefits of bone densitometry and ultrasound in the assessment of the consequences of chronic gastrointestinal disorders in children
    Elżbieta Jakubowska-Pietkiewicz, Danuta Chlebna-Sokół, Agnieszka Rusińska, Izabela Michałus, Agnieszka Byrwa, Elżbieta Woźniak, Ewa Rychłowska, Michał Żyła, Michał Kolejwa, Elżbieta Czkwianianc

    Streszczenie
    Celem pracy było uzyskanie odpowiedzi na pytanie, czy w przewlekłych chorobach przewodu pokarmowego u dzieci badanie ilościowe kośćca może mieć znaczenie kliniczne.
    Pacjenci i metody. Badaniami objęto 47 dzieci w wieku od 3 do 18 lat. U 26 spośród nich rozpoznano zespół złego wchłaniania – ZZW, u 21 stwierdzono nieswoiste zapalenie jelit – NZJ. U wszystkich pacjentów przeprowadzono badanie ankietowe, lekarskie oraz podstawowe pomiary antropometryczne. Wykonano densytometrię metodą absorpcjometrii promieniowania X o podwójnej energii (DXA) w projekcji total body i spine za pomocą aparatu Prodigy firmy GE Lunar (USA) oraz przeprowadzono badanie ultradźwiękowe kości piętowej z wykorzystaniem aparatu Achilless Solo Plus firmy GE Lunar (USA).
    Wyniki. Dolegliwości bólowe ze strony układu ruchu występowały częściej w grupie z NZJ niż w grupie z ZZW. Złamania kości przebyło 7 dzieci. U 28/47 (59,5%) rozpoznano małą masę kostną. Najczęściej występowało obniżenie wskaźnika Z-score spine badania DXA oraz współczynnika Stiffness badania ultradźwiękowego. Wykazano zależności pomiędzy stanem odżywienia i składem ciała a gęstością mineralną kośćca. Stwierdzono ujemną istotną statystycznie korelację pomiędzy czasem stosowania steroidoterapii a gęstością mineralną kośćca w grupie z NZJ. Mała masa kostna była równie częsta u dzieci z dolegliwościami bólowymi, jak i bez dolegliwości u pacjentów z ZZW. W grupie z NZJ wszystkie dzieci ze złamaniami miały małą masę kostną.
    Wnioski. Badania ilościowe kośćca okazały się przydatne do wykrycia małej masy kostnej u pacjentów z przewlekłymi chorobami przewodu pokarmowego.
    Mała masa kostna występuje często w przebiegu przewlekłych chorób jelit u dzieci i młodzieży.
    Badanie ultradźwiękowe kości piętowej może być wykorzystane we wstępnej, przesiewowej ocenie szkieletu.
    Stan odżywienia i steroidoterapię należy uznać za ważne uwarunkowania gęstości mineralnej kośćca u pacjentów z przewlekłymi chorobami przewodu pokarmowego.
    Badania densytometryczne i/lub ultradźwiękowe kości powinny być wykonywane u każdego pacjenta z nieswoistym zapaleniem jelit lub zespołem złego wchłaniania.
    Słowa kluczowe: gęstość mineralna kości, dzieci, zapalne choroby jelit, zespół złego wchłaniania

    Postawy rodzicielskie matek a psychospołeczne funkcjonowanie dzieci i młodzieży z chorobą refluksową przełyku

    Parental attitudes of mothers and psychosocial functioning of children and adolescents with gastroesophageal reflux disease
    Paulina Marczyńska, Mieczysława Czerwionka-Szaflarska, Monika Parzęcka

    Streszczenie
    Wprowadzenie. Przewlekła choroba może wyzwolić u rodziców nieprawidłowe postawy rodzicielskie jako względnie trwałe ustosunkowanie się wobec dziecka.
    Celem badania było ustalenie, jakie postawy rodzicielskie matek wpływają na wybrane wyznaczniki funkcjonowania psychospołecznego dzieci i młodzieży z GERD.
    Materiał i metody. Zebrano 166 danych w postaci cech opisujących badaną grupę, takich jak: wiek dziecka, wiek i wykształcenie matki, rodzaj refluksu żołądkowo-przełykowego. Zastosowano: SEG, Kwestionariusz Ja i Moja Szkoła, STAIC, Skalę Postaw Rodzicielskich.
    Wyniki. Matki pacjentów z chorobą refluksową przełyku nie różniły się od matek dzieci bez dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego pod względem postaw rodzicielskich. Wraz ze wzrostem postawy nadmiernej ochrony następował wzrost natężenia gniewu zewnętrznego. Obserwowano nasiloną postawę niekonsekwencji u matek, w zależności od nasilenia lęku-cechy u dzieci, a także częstsze prezentowanie postawy autonomii w zależności od wzrostu poziomu motywacji do nauki dzieci bez dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, natomiast rzadsze ujawnianie tej postawy w grupie dzieci z dominującymi epizodami kwaśnymi. Wykazano niższe wyniki w postawie autonomii w zależności od nasilenia lęku szkolnego u dzieci z chorobą refluksową przełyku oraz nasilenie postawy niekonsekwencji wraz ze wzrostem poziomu lęku szkolnego i postawy akceptacji-odrzucenia z kłamstwem.
    Wnioski. Matki prezentujące postawę nadmiernie ochraniającą nasilały poziom agresji w grupie pacjentów z dominującymi epizodami kwaśnymi.
    Autonomiczna postawa matek obniżała motywację do nauki dzieci z chorobą refluksową przełyku z refluksem kwaśnym.
    W grupie dzieci z dominującymi epizodami refluksu kwaśnego niekonsekwentna postawa matek nie odegrała istotnej roli w nasilaniu lęku u dzieci, co sugeruje, że cierpienie dziecka znosi skutki nawet negatywnej postawy rodzicielskiej.
    Słowa kluczowe choroba refluksowa przełyku, postawy rodzicielskie matek

    PRACE KAZUISTYCZNE/CASE REPORTS

    Czy mykoplazmatyczne zapalenie płuc może wywołać niedokrwistość hemolityczną? Zimne aglutyniny wyzwaniem dla specjalisty

    Can mycoplasmatic pneumonia cause haemolytic anemia? Cold agglutinins a challenge for the specialist
    Izabela Robak-Potyka, Robert Knosala, Jarosław Mijas

    Streszczenie
    Niedokrwistość autoimmunohemolityczna (NAIH) jest dość rzadko występującą niedokrwistością, jej częstość ocenia się na 1 do 3 przypadków/100 000 populacji/rocznie. Hemoliza jest powodowana przez autoprzeciwciała, które są skierowane przeciwko antygenom na powierzchni krwinek czerwonych. Podział NAIH opiera się na rodzaju przeciwciał, które mogą być przyczyną choroby. Wyróżniamy przeciwciała ciepłe oraz zimne, określane przez optymalną temperaturę, w jakiej stają się reaktywne wobec erytrocytów. Zespół zimnych aglutynin (ZZA) należy do NAIH typu zimnego, w którym występują poliklonalne przeciwciała klasy IgM [1]. Najczęściej związany jest z infekcją u dzieci i młodych dorosłych, a patogenem indukującym powstawanie zimnych aglutynin jest zwykle Mycoplasma pneumoniae [2]. W artykule przedstawiono przypadek 11-letniej dziewczynki, która została przyjęta na Oddział Dziecięcy z powodu niedokrwistości oraz zapalenia płuc. Na podstawie badań laboratoryjnych, w których stwierdzono: obniżenie wartości RBC, HCT, zwiększoną wartość MCH, MCHC i immunohematologicznych, wysunięto podejrzenie ZZA. Po uzyskaniu dodatnich badań serologicznych w kierunku infekcji atypowej M. pneumoniae rozpoznano ten zespół. Celowana antybiotykoterapia oraz postępowanie niefarmakologiczne przyniosły poprawę stanu klinicznego i normalizację parametrów morfologii krwi.
    Słowa kluczowe: niedokrwistość autoimmunohemolityczna, NAIH, autoprzeciwciała typu zimnego, zespół zimnych aglutynin, zakażenie M. pneumoniae

    Ostre zapalenie zatoki klinowej – opis przypadków

    Acute sphenoid sinus inflammation – cases report
    Lidia Kowalik-Motyka, Małgorzata Gołąbek, Paulina Prejsnar-Rusyn

    Streszczenie
    Ostre zapalenie zatoki klinowej u dzieci jest stosunkowo rzadko występującym schorzeniem. Ze względu na lokalizację zatoki blisko ważnych struktur anatomicznych należy zwracać uwagę na występujące u dzieci objawy i dążyć do szybkiego rozpoznania i wdrożenia odpowiedniego leczenia. Jakiekolwiek opóźnienia mogą skutkować poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Pomocne w ustaleniu rozpoznania oprócz wywiadu, badania przedmiotowego i badań laboratoryjnych jest badanie TK lub MRI głowy. Leczenie obejmuje agresywną antybiotykoterapię lub w uzasadnionych przypadkach leczenie zabiegowe.
    Słowa kluczowe: ostre zapalenie zatoki klinowej, rozpoznanie, leczenie, powikłania

    Dowiedz się więcej
    Cena: 30,00 zł
  5. Przegląd Pediatryczny 2/2018

    Przegląd Pediatryczny 2/2018

    STANDARDY/STANDARDS

    Standardy postępowania diagnostyczno-leczniczego w białaczkach u dzieci
    Standards of diagnostic and therapeutic management in leukemias in children
    Jerzy Kowalczyk, Walentyna Balwierz, Tomasz Szczepański, Michał Matysiak, Wojciech Młynarski, Danuta Perek, Bożenna Dembowska-Bagińska, Bernarda Kazanowska, Jan Styczyński
    Streszczenie:
    Białaczki to najczęstsze choroby nowotworowe wieku dziecięcego – stanowią około 25% nowotworów dziecięcych. Współczesna diagnostyka i leczenie białaczek u dzieci odbywa się w ramach międzynarodowej współpracy określonej międzynarodowymi protokołami postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. W ostatnich 2 dekadach w Polsce dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną (acute lymphoblastic leukemia – ALL) były leczone według interkontynentalnych protokołów ALL-IC-2002, ALL-IC-2009, INTERFANT’99 i INTERFANT’06; dzieci z ostrą białaczką szpikową (acute myeloid leukemia – AML) były leczone według międzynarodowych protokołów AML-BFM-2004 i AML-BFM-2012; dzieci z przewlekłą białaczką szpikową (chronic myeloid leukemia – CML) są leczone według międzynarodowego programu CML-paed-study-2006. Grupa ekspertów Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej w oparciu o aktualne międzynarodowe programy terapeutyczne opracowała standardy postępowania w zakresie diagnostyki i terapii białaczek u dzieci.
    Słowa kluczowe: standardy, rekomendacje, zalecenia, dzieci, ostra białaczka limfoblastyczna, ostra białaczka szpikowa, przewlekła białaczka szpikowa

    Standardy postępowania w przypadku nowotworów ośrodkowego układu nerwowego u dzieci
    Standards of diagnostic and therapeutic management in central nervous system tumors in children
    Danuta Perek, Bożenna Dembowska-Bagińska, Walentyna Balwierz, Bernarda Kazanowska, Jerzy Kowalczyk, Michał Matysiak, Wojciech Młynarski, Tomasz Szczepański, Jan Styczyński
    Streszczenie:
    Guzy ośrodkowego układu nerwowego stanowią ponad 20% nowotworów występujących u dzieci. Najczęstsze guzy ośrodkowego układu nerwowego u dzieci to: medulloblastoma, astrocytoma, ependymoma, meningioma, glioblastoma, pinealoblastoma oraz glejaki, guzy germinalne, guzy przerzutowe i guzy pnia mózgu. Współczesna diagnostyka i leczenie guzów ośrodkowego układu nerwowego u dzieci odbywa się w ramach międzynarodowej współpracy określonej międzynarodowymi protokołami postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. Grupa ekspertów Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej w oparciu o aktualne międzynarodowe programy terapeutyczne opracowała standardy postępowania w zakresie diagnostyki i terapii guzów ośrodkowego układu nerwowego u dzieci.
    Słowa kluczowe: standardy, rekomendacje, zalecenia, dzieci

    Standardy postępowania w przypadku guzów litych zlokalizowanych poza ośrodkowym układem nerwowym oraz chłoniaków u dzieci:
    Standards of diagnostic and therapeutic management in solid tumors localized outside central nervous system and lymphomas in children
    Danuta Perek, Walentyna Balwierz, Bernarda Kazanowska, Bożenna Dembowska-Bagińska, Jerzy Kowalczyk, Michał Matysiak, Wojciech Młynarski, Tomasz Szczepański, Jan Styczyński
    Streszczenie
    Guzy lite zlokalizowane poza ośrodkowym układem nerwowym stanowią około 40%, a chłoniaki nieziarnicze i chłoniak Hodgkina około 15% nowotworów występujących u dzieci. Najczęstsze guzy lite zlokalizowane poza ośrodkowym układem nerwowym u dzieci to: neuroblastoma, nephroblastoma (guz Wilmsa), mięsaki tkanek miękkich, osteosarcoma, mięsak Ewinga, nowotwory germinalne, siatkowczak i hepatoblastoma. Współczesna diagnostyka oraz leczenie chłoniaków i guzów litych u dzieci odbywa się w ramach międzynarodowej współpracy określonej międzynarodowymi protokołami postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. Grupa ekspertów Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej w oparciu o aktualne międzynarodowe programy terapeutyczne opracowała standardy postępowania w zakresie diagnostyki i terapii chłoniaków i guzów litych zlokalizowanych poza ośrodkowym układem nerwowym u dzieci.
    Słowa kluczowe standardy, rekomendacje, zalecenia, dzieci, chłoniaki nieziarnicze, chłoniak Hodgkina, neuroblastoma, nephroblastoma, rhabdomyosarcoma, osteosarcoma, mięsak Ewinga, nowotwory germinalne, retinoblastoma, hepatoblastoma

    Standardy postępowania w leczeniu wspomagającym u dzieci z chorobami nowotworowymi
    Standards of supportive care in children treated for malignant diseases
    Michał Matysiak, Walentyna Balwierz, Danuta Perek, Bożenna Dembowska-Bagińska, Bernarda Kazanowska, Jerzy Kowalczyk, Wojciech Młynarski, Tomasz Szczepański, Jan Styczyński
    Streszczenie
    Leczenie wspomagające jest stosowane w trakcie leczenia przeciwnowotworowego i po jego zakończeniu jako zabezpieczenie i niwelowanie skutków choroby i leczenia przeciwnowotworowego, prowadzone zgodnie z aktualnym stanem wiedzy. Leczenie wspomagające obejmuje: zapobieganie niepożądanym skutkom chemioterapii i radioterapii, leczenie powikłań infekcyjnych, leczenie powikłań metabolicznych, leczenie powikłań toksyczności narządowej, wyrównywanie zaburzeń układu krwiotwórczego, wyrównywanie zaburzeń układu hemostazy, wyrównywanie zaburzeń układu odpornościowego, wyrównywanie niedoborów w stanie odżywienia pacjenta. Grupa ekspertów Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej w oparciu o aktualne międzynarodowe programy terapeutyczne opracowała standardy postępowania w zakresie leczenia wspomagającego terapię przeciwnowotworową u dzieci.
    Słowa kluczowe standardy, rekomendacje, zalecenia, dzieci, terapia wspomagająca

    Standardy oddziału onkologii i hematologii dziecięcej
    Standards of pediatric oncology/hematology ward
    Jerzy Kowalczyk, Danuta Perek, Walentyna Balwierz, Michał Matysiak, Tomasz Szczepański, Wojciech Młynarski, Bożenna Dembowska-Bagińska, Bernarda Kazanowska, Jan Styczyński
    Streszczenie
    Obecnie możliwe jest wyleczenie z nowotworów ponad 70% dzieci, a w przypadku niektórych typów nowotworów – ponad 90% dzieci. Wyniki leczenia w ośrodkach hematologii i onkologii dziecięcej w Polsce są porównywalne do uzyskiwanych w rozwiniętych krajach europejskich. Ten poziom był możliwy do osiągnięcia dzięki ogromnemu zaangażowaniu personelu medycznego pracującego w ośrodkach hematologiczno-onkologicznych i rożnym działaniom organizacyjnym. Aby utrzymać ten poziom świadczeń w leczeniu chorób nowotworowych u dzieci, oprócz odpowiedniego poziomu finansowania, muszą być spełnione warunki funkcjonowania oddziału hematologii i/lub onkologii dziecięcej. Wzorem towarzystw naukowych w innych krajach Europy, a także Stanów Zjednoczonych, Polskie Towarzystwo Onkologii i Hematologii Dziecięcej opracowało standardy, jakim powinny odpowiadać oddziały hematologii i/lub onkologii dziecięcej w Polsce.
    Słowa kluczowe standardy, rekomendacje, zalecenia, dzieci, onkologia i hematologia dziecięca

    Standardy postępowania diagnostyczno-terapeutycznego w zakażeniach bakteryjnych u dzieci: rekomendacje Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej
    Standards of diagnostic and therapeutic management of bacterial infections in children: recommendations of Polish Society of Pediatric Oncology and Hematology
    Olga Zając-Spychała, Olga Gryniewicz-Kwiatkowska, Małgorzata Salamonowicz, Agnieszka Zaucha-Prażmo, Eugenia Gospodarek-Komkowska, Grażyna Wrobel, Tomasz Szczepański, Bożenna Dembowska-Bagińska, Michał Matysiak, Walentyna Balwierz, Jacek Wachowiak, Elżbieta Drożyńska, Maryna Krawczuk-Rybak, Tomasz Urasiński, Wojciech Młynarski, Mariola Woszczyk, Wanda Badowska, Grażyna Karolczyk, Radosław Chaber, Grażyna Sobol-Milejska, Jerzy Kowalczyk, Alicja Chybicka, Krzysztof Kałwak, Bernarda Kazanowska, Mariusz Wysocki, Jan Styczyński
    Streszczenie
    Zakażenia bakteryjne są jednym z najczęstszych powikłań u chorych w stanie immunosupresji w trakcie terapii przeciwnowotworowej lub po przeszczepieniu komórek krwiotwórczych, a jednocześnie to najczęstsza przyczyna zgonów pacjentów w remisji choroby nowotworowej. Wystąpienie objawów zakażenia u pacjenta w immunosupresji należy zawsze traktować jako początek posocznicy i stan zagrożenia życia, wymagający natychmiastowego wdrożenia postępowania diagnostycznego i terapeutycznego. Grupa Robocza Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej na podstawie rekomendacji ECIL4 oraz doświadczeń krajowych przygotowała propozycje zaleceń dotyczących diagnostyki, profilaktyki, terapii empirycznej i terapii celowanej w zakażeniach bakteryjnych oraz zasady dawkowania leków przeciwbakteryjnych i rekomendowany minimalny czas trwania terapii przeciwbakteryjnej u dzieci. Omówiono również klasyfikację lekooporności bakterii oraz zasady strategii zarządzania antybiotykami.
    Słowa kluczowe zakażenia bakteryjne, diagnostyka, profilaktyka, terapia, dzieci

    Dowiedz się więcej
    Cena: 30,00 zł
  6. Przegląd Pediatryczny 1/2018

    Przegląd Pediatryczny 1/2018

    „Słodkiego, miłego życia” – czyli o jakości życia osób chorych na cukrzycę typu 1
    “Sweet, pleasant life” – a thing about the quality of life of people with type 1 diabetes
    Beata Brosowska, Iwona Pietrzak, Agnieszka Szadkowska
    Streszczenie:
    Podstawą bezpieczeństwa zdrowotnego osób chorych na cukrzycę i determinantem ich długiego życia jest osiągnięcie dobrego wyrównania metabolicznego. Jednak coraz częściej podkreśla się konieczność znalezienia równowagi pomiędzy rygorystycznym dążeniem do okołonormoglikemii a poczuciem dobrej jakości i radości życia pacjenta. Dlatego też wśród celów leczenia cukrzycy typu 1 u dzieci i młodzieży wymienia się nie tylko utrzymanie okołonormoglikemii, zapobieganie ostrym i przewlekłym powikłaniom choroby, prawidłowy rozwój fizyczny i intelektualny, ale także osiągnięcie przez chorych możliwie najlepszej jakości życia. Jakość życia zależna od stanu zdrowia (health-related quality of life – HRQL), czyli „funkcjonalny efekt choroby i jej leczenia odbierany (przeżywany) przez pacjenta” obejmuje: stan fizyczny i sprawność ruchową, stan psychiczny, sytuację społeczną i ekonomiczną oraz doznania somatyczne. Badania jakości życia osób chorych na cukrzycę nie tylko dostarczają informacji odnośnie do wpływu choroby na jakość życia osób nią dotkniętych, lecz także są cennym źródłem wiedzy na temat powodów braku skuteczności stosowanych metod leczenia, a co za tym idzie – mogą przyczynić się do poprawy jakości opieki diabetologicznej.
    Słowa kluczowe: cukrzyca typu 1, dzieci i młodzież, jakość życia

    Nowoczesne metody monitorowania glikemii we krwi w kontekście refundacji sensorów
    The novel glycemic monitoring methods – new reimbursement legislation of the Ministry of Health
    Władysław B. Gaweł, Aleksandra Tabor, Halla Kamińska, Przemysława Jarosz-Chobot
    Streszczenie:
    Monitorowanie glikemii we krwi stanowi najważniejszą czynność zapewniającą bezpieczeństwo i skuteczność terapii cukrzycy. Obecnie najpopularniejszą metodą oznaczania glikemii jest jej pomiar we krwi włośniczkowej przy użyciu glukometru. W ostatnich latach wprowadzono wiele metod mających na celu poprawę komfortu pomiaru glikemii, a od 03.03.2018 roku NFZ refunduje sensory do systemów ciągłego monitorowania glikemii w czasie rzeczywistym (CGM) dla pacjentów z cukrzycą typu 1 do 26. roku życia. Celem artykułu jest przedstawienie najnowszych metod monitorowania glikemii, ze szczególnym uwzględnieniem CGM.
    Słowa kluczowe: CGM, cukrzyca, pompy insulinowe

    STRESZCZENIA PRAC ORYGINALNYCH

    XVI Konferencja Cukrzycy Typu 1
    Sekcji Pediatrycznej Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego
    Łódź, 12-14 kwietnia 2018 r.

    Dowiedz się więcej
    Cena: 30,00 zł
  7. Przegląd Pediatryczny 4/2017

    Przegląd Pediatryczny 4/2017

    Nadwrażliwość na mieszanki mlekozastępcze – problemy kliniczne i lecznicze
    Hypersensitivity to hypoallergenic milk formulas – clinical and therapeutic problems
    Maciej Kaczmarski
    Streszczenie:
    Szacuje się, że alergia na białka mleka krowiego dotyczy około 2-3% niemowląt i małych dzieci. Wczesne rozpoznanie i podjęcie właściwego leczenia alergii tego typu zapobiega rozwojowi alergii wielopokarmowej, czyli nadwrażliwości na dwa i więcej produktów pokarmowych. Manifestacja kliniczna alergii na alergeny pochodzące z białek mleka krowiego lub innych pokarmów jest indywidualnie zróżnicowana. Zróżnicowanie dotyczy zarówno charakteru objawów narządowych/układowych, jak i ciężkości przebiegu procesu chorobowego. Leczenie przyczynowe alergii na białka mleka krowiego/alergii wielopokarmowej polega na czasowym usunięciu z diety chorego dziecka pokarmów stanowiących źródło alergenów (mleka, produktów mlecznych, innych pokarmów). W miejsce eliminowanego natywnego białka mleka uczulonym dzieciom wprowadza się do żywienia hipoalergiczne mieszanki mlekozastępcze, zawierające znacznego stopnia zhydrolizowaną frakcję kazeiny lub białek serwatkowych mleka krowiego (extensively hydrolyzed formula – eHF). Mieszanki te nie są jednak całkowicie pozbawione właściwości uczulających organizm ludzki. U około 10% dzieci z alergią na białka mleka, leczonych z zastosowaniem mieszanek tego rodzaju, nie uzyskuje się poprawy klinicznej. Dzieciom reagującym uczuleniem na mieszankę mlekozastępczą – podobnie jak dzieciom z ciężką postacią alergii na białka mleka krowiego/alergią wielopokarmową – zaleca się mlekozastępcze mieszanki elementarne, w których pulę białkową zastąpiono równoważną pulą wolnych, syntetycznych aminokwasów, pozbawionych całkowicie właściwości alergogennych (amino acid formulas – AAFs).
    Słowa kluczowe: alergia na białka mleka krowiego, alergia na białka soi, hypoalergiczne mieszanki mleczne, hydrolizaty kazeiny lub białek serwatkowych, mieszanki sojowe, mieszanki aminokwasowe

    Co warto wiedzieć o chorobie Kawasaki
    Kawasaki disease – what is worth knowing
    Tomasz Cedro
    Streszczenie:
    Zespół Kawasaki jest rzadką ostrą chorobą zapalną małych i średnich naczyń o nieznanej etiologii, która dotyczy głownie dzieci. W przebiegu choroby Kawasaki obserwuje się przede wszystkim zapalenie dużych naczyń wieńcowych z ich następowym poszerzeniem, tworzeniem zmian tętniakowatych i niedokrwieniem mięśnia sercowego. Zachorowania występują sezonowo, częściej w okresach wiosennym i jesiennym. Nieco częściej chorują chłopcy. Najbardziej zagrożone są dzieci do 5. roku życia, chociaż zachorowania notuje się do 13. roku życia. Zaburzenie to, opisane po raz pierwszy w 1967 roku przez dr. Tomisaku Kawasaki w Japonii, który nazwał je początkowo zespołem skórno-śluzówkowo-węzłowym, często zaczyna się od wysokiej i utrzymującej się przez kilka dni gorączki, która najczęściej nie reaguje na standardowe leczenie paracetamolem (acetaminofenem) lub ibuprofenem. Gorączka może utrzymywać się stale przez okres do 2 tygodni i zwykle towarzyszy jej drażliwość. Choroba charakteryzuje się ponadto wysypką, zapaleniem spojówek, zmianami w obrębie jamy ustnej i kończyn. W perspektywie długoterminowej może mieć poważny wpływ na serce. U 2 na 100 dzieci choroba kończy się śmiercią, a główną przyczyną zgonu jest zawał serca.
    Słowa kluczowe: choroba Kawasaki, zapalenie naczyń u dzieci, tętniaki tętnic wieńcowych, zawał serca u dzieci

    Problem nadwagi i otyłości u dzieci i młodzieży
    The problem of overweight and obesity in children and adolescent
    Radosław Mlak, Iwona Homa-Mlak, Teresa Małecka-Massalska
    Streszczenie:
    Otyłość wśród osób dorosłych i – co bardzo niepokojące – również u dzieci i młodzieży stała się jednym z najpoważniejszych problemów zdrowotnych w XXI wieku. W skali światowej w ostatnich 3 dekadach liczba otyłych dzieci znacząco wzrosła. Na rozwój otyłości wpływają zarówno czynniki genetyczne, jak i środowiskowe. Najczęściej jest to wypadkowa interakcji, które zachodzą pomiędzy poszczególnymi czynnikami ryzyka otyłości. Zwykle duży wpływ na zwiększenie tkanki tłuszczowej ma brak aktywności fizycznej w połączeniu ze złymi nawykami żywieniowymi. Również czynniki społeczne, takie jak status społeczno-ekonomiczny, rasa/pochodzenie etniczne, wpływ mediów, kształtują styl życia. Trudna do określenia pozostaje konkretna przyczyna dynamicznego wzrostu częstości występowania otyłości wśród dzieci i młodzieży. Wydaje się, że podłoże genetyczne odgrywa ważną rolę w określeniu podatności/oporności na wpływ czynników środowiskowych. Niniejszy artykuł jest przeglądem najnowszych publikacji traktujących o przyczynach nadwagi i otyłości wśród dzieci oraz możliwości terapeutycznych
    Słowa kluczowe: kontrola masy ciała, nadwaga, otyłość, pacjent pediatryczny

    PRACE ORYGINALNE
    Intravenous immunoglobulins in the treatment of infections in children with acute lymphoblastic leukemia. Results of the retrospective analysis performed in a single center
    Dożylne immunoglobuliny w leczeniu zakażeń u dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną. Analiza retrospektywna przeprowadzona w jednym ośrodku
    Tomasz Ociepa, Magdalena Bartnik, Ewelina Malanowska, Tomasz Urasiński
    Abstract
    Introduction:
    Immunodeficiency related infections are the major cause of treatment failure in children with acute lymphoblastic leukemia (ALL). Data on prophylaxis and treatment of infections with intravenous immunoglobulins (IVIGs) in children with ALL are limited.
    Aim:
    The objective of this retrospective study was to assess the incidence of infections in children with ALL and the role of a single dose of IVIGs in the treatment of these infections as well as its impact on the risk of subsequent infections in children with ALL.
    Material and Methods:
    346 infectious episodes in 88 consecutive children with ALL were analyzed. All infections were allocated in one of two groups: G1 (treated with empiric antibiotics alone) and G2 (treated with antibiotics and IVIGs).
    Results:
    Fever duration was longer in G2 group, but not different in groups with lower or higher initial IgG levels. Probability of 30-day infection free survival (p-IFS-30) was 0.762 and 0.823 in G1 and G2 groups respectively (p = 0.28). p-IFS-30 was statistically higher in G2 patients with initial IgG concentration ≥ 3 g/l (p = 0.016).
    Conclusions:
    Infections are common complications in children with ALL. Routine administration of IVIGs in these patients neither modify their course nor decrease the risk of subsequent infection. Initial IgG level < 3 g/l seems to be a risk factor for subsequent infection.
    Key words: intravenous immunoglobulins, acute lymphoblastic leukemia, children, infections

    Bezpieczeństwo znieczulenia ogólnego oraz skuteczność znieczulenia miejscowego stosowanych do krótkich zabiegów diagnostycznych u dzieci z chorobami układu krwiotwórczego
    Safety of general anesthesia and efficacy of topical analgesia for minimally invasive diagnostic procedures in children with disorders of hematopoietic system
    Tomasz Ociepa, Monika Rosa, Paulina Pytka, Justyna Rajchert, Agnieszka Just-Rafalska, Tomasz Urasiński
    Streszczenie:
    Wstęp:
    Krótkie znieczulenie ogólne (analgosedacja, AS) do zabiegów diagnostycznych wykonywanych u dzieci z chorobami układu krwiotwórczego jest standardową procedurą zwiększającą zarówno komfort dziecka, jak i skuteczność zabiegu. Wobec obawy o niekorzystne następstwa znieczulenia ogólnego podejmowane są próby zmniejszenia intensywności AS przez jednoczasowe stosowanie substancji o działaniu miejscowo znieczulającym.
    Cel pracy:
    Celem pracy była próba oszacowania bezpieczeństwa AS u dzieci z chorobami układu krwiotwórczego oraz ocena wpływu na jego przebieg i pozabiegową percepcję bólu substancji miejscowo znieczulającej (kremu Emla zawierającego lidokainę i prylokainę).
    Wyniki:
    Analizie poddano łącznie 105 zabiegów wykonanych u 36 dzieci z chorobami układu krwiotwórczego. Zabiegi podzielono na 2 grupy: A — wykonywane w AS oraz B — przeprowadzone w AS z dodatkową aplikacją substancji miejscowo znieczulającej (SMZ) na bioptowane miejsce. Nie stwierdzono istotnych działań niepożądanych AS ani nie wykazano, by dodatkowe zastosowanie SMZ wpływało na czas znieczulenia, zużycie leków użytych do analgosedacji oraz pozabiegową percepcję bólu.
    Słowa kluczowe: analgosedacja, dzieci, krótkie zabiegi diagnostyczne, choroby układu krwiotwórczego

    Uogólnione krwawienie do pęcherzyków płucnych – opis przypadku
    Diffuse alveolar hemorrhage (DAH) – case report
    Agata Brzeska, Kinga Zentera-Kowalewska, Elżbieta Zawistowska, Anna Pankowska
    Streszczenie:
    Uogólnione krwawienie do pęcherzyków płucnych to zespół, w którym występuje uogólnione, bez zlokalizowanego źródła, krwawienie z drobnych naczyń płucnych. W pracy przedstawiono przypadek 16,5-letniej dziewczynki hospitalizowanej na Oddziale Chorób Układu Oddechowego dla Dzieci w Łodzi, z uogólnionym krwawieniem do pęcherzyków płucnych, u której rozpoznano idiopatyczną hemosyderozę płucną.
    Słowa kluczowe: uogólnione krwawienie pęcherzykowe, idiopatyczna hemosyderoza płucna

    Dowiedz się więcej
    Cena: 30,00 zł
  8. Przegląd Pediatryczny 3/2017

    Przegląd Pediatryczny 3/2017

    Standardy znieczuleń do nakłuć lędźwiowych, biopsji aspiracyjnych i trepanobiopsji szpiku kostnego u dzieci leczonych z powodu chorób nowotworowych – rekomendacje Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej
    Anesthetic guidelines for lumbar punctures, bone marrow aspirations and biopsies in children treated for cancer – Polish Society of Pediatric Oncology and Hematology recommendations
    Ninela Irga-Jaworska, Marzena Zielińska, Szymon Skoczeń, Katarzyna Derwich, Bożenna Dembowska-Bagińska, Tomasz Szczepański, Elżbieta Adamkiewicz-Drożyńska, Wanda Badowska, Walentyna Balwierz, Radosław Chaber, Alicja Chybicka, Grażyna Karolczyk, Bernarda Kazanowska, Jerzy Kowalczyk, Maryna Krawczuk-Rybak, Michał Matysiak, Wojciech Młynarski, Grażyna Sobol-Milejska, Tomasz Urasiński, Jacek Wachowiak, Mariola Woszczyk, Mariusz Wysocki, Jolanta Kołodziejczyk, Andrzej Piotrowski, Konrad Jarosz, Radosław Owczuk, Jan Styczyński
    Streszczenie:
    Dzieci leczone z powodu chorób nowotworowych wielokrotnie poddawane są inwazyjnym procedurom medycznym. Minimalizacja bólu i lęku podczas tych zabiegów stanowi niezmiernie ważny element postępowania terapeutycznego. Przedstawione w niniejszej publikacji standardy znieczuleń do nakłuć lędźwiowych, biopsji aspiracyjnych i trepanobiopsji szpiku kostnego są efektem współpracy Polskiego Towarzystwa Onkologii i Hematologii Dziecięcej oraz Polskiego Towarzystwa Anestezjologii i Intensywnej Terapii.
    Słowa kluczowe: dzieci, inwazyjne procedury medyczne, sedacja, znieczulenie ogólne

    Analiza wskaźników okołoporodowych i wybranych czynników środowiskowych u dzieci z wrodzoną łamliwością kości
    Analysis of perinatal indices and selected environmental factors in children with osteogenesis imperfecta
    Elżbieta Jakubowska-Pietkiewicz, Krzysztof Graff, Izabela Michałus, Katarzyna Haładaj, Elżbieta Jelonek, Paulina Adamiecka, Katarzyna Dziedzic, Elżbieta Woźniak, Gabriela Orzechowska, Maciej Porczyński, Paulina Albińska, Danuta Chlebna-Sokół
    Streszczenie:
    Rodzina jest jednym z podstawowych elementów środowiskowych wpływających na stan zdrowia i rozwój człowieka. Jest to szczególnie istotne dla dzieci przewlekle chorych, np. na wrodzoną łamliwość kości (osteogenesis imperfecta – OI). Choroba ta jest dysplazją kostną, należącą do rzadkich chorób tkanki łącznej uwarunkowanych genetycznie i może charakteryzować się postępującą deformacją kości. Celem pracy jest analiza okresu okołoporodowego oraz niektórych czynników środowiskowych wpływających na funkcjonowanie rodziny dzieci z wrodzoną łamliwością kości. Ocenie poddano 51 ankiet bezpośrednich wypełnionych przez pacjentów i/lub rodziców dzieci chorych na wrodzoną łamliwość kości podczas hospitalizacji w Klinice Propedeutyki Pediatrii i Chorób Metabolicznych Kości. Ankieta zawierała m.in. pytania dotyczące okresu okołoporodowego, choroby podstawowej, sytuacji społecznej rodziny oraz akceptacji choroby przez dziecko, rodzinę i grupę rówieśniczą. Analiza wykazała, że większość dzieci została urodzona o czasie, drogą cięcia cesarskiego (ponad 75%), w dobrym stanie ogólnym. Ponad 36% z nich urodziło się z małą urodzeniową masą ciała. 43,1% spośród badanych mieszka na wsi lub w małym mieście. Badanie genetyczne przeprowadzono tylko u 31,3% dzieci, a ponad 54% ma włączone objawowe leczenie farmakologiczne. Prawie 90% pacjentów jest rehabilitowanych, a ponad 58% wymaga zaopatrzenia ortopedycznego. Ocena poziomu akceptacji wykazała, że rodzina jest najbardziej przyjaznym środowiskiem dla dzieci z OI. Jak wynika z analizy danych dotyczących rodziców, 72% matek uzyskało co najmniej średnie wykształcenie, ale ponad 39% nie pracuje i zajmuje się chorym dzieckiem. Spośród ojców jedynie czterech opiekuje się dzieckiem. Wrodzona łamliwość kości – niezależnie od czynników środowiskowych – zmienia funkcjonowanie rodzin, które wszechstronnie wspomagają chore dzieci. Postępowanie to ułatwia integrację społeczną i środowiskową oraz wpływa pozytywnie na jakość życia dzieci cierpiących na chorobę uwarunkowaną genetycznie.
    Słowa kluczowe: wrodzona łamliwość kości, czynniki środowiskowe

    Psychologiczne aspekty profilaktycznego leczenia hemofilii u dzieci i młodzieży – przegląd badań
    Psychological aspects of prophylactic treatment of hemophilia in children and adolescents – review of research
    Marta Rusek, Paweł Łaguna, Michał Matysiak
    Streszczenie:
    We współczesnej medycynie coraz większe znaczenie przykłada się nie tylko do skuteczności leczenia, ale także do określania wpływu terapii na jakość życia osób chorych. Hemofilia jest nieuleczalną chorobą związaną z zaburzeniami krzepnięcia krwi. W zależności od stopnia ciężkości zaburzeń krzepnięcia, krwawienia mogą być częste u osób z ciężką postacią choroby, zaś u tych z łagodną skazą osoczową mogą występować jedynie w związku z urazami lub operacjami. Krwawienia stanowią zagrożenie zarówno dla życia pacjenta, jak i powodują zniszczenie np. stawów i narażają go na postępującą ruchową niepełnosprawność. Nowoczesna terapia hemofilii polega na dożylnej substytucji brakującego czynnika, głownie w odpowiedzi na zaistniałe krwawienie. W przypadku ciężkiej postaci hemofilii przybiera ona postać regularnej profilaktycznej podaży brakującego czynnika. Konieczność dożylnego podawania czynnika krzepnięcia stanowi duże wyzwanie dla chorego oraz jego najbliższych. Jak każda choroba przewlekła, także hemofilia ma ogromny wpływ na fizyczny, emocjonalny oraz społeczny rozwój i funkcjonowanie chorego dziecka. Celem pracy jest przedstawienie problemu jakości życia młodzieży chorującej na hemofilię, ze szczególnym uwzględnieniem wyzwań związanych ze stosowaniem pierwotnej profilaktyki.
    Słowa kluczowe: hemofilia, jakość życia, jakość życia uwarunkowana stanem zdrowia, młodzież z hemofilią, profilaktyka w hemofilii

    Nowoczesne metody samokontroli glikemii u pacjentów z cukrzycą typu 1
    Modern methods of glucose self-control methods in patients with type 1 diabetes
    Agnieszka Szadkowska, Andrzej Gawrecki, Iwona Pietrzak, Przemysława Jarosz-Chobot, Małgorzata Myśliwiec
    Streszczenie:
    Cukrzyca typu 1 należy do najczęstszych przewlekłych chorób w populacji wieku rozwojowego i obserwuje się wzrost zapadalności na tę chorobę. Współczesne leczenie cukrzycy typu 1 polega na stosowaniu funkcjonalnej intensywnej insulinoterapii opartej na systematycznej i dokładnej kontroli glikemii. Urządzeniami do pomiaru glikemii dla celów samokontroli cukrzycy są glukometry, które mierzą aktualne, a więc punktowe stężenie glukozy we krwi. Nowoczesne systemy ciągłego pomiaru glikemii dostarczają dodatkowych informacji o tempie i kierunku jej zmian, dlatego też są cennym źródłem wiedzy wykorzystywanym zarówno dla celów badań naukowych, jak i w praktyce klinicznej. Stwarzają pacjentom nowe możliwości podejmowania odpowiednich bieżących decyzji terapeutycznych.

    Infekcyjne zapalenie mięśni – praca kazuistyczna
    Infectious myositis – case report
    Małgorzata Pytlowany, Magdalena Solak
    Streszczenie:
    Zapalenie mięśni jest stosunkowo rzadkim objawem towarzyszącym infekcjom u dzieci. Najczęściej przebiega pod postacią łagodnego ostrego dziecięcego zapalenia mięśni, związanego z zakażeniami wirusowymi, głownie wirusem grypy, jednakże może być również wywołane przez rzadsze przyczyny, takie jak bakterie, pasożyty czy też grzyby. W pracy przedstawiono przypadek 12-letniej dziewczynki przyjętej na Oddział Dziecięcy z powodu bólu uda w okolicy prawego stawu biodrowego z towarzyszącą gorączką, u której na podstawie wyniku posiewu krwi i badania obrazowego MRI rozpoznano infekcyjne zapalenie mięśni.
    Słowa kluczowe: infekcyjne zapalenie mięśni, antybiotykoterapia, rezonans magnetyczny

    Współczesne problemy zdrowotne i psychospołeczne dzieci i młodzieży. Stan opieki pediatrycznej w regionie łódzkim
    X Sympozjum Naukowe Dziecko Łódzkie

    Dowiedz się więcej
    Cena: 30,00 zł
  9. Przegląd Pediatryczny 2/2017

    Przegląd Pediatryczny 2/2017

    Leczenie zapalenia oskrzelików u dzieci poniżej 2. roku życia – porównanie najnowszych wytycznych
    Treatment of bronchiolitis in children under 2 years of age – comparison of the latest guidelines
    Maria Kiersnowska, Zofia Konarska

    Streszczenie:
    W artykule podsumowano wytyczne znanych towarzystw naukowych, porównujące postępowanie w zapaleniu oskrzelików. Zapalenie oskrzelików jest chorobą dolnych dróg oddechowych występującą u dzieci do 2. roku życia, ze szczytem zachorowania między 3. a 6. miesiącem życia. Schorzenie jest jedną z głównych przyczyn hospitalizacji u dzieci w 1. roku życia, w sezonie zimowym. Rozpoznanie ustalane jest na podstawie wywiadu i badania przedmiotowego pacjenta; nie zaleca się rutynowego wykonywania badania radiologicznego klatki piersiowej, jak też badań laboratoryjnych. Pomimo powszechności choroby, nie istnieje jeden rekomendowany model postępowania z pacjentem. Dostępne dane naukowe potwierdzają, że leczenie objawowe, takie jak podaż tlenu czy nawadnianie, jest wciąż podstawową metodą leczenia. Pozostałe terapie mogą być skuteczne u wybranych dzieci, zatem nie są jednoznacznie rekomendowane w rutynowym postępowaniu. Kluczem do redukcji liczby zachorowań na zapalenie oskrzelików jest prewencja i profilaktyka przeciwko RSV (respiratory syncytial virus), zwłaszcza u dzieci z grup wysokiego ryzyka ciężkiego przebiegu choroby.
    Słowa kluczowe: RSV (respiratory syncytial virus), niemowlęta, małe dzieci, zapalenie oskrzelikow, wytyczne

    Kwasy tłuszczowe omega-3 w terapii dysfunkcji neurorozwojowych i zaburzeń zachowania oraz w aspekcie prowygaszeniowym procesów zapalnych u dzieci
    Omega-3 fatty acids in the therapy of neurodevelopmental dysfunctions and behaviour disorders and as an anti-inflammatory pro-resolving agents in children
    Wojciech Służewski

    Streszczenie:
    Wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 stanowią ważną składową rozwijającego się ośrodkowego układu nerwowego i dlatego są kluczowe dla rozwoju mózgu wewnątrzłonowo oraz w pierwszych miesiącach i latach życia dziecka. Celem tego opracowania jest przedstawienie dostępnego piśmiennictwa omawiającego rolę kwasów omega-3 pochodzenia rybnego, bogatych w kwas eikozapentaenowy i dokozaheksaenowy w rozwoju mózgu i jego funkcji u dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi, jak m.in. zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi oraz inne zaburzenia zachowania i nastroju związane z nieprawidłowym metabolizmem serotoniny w ośrodkowym układzie nerwowym. Nowe badania wykazują również rolę kwasów omega-3 i pochodzących od nich mediatorów reakcji zapalnej, zwanych resolwinami i protektynami, w ograniczaniu ostrej reakcji zapalnej i przyspieszaniu powrotu do homeostazy, co może być częścią terapii przewlekłych chorób zapalnych, takich jak reumatoidalne zapalenie stawów czy neuropatia typu IgA.
    Słowa kluczowe: kwasy omega-3, zaburzenia neurorozwojowe, ADHD, przewlekłe zapalenia, dzieci

    Dystrofia mięśniowa Duchenne’a – kolejne próby terapeutyczne
    Duchenne muscular dystrophy – novel therapeutic options
    Wojciech Służewski, Grzegorz Biegański, Małgorzata Kegel

    Streszczenie:
    Autorzy omawiają najnowsze doniesienia w zakresie kolejnych prób terapeutycznych w dystrofii mięśniowej Duchenne’a (DMD). Poruszają tematykę zarówno aktualnie stosowanych schematów w leczeniu glikokortykosteroidami, jak i najnowszych doniesień na temat terapii, będących ciągle na rożnym etapie badań klinicznych – w tym terapii polegającej na ominięciu egzonu, ominięciu kodonu „stop”, inhibicji szlaku miostatyny oraz terapii z zastosowaniem utrofiny. Autorzy poruszają również kwestię najnowszych doniesień z zakresu wykorzystania terapii genowej oraz transplantacji komórek chimerycznych w terapii DMD.
    Słowa kluczowe: dystrofia mięśniowa Duchenne’a, możliwości terapeutyczne, dzieci

    Badania przesiewowe słuchu noworodków matek osadzonych w zakładzie karnym dla kobiet
    Hearing test screening of the newborns born by mothers jailed in prison for women
    Małgorzata Napieralska, Aleksandra Modlińska, Joanna Krzeszowiak, Robert Śmigiel

    Streszczenie:
    Wstęp: Zgodnie z zaleceniami Programu Powszechnych Przesiewowych Badań Słuchu u Noworodków w Polsce badanie skriningowe słuchu noworodków jest dostępne i wdrażane we wszystkich szpitalach. Przesiewowe badanie słuchu pozwala na szybką identyfikację ubytku słuchu oraz wczesne rozpoczęcie terapii i rehabilitacji, w tym poprawy rozwoju mowy.
    Cel pracy: Celem pracy była ocena wyników badań przesiewowych słuchu u noworodków urodzonych przez matki osadzone w więzieniu dla kobiet oraz potencjalnej zależności między wynikiem badania a występującymi czynnikami ryzyka.
    Materiał i metody: Badaniem objęto 117 noworodków urodzonych przez matki osadzone w zakładzie karnym. Wszystkie badania, analiza ich wyników oraz dostępnej dokumentacji medycznej zostały dokonane za zgodą władz więziennych. Wykorzystano badanie otoemisji akustycznej wywołanej trzaskiem (TEOAE). Analizowano częstość występowania zaburzeń, obecność czynników ryzyka uszkodzenia słuchu oraz ich potencjalny wpływ na wyniki badań przesiewowych. Materiał poddano analizie statystycznej.
    Wyniki: Głównym czynnikiem ryzyka uszkodzenia słuchu w ogólnej populacji 117 badanych noworodków, niezależnie od wyniku badania przesiewowego, były infekcje wewnątrzmaciczne (23,9% badanych), kolejny czynnik to leki ototoksyczne (13,6% badanych). Nieprawidłowy wynik przesiewowego TEOAE stwierdzono u 14,5% (n = 17) badanych dzieci, częściej wśród płci męskiej (58,8%). W tej grupie najczęstszym czynnikiem ryzyka było stosowanie leków ototoksycznych (41%), dalej infekcje wewnątrzmaciczne (17,6%), niska masa urodzeniowa (< 1500 g), wrodzone wady głowy i szyi oraz upośledzenie słuchu w wywiadzie rodzinnym. Zgodnie z obowiązującymi zasadami, w przypadku nieprawidłowej odpowiedzi w TEOAE i/lub obecności co najmniej jednego czynnika ryzyka zalecano dalszą diagnostykę w referencyjnych ośrodkach audiologicznych. Zgodę na kontynuowanie procedury wyraziło 84% matek.
    Wnioski: Częstość nieprawidłowych wyników badań słuchu jest w populacji noworodków matek osadzonych w zakładzie karnym wyższa niż w populacji ogólnej. Czynniki ryzyka to: wysoki udział leków ototoksycznych i niezadowalająca kontynuacja postępowania diagnostycznego jako skutek decyzji matek. Spostrzeżenia te są bardzo ważne dla personelu medycznego i więziennego. W perspektywie dalszych losów noworodków należy zwrócić szczególną uwagę na opiekę nad ciężarną w warunkach pozbawienia wolności, zmierzającą do zminimalizowania czynników ryzyka oraz konieczność opracowania odpowiednich kryteriów i programów badań przesiewowych w tej szczególnej sytuacji.
    Słowa kluczowe: badanie przesiewowe słuchu, noworodek, więziennictwo

    Znajomość alergenów pokarmowych i zasad diety eliminacyjnej wśród rodziców dzieci z alergią pokarmową
    Knowledge of food allergens and rules of elimination diet among parents of children with food allergies
    Monika Maćków, Monika Bronkowska, Alina Zbróg

    Streszczenie:
    Wstęp: Od kilku lat wzrasta częstość występowania alergii pokarmowej wśród dzieci. Znaczącą rolę w terapii odgrywa dieta eliminacyjna, która odpowiednio zbilansowana, może zapobiegać niedoborom pokarmowym.
    Cel: Celem pracy była ocena wiedzy rodziców dzieci z alergią pokarmową na temat diety eliminacyjnej, poszczególnych alergenów pokarmowych oraz określenie źródeł informacji na temat żywienia w alergii pokarmowej i stosowanej diety eliminacyjnej.
    Materiał i metodyka: Badanie przeprowadzono od czerwca do sierpnia 2016 roku w szpitalach, żłobkach oraz przedszkolach na terenie Wrocławia, Legnicy i Zgorzelca wśród 91 rodziców dzieci z alergią pokarmową. Wiedzę weryfikowano za pomocą kwestionariusza ankiety, składającego się z pytań zamkniętych, specjalnie skonstruowanego na potrzeby badania. Pytaniem weryfikującym ankietowanych było pytanie o stosowanie u dziecka diety eliminacyjnej, co zadeklarowało 85 rodziców.
    Wyniki: Ankietowani znali pojęcie „dieta eliminacyjna”, ponieważ 77,7% wypełniających kwestionariusz zaznaczyło prawidłową definicję. Natomiast 76,5% respondentów błędnie stwierdziło, że przy alergii na białko mleka krowiego można podawać mleko kozie, owcze i ich przetwory. Badani również byli poproszeni o zaznaczenie zboża, w którym znajduje się gluten – 68,2% z nich wskazało żyto. Głównym źródłem wiedzy rodziców na temat diety eliminacyjnej i żywienia w alergii okazały się: Internet (69 wskazań), lekarz (65 wskazań), książki wraz z poradnikami (39 wskazań), a także dietetyk (33 wskazania).
    Wnioski: Wiedza rodziców na temat żywienia nie jest wystarczająca i jednoznaczna. Dlatego też niezbędna jest edukacja żywieniowa i wsparcie dietetyka w leczeniu dzieci z alergią pokarmową, by zapewnić młodym organizmom odpowiedni wzrost i rozwój.
    Słowa kluczowe: dieta eliminacyjna, alergeny pokarmowe, alergia pokarmowa

    Wykorzystanie bakteriofagów w leczeniu zapalenia płuc i opłucnej o etiologii Enterobacter asburiae u dziecka z ostrą białaczką limfoblastyczną – opis przypadku
    The use of bacteriophage therapy in Enterobacter asburiae infection in child with acute lymphoblastic leukemia – case report
    Karolina Krajewska, Joanna Pietrzyk, Joanna Trelińska, Małgorzata Stolarska, Wojciech Młynarski

    Streszczenie:
    Bakteriofagi stanowią szeroko rozpowszechnioną w przyrodzie grupę wirusów atakujących i niszczących komórki bakteryjne. Dzięki tym właściwościom znalazły zastosowanie w medycynie w zwalczaniu infekcji bakteryjnych. Obecnie, w dobie narastającej antybiotykoodporności drobnoustrojów, obserwowany jest wzrost zainteresowania terapią bakteriofagami jako alternatywą lub uzupełnieniem konwencjonalnego leczenia antybiotykowego. Bakteriofagi są szczególnie skuteczne w przypadku zakażeń wywołanych przez pałeczki Gram-ujemne. Ich stosowanie jest leczeniem eksperymentalnym, zarezerwowanym dla pacjentów, u których standardowe metody terapii były niewystarczająco skuteczne. W pracy przedstawiono przypadek 14-letniego chłopca leczonego z powodu ostrej białaczki limfoblastycznej T-komórkowej, bifenotypowej z koekspresją antygenów linii mieloidalnej oraz mutacją w genie FLT3, kwalifikowanego do grupy wysokiego ryzyka oraz allogenicznego przeszczepienia szpiku. W trakcie immunosupresji, podczas intensywnego etapu chemioterapii konsolidującej remisję, u pacjenta rozwinęło się powikłanie infekcyjne pod postacią sepsy o etiologii Enterobacter asburiae – szczep ESBL(+) wrażliwy na większość antybiotyków szerokowidmowych, a następnie zapalenie płuc z wysiękowym zapaleniem opłucnej – w posiewie płynu uzyskanego z nakłucia wyhodowano ponownie Enterobacter asburiae – szczep wielolekooporny (patogen wrażliwy jedynie na kolistynę oraz średniowrażliwy na amikacynę). Pomimo zastosowania kolejno modyfikowanej antybiotykoterapii, zgodnej z pierwotnym oraz kolejnym antybiogramem (amikacyna, ciprofloksacyna, meropenem, kolistyna, imipenem), nadal otrzymywano wzrost chorobotworczego patogenu w płynie z jamy opłucnej. Wobec wyczerpania standardowych metod leczenia pacjenta zakwalifikowano do terapii fagowej prowadzonej przez Centrum Medyczne Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN we Wrocławiu. Przed wdrożeniem fagoterapii obserwowano poprawę stanu klinicznego chłopca, zakończono drenaż czynny jamy opłucnej, wskaźniki ostrej fazy stopniowo obniżały się, pacjent zakończył intensywną 42-dniową antybiotykoterapię. Doustną podaż preparatu bakteriofagowego – pojedynczy szczep faga, aktywny wobec chorobotwórczego gatunku bakterii, rozpoczęto po zakończeniu antybiotykoterapii i stosowano bez powikłań przez 4 tygodnie. Uzyskany dobry efekt takiego alternatywnego postępowania potwierdza, że terapia bakteriofagami w skojarzeniu z antybiotykoterapią jest bezpieczna i skuteczna w leczeniu ciężkich bakteryjnych zakażeń u dzieci pozostających w immunosupresji spowodowanej leczeniem przeciwnowotworowym.
    Słowa kluczowe: bakteriofagi, ostra białaczka limfoblastyczna, infekcja, dzieci

    Dowiedz się więcej
    Cena: 30,00 zł
  10. Przegląd Pediatryczny 1/2017

    Przegląd Pediatryczny 1/2017

    Lekarz pediatra wobec problemu dziecka maltretowanego
    Paediatrician facing a problem of abused child
    Karolina Służewska-Woźnicka

    Streszczenie:
    Konfrontacja lekarza pediatry z dzieckiem, w stosunku do którego podejrzewa on, że jest ofiarą maltretowania fizycznego lub psychicznego, stanowi zawsze poważny problem w zakresie zawiadamiania odpowiednich organów ścigania i zapewnienia bezpieczeństwa dziecka. Artykuł przybliża aktualne zasady postępowania oraz ukazuje konieczne procedury, które należy podjąć w tym zakresie na poziomie gabinetu lekarskiego i szpitala.
    Słowa kluczowe: maltretowane dziecko, lekarz pediatra, procedury prawne

    Wsparcie społeczne w chorobach przewlekłych w wieku rozwojowym
    Social support in chronic diseases in childhood
    Aleksandra Markiewicz, Kamil K. Hozyasz

    Streszczenie:
    Chorobę przewlekłą można utożsamiać z sytuacją stresową, która wymaga szczególnej adaptacji i wdrożenia efektywnych sposobów radzenia sobie. Istotnym zasobem chroniącym i wzmacniającym jednostkę w tym trudnym momencie jest wsparcie społeczne. Obecność bliskich osób, gotowych udzielić potrzebnej pomocy oraz istnienie aktywnych organizacji i wspólnot pomocowych zwiększa poczucie bezpieczeństwa chorego, wzmacnia poczucie własnej wartości i skuteczności. Doświadczanie wsparcia społecznego, poprzez poprawę funkcjonowania psychospołecznego pacjentów, pozytywnie wpływa na przebieg i skuteczność leczenia. W pracy omówiono definicję i klasyfikację wsparcia społecznego oraz jego rolę w radzeniu sobie pacjenta i jego rodziny w wybranych chorobach przewlekłych.
    Słowa kluczowe: wsparcie społeczne, choroby przewlekłe, funkcjonowanie psychospołeczne

    Rola III sektora w leczeniu dzieci z chorobami onkologicznymi
    The role of the Third Sector in the treatment of children with cancer
    Karolina Albińska

    Streszczenie:
    Leczenie chorób nowotworowych, zwłaszcza u dzieci, wymaga zintegrowanego podejścia – najnowocześniejszych metod terapii, wysoko wykwalifikowanego personelu medycznego, ale także wielowymiarowego wsparcia chorych i ich rodzin – zarówno finansowego, jak i organizacyjnego, merytorycznego oraz psychologicznego. Niestety, system publicznej służby zdrowia, nawet w krajach wysoko rozwiniętych, które oferują najlepszą opiekę onkologiczną, nie jest w stanie zaspokoić wszystkich potrzeb pacjentów w wieku 1-18 lat. Niektóre zadania przypisane pierwotnie instytucjom administracji państwowej, działającym dla dobra dzieci cierpiących na choroby nowotworowe, przejmuje zatem tzw. III sektor – rożne fundacje i stowarzyszenia. W niniejszym artykule pokazano związek instytucji pozarządowych z sektorem publicznym i – w mniejszym zakresie – sektorem prywatnym. Na przykładzie współpracy Fundacji dla Dzieci z Chorobami Nowotworowymi „Krwinka” z Ośrodkiem Pediatrycznym im. Marii Konopnickiej Centralnego Szpitala Klinicznego Uniwersytetu Medycznego w Łodzi omówiono rolę tego typu organizacji w leczeniu dziecięcych pacjentów onkologicznych, zakres ich działania oraz wpływ międzysektorowych zależności na optymalizację jakości życia chorych i ich bliskich.
    Słowa kluczowe: organizacje pożytku publicznego, III sektor, nowotwór, leczenie onkologiczne, Fundacja dla Dzieci z Chorobami Nowotworowymi „Krwinka”

    Psychospołeczne problemy dziecka w rodzinie ze stwardnieniem rozsianym
    The child’s psychosocial problems in a family with multiple sclerosis
    Andrzej Potemkowski, Agnieszka Samochowiec, Magdalena Chęć, Ernest Tyburski, Anna Sołtys, Anna Ratajczak

    Streszczenie:
    Artykuł omawia rożne psychologiczne i psychospołeczne konteksty relacji: dziecko–rodzic chory na stwardnienie rozsiane (SM)–choroba. Przedstawia zagadnienia związane z percepcją SM przez dzieci, ich postawy wobec choroby u rodziców i zachowania związane z interpersonalnymi reakcjami rodziców wobec siebie. Omawia zmiany zachodzące w matczynej miłości, a wynikające z rożnych aspektów SM. Autorzy wskazują na reakcje dzieci na SM, zwłaszcza lęk i depresję w zależności od płci oraz od obciążenia rolą opiekuna chorego rodzica.
    Słowa kluczowe: stwardnienie rozsiane, dzieci, reakcje psychologiczne

    Postępy w diagnostyce i leczeniu stwardnienia guzowatego
    Advances in diagnosis and treatment of tuberous sclerosis complex
    Joanna Trelińska, Iwona Dachowska

    Streszczenie:
    Stwardnienie guzowate (TSC) jest wielonarządową chorobą uwarunkowaną genetycznie, dziedziczącą się w sposób autosomalny dominujący, która charakteryzuje się występowaniem łagodnych zmian rozwojowych o charakterze hamartoma w rożnych narządach, m.in. w mózgu, nerkach, skórze, sercu i płucach. Choroba spowodowana jest przez mutację jednego z dwóch genów: TSC1 lub TSC2, której konsekwencją jest hiperaktywacja szlaku mTOR. Odkrycie genetycznego podłoża choroby oraz związanych z nim mechanizmów patogenetycznych przyczyniły się do ogromnego postępu, jaki dokonał się w ostatnich latach w diagnostyce i leczeniu pacjentów ze stwardnieniem guzowatym. W pracy przedstawiono aktualizację kryteriów diagnostycznych choroby z 2012 roku oraz rolę inhibitorów szlaku mTOR w leczeniu poszczególnych manifestacji klinicznych stwardnienia guzowatego.
    Słowa kluczowe: stwardnienie guzowate, mTOR, kryteria diagnostyczne, rapamycyna, ewerolimus

    Dermatozy występujące na skórze powiek u dzieci w różnych okresach rozwojowych – leczenie. Część I
    The eyelids dermatoses in children at different age – treatment. Part I
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Aleksandra Kańtoch, Wojciech Bienias, Katarzyna Kaszuba-Bartkowiak, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie:
    Powieka to ruchomy, umięśniony fałd skórny okrywający i chroniący oko. Reguluje dopływ światła do oka i pełni funkcję estetyczną. Nieprawidłowości w zakresie jej działania są na ogół przedmiotem badań okulistów, zaś stanami chorobowymi dotyczącymi skory powiek zajmują się dermatolodzy. Tylko sprawne funkcjonowanie powiek zapewnia komfort naszym oczom i prawidłowe działanie narządu wzroku, dlatego tak ważne jest to, by utrzymać powieki w odpowiedniej kondycji. W artykule przedstawiono dermatozy zlokalizowane na skórze powiek (te występujące często i te rzadsze) oraz ich leczenie u dzieci w rożnych okresach rozwojowych.
    Słowa kluczowe: dzieci, dermatozy skory powiek, objawy kliniczne, leczenie, profilaktyka

    Erytrodermie okresu noworodkowego i niemowlęcego – różnicowanie i leczenie
    Neonatal and infantile erythrodermas – differential diagnosis and treatment
    Dorota Krasowska, Michał Adamczyk, Małgorzata Michalska-Jakubus

    Streszczenie:
    Erytrodermia w wieku noworodkowym i niemowlęcym spotykana jest rzadko. Może być wywołana przez wiele rozmaitych czynników, w tym genetycznych, infekcyjnych i polekowych, lub wikłać przebieg chorób skory, takich jak atopowe zapalenie skory, łuszczyca i łojotokowe zapalenie skory. W wieku noworodkowym i niemowlęcym często brak jest charakterystycznych cech chorób wywołujących, dlatego erytrodermia stanowi dla klinicystów duże wyzwanie diagnostyczne. Niedojrzały organizm narażony jest na zwiększone ryzyko powikłań, takich jak zaburzenia elektrolitowe, termoregulacji, odwodnienie i ciężkie infekcje, a także związanych z chorobami wywołującymi. Opóźnienie w postawieniu diagnozy może skutkować ciężkimi i nieodwracalnymi następstwami. Ważna jest odpowiednia pielęgnacja i możliwie szybkie ustalenie rozpoznania wraz z włączeniem właściwej terapii. W pracy przedstawiono najczęstsze przyczyny uogólnionego zapalenia skory w wieku noworodkowym i niemowlęcym, omówiono również aspekty diagnostyczne i terapeutyczne schorzeń leżących u podłoża.
    Słowa kluczowe: erytrodermia, noworodki, niemowlęta

    Wgłobienie jelita jako powikłanie jersiniozy u małych dzieci
    Intussusception as a complication of yersiniosis among small children
    Andrzej Joźwiak, Bogumiła Strumiłło, Anna Piaseczna-Piotrowska

    Streszczenie:
    W Klinice Chirurgii i Urologii Dziecięcej Instytutu CZMP w okresie pomiędzy listopadem 2012 r. a lutym 2013 r. hospitalizowanych było 4 chłopców z rozpoznanym wgłobieniem krętniczo-kątniczym. Przeprowadzone badania histopatologiczne uwidoczniły w przesłanym materiale nasilone zmiany zapalne charakterystyczne dla infekcji Yersinia enterocolitica. Zakażenie wywołane tymi pałeczkami stanowi coraz większy problem medyczny na świecie. Ze względu na duże podobieństwo obrazu klinicznego do chorób zapalnych jelit, a zwłaszcza choroby Leśniowskiego-Crohna, zakażenie to może być przyczyną pomyłek diagnostycznych. W naszej pracy przedstawiamy 4 przypadki pacjentów, których operowano z powodu wgłobienia i u których potwierdzono jersiniozę. Odnotowywany w ostatnich latach w Polsce wzrost liczby zachorowań na jersiniozę (140 przypadków w 2006 r. vs. 233 przypadki w 2007 r.) jest po części rezultatem coraz większej świadomości i wiedzy lekarzy, zwłaszcza pediatrów, na temat zagrożeń powodowanych tym patogenem. Wydaje się, że grupa tych pacjentów powinna być kierowana rutynowo na badania mające potwierdzić bądź wykluczyć ww. zakażenie. Jak wynika z naszego doświadczenia, pałeczki Yersinia u najmłodszych dzieci mogą być przyczyną wgłobienia jelitowego. Z tego powodu wydaje się zasadne wprowadzenie w Polsce badań w kierunku wykrywania zakażeń tym patogenem do rutynowej diagnostyki w populacji dziecięcej, a zwłaszcza w grupie dzieci najmłodszych.
    Słowa kluczowe: wgłobienie, jersinioza, bole brzucha

    Dowiedz się więcej
    Cena: 30,00 zł

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2

Strona korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie oraz dostosowania ich do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Cel, warunki przechowywania lub dostęp do cookies dostępne są w Polityce prywatności. Mogą Państwo dokonać w każdej chwili zmiany ustawień. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności. Zobacz więcej