Gastroenterologia Praktyczna

Gastroenterologia Praktyczna

Rzetelne i obiektywne czasopismo przekazujące praktyczną wiedzę dla lekarzy zainteresowanych problemami współczesnej gastroenterologii.

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

  1. Prenumerata - Gastroenterologia Praktyczna

    Prenumerata - Gastroenterologia Praktyczna

    Prenumerata - Gastroenterologia praktyczna Dowiedz się więcej
    Cena: 74,00 zł
  2. Gastroenterologia Praktyczna 3/2019

    Gastroenterologia Praktyczna 3/2019

    Postępowanie z chorymi na niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby. Zalecenia Polskiej Grupy Ekspertów NAFLD 2019

    prof. dr hab. n. med. Marek Hartleb, dr hab. n. med. Ewa Wunsch, prof. dr hab. n. med. Piotr Milkiewicz, prof. dr hab. n. med. Józef Drzewoski, prof. dr hab. n. med. Magdalena Olszanecka-Glinianowicz, prof. dr hab. n. med. Tomasz Mach, dr hab. n. med. Krzysztof Gutkowski prof. UR, dr hab. n. med. Joanna Raszeja-Wyszomirska, dr hab. n. med. Maciej Jabłkowski, prof. UM w Łodzi, prof. dr hab. n. med. Halina Cichoż-Lach, prof. dr hab. n. med. Ewa Stachowska, prof. dr hab. n. med. Piotr Socha, prof. dr hab. n. med. Bogusław Okopień, dr hab. n. med. Marcin Krawczyk, dr hab. n. med. Maciej Kajor, dr hab. n. med. Jarosław Drobnik, prof. dr hab. n. med. Andrzej Lewiński, prof. dr hab. n. med. Maciej Wójcicki, prof. dr hab. n. med. Andrzej Januszewicz, prof. dr hab. n. med. Krzysztof Strojek


    Tofacytynib – nowy lek w terapii wrzodziejącego zapalenia jelit

    Tofacitinib – a new drug in the treatment of ulcerative colitis
    Estera Skudrzyk, Łukasz Bułdak, Aleksandra Bołdys, Grzegorz Machnik, Bogusław Okopień

    Streszczenie
    Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) należy do nieswoistych chorób zapalnych o etiologii autoimmunizacyjnej. W leczeniu WZJG stosuje się preparaty mające na celu zahamowanie procesu zapalnego. Charakteryzują się one szerokim spektrum działania, przez co mogą powodować wiele działań niepożądanych, w związku z czym prowadzi się badania nad celowanymi terapiami nakierowanymi na szlaki wewnątrzkomórkowej transdukcji sygnału zapalnego. Lekiem, który spełnia tę funkcję, jest tofacytynib. Jest on doustnym inhibitorem kinaz janusowych (JAK), modyfikującym ścieżkę sygnałową JAK/STAT i w rezultacie powodującym zmniejszenie oddziaływania na jelito cytokin zapalnych. Badania kliniczne potwierdziły, że tofacytynib może być stosowany w terapii WZJG. W pracy przedstawiono doświadczalne i kliniczne badania oceniające skuteczność leku w indukcji i podtrzymaniu remisji u chorych na WZJG.

     

    Krwawienie jelitowe u pacjenta z implantowanym systemem wspomagającym pracę lewej komory serca (LVAD)

    Intestinal bleeding in a patient with implanted left ventricular assist device (LVAD)
    Maciej Sokołowski, Ewa Nowakowska Duława, Marek Hartleb

    Streszczenie
    Zastosowanie urządzeń typu LVAD (left ventricular assist device) jest w kardiologii nową metodą terapeutyczną, która znacząco poprawiła wyniki leczenia chorych z zaawansowaną niewydolnością serca. Użycie tego typu systemów wiąże się z powikłaniami, wśród których istotne miejsce zajmują krwawienia z przewodu pokarmowego. Najważniejszymi czynnikami patofizjologicznymi krwawienia są nabyty zespół von Willebranda, malformacje tętniczo żylne tworzące się głównie w dwunastnicy i jelicie czczym oraz terapia przeciwpłytkowa i przeciwkrzepliwa. Wśród leków mających znaczenie we wtórnej prewencji krwawienia wymienia się inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę lub sartany, oktreotyd, danazol i talidomid. Przedstawiono przypadek 67 letniego chorego z nawracającymi krwawieniami z jelita cienkiego po implantacji LVAD.


    Zespół Peutza Jeghersa u dzieci – diagnostyka i postępowanie w świetle aktualnych zaleceń

    Peutz-Jeghers syndrome in children – diagnostics and management in accordance with current recommendations
    Paulina Krawiec, Elżbieta Pac Kożuchowska

    Streszczenie
    Zespół Peutza Jeghersa jest rzadką chorobą, dziedziczoną jako cecha autosomalna dominująca, charakteryzującą się obecnością mnogich polipów hamartomatycznych w przewodzie pokarmowym, plam barwnikowych na skórze i błonach śluzowych (tzw. plam soczewicowatych) oraz predyspozycją do złośliwej transformacji nowotworowej. Częstość występowania zespołu Peutza Jeghersa jest szacowana od 1:25 000 do 1:280 000 żywych urodzeń. Zasadniczym objawem tego zespołu są mnogie polipy hamartomatyczne obecne na całej długości przewodu pokarmowego, najczęściej w jelicie cienkim. U zdecydowanej większości pacjentów występują skórno śluzówkowe zmiany barwnikowe w postaci plam w kolorze od brunatnego do ciemnoniebieskiego, które są zlokalizowane w obrębie czerwieni wargowej, na błonie śluzowej policzków i dziąseł, na powiekach i w okolicy okołooczodołowej. U pacjentów z zespołem Peutza Jeghersa istnieje zwiększone ryzyko nowotworów złośliwych, zarówno w obrębie przewodu pokarmowego, jak i innych narządów oraz układów. Przedstawiono podsumowanie aktualnych doniesień na temat tego zespołu oraz zasady postępowania u pacjentów w wieku rozwojowym w oparciu o aktualne zalecenia.

     

    Endoskopia kapsułkowa w chorobie trzewnej

    Aleksandra Bołdys


    Tajemnica lekarska po nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

    Rafał Patryn

     

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  3. Gastroenterologia Praktyczna 2/2019

    Gastroenterologia Praktyczna 2/2019

    Ablacja zmian torbielowatych trzustki pod kontrolą endoskopowej ultrasonografii (EUS): aspekty kliniczne i techniczne

    EUSguided pancreatic cyst ablation: a clinical and technical review
    Matthew T. Moyer, Jennifer L. Maranki, John M. DeWitt

    Streszczenie
    Cel pracy.
    Zmiany torbielowate trzustki stanowią narastający problem w ochronie zdrowia, szczególnie w obliczu starzejących się populacji, jak też przy dostępności technik obrazowania wysokiej czułości. Śluzowe zmiany torbielowate trzustki związane są z podwyższonym ryzykiem zachorowania na raka trzustki, który charakteryzuje się wybitnie złym rokowaniem. Z kolei przewidywanie z wysokim prawdopodobieństwem, z której torbieli rozwinie się nowotwór, może stanowić wyzwanie, a chirurgiczna resekcja trzustki obarczona jest istotną śmiertelnością. Celem niniejszego artykułu jest przegląd literatury uzasadniającej słuszność wykonywania ablacji zmian torbielowatych trzustki oraz omówienie wcześniejszych i bieżących badań dotyczących technik i skuteczności tego zabiegu. Zaprezentowane zostaną również wskazania, przeciwwskazania i czynniki związane z optymalną kwalifikacją pacjentów do zabiegu.
    Najnowsze doniesienia.
    Chemoablacja torbielowatych zmian trzustki po kontrolą endoskopowej ultrasonografii była dotychczas wykonywana w przypadku nowotworowych zmian torbielowatych z rożnym skutkiem. Głównym problemem, dotyczącym bezpieczeństwa zabiegu, było ryzyko rozwoju ostrego zapalenia trzustki, wywołanego działaniem alkoholu. Jednakże najnowsze dane sugerują, że ablacja przy zastosowaniu preparatów niezawierających alkoholu jest zarówno bezpieczna, jak i skuteczna.
    Podsumowanie.
    Chemoablacja nowotworowych zmian torbielowatych trzustki pod kontrolą EUS jest obiecującą, minimalnie inwazyjną techniką leczniczą, o wysokim profilu bezpieczeństwa i skuteczności, co sugeruje, że powinna być uwzględniona w algorytmie postępowania terapeutycznego.

     

    Terapia biologiczna pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit ze szczególnym uwzględnieniem wedolizumabu

    Biological therapy for patients with inflammatory bowel diseases, with particular emphasis on vedolizumab
    Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) i chorobę Leśniowskiego‑Crohna (ChLC) zaliczamy do przewlekłych, idiopatycznych chorób zapalnych przewodu pokarmowego. W ostatnich latach możliwości leczenia tych schorzeń znacznie się poprawiły przede wszystkim w związku z wprowadzeniem do leczenia antagonistów TNF‑α. Mimo to nadal poważne wyzwanie stanowią postacie choroby oporne na leczenie. U 20‑30% pacjentów z ChLC i aż u 40% chorych z WZJG stwierdza się brak odpowiedzi na dotychczas prowadzone leczenie biologiczne. Wedolizumab jest selektywną, humanizowaną, monoklonalną immunoglobuliną IgG1 wiążącą się z integryną α4β7. Badania kliniczne wykazały pozytywny efekt leczenia wedolizumabem u dorosłych pacjentów z postacią umiarkowaną do ciężkiej WZJG lub ChLC. Analiza wyników leczenia wedolizumabem u ponad 4000 pacjentów wykazała, że jest ono dobrze tolerowane oraz cechuje się dobrym profilem bezpieczeństwa. Odsetek działań niepożądanych jest zbliżony do obserwowanego u pacjentów otrzymujących placebo. Wedolizumab cechuje się działaniem selektywnym, co warunkuje ukierunkowany mechanizm działania bez zwiększania ryzyka poważnych ogólnoustrojowych zakażeń oportunistycznych.

    Abstract
    Ulcerative colitis (UC) and Crohn’s disease (CD) are chronic, idiopathic inflammatory bowel diseases. Although medical treatment options in these diseases have improved dramatically over recent decades with the introduction of anti‑TNF‑α antibodies, refractory disease still poses a major challenge, with primary non‑response occurring in 20‑30% of CD cases and up to 40% of UC patients. Vedolizumab is a gut‑selective, humanised monoclonal IgG1 antibody targeting α4β1integrin. Clinical studies demonstrated a positive profile of vedolizumab in adult patients with moderate to severe UC active or CD. Integrated safety data from more than 4000 patients treated with vedolizumab demonstrate that long‑term treatment is well tolerated with acceptable safety profile. No major differences in side effects were observed between placebo‑ and vedolizumab‑treated patients. Vedolizumab offers a targeted mechanism of action without increase in the risk of serious systemic opportunistic infections.

     

    Rozpoznawanie i leczenie amyloidozy z punktu widzenia gastroenterologa

    Diagnosis and treatment of amyloidosis from the gastroenterologist’s point of view
    Renata Talar‑Wojnarowska

    Streszczenie
    Amyloidoza cechuje się zróżnicowanym obrazem klinicznym, poza uszkodzeniem serca, nerek i układu nerwowego w 3‑28% przypadków dochodzi do zajęcia wątroby lub przewodu pokarmowego. Jego uszkodzenie może być jedyną manifestacją amyloidozy lub – częściej – jest składową zajęcia kilku narządów w przebiegu amyloidozy układowej. Objawy choroby są spowodowane odkładaniem się złogów amyloidu w przestrzeni pozakomórkowej różnych tkanek, co prowadzi do uszkodzenia zajętych narządów. Najczęstsze objawy amyloidozy układu pokarmowego to utrata masy ciała, przewlekłe biegunki i bole brzucha. Z kolei zajęcie wątroby manifestuje się jej powiększeniem oraz wzrostem aktywności fosfatazy zasadowej we krwi. Rozpoznanie jest ustalane na podstawie badania histopatologicznego z barwieniem czerwienią Kongo, które ujawnia dwójłomność depozytów amyloidowych w świetle spolaryzowanym. Materiałem diagnostycznym może być bioptat podskórnej tkanki tłuszczowej jamy brzusznej lub tkanki pochodzącej z zajętego narządu. Opcjami terapeutycznymi są przeszczep autologicznych krwiotwórczych komórek macierzystych lub chemioterapia skierowana na eliminację klonalnych plazmocytów. Niektórzy chorzy wymagają przeszczepienia zajętych narządów, w tym nerki, serca lub wątroby. Skuteczność leczenia zależy od uzyskania odpowiedzi hematologicznej i narządowej. Rokowanie jest poważne, pogarszają je niedożywienie i równoczesne uszkodzenie kilku narządów, których wydolność warunkuje możliwość zastosowania intensywnego leczenia.

    Abstract
    Amyloidosis is characterized by a heterogenous clinical image; apart from cardiac, renal and neurological injuries the disease in 3‑28% of cases may involve liver or digestive tract. Damage of the gastrointestinal tract may be the only manifestation of amyloidosis, or – more frequently – is a component of the involvement of several organs in systemic amyloidosis. Symptoms develop due to deposition of the amyloid fibril proteins in the extracellular matrix leading to the damage of affected tissues and organs. Clinical symptoms of gastrointestinal amyloidosis include weight loss, chronic diarrhea, and abdominal pain. Hepatomegaly and elevation of alkaline phosphatase are the most common clinical and biochemical findings in liver involvement. Pathologic examination establishes the diagnosis with demonstration of Congo red positive substance with apple green birefringence. Confirmation of the presence of amyloid is obtained after taking the subcutaneous abdominal fat tissue or biopsy of the affected organ. The available therapeutic options are autologous hematopoietic stem cell transplantation or chemotherapy aimed at elimination of clonal plasmocytes. Some patients require a transplant of affected organs, including kidney, heart or liver. Treatment effectiveness of amyloidosis is based on hematological and organ response. The prognosis is serious, it is aggravated by malnutrition and simultaneous damage to several organs whose capacity determines the possibility of intensive treatment.

     

    Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby – przyczyny, skutki i leczenie

    Nonalcoholic fatty liver disease – causes, consequences and treatment
    Magdalena Olszanecka‑Glinianowicz

    Streszczenie
    Pierwotna postać niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD) jest jednym z najczęstszych metabolicznych powikłań otyłości. Ponadto jest ważnym ogniwem patogenezy rozwoju innych metabolicznych powikłań otyłości, takich jak: cukrzyca typu 2, zaburzenia lipidowe, miażdżyca, choroby sercowo‑naczyniowe i zaburzenia hormonalne. U wszystkich otyłych chorych należy przeprowadzić diagnostykę w kierunku NAFLD. U pacjentów z metabolicznymi powikłaniami otyłości stłuszczenie wątroby jest stałym objawem, a ryzyko występowania niealkoholowego stłuszczeniowego zapalenia wątroby (NASH) jest zwiększone. Leczeniem przyczynowym NAFLD, które może spowodować cofnięcie się zmian histopatologicznych w wątrobie przed wystąpieniem marskości, jest leczenie otyłości, a leki hepatoprotekcyjne mają wyłącznie znaczenie pomocnicze.

    Abstract
    The primary form of non‑alcoholic fatty liver disease (NAFLD) is one of the most common metabolic complication of obesity. In addition, it is an important element in the pathogenesis of other metabolic complications of obesity, such as type 2 diabetes, lipid disturbances, atherosclerosis, cardiovascular diseases and hormonal disturbances. All obese patients should be diagnosed towards NAFLD. In patients with metabolic complications of obesity, fatty liver is constant manifestation and the risk of non‑alcoholic steatohepatitis (NASH) is increased. The causal treatment of NAFLD, which may cause regression of the hepatic histopathological alterations before development of cirrhosis, is the treatment of obesity, and hepatoprotective drugs play only auxiliary role.

     

    Lity nowotwór rzekomobrodawkowaty – opis przypadku i rola diagnostyczna endoskopowej ultrasonografii

    Solid pseudopapillary neoplasm – case report and role of endoscopic ultrasound in the diagnosis
    Piotr Dziadkiewicz, Michał Wójcik, Maciej Kajor, Sławomir Mrowiec, Łukasz Liszka, Michał Żorniak

    Streszczenie
    Lity nowotwór rzekomobrodawkowaty trzustki (SPN) należy do rzadkich guzów tego narządu. Po raz pierwszy został opisany w 1959 r. przez Frantza. Występuje głownie u młodych kobiet, sporadycznie u dzieci. Nowotwór ten ma niski potencjał złośliwienia i stosunkowo dobre rokowanie. Prezentujemy przypadek 23‑letniej chorej skarżącej się na bole brzucha, u której w badaniu TK stwierdzono litą zmianę w ogonie trzustki o wymiarach 90 x 85 mm. Przed podjęciem decyzji o leczeniu chirurgicznym pacjentka została zakwalifikowana do badania EUS z biopsją. W materiale biopsyjnym cechy morfologiczne i immunohistochemiczne odpowiadały SPN. U chorej wykonano resekcję guza. Ten sposób leczenia jest szeroko rekomendowany, a zastosowanie EUS z biopsją umożliwia ustalenie rozpoznania w wątpliwych przypadkach.

    Abstract
    Solid pseudopapillary neoplasm (SPN) is a rare pancreatic tumor. It was first described by Frantz in 1959. SPN usually affects young women, rarely children. This tumor has a low malignant potential and a relatively favorable prognosis. We present the case of a 23‑year‑old woman complaining of abdominal pain, in whom computed tomography revealed tumour measuring 90 x 85 mm and localized in the pancreatic tail. Before deciding on surgical treatment the patient was referred to endoscopic ultrasound (EUS) examination with guided biopsy. Morphological and immunohistochemical features were consistent with SPN diagnosis. The tumor has been resected. Resection is widely recommended method of SPN treatment, and EUS with biopsy enables correct diagnosis in uncertain cases.

     

    Zespół Aagenaesa jako rzadka przyczyna cholestazy wewnątrzwątrobowej u dzieci

    Aagenaes syndrome as a rare cause of intrahepatic cholestasis in children
    Tomasz Kania, Dariusz M. Lebensztejn

    Streszczenie
    Zespoł Aagenaesa jest bardzo rzadką chorobą uwarunkowaną genetycznie, objawiającą się cholestazą wewnątrzwątrobową w okresie niemowlęcym oraz występowaniem obrzęków limfatycznych w wieku szkolnym.

    Abstract
    Aagenaes syndrom is an extremely rare genetic disorder, which manifests intrahepatic cholestasis in infants, and lymphoedema in school age children.

     

    Nowoczesne techniki obrazowania guzów wątroby są bezcenne, ale nierzadko potrzebują wsparcia histopatologa

    Marek Hartleb, Karol Ludwik, Joanna Pilch‑Kowalczyk, Jacek Pająk

     

    Regulacje prawne dotyczące czasu pracy lekarza

    Rafał Patryn

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  4. Gastroenterologia Praktyczna 1/2019

    Gastroenterologia Praktyczna 1/2019

    Zastosowanie inhibitorów pompy protonowej a ryzyko niedoboru żelaza: badanie populacyjne z grupą kontrolną

    Tłumaczenie artykułu: Use of proton pump inhibitors and risk of iron deficiency: a population‑based case – control study
    A. Tran‑Duy, N.J. Connell, F.H. Vanmolkot, P.C. Souverein, N.J. de Wit, C.D.A. Stehouwer, A.W. Hoes, F. de Vries, A. de Boer

    Streszczenie
    Podstawy.
    Stany hipochlorhydrii są ważną przyczyną niedoborów żelaza. Związek pomiędzy terapią inhibitorami pompy protonowej (proton pump inhibitor PPI) i niedoborem żelaza (iron deficiency – ID) był od dawna przedmiotem rozważań. Celem badania była ocena ryzyka ID związanego z leczeniem PPI przy użyciu danych zebranych w bazie Clinical Practice Research Datalink (CPRD) w Wielkiej Brytanii.
    Metody.
    Grupę badaną stanowili pacjenci od 19. r.ż. z ID zdiagnozowanym po raz pierwszy w latach 2005‑2016 (n = 26 806). Datę, kiedy po raz pierwszy rozpoznawano u badanych ID, nazwano datą wyrównującą. Każdemu pacjentowi z grupy badanej przyporządkowano dobranego pod względem płci, wieku i ogólnych obciążeń medycznych przedstawiciela grupy kontrolnej. Zdefiniowano i określono skrótem PFU (PPI full user) badanych, którzy stosowali PPI nieprzerwanie w ciągu 1 roku przed datą wyrównującą, a skrótem PLU (PPI limited user) badanych, którzy w sposób nieciągły stosowali PPI w ciągu 1 roku przed datą wyrównującą. Natomiast jako PNU (PPI non-user) określono tych, którzy nie stosowali PPI przed datą wyrównującą. Iloraz szans wystąpienia ID w grupach PFU i PLU w porównaniu z PNU oceniono na podstawie analizy warunkowej regresji logistycznej.
    Wyniki.
    W grupie badanej 2960 stanowili PFU, 6607 PLU, a 17 239 PNU. W grupie kontrolnej 1091 należało do PFU, 5058 do PLU, a 20 657 do PNU. Skorygowany iloraz szans ID w podgrupach PFU i PLU w porównaniu z PNU wynosił odpowiednio 3,60 [95% CI, (3,32‑3,91)] i 1,51 [95% CI, (1,44‑1,58)]. Obserwowano dodatnie zależności związane z czasem stosowania i dawką PPI.
    Wnioski.
    Przewlekłe stosowanie PPI zwiększa ryzyko ID. Lekarze powinni wziąć to pod uwagę, kiedy rozważają korzyści i ryzyko przewlekłego leczenia PPI.

    Komentarz
    Prof. dr hab. n. med. Andrzej Dąbrowski

     

    Sarkopenia w marskości wątroby

    Sarcopenia in liver cirrhosis
    Maciej Miarka, Wiktor Smyk, Joanna Raszeja‑Wyszomirska

    Streszczenie
    Sarkopenia, kojarzona z naturalnym procesem starzenia się organizmu człowieka, jest też częstym powikłaniem marskości wątroby. Zanik tkanki mięśniowej, czyli jej masy, siły i sprawności, postępuje wraz z nasilaniem się niewydolności marskiej wątroby. Sarkopenia zwiększa ryzyko zgonu chorego z przyczyn infekcyjnych oraz wpływa niekorzystnie na przebieg przeszczepienia wątroby, wydłużając czas hospitalizacji oraz zwiększając ryzyko zgonu biorców. Zanik tkanki mięśniowej towarzyszy także zespołowi kruchości, który może stanowić przeciwwskazanie do przeszczepienia wątroby oraz towarzyszy niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby, a nasilenie sarkopenii koreluje z postępem włóknienia narządu. Sarkopenia postępuje nie tylko w okresie oczekiwania na transplantację wątroby, lecz także do końca 1. roku po zabiegu, a dodatkowo może rozwinąć się de novo nawet u 1/4 biorców, wpływając niekorzystnie na wyniki przeszczepienia narządu.
    Słowa kluczowe:
    sarkopenia, marskość wątroby, zespół kruchości, transplantacja wątroby

     

    Wartość testów oddechowych w diagnostyce rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego

    Update of diagnostic value of breath tests in the diagnosis of small intestinal bacterial overgrowth
    Paulina Konrad, Paulina Mikulska, Cezary Chojnacki

    Streszczenie
    Wodorowy i metanowy test oddechowy są powszechnie wykorzystywane w diagnostyce rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego, choć istnieją rożne opinie co do ich wartości klinicznej. Rozbieżności te wynikają ze stosowania niejednolitych procedur medycznych oraz rożnych kryteriów oceny wyników. Autorzy przedstawiają ujednolicone wskazania i przeciwskazania do badań oraz aktualnie zalecane kryteria diagnostyczne.
    Słowa kluczowe: SIBO, laktuloza, wodorowe testy oddechowe, dysbakterioza

     

    Gamma‑glutamylotranspeptydaza – diagnostyka różnicowa

    Gamma‑glutamyl transpeptidase (GGTP) – differential diagnosis
    Georges Kamtoh, Artur Lipczyński, Ewa Dutkiewicz, Agnieszka Kamtoh

    Streszczenie
    Gamma‑glutamylotranspeptydaza (GGTP) jest enzymem występującym w wielu narządach, stąd jego zwiększona aktywność we krwi może być odzwierciedleniem wielu chorób, mimo iż w przeważającej części przypadków jest związana ze stanem wątroby. Z tego powodu podwyższona aktywność GGTP powinna być obiektem zainteresowania specjalistów wielu dziedzin. Szczególnym wyzwaniem jest izolowany wzrost aktywności GGTP, który w niektórych przypadkach jest jedynie czynnikiem prognostycznym lub nieszkodliwą konsekwencją zażywanych leków. W algorytmie postępowania należy uwzględniać – oprócz badań biochemicznych – badania obrazowe w celu określenia etiologii i stopnia uszkodzenia wątroby.
    Słowa kluczowe: uszkodzenie wątroby, choroby serca, alkoholizm, izolowany wzrost GGTP

     

    Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – punkt widzenia chirurga

    Ulcerative colitis – a surgeon’s point of view
    Sławomir Glinkowski, Daria Marcinkowska

    Streszczenie
    Wczesne rozpoznanie u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego oraz właściwa terapia mogą ograniczyć rozwój zmian oraz zapewnić chorym przez dłuższy czas dobrostan fizyczny oraz psychiczny. W monitorowaniu choroby przydatne są skale, zarówno kliniczne, jak i endoskopowe. Na ich podstawie, w ujednolicony sposób, lekarz może zdecydować o prowadzeniu odpowiedniej farmakoterapii, a w przypadku jej nieskuteczności – o wdrożeniu leczenia operacyjnego. W pracy omówiono najczęściej stosowane skale oceny aktywności choroby i ich przydatność kliniczną z punktu widzenia chirurga.
    Słowa kluczowe: wrzodziejące zapalenie jelita grubego, klasyfikacja, endoskopia, operacje chirurgiczne

     

    Eozynofilowe zapalenie przełyku u dzieci

    Eosinophilic esophagitis in children
    Katarzyna Zdanowicz, Magdalena Kucharska, Natalia Wasilewska, Aleksandra Filimoniuk, Piotr Jakimiec, Urszula Daniluk, Dariusz Lebensztejn

    Streszczenie
    Eozynofilowe zapalenie przełyku jest coraz częściej występującym schorzeniem przewodu pokarmowego, rozpoznawanym na podstawie objawów klinicznych związanych z dysfunkcją przełyku, potwierdzonym badaniem histopatologicznym wycinka błony śluzowej przełyku pobranego w trakcji endoskopii. Rozpoznanie ustalane jest na podstawie obecności w preparacie co najmniej 15 granulocytów kwasochłonnych, ocenianych w dużym polu widzenia. Leczenie może stanowić zarówno postępowanie dietetyczne, jak i inhibitory pompy protonowej oraz steroidy działające miejscowo. W przypadku wystąpienia zwężeń przełyku stosowane jest endoskopowe rozszerzanie. Rozpoznanie, a w konsekwencji leczenie eozynofilowego zapalenia przełyku, istotnie wpływa na jakość życia pacjentów pediatrycznych. Z uwagi na przewlekły charakter schorzenia pacjenci wymagają stałego monitorowania.
    Słowa kluczowe: eozynofilia przełykowa, eozynofilowe zapalenie przełyku, dieta eliminacyjna, inhibitory pompy protonowej, steroidy miejscowe


    Podstawy prawne udzielenia świadczenia zdrowotnego bez zgody pacjenta

    Rafał Patryn

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  5. Gastroenterologia Praktyczna 4/2018

    Gastroenterologia Praktyczna 4/2018

    Leczenie nawrotowego zapalenia jelita grubego spowodowanego przez Clostridium difficile

    Treatment of recurrent Clostridium difficile colitis: a narrative review
    Roy J. Hopkins, Robert B. Wilson

    Streszczenie
    Clostridium difficile jest Gram ‑dodatnią, tworzącą zarodniki, obligatoryjnie beztlenową pałeczką, która w 1935 r. została wyizolowana z kału zdrowego noworodka. W krajach zamożnych C. difficile jest najczęstszą przyczyną biegunki zakaźnej u hospitalizowanych chorych. Częstość występowania zakażenia C. difficile w USA od 2000 r. znacznie się zwiększyła, z podwojeniem do 2010 r. liczby hospitalizacji z tego powodu u dorosłych (bez uwzględnienia kobiet w ciąży) [6]. U 20‑35% chorych z zakażeniem C. difficile początkowa terapia nie będzie skuteczna, a spośród nich u 40‑60% dojdzie do drugiego nawrotu. Nawrót zakażenia C. difficile jest powszechnym problemem zdrowotnym i stanowi duże obciążenie dla systemów opieki zdrowotnej. W artykule tym przedstawione zostały aktualne metody leczenia oraz kierunki przyszłych badań nad terapią nawrotowego zakażenia C. difficile. Obejmują one zastosowanie antybiotyków, probiotyków, przeszczepu mikrobioty jelitowej od zdrowego dawcy, żywic wiążących aniony, wtórnych kwasów żółciowych lub przeciwciał przeciw toksynom bakteryjnym.


    Miejsce rifaksyminy alfa w profilaktyce samoistnego bakteryjnego zapalenia otrzewnej. Czy już czas zaktualizować wytyczne postępowania?

    Role of rifaximin alpha in prophylaxis of spontaneous bacterial peritonitis. Is the time for updating managment guidelines?
    Mateusz Chapuła, Marek Hartleb

    Streszczenie
    Marskość wątroby to poważna choroba związana z klinicznie istotnymi powikłaniami i zwiększoną śmiertelnością. Samoistne bakteryjne zapalenie otrzewnej (SBP) jest częstym powikłaniem niewyrównanej marskości wątroby, odpowiedzialnym za ok. 30% wszystkich zakażeń. Chorym po przebytym SBP lub zaliczanym do podwyższonego ryzyka wystąpienia tego powikłania często przepisuje się norfloksacynę lub cyprofloksacynę w celu profilaktycznym. Długoterminowe stosowanie fluorochinolonów wiąże się z możliwością wystąpienia działań niepożądanych i interakcji, które mogą być szkodliwe dla tej specyficznej populacji chorych. Ponadto rozwój lekoopornych szczepów bakteryjnych może zmniejszać skuteczność leczenia i profilaktyki antybiotykowej SBP. Biorąc pod uwagę te ograniczenia, rifaksymina alfa – niewchłanialny z jelita, bezpieczny i szerokospektralny antybiotyk, dotychczas stosowany w encefalopatii wątrobowej – jest intensywnie badany jako alternatywa dla konwencjonalnej profilaktyki SBP. W niniejszym artykule przybliżono obie opcje terapeutyczne oraz przedstawiono wpływ rifaksyminy alfa na mikrobiotę jelitową w marskości wątroby oraz wyniki przeglądów systematycznych i metaanaliz na temat pierwotnej i wtórnej profilaktyki SBP z udziałem rifaksyminy alfa.

    Abstract
    Cirrhosis is a serious disease associated with significant morbidity and mortality. Spontaneous bacterial peritonitis (SBP) is a common complication of decompensated cirrhosis accounting for about 30% of all infections. In patients with history of SBP and those deemed to be at high risk of its development norfloxacine or ciprofloxacine is often prescribed to prevent the incidence of SBP. Long‑term use of fluoroquinolones may be associated with several adverse effects or drug interactions that may be harmful to this specific population. In addition, development of bacterial resistance may decrease the efficacy of SBP treatment and prophylaxis. Given these limitations, rifaximin – a nonabsorbable, safe and broad‑spectrum antibiotic, used for hepatic encephalopathy – has been intensively explored as an alternative to conventional prophylaxis of SBP. In this review we provided information on two therapeutic options, presented the effects of rifaximin on gut microbiota in patients with cirrhosis, and showed data from systematic reviews and meta‑analyses on primary and secondary SBP prophylaxis with rifaximin.

     

    Omówienie polskich oraz europejskich zaleceń rozpoznawania i leczenia przewlekłego zapalenia trzustki (PZT) na podstawie wytycznych Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii i Polskiego Klubu Trzustkowego (2018) oraz wytycznych europejskich (Ha-PanEU; 2016)

    Discussion of Polish and European recommendations for the diagnosis and treatment of chronic pancreatitis (CP) based on the guidelines of the Polish Society of Gastroenterology, Polish Pancreatic Club (2018) and the European guidelines (Ha-PanEU; 2016)
    Barbara Włodarczyk, Ewa Małecka‑Panas

    Streszczenie
    Przewlekłe zapalenie trzustki (PZT) jest postępującą, zapalną chorobą, która prowadzi do zaniku i włóknienia miąższu tego organu. Rozpoznanie PZT opiera się na wynikach badań obrazowych, które analizują gęstość miąższu trzustki, zanik gruczołów, obecność zwapnień, pseudotorbieli, nieregularność głównego przewodu trzustkowego i jego gałęzi. Najczęstszym czynnikiem ryzyka rozwoju PZT jest nadużywanie alkoholu oraz palenie papierosów. U chorych z wczesnym początkiem choroby oraz dodatnim wywiadem rodzinnym powinno się wykonywać badania genetyczne. W przypadku nieokreślenia etiologii PZT należy uwzględnić autoimmunologiczne zapalenie trzustki. Klasyfikacja PZT, w zależności od czynnika etiologicznego obejmuje: PZT wapniejące, zaporowe, autoimmunologiczne i rowkowe. Podział ten oparty jest na obrazie klinicznym, badaniach obrazowych i odpowiedzi na leczenie. Według wytycznych Ha‑PanEU, najlepszą metodą obrazowania zmian miąższowych trzustki jest tomografia komputerowa i/lub rezonans magnetyczny. Polskie rekomendacje za najlepszą metodę uznają endosonografię (EUS), ustępującą miejsca jedynie endoskopowej cholangiopankreatografii wstecznej (ECPW), zarezerwowanej dla zabiegów terapeutycznych. Podstawą leczenia PZT jest enzymatyczna terapia substytucyjna. W celu oceny wydolności wewnątrzwydzielniczej trzustki, polskie wytyczne rekomendują pomiary glikemii na czczo i/lub hemoglobiny glikowanej (HbA1c) co roku. Cukrzyca dotyczy nawet 70% chorych z PZT i charakteryzuje się skłonnością do hipoglikemii związanej z upośledzonym wydzielaniem glukagonu. Podstawą leczenia cukrzycy w przebiegu PZT jest insulinoterapia. Leczenie endoskopowe, w tym ECPW, daje najlepsze efekty u pacjentów z nawrotami bólu z powodu zwężeń lub obecności niewielkich złogów zlokalizowanych w głowie trzustki. Wskazania do leczenia chirurgicznego w przebiegu PZT obejmują nasilone dolegliwości bólowe niereagujące na leczenie zachowawcze, podejrzenie raka trzustki, powikłania PZT oraz niepowodzenie leczenia endoskopowego.

    Abstract
    Chronic pancreatitis (CP) is a progressive, inflammatory disease that leads to atrophy and fibrosis of the pancreatic parenchyma. The diagnosis of CP is based on the imaging examinations, which analyze pancreatic density, glandular atrophy, calcifications, pseudocysts, irregularity of the main pancreatic duct and its branches. The most common risk factor for the development of CP is alcohol abuse and smoking. In patients with an early onset of the disease and positive family history, genetic testing should be performed. When no other etiology of CP is found, autoimmune pancreatitis (AIP) should be considered. The classification of CP, depending on the etiological factor, includes: CP calcifying, obstructive, autoimmune and grooved. This division is based on the clinical picture, imaging studies and response to treatment. According to the guidelines of Ha‑PanEU, the computed tomography and/or magnetic resonance are the best imaging methods to visualize of pancreatic parenchymal changes. Polish recommendations give credit to endosonography (EUS), which gives way only to endoscopic retrograde cholangiopancreatography (ERCP), reserved for therapeutic procedures. The mainstay of treatment in CP is pancreatic enzyme replacement therapy. To assess the endocrine pancreatic capacity, the Polish guidelines recommend measurements of fasting glycemia and/or glycated hemoglobin (HbA1c) done every year. Diabetes affects up to 70% of patients with CP and is characterized by a tendency to hypoglycaemia associated with impaired glucagon secretion. The basis for the treatment of diabetes in the course of CP is insulin therapy. Endoscopic treatment, including ERCP, gives the best results in patients with relapses of pain due to presence of main duct strictures or small calculi located in the head of the pancreas. The indications for surgical treatment in the course of CP include severe pain not responding to conservative treatment, suspicion of pancreatic cancer, complications of CP and failure of endoscopic treatment.

     

    Bąblowica naśladująca proces rozrostowy okolicy wnęki wątroby – opis przypadku

    Echinococcosis mimicking neoplastic process of the liver hilar area – a case report
    Mateusz Rzucidło, Mariusz Partyka, Grażyna Cisowska, Robert Staroń, Dorota Gutkowska, Krzysztof Gutkowski

    Streszczenie
    Zmiany ogniskowe wątroby to heterogenna grupa chorób, w skład której wchodzą zmiany nowotworowe łagodne i złośliwe, regeneracyjne i zapalne. Infestacja tasiemcem bąblowca kojarzona jest zwykle przez klinicystów z postacią jednojamową (Echinococcus granulosus), która w wątrobie przybiera wygląd pojedynczej torbieli. Występujące rzadziej zakażenia postacią wielojamową (Echinococcus multilocularis) nastręczają sporo problemów diagnostycznych, ponieważ obraz radiologiczny sugeruje zwykle chorobę rozrostową. Ustalenie właściwego rozpoznania zwykle wymaga użycia kontrastowych metod obrazowania, endosonografii, scyntygrafii, badań serologicznych czy wreszcie pobrania materiału do badań histopatologicznych i immunohistochemicznych. W artykule przedstawiamy opis 70‑letniej chorej z żółtaczką mechaniczną w przebiegu zmiany ogniskowej wnęki wątroby, która okazała się manifestacją bąblowca wielojamowego.

    Abstract
    Focal liver lesions create a heterogenic group of diseases, encompassing benign, malignant, regenerative and inflammatory processes. Clinicians usually associate hydatid tapeworm infection with an infestation by Echinococcus granulosus, which appears as a single hepatic cyst. Occurring less frequently the infection with Echinococcus multilocularis is diagnostically more challenging as its radiological presentation usually suggests the neoplastic disease. The proper diagnosis often requires the use of contrast imaging techniques, endosonography, scintigraphy, serological testing or finally sampling the tissue for histopathological and immunohistochemistry examinations. We report a case of 70‑years‑old female patient, with obstructive jaundice in the course of the liver perihilar tumor, which proved to be an expression of the Echinococcus multilocularis infection.

    Niedożywienie w alergii na pokarm

    Malnutrition in food allergy
    Artur Rycyk, Beata Cudowska, Magdalena Pawłowicz, Dariusz Lebensztejn

    Streszczenie
    Prawidłowe żywienie odgrywa kluczową rolę w rozwoju fizycznym i intelektualnym dziecka. Niedożywienie jest skutkiem niedoboru składników pokarmowych w stosunku do potrzeb organizmu. Jedną z przyczyn zaburzeń stanu odżywienia u dzieci jest alergia na pokarm. W jej przebiegu zróżnicowane mechanizmy patofizjologiczne mogą doprowadzić do zachwiania równowagi żywieniowej. Obowiązującym standardem leczenia pozostaje dieta eliminacyjna, której stosowanie niesie za sobą ryzyko ilościowych i jakościowych niedoborów żywieniowych. Najważniejszym sposobem zapobiegania niedożywieniu u dzieci z alergią na pokarm jest systematyczne monitorowanie ich stanu odżywienia poprzez ocenę parametrów antropometrycznych i laboratoryjnych oraz kontrolowanie procesu nabywania tolerancji immunologicznej.

    Abstract
    The proper nutrition plays a key role in the child’s physical and intellectual development. Malnutrition is the result of an imbalance between food supply and the body’s needs. One of the causes of malnutrition in children is food allergy. In its course, different pathophysiological mechanisms may lead to the imbalance of nutritional status. The elimination diet is the widely recognized standard of treatment, however, it is associated with the risk of quantitative and qualitative nutritional deficiencies. The most important way to prevent malnutrition in children with food allergies is to systematically monitor their nutritional status by assessment of anthropometric and laboratory parameters and controlling the process of acquiring immunological tolerance.

    Zgoda na wykonanie świadczenia zdrowotnego. Rodzaje zgody, ich zakres i zastosowanie
    Rafał Patryn


     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  6. Gastroenterologia Praktyczna 3/2018

    Gastroenterologia Praktyczna 3/2018

    Aktualne metody oceny włóknienia w niealkoholowej chorobie stłuszczeniowej wątroby

    Current Modalities of Fibrosis Assessment in Non‑alcoholic Fatty Liver Disease
    Mark C.C. Cheah, Arthur J. McCullough, George Boon‑Bee Goh

    Streszczenie
    Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (ang. non‑alcoholic fatty liver disease – NAFLD) stanowi rosnący ogólnoświatowy problem zdrowotny. W podgrupie pacjentów z NAFLD z niealkoholowym stłuszczeniowym zapaleniem wątroby (ang. non‑alcoholic steatohepatits – NASH) obecność istotnego włóknienia wiąże się ze złym rokowaniem i zwiększoną śmiertelnością, z czego wynika rosnąca potrzeba dokładnej oceny i stopniowania włóknienia. Biopsja wątroby, będąca aktualnie złotym standardem diagnostycznym, ma ograniczenia związane z błędem pobrania próbki i jest badaniem inwazyjnym wiążącym się z tym ryzykiem wystąpienia powikłań. Doprowadziło to do rozwoju nieinwazyjnych metod oceny włóknienia, które mają szczególne znaczenie w chorobie wymagającej seryjnej oceny tego procesu. W pracy tej kompleksowo omówiono rożne narzędzia dostępne klinicyście do oceny włóknienia, w tym systemy punktacji stosowane w badaniu histopatologicznym wątroby, nieinwazyjne surowicze biomarkery, takie jak dobrze zwalidowany NAFLD fibrosis score i metody oparte na obrazowaniu, takie jak elastografia i rezonans magnetyczny.

    Komentarz
    Prof. dr hab. n. med. Marek Hartleb


    Choroba trzewna – niedoceniany problem w populacji osób starszych

    Celiac disease – an unappreciated problem in the elderly population
    Barbara Maślanka‑Seiffert, Ewa Nowakowska‑Duława

    Streszczenie
    Celiakia to przewlekła enteropatia o podłożu immunologicznym, wywołana ekspozycją na gluten u osób z predyspozycją genetyczną. Patogeneza choroby jest związana z produkcją autoprzeciwciał, które powodują reakcję zapalną prowadzącą do uszkodzenia błony śluzowej jelita cienkiego i zmian w strukturze kosmków, a także zaburzeń w innych układach, odpowiedzialnych za pozajelitowe objawy celiakii. Częstość występowania choroby wzrasta w populacji ogólnej, a także wśród osób starszych. Obraz kliniczny w tej grupie wiekowej może istotnie różnić się od obserwowanego u młodszych pacjentów – manifestacje klasyczne mogą być słabiej wyrażone, a objawy często przypominają procesy patologiczne towarzyszące starzeniu się organizmu, co jest przyczyną spóźnionych – nawet o kilka lat – rozpoznań. Artykuł stanowi przegląd piśmiennictwa dotyczącego celiakii u osób starszych. Przedstawiono w nim dane epidemiologiczne oraz dylematy diagnostyczne, a także przybliżono zagadnienia dotyczące pozajelitowych powikłań celiakii, takich jak niedokrwistość, zaburzenia poznawcze i neurologiczne, osteoporoza, oraz zwrócono uwagę na współistniejące choroby autoimmunologiczne. Ze względu na rozbieżne dane istnieje potrzeba pogłębienia wiedzy dotyczącej celiakii w tej grupie wiekowej, zwłaszcza w zakresie zapadalności, przedwczesnej umieralności oraz możliwych powikłań.

     

    Samoistne pęknięcie tętniaka tętnicy wątrobowej u 54‑letniego pacjenta – opis przypadku

    Spontaneous rupture of the hepatic artery aneurysm in 54‑year old patient – a case report
    Michał Błotnicki, Ryszard Ziemiakowicz, Mateusz Rzucidło, Ewelina Bartosiewicz, Mariusz Partyka, Krzysztof Gutkowski

    Streszczenie
    Częstość występowania tętniaków tętnicy wątrobowej w populacji ogólnej nie przekracza 0,2%. Ryzyko rozwoju tętniaka zwiększają miażdżyca, nadciśnienie tętnicze i infekcje. Rozpoznanie jest najczęściej ustalane przypadkowo, podczas rutynowych badań obrazowych. Samoistne pęknięcie tętniaka jest zazwyczaj przyczyną masywnego krwotoku do jamy brzusznej, z wysokim ryzykiem zgonu. Jeśli zabieg wykonuje się w trybie planowym, leczenie polega na rekonstrukcji tętniakowato zmienionego naczynia, natomiast w przypadku krwotoku jedyną opcją terapeutyczną, ratującą życie chorego jest podwiązanie tętnicy. W artykule przedstawiamy opis przypadku samoistnego pęknięcia tętniaka tętnicy wątrobowej u 54‑letniego mężczyzny, skutecznie zaopatrzonego przez podwiązanie uszkodzonego naczynia.

     

    Autoimmunizacyjne choroby wątroby u dzieci

    Autoimmune liver diseases in children
    Anna Bobrus‑Chociej, Artur Rycyk, Dariusz M. Lebensztejn

    Streszczenie
    Częstość występowania chorób wątroby o podłożu autoimmunizacyjnym w populacji pediatrycznej ulega stałemu zwiększeniu. Charakteryzują się one przewlekłym przebiegiem, różnorodnym obrazem klinicznym, współwystępowaniem innych chorób z autoagresji oraz zazwyczaj dobrą odpowiedzią na leczenie immunosupresyjne. Do chorób wątroby o podłożu autoimmunizacyjnym u dzieci należą: autoimmunizacyjne zapalenie wątroby (AIH), pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych (PSC) oraz zespół nakładania AIH/PSC. W pracy przedstawiono charakterystykę każdego z nich, z uwzględnieniem stosunkowo nowej jednostki chorobowej, którą jest choroba IgG4‑zależna.

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  7. Gastroenterologia Praktyczna 2/2018

    Gastroenterologia Praktyczna 2/2018

    Choroby cholestatyczne u dorosłych – wytyczne postępowania Sekcji Hepatologicznej Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii (PTG‑E)

    Marek Hartleb, Marcin Krawczyk, Ewa Wunsch, Joanna Raszeja‑Wyszomirska, Halina Cichoż‑Lach, Michał Żorniak, Krzysztof Gutkowski, Urszula Ołdakowska‑Jedynak, Piotr Milkiewicz, Tomasz Mach, Andrzej Habior

    Leczenie i opieka nad pacjentami z autoimmunologicznym zapaleniem wątroby

    Treatment and holistic care of patients with autoimmune hepatitis
    Maciej K. Janik, Joanna Raszeja‑Wyszomirska
    Streszczenie
    Autoimmunologiczne zapalenie wątroby (autoimmune hepatitis – AIH) występuje w każdym wieku, a nieleczone prowadzi do marskości wątroby i śmierci. Leczenie immunosupresyjne charakteryzuje się wysoką skutecznością indukowania remisji, jednak często konieczna jest wieloletnia terapia podtrzymująca remisję, co wiąże się ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych i nieprzestrzegania zaleceń, a w efekcie niepowodzeniem leczenia. Monitorowanie progresji choroby oraz indywidualizacja terapii, w tym stosowanie np. budezonidu, pozwala na zmniejszenie częstości powikłań polekowych, przy zachowaniu wysokiej skuteczności leczenia. Pomimo uzyskania trwałej remisji biochemicznej, odstawienie leczenia wiąże się z ryzykiem nawrotu choroby, stąd monitorowanie jest istotne również po zakończeniu leczenia. U części chorych z AIH dochodzi do marskości wątroby mimo przyjmowania leków. Monitorowanie postępu choroby, w tym progresji włóknienia wątroby, możliwe jest poprzez nieinwazyjne metody, takie jak elastografia wątroby. Pacjenci nieodpowiadający na standardowe leczenie powinni zostać skierowani do ośrodków referencyjnych, aby wdrożyć drugą linię terapii oraz rozważyć leczenie przeszczepieniem wątroby. Specjalną grupą pacjentów są osoby starsze, u których w określonych przypadkach można odstąpić od terapii immunosupresyjnej. Pamiętając o holistycznej opiece nad chorymi, warto podkreślić, że choroba poważnie upośledza jakość życia, a pacjenci z AIH mają zwiększone ryzyko depresji, stąd niekiedy bywa zalecana opieka psychiatryczna. W niniejszym przeglądzie przedstawiono zasady postępowania z pacjentami z AIH, w oparciu o aktualne wytyczne Europejskiego Towarzystwa Badań nad Wątrobą (European Association for the Study of the Liver – EASL).
    Słowa kluczowe: autoimmunologiczne zapalenie wątroby, leczenie, budezonid, elastografia

     

    Znaczenie maślanu sodu w leczeniu chorób czynnościowych i zapalnych jelit

    The importance of sodium butyrate in treatment of functional and inflammatory bowel diseases
    Dorota Waśko‑Czopnik 
    Streszczenie
    Kwas masłowy jest naturalną substancją, fizjologicznie produkowaną w jelitach, odznaczającą się korzystnym wpływem na procesy troficzne, regeneracyjne oraz posiadającą działanie przeciwzapalne. Te cechy pozwalają na zastosowanie maślanu jako leczenia uzupełniającego w przebiegu nieswoistych chorób zapalnych i zaburzeń czynnościowych przewodu pokarmowego. Maślan może być także wykorzystany w łagodzeniu objawów zespołu jelita drażliwego, zarówno w postaci biegunkowej, jak i zaparciowej. Sprawdza się również w leczeniu wspomagającym biegunek podróżnych, ostrych zakażeń żołądkowo‑jelitowych, popromiennego zapalenia odbytnicy oraz powikłań pooperacyjnych, takich jak zapalenie jelita z wyłączenia i zapalenie zbiornika jelitowego. Jako substancja naturalna jest bezpieczny i może stanowić alternatywę w profilaktyce i długofalowym leczeniu pomocniczym przewlekłych chorób przewodu pokarmowego.
    Słowa kluczowe: kwas masłowy, zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, choroby zapalne jelit

     

    Nietypowa zmiana podśluzówkowa żołądka u chorego z rozsianym rakiem jelita grubego – opis przypadku i rola diagnostyczna endosonografii (EUS)

    Submucosal lesion in the stomach in a patient with disseminated colon cancer – case report and diagnostic role of endosonography (EUS)
    Michał Żorniak, Alina Chwist
    Streszczenie
    Endoskopowa ultrasonografia (EUS) stanowi cenne narzędzie diagnostyczne i terapeutyczne w chorobach układu pokarmowego. Jednym ze wskazań do wykonywania EUS jest diagnostyka zmian podśluzówkowych żołądka, która pozwala na ocenę całej grubości ściany, okolicznych węzłów chłonnych oraz pobranie materiału do badania histopatologicznego. W niniejszym artykule zaprezentowano przypadek nietypowej zmiany śródściennej u chorego z rozsianym rakiem jelita grubego wraz z krótkim omówieniem roli EUS w diagnostyce zmian podśluzówkowych żołądka.
    Słowa kluczowe: endosonografia, EUS-FNA, zmiany podśluzówkowe żołądka

     

    Zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego – standard w pigułce?

    Joanna Ryżko, Józef Ryżko
    Streszczenie
    Zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (small intestinal bacterial overgrowth – SIBO) jest definiowany jako nadmierna kolonizacja bakteryjna jelita cienkiego. Do zespołu tego predysponują zaburzenia motoryki jelita (w przebiegu cukrzycy, twardziny układowej, schorzeń neurologicznych), wady strukturalne jelit (przetoki, uchyłki) oraz zabiegi chirurgiczne (resekcja zastawki krętniczo‑kątniczej). Dodatkowym czynnikiem usposabiającym do SIBO jest szerokie stosowanie inhibitorów pompy protonowej. Najczęściej obserwowanymi objawami są wzdęcia, biegunka, bóle brzucha, przelewania oraz niekiedy stany podgorączkowe. W diagnostyce SIBO stosuje się ilościową ocenę bakteryjną soku dwunastniczego oraz bardziej praktyczne testy oddechowe (wodorowe, metanowe). W różnicowaniu należy uwzględnić biegunkę infekcyjną, celiakię, zespół jelita drażliwego czy aerofagię. Podstawą leczenia jest empiryczna antybiotykoterapia przez 10 dni; najczęściej stosuje się ryfaksyminę i metronidazol.
    Słowa kluczowe: zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego, dzieci, zaburzenia wchłaniania

     

    Propozycja przeszczepienia wątroby u chorej z prawidłową funkcją narządu

    Marek Hartleb, Maciej Kajor, Robert Król

     

    Izolowane żylaki dna żołądka jako pierwsza manifestacja raka ogona trzustki

    Bartosz Cybułka

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  8. Gastroenterologia Praktyczna 1/2018

    Gastroenterologia Praktyczna 1/2018

    Skuteczne i bezpieczne stosowanie inhibitorów pompy protonowej w chorobach zależnych od wydzielania kwasu – stan wiedzy na temat korzyści i potencjalnych zagrożeń wynikających z hamowania wydzielania kwasu
    Effective and safe proton pump inhibitor therapy in acid‑related diseases – a position paper addressing benefits and potential harms of acid suppression
    Carmelo Scarpignato, Luigi Gatta, Angelo Zullo, Corrado Blandizzi, for the SIF‑AIGO‑FIMMG Group and on behalf of the Italian Society of Pharmacology, the Italian Association of Hospital Gastroenterologists, and the Italian Federation of General Practitioners
    Streszczenie
    Wprowadzenie. Inhibitory pompy protonowej ( proton pump inhibitors – PPI) zrewolucjonizowały postępowanie w chorobach zależnych od wydzielania kwasu. Badania przeprowadzone w ośrodkach podstawowej opieki zdrowotnej oraz pomocy doraźnej wskazują, że PPI są często zalecane z nieodpowiednich wskazań lub w takich sytuacjach, w których ich zastosowanie przynosi niewielkie korzyści. Stosowanie PPI poza uznanymi wskazaniami wymaga szczególnej uwagi zwłaszcza u osób starszych, u których często współistnieje kilka chorób, stosują one wiele leków i tym samym są narażone na zwiększone ryzyko działań ubocznych, w tym związanych z interakcjami pomiędzy lekami. W związku z tym celem niniejszego artykułu był przegląd aktualnej literatury dotyczącej PPI oraz stworzenie dokumentu zawierającego podsumowanie korzyści i potencjalnych działań niepożądanych supresji wydzielania kwasu oraz opartych na faktach (evidence‑based) wytycznych dotyczących prawidłowego zastosowania PPI.
    Metody. Zatwierdzone przez Komitet Naukowy poszczególne zagadnienia dokumentu zostały przekazane wybranym ekspertom 3 włoskich towarzystw naukowych, którzy niezależnie dokonywali przeglądu literatury w bazach Medline/PubMed, Embase i Cochrane. Wyniki wyszukiwania były weryfikowane, ze zwróceniem szczególnej uwagi na przeglądy systematyczne i metaanalizy, jeśli były dostępne. Przygotowane wstępnie części dokumentu dla każdego z tematów były przesyłane do wszystkich członków Komitetu Naukowego. Każdy ekspert miał swój wkład w dokument, sugerował zmiany, dołączał nowe materiały, i/lub istotne odniesienia. Następnie dyskutowano nad całościowo ujętymi rekomendacjami na specjalnym spotkaniu ze zwróceniem uwagi zarówno na zawartość, jak i użyte sformułowania, aby zatwierdzić dokument podsumowujący aktualną wiedzę.
    Wyniki. Po 25 latach od wprowadzenia do praktyki klinicznej PPI stanowią główną metodę leczenia chorób zależnych od kwasu, takich jak choroba refluksowa przełyku, eozynofilowe zapalenie przełyku, zakażenie Helicobacter pylori, choroba wrzodowa i krwawienie oraz zespół Zollingera‑Elisona, w których ich zastosowanie jest wskazane. Również zapobieganie zmianom błony śluzowej żołądka i dwunastnicy oraz ich objawom u pacjentów z czynnikami ryzyka leczonych niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) lub lekami przeciwpłytkowymi stanowi uznane wskazanie. W przeciwieństwie do tego stosowanie steroidów nie wymaga gastroprotekcji, jeśli nie stosuje się ich razem z NLPZ. U pacjentów z utrzymującymi się objawami dyspepsji pomimo skutecznej eradykacji H. pylori również można zastosować krótkotrwałą terapię PPI. Korzystne może być także dodanie PPI do terapii substytucyjnej enzymem trzustkowym w przypadku biegunki tłuszczowej opornej na leczenie.
    Wnioski. Podsumowując, PPI są niezastąpione w leczeniu chorób zależnych od wydzielania kwasu. Jednakże ich zastosowanie, podobnie jak leczenie innymi lekami, nie jest wolne od działań niepożądanych. Korzyści wynikające z leczenia i poprawa jakości życia znacznie przewyższają potencjalną szkodliwość terapii u większości pacjentów, jednak pacjenci, którzy nie mają jasnych wskazań klinicznych do zastosowania PPI, narażeni są jedynie na ryzyko ich stosowania. Przestrzeganie wytycznych opartych na dowodach stanowi jedyne racjonalne podejście do skutecznej i bezpiecznej terapii PPI.
    Słowa kluczowe: inhibitory pompy protonowej, leki antysekrecyjne, skuteczność, bezpieczeństwo, choroby zależne od kwasu

    Program edukacyjny w zakresie opieki koordynowanej nad chorymi z marskością wątroby
    Educational program on coordinated care delivered to patients with liver cirrhosis
    Marek Hartleb, Grażyna Rydzewska, Joanna Musialik oraz Sekcja Hepatologiczna Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii
    Streszczenie
    W Polsce umieralność z powodu marskości wątroby rośnie i choroba ta staje się ważnym problemem zdrowotnym. Najczęstszymi przyczynami marskości są zakażenie HCV oraz stłuszczenie wątroby na podłożu alkoholizmu lub niealkoholowego stłuszczeniowego zapalenia wątroby. Spektrum kliniczne i rokownicze marskości jest bardzo rozległe, a rozpoznanie jej wczesnych stadiów wymaga powszechniejszego niż dotychczas stosowania badań obrazowych, elastografii i laboratoryjnych wskaźników włóknienia wątroby. Postępowanie u chorych w okresie metabolicznego wyrównania sprowadza się do zahamowania postępu włóknienia, natomiast u pacjentów z niewyrównaną marskością koncentruje się na prewencji i leczeniu powikłań oraz selekcji odpowiednich kandydatów do leczenia transplantacyjnego. Warunkiem istotnego wydłużenia życia chorych z marskością wątroby jest ścisła współpraca lekarzy POZ z hepatologami.
    Słowa kluczowe: marskość wątroby, nadciśnienie wrotne, podstawowa opieka zdrowotna

    Niedrożność żółciowa jelita cienkiego – opis przypadku
    Biliary obstruction of the small intestine
    Sullivan Tadong, Marcin Makiewicz, Małgorzata Potocka
    Streszczenie
    Niedrożność mechaniczna przewodu pokarmowego spowodowana złogiem żółciowym (zespół Bouvereta) należy do rzadkich ostrych schorzeń jamy brzusznej. Objawy są zazwyczaj niespecyficznie, a o rozpoznaniu decyduje obraz radiologiczny ujawniający triadę Riglera (pneumobilia, niedrożność jelita cienkiego, złóg w jelicie cienkim). Do tej pory nie ustalono standardowego sposobu postępowania, a możliwe metody obejmują enterolitotomię, enterolitotomię z cholecystektomią i odroczonym zamknięciem przetoki (operacja dwuetapowa) lub jednoczasową enterolitotomię, cholecystektomię i zamknięcie przetoki (operacja jednoetapowa). Przedstawiono przypadek 84‑letniego mężczyzny, który był hospitalizowany z powodu bólu brzucha, wymiotów i zaparcia. Zespół Bouvereta rozpoznano na podstawie obrazu TK, a leczenie polegało na chirurgicznym usunięciu z jelita złogu żółciowego.
    Słowa kluczowe: zespół Bouvereta, niedrożność żółciowa jelit, triada Riglera

    Przedziurawienie górnej części przełyku przez wykałaczkę – opis przypadku
    Perforation of the proximal esophagus by a toothpick – case report
    Zbigniew Kula, Marek Bebyn, Przemysław Szlęzak, Janusz Kowalewski
    Streszczenie
    Przedziurawienie ściany przełyku spowodowane połknięciem ciała obcego jest rzadkim powikłaniem. Przedstawiono przypadek 65‑letniego chorego, u którego podczas gastroskopii usunięto z górnej części przełyku wykałaczkę. Po 2 tygodniach chory zgłosił się z nawrotem dysfagii i objawami zakażenia. Na podstawie tomografii komputerowej rozpoznano przedziurawienie przełyku z powstaniem okołoprzełykowego ropnia. Chory był skutecznie leczony antybiotykami i nie wymagał leczenia operacyjnego. Zwracamy uwagę, że w przypadku usunięcia ciała obcego o ostrych zakończeniach z górnej części przełyku należy zawsze podejrzewać przedziurawienie przełyku.
    Słowa kluczowe: ciało obce, wykałaczka, przedziurawienie przełyku, ropień

    Przydatność hydro‑TK w diagnostyce złośliwego wrzodu żołądka – opis przypadku
    Usefulness of the hydro‑CT in the diagnosis of malignant gastric ulcer – case report
    Milena Celmer, Krzysztof Międzybrodzki, Urszula Zaleska‑Dorobisz
    Streszczenie
    Hydro‑TK jest nowoczesną techniką obrazowania żołądka z wykorzystaniem wielorzędowej tomografii komputerowej (TK). Dzięki wypełnieniu żołądka wodą uzyskuje się optymalne dla obrazowania rozciągnięcie jego ścian, co umożliwia uwidocznienie nawet niewielkich zmian w obrębie błony śluzowej. Z kolei dożylne podanie środka kontrastowego pozwala na dokładną ocenę rozległości i głębokości procesu chorobowego, stanowiąc podstawę do oceny stopnia jego miejscowego zaawansowania. Badanie TK umożliwia również zobrazowanie regionalnych węzłów chłonnych, a także przerzutów odległych. Wykorzystanie protokołu niskodawkowego (low‑dose CT) z użyciem iteracyjnych algorytmów rekonstrukcji pozwala zmniejszyć ekspozycję pacjenta na promieniowanie jonizujące i rozszerzyć wskazania do wykonywania badań tomograficznych, tak aby stanowiło istotne uzupełnienie badań endoskopowych i umożliwiało nadzór u chorych w trakcie oraz po leczeniu. W pracy opisano sposób wykonania oraz przedstawiono obrazy hydro‑TK jamy brzusznej u 46‑letniej pacjentki ze stwierdzonym w badaniu endoskopowym wrzodem żołądka, który w badaniu histopatologicznym okazał się rakiem gruczołowym.
    Słowa kluczowe: hydro‑TK, niskodawkowa tomografia komputerowa, wrzód żołądka, nowotwory żołądka

    Guz rzekomy we wnęce wątroby
    Joanna Pilch‑Kowalczyk, Marek Hartleb

    Choroby wątroby i dróg żółciowych u dzieci – wczoraj i dziś
    Disorders of the liver and biliary system in children – yesterday and today
    Małgorzata Grabska‑Kawalec, Olga Lityńska, Wojciech Grabosz, Magdalena Słomińska‑Frączek, Anna Liberek
    Streszczenie
    W pracy przedstawiono profil występujących u dzieci chorób wątroby i dróg żółciowych, które aktualnie stanowią najistotniejszy problem diagnostyczno‑terapeutyczny.
    Słowa kluczowe: dzieci, choroba wątroby, żółtaczka, cholestaza

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  9. Gastroenterologia Praktyczna 4/2017

    Gastroenterologia Praktyczna 4/2017

    Klasyfikacja Chicago zaburzeń motoryki przełyku: zdobyte doświadczenie
    Chicago classification of esophageal motility disorders: lessons learned
    W.O.A. Rohof, A.J. Bredenoord
    Streszczenie
    Cel przeglądu. Manometria wysokiej rozdzielczości (high‑resolution manometry – HRM) jest badaniem motoryki przełyku, które wykonywane jest coraz częściej. W celu interpretacji wyników manometrii i ułatwienia stawiania rozpoznań zaburzeń motoryki przełyku stosowana jest klasyfikacja Chicago. Niniejsza praca przedstawia nowe spostrzeżenia dotyczące rozpoznania i postępowania z zastosowaniem klasyfikacji Chicago.
    Ostatnie doniesienia. Ostatnie badania wykazały wyższość HRM w stosunku do manometrii konwencjonalnej i jej wyższą czułość w diagnostyce achalazji. Ponadto wyróżnienie 3 podtypów achalazji w klasyfikacji Chicago ma wartość prognostyczną i może wpływać bezpośrednio na terapię. Rozpoznanie skurczu przełyku zostało udoskonalone poprzez wprowadzenie nowego parametru – latencji dystalnej – jako kryterium diagnostycznego. Kryteria rozpoznania łagodnych zaburzeń perystaltyki zostały ostatnio zaostrzone, co skutkuje zmniejszeniem częstości tych rozpoznań, a tym samym zwiększeniem znaczenia tego rozpoznania.
    Podsumowanie. HRM jest obecnie uważana za „złoty standard” diagnostyki zaburzeń motoryki przełyku. Klasyfikacja Chicago przedstawia wystandaryzowaną ocenę nieprawidłowości z możliwością ich kategoryzacji, co istotnie poszerza naszą wiedzę na temat rozpoznawania i postępowania z chorymi dotkniętymi zaburzeniami motorycznymi przełyku, choć konieczne jest dalsze udoskonalenie tej klasyfikacji.
    Słowa kluczowe: motoryka przełyku, manometria, klasyfikacja Chicago, achalazja, skurcz przełyku
    Komentarz
    Dr hab. n. med. Dorota Waśko-Czopnik

    Kryteria rzymskie IV – aktualizacja klasyfikacji zaburzeń okrężniczo‑odbytniczych: implikacje w praktyce klinicznej
    Update on Rome IV criteria for colorectal disorders: implications for clinical practice
    Magnus Simren, Olafur S. Palsson, William E. Whitehead
    Streszczenie
    Cel przeglądu. Celem przeglądu jest przedstawienie implikacji klinicznych aktualizacji kryteriów rzymskich IV klasyfikacji zaburzeń okrężniczo‑odbytniczych.
    Aktualne podejście. Kryteria rzymskie są uzgodnionymi przez grono ekspertów kryteriami diagnostycznymi czynnościowych zaburzeń przewodu pokarmowego (functional gastrointestinal disorders – FGIDs). Obecna wersja została opublikowana w maju 2016 r., prawie dekadę po kryteriach rzymskich III. Opracował ją zespół złożony z ponad 100 czołowych specjalistów zajmujących się zaburzeniami czynnościowymi układu pokarmowego. W zakresie zaburzeń czynnościowych jelit i odbytu, w stosunku do kryteriów rzymskich III, pojawiły się jedynie niewielkie zmiany, które w większości nie mają dużego wpływu na praktykę kliniczną. Warto jednak zauważyć ważną modyfikację w kryteriach diagnostycznych zespołu jelita nadwrażliwego i klasyfikacji jego podtypów oraz nowy pogląd na zaburzenia czynnościowe jelit i nową definicję nietrzymania stolca.
    Podsumowanie. Nowości w podejściu do zaburzeń czynnościowych jelita grubego i odbytu zawarte w kryteriach rzymskich IV będą miały, poza kilkoma wyjątkami, prawdopodobnie niewielki wpływ na praktykę kliniczną.
    Słowa kluczowe: zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, kryteria rzymskie IV, czynnościowe zaburzenia jelit, zespół jelita nadwrażliwego, czynnościowe zaburzenia odbytu i odbytnicy, nietrzymanie stolca

    Tłuszczaki przewodu pokarmowego – obraz kliniczny, diagnostyka i leczenie
    Gastrointestinal lipomas – clinical presentation, diagnosis and treatment
    Marta Minkiewicz, Krzysztof Kurek, Andrzej Baniukiewicz
    Streszczenie
    Tłuszczaki przewodu pokarmowego są łagodnymi nowotworami pochodzenia mezenchymalnego, zlokalizowanymi najczęściej w błonie podśluzowej. Stanowią 5‑6% wszystkich nowotworów przewodu pokarmowego. Najczęstszymi lokalizacjami tłuszczaków są okrężnica (65‑75%) i jelito cienkie (20‑25%). Etiologia powstawania tłuszczaków w przewodzie pokarmowym nie jest w pełni wyjaśniona. W większości przypadków są zmianami bezobjawowymi i najczęściej wykrywane są przypadkowo. Mogą być jednak przyczyną bólów brzucha, krwawień do przewodu pokarmowego, żółtaczki, niedrożności jelit, a nawet perforacji. Podstawę diagnostyki tłuszczaków przewodu pokarmowego stanowią badania endoskopowe, natomiast spośród badań obrazowych istotne znaczenie odgrywa tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny. W niniejszej pracy przeglądowej przedstawiono zasady dotyczące diagnostyki i leczenia tłuszczaków przewodu pokarmowego ze szczególnym uwzględnieniem technik leczenia endoskopowego.
    Słowa kluczowe: tłuszczaki, łagodne nowotwory przewodu pokarmowego, leczenie endoskopowe, endoskopowa resekcja, endoskopowa dyssekcja podśluzówkowa

    Nowe spojrzenie na heterotopie żołądkowe w proksymalnym odcinku przełyku
    New approach to heterotopic gastric mucosa of the proximal esophagus
    Marcin Romańczyk, Aleksandra Bołdys
    Streszczenie
    Pomimo ponaddwustuletniej wiedzy o występowaniu heterotopii żołądkowych w górnym odcinku przełyku, dotychczas nie przypisano tej patologii znaczącej roli klinicznej. Rutynowo wykonywane badania endoskopowe nie pozwalają na określenie rzeczywistej częstości występowania heterotopii żołądkowych, a dane dotyczące ich patogenezy oraz związku z innymi chorobami przewodu pokarmowego nie są jednoznaczne. Większość wytycznych oraz zaleceń dotyczących endoskopii górnego odcinka przewodu nie zawiera informacji na temat heterotopii żołądkowych górnego odcinka przełyku lub są one skąpe. Dotyczy to zarówno postępowania w sytuacji przypadkowego wykrycia bezobjawowego ogniska heterotopii, jak i zmian objawowych. Również nie opracowano zaleceń dotyczących nadzoru nad objawowymi ogniskami heterotopii. W niniejszej pracy przedstawiono aktualny stan wiedzy na temat heterotopii żołądkowych. Opisano również nowe możliwości wykorzystania heterotopii żołądkowych dla poprawienia jakości endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego.
    Słowa kluczowe: przełyk, heterotopie żołądkowe, ektopowa tkanka żołądkowa, endoskopia, egzofagoskopia

    Zespół Sweeta u chłopca z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego
    Sweet’s syndrome in a boy with ulcerative colitis
    Magdalena Neścioruk, Izabella Łazowska‑Przeorek, Aleksandra Banaszkiewicz
    Streszczenie
    Zespół Sweeta jest rzadko występującą chorobą skórną. Do jej głównych objawów zalicza się nagle pojawiającą się wysoką gorączkę z leukocytozą oraz charakterystyczne rumieniowe lub guzkowe zmiany skórne z naciekami neutrofilowymi. Etiopatogeneza tej choroby pozostaje nieznana, natomiast może ona mieć związek z nowotworami, infekcjami wirusowymi i bakteryjnymi górnych dróg oddechowych lub przewodu pokarmowego, chorobami autoimmunizacyjnymi, stosowaniem niektórych leków, szczepieniami czy ciążą. Do rozpoznania zespołu Sweeta muszą być spełnione kryteria diagnostyczne opisane przez Su i Liu w 1986 r., a zmodyfikowane przez von den Driescha w 1994 r. Rozróżnia się 3 typy zespołu Sweeta: klasyczny, zwany też idiopatycznym, paraneoplastyczny oraz indukowany przez leki. Najczęściej występuje postać klasyczna. Podstawą leczenia zespołu Sweeta są systemowo działające glikokortykosteroidy (GKS). W drugim rzucie zastosowanie znajdują dapson, cyklosporyna lub indometacyna, podawane łącznie z GKS lub w monoterapii. Rokowanie na ogół jest dobre. Opisano przypadek zespołu Sweeta u 15‑letniego chłopca z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.
    Słowa kluczowe: zespół Sweeta, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, nieswoiste zapalenie jelit

    Trudności w karmieniu u dzieci – problem multidyscyplinarny
    Feeding difficulties in children – a multidisciplinary problem
    Monika Kowalczuk‑Krystoń, Agnieszka Prus, Marta Twarowska, Ewa Samocik, Dariusz Lebensztejn
    Streszczenie
    Zaburzenia karmienia (feeding disorders) odnoszą się do sytuacji, kiedy niemowlę lub dziecko (do 6. roku życia) odmawia przyjmowania pokarmu i/lub spożywa ilości nieadekwatne do potrzeb stosownych dla wieku, jest niezdolne do jedzenia lub ma trudności w jedzeniu. Powyższe problemy mogą wynikać z zaburzeń o podłożu psychologicznym i/lub wskazywać na przyczynę organiczną. Zgodnie z najnowszą nomenklaturą termin „zaburzenia karmienia” zarezerwowany jest dla pacjentów z najcięższymi zaburzeniami skutkującymi poważnymi następstwami zdrowotnymi, nieprawidłowym stanem odżywienia czy problemami emocjonalnymi. Wprowadzone pojęcie „trudności w karmieniu” (feeding difficulties) oznacza wystąpienie jakichkolwiek problemów w karmieniu małego dziecka. Przyczyny trudności w karmieniu dzielą się na organiczne i nieorganiczne. W najnowszej klasyfikacji uwzględniono również style karmienia prezentowane przez rodziców. Trudności w karmieniu mają wiele przyczyn i mogą objawiać się na różne sposoby. W związku z tym najlepszą metodą diagnozowania i leczenia tej grupy pacjentów jest podejście interdyscyplinarne.
    Słowa kluczowe: zaburzenia karmienia, trudności w karmieniu

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  10. Gastroenterologia Praktyczna 3/2017

    Gastroenterologia Praktyczna 3/2017

    Wodobrzusze, oporne wodobrzusze i hiponatremia w marskości wątroby
    Ascites, refractory ascites and hyponatremia in cirrhosis
    Brett Fortune, Andres Cardenas

    Streszczenie
    Wodobrzusze jest najczęstszym powikłaniem marskości wątroby i wiąże się ze zwiększoną zachorowalnością oraz umieralnością. Jest konsekwencją utraty mechanizmów kompensujących utrzymanie efektywnej objętości krążącej krwi tętniczej w związku z nasileniem dilatacji naczyń trzewnych, co jest rezultatem nadciśnienia wrotnego. Żeby utrzymać efektywną objętość krwi tętniczej, aktywowane są szlaki wazokonstrykcyjne i antynatriuretyczne, które zwiększają retencję sodu i wody. W związku ze stopniowym poszerzaniem się tętniczek krążenia trzewnego wzrasta ciśnienie w kapilarach jelitowych. Powoduje to gromadzenie się ubogiego w białko płynu w jamie otrzewnowej ze względu na zwiększoną przepuszczalność włośniczkową w sytuacji nadciśnienia w naczyniach zatokowych wątroby. U części chorych płyn ten może przedostawać się przez fenestracje przepony do jamy opłucnowej i gromadzić się w niej (hepatic hydrothorax). Ponadto mogą pojawić się powikłania infekcyjne, jak samoistne zapalenie otrzewnej. Ostatecznie, gdy choroba wątroby postępuje, w związku z narastaniem nadciśnienia wrotnego, utratą kompensacyjnej roli serca i rozszerzaniem naczyń trzewnych, pogarsza się funkcja nerek, narasta wazokonstrykcja nerkowa i dochodzi do upośledzenia wydalania wolnej wody i dużej retencji sodu. Mechanizmy te mogą tłumaczyć istotne klinicznie powikłania, jak wodobrzusze oporne na leczenie, zespół wątrobowo‑nerkowy, hiponatremia, i są powiązane ze zwiększoną śmiertelnością w krótkim czasie. Obecnie transplantacja wątroby jest jedyną metodą leczenia tego spektrum objawów klinicznych, ale prowadzi się badania nad alternatywnymi metodami leczenia. Przegląd przedstawia aktualne podejście patofizjologiczne i metody postępowania w wodobrzuszu, a zwłaszcza w jego 2 konsekwencjach klinicznych – opornym wodobrzuszu i hiponatremii.

    Eubiotyk ryfaksymina: nowe ujęcia profilaktyczno‑terapeutyczne w marskości wątroby oraz w encefalopatii wątrobowej
    Eubiotic rifaximin: new approaches in prophylaxis and treatment of cirrhosis of the liver and hepatic encephalopathy
    Jacek Juszczyk

    Streszczenie
    Ryfaksymina jest niewchłanialnym z przewodu pokarmowego antybiotykiem z korzystnym działaniem w encefalopatii wątrobowej (HE) i możliwością zmniejszania śmiertelności. Promuje rozrost bakterii o korzystnym działaniu, zmniejsza ich wirulencję i obniża aktywność zapalną. Jest to związane ze zmianami w mikrobiomie stolca z redukcją rodzaju Veilonellaceae i zwiększeniem Eubacteriaceae. Stwierdzono, że ryfaksymina zwiększa rozplem bakterii Lactobacillus, Bifidobacterium sp. i Faecalibacterium prausnitzii. W porównaniu z osobami zdrowymi chorzy z marskością mają więcej Gram‑ujemnych beztlenowych ziarenkowców Veilonellaceae. Ponadto zaobserwowano różnice w ogólnej sieci połączeń w obrębie mikrobiomu przed i po zastosowaniu ryfaksyminy. W badaniach klinicznych stwierdzono u chorych na marskość wątroby z HE poprawę w testach zdolności kognitywnych i zmniejszenie endotoksemii. Zastosowanie ryfaksyminy jest atrakcyjną propozycją dotyczącą zapobiegania i leczenia, biorąc pod uwagę jej efektywność, tolerancję i swoiste oddziaływanie na mikrobiom jelitowy. Nawet leczenie trwające powyżej 6 miesięcy (1100 mg/dzień) okazuje się bezpieczne i efektywne. Dane przedstawione w tym opracowaniu sugerują, że ryfaksymina może być brana pod uwagę jako nowy rodzaj antybiotyku z właściwościami eubiotyku, którego cechy mogą przełamywać tradycyjne poglądy dotyczące modulacji mikrobiomu jelitowego.

    Zaburzenia hemostazy u chorych z marskością wątroby
    Hemostasis in liver cirrhosis
    Agnieszka Paluch‑Stachowicz

    Streszczenie
    Układ hemostazy jest bardzo złożonym i jeszcze nie w pełni poznanym zbiorem procesów krzepnięcia i fibrynolizy, w którym zasadniczą rolę odgrywa wątroba. Aktualnie dostępne testy nie odzwierciedlają niestety w pełni faktycznego stanu hemostazy w chorobach wątroby. Standardowo wykorzystywane testy, jak czas protrombinowy (APTT) oraz kaolinowo‑kefalinowy (PT), swój punkt końcowy znajdują w początkowej fazie krzepnięcia, czyli inicjacji, natomiast istotna część zaburzeń hemostazy w chorobach wątroby dotyczy kolejnych faz. Wyniki tych parametrów w marskości wątroby są często nieprawidłowe, podczas gdy badania przeprowadzone w ostatnich latach przynoszą dowody na stan równowagi hemostatycznej w tej chorobie. Zwraca się również uwagę na labilność układu hemostazy w marskości wątroby, jednak powszechnie dostępne testy nie pozwalają jednoznacznie wykryć chwilowej skłonności pacjenta do fibrynolizy bądź nadkrzepliwości. Również w przypadku leczenia przeciwkrzepliwego standardowe systemy monitorowania mogą dostarczać błędnych informacji na temat efektu terapeutycznego i nie korelować z rzeczywistą produkcją trombiny. Wobec wydłużenia czasu przeżycia pacjentów lekarze coraz częściej stają przed trudnymi decyzjami dotyczącymi leczenia interdyscyplinarnego. Aktualnie brakuje jednoznacznych zaleceń popartych badaniami naukowymi dotyczących monitorowania i leczenia przeciwkrzepliwego chorych z marskością wątroby, a także ogólnodostępnych narzędzi miarodajnie oceniających układ hemostazy u tych chorych.

    Powikłania zakrzepowo‑zatorowe w nieswoistych zapaleniach jelit
    Thromboembolic complications in inflammatory bowel diseases
    Danuta Owczarek, Renata Domagała‑Rodacka, Dorota Cibor

    Streszczenie
    Ryzyko wystąpienia powikłań zakrzepowo‑zatorowych (PZZ) u pacjentów z NZJ jest ok. 3‑krotnie wyższe w porównaniu z populacją ogólną. Stan nadkrzepliwości u pacjentów z nieswoistymi zapaleniami jelit (NZJ) może prowadzić do powikłań PZZ, które są ważnym czynnikiem podwyższonego ryzyka zgonu u tych osób. Patogeneza zakrzepicy u pacjentów z NZJ jest wieloczynnikowa i nie w pełni wyjaśniona. Liczne badania wykazały w NZJ jakościowe i ilościowe nieprawidłowości w zakresie produkcji czynników prozakrzepowych, przeciwzakrzepowych i fibrynolitycznych, predysponujących do wystąpienia PZZ. Dodatkowo sam proces zapalny może inicjować krzepnięcie, hamować układ fibrynolityczny i zmniejszać aktywność naturalnych mechanizmów przeciwzakrzepowych. Mimo konsensusów międzynarodowych rekomendujących profilaktykę przeciwzakrzepową u pacjentów hospitalizowanych z powodu aktywnej NZJ wielu gastroenterologów nie stosuje tej profilaktyki. Należy mieć na uwadze również fakt, iż PZZ występują nie tylko w fazie aktywnej, ale także w remisji NZJ. Na podstawie randomizowanych badań stwierdzono, że preparaty heparyny niefrakcjonowanej i drobnocząsteczkowej są bezpieczne u chorych z aktywnym NZJ, a w wielu międzynarodowych wytycznych popiera się ich stosowanie w profilaktyce przeciwzakrzepowej.

    Leczenie immunomodulujące we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego
    Immunomodulatory therapies for ulcerative colitis
    Ewa Nowakowska‑Duława, Agnieszka Budzyńska, Marek Hartleb

    Streszczenie
    Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) należy do nieswoistych chorób zapalnych jelit. Celem leczenia jest osiągnięcie (leczenie indukcyjne) i utrzymanie remisji oraz zmniejszenie ryzyka zachorowania na raka jelita grubego. Wybór metody leczenia zależy od aktywności, zasięgu oraz przebiegu choroby, a także wieku pacjenta i chorób współistniejących. Leczenie lekkiego rzutu WZJG opiera się na stosowaniu 5‑ASA w postaci miejscowej lub doustnej z ewentualnym dodatkiem GKS. W leczeniu indukcyjnym umiarkowanej i ciężkiej postaci choroby podstawowe znaczenie mają glikokortykosteroidy. W ciężkiej postaci WZJG konieczne jest dożylne stosowanie GKS z oceną odpowiedzi klinicznej, radiologicznej i laboratoryjnej po upływie 3‑5 dni. Brak odpowiedzi otwiera drogę do tzw. terapii ratunkowej z wykorzystaniem cyklosporyny, infliksymabu lub leczenia operacyjnego. W przeglądzie przedstawiono rolę immunomodulatorów (głównie tiopuryn) w indukcji i podtrzymaniu remisji wolnej od steroidów oraz ich zastosowanie w sytuacjach szczególnych.

    Dziedziczne zapalenie trzustki u dzieci
    Hereditary pancreatitis in children
    Maciej Pelc, Bartosz Korczowski

    Streszczenie
    Dziedziczne zapalenie trzustki (DZT) po raz pierwszy opisano w 1952 r., ale dopiero w 1996 r. odkryto, że u podłoża choroby leży mutacja genu kationowego trypsynogenu (PRSS1). Od tego czasu znacznie pogłębiono wiedzę na temat mechanizmów patofizjologicznych prowadzących do uszkodzenia trzustki. Zidentyfikowano również inne geny odpowiedzialne za osobniczą predyspozycję do zapalenia trzustki w młodym wieku. Cechą wspólną tych patologii jest wczesny wiek wystąpienia epizodów ostrego zapalenia trzustki. Nawracający proces zapalny prowadzi do zapalenia przewlekłego z typowymi jego następstwami.

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł

    Brak w magazynie

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

Strona korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie oraz dostosowania ich do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Cel, warunki przechowywania lub dostęp do cookies dostępne są w Polityce prywatności. Mogą Państwo dokonać w każdej chwili zmiany ustawień. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności. Zobacz więcej