Gastroenterologia Praktyczna

Gastroenterologia Praktyczna

Rzetelne i obiektywne czasopismo przekazujące praktyczną wiedzę dla lekarzy zainteresowanych problemami współczesnej gastroenterologii.

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

  1. Prenumerata - Gastroenterologia Praktyczna

    Prenumerata - Gastroenterologia Praktyczna

    Prenumerata - Gastroenterologia praktyczna Dowiedz się więcej
    Cena: 89,00 zł
  2. Gastroenterologia Praktyczna 1/2022

    Gastroenterologia Praktyczna 1/2022

    Wielonarządowe implikacje niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby

    Multi-organ implications of nonalcoholic fatty liver disease

    Marek Hartleb

    Streszczenie

    Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (nonalcoholic fatty liver disease – NAFLD) jest najczęstszą przewlekłą chorobą tego narządu, która niesie ze sobą ryzyko nie tylko wystąpienia niewydolności wątroby, lecz także przedwczesnego zgonu z powodu powikłań sercowo-naczyniowych. Współwystępowanie z NAFLD innych chorób należących do zespołu metabolicznego jest dobrze znane, lecz znacznie mniej wiadomo o pozawątrobowych manifestacjach tej choroby, niezwiązanych bezpośrednio z zaburzeniami metabolicznymi. NAFLD można postrzegać jako chorobę systemową, a wczesne interwencje metaboliczne mają korzystny wpływ nie tylko na stan czynnościowy wątroby, ale także bezpośrednio lub pośrednio mogą poprawiać funkcjonowanie innych narządów. W niniejszej pracy przedstawiono dotychczasową wiedzę na temat współwystępowania NAFLD z pozawątrobowymi chorobami nowotworowymi, przewlekłą niewydolnością nerek, kamicą nerkową, osteoporozą, łuszczycą, obturacyjnym bezdechem sennym oraz chorobami endokrynologicznymi.

    Abstract

    Nonalcoholic fatty liver disease (NAFLD) is the most common cause of chronic liver disease, which carries the risk not only of liver failure, but also of premature death from cardio-vascular complications. Coexistence of NAFLD with other diseases belonging to metabolic syndrome is well recognized, however, much less is known about extra-hepatic comorbidities not directly associated with metabolic disturbances. NAFLD may be perceived as systemic disease and early metabolic interventions not only have beneficial effect on functional state of the liver but also may directly or indirectly improve functioning of other organs. In this review we presented cur¬rent knowledge on coexistence of NAFLD with extra-hepatic neoplastic diseases, chronic renal failure, urolithiasis, osteoporosis, psoriasis, obstructive sleep apnea and endocrine diseases.

    Przełyk Barretta – postępowanie diagnostyczno-terapeutyczne w gabinecie gastroenterologa

    Barrett’s esophagus – diagnostic and therapeutic procedure in a gastroenterologist’s office

    Maria Janiak

    Streszczenie

    Przełyk Barretta (PB) jest stanem przedrakowym związanym ze zwiększonym ryzykiem rozwoju raka gruczołowego przełyku. Jednym z prekursorów PB jest choroba refluksowa przełyku, wobec czego występowanie tego schorzenia jest związane z jej rozpowszechnieniem. Rozpoznanie PB powinno zostać ustalone na podstawie dokładnej oceny zmian makroskopowych w badaniu endoskopowym oraz wyniku badania histopatologicznego wycinków pobranych w trakcie gastroskopii. Chorym z PB i z objawami refluksu zaleca się terapię przeciwwydzielniczą. Przewlekłe leczenie inhibitorami pompy protonowej (IPP) u bezobjawowych chorych z PB, mimo że pozostaje przedmiotem dyskusji, jest zalecane w większości wytycznych. Leczenie endoskopowe polegające na usuwaniu widocznych zmian ogniskowych niezależnie od stopnia neoplazji powinno być prowadzone w ośrodkach eksperckich.

    Abstract

    Barrett’s esophagus (BE) is a precancerous condition associated with increased risk of esophageal adenocarcinoma. One of conditions strictly linked to BE is gastroesophageal reflux disease (GERD), consequently occurrence of this disease is connected to the prevalence of GERD. The diagnosis of BE should be made on a basis of both strict evaluation of macroscopic changes in endoscopic examination, and histopathological image of the biopsies taken during gastroscopy. For patients with BE and reflux symptoms antisecretory therapy is recommended. Although long-term proton pump inhibitors (PPI) therapy in asymptomatic patients remains under discussion, it is still recommended in most guidelines. Endoscopic treatment, involving the removal of visible lesions, regardless off the degree of neoplasia should be held in expert centres.

    Nieswoiste choroby zapalne jelit w czasach pandemii COVID-19

    Inflammatory bowel diseases during COVID-19 pandemic

    Edyta Derda, Edyta Szymańska, Jarosław Kierkuś

    Streszczenie

    Od początku pandemii COVID-19 w 2020 r. bezpieczeństwo osób nieimmunokompetentnych oraz ze współistniejącymi chorobami przewlekłymi było przedmiotem szczególnej troski pracowników opieki medycznej. Nieswoiste choroby zapalne jelit (inflammatory bowel diseases – IBD) to przewlekłe, nieuleczalne schorzenia układu pokarmowego o nieznanej etiologii, których jedną z przyczyn jest zaburzona odpowiedź immunologiczna. Do najczęściej stosowanych terapii w IBD należą steroidy ogólnoustrojowe, leki immunosupresyjne oraz coraz powszechniejsze leczenie biologiczne. Wszystkie te aspekty sprawiają, że pacjenci, zwłaszcza pediatryczni z chorobą Leśniowskiego-Crohna (Crohn’s disease – CD) i wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (ulcerative colitis – UC), mogą stanowić grupę szczególnego ryzyka. Celem artykułu jest omówienie potencjalnych mechanizmów, zagrożeń i postępowania z pacjentami z IBD podczas pandemii COVID-19, ze szczególnym uwzględnieniem grupy pediatrycznej.

    Abstract

    Since the beginning of the COVID-19 pandemic in 2020, the safety of individuals with compromised immune systems and those with chronic diseases has been of particular concern for health care providers. Inflammatory bowel diseases (IBD) are chronic, incurable diseases of the digestive system of unknown etiology, but one of the causes is an impaired immune response. The most frequently used therapies in IBD include systemic steroids, immunosuppressive drugs and biological treatment. Due to all these aspects, patients, especially pediatric ones with Crohn’s disease (CD) and ulcerative colitis (UC), may be at special risk. The aim of the article is to discuss the potential mechanisms, risks and management of IBD patients during the COVID-19 pandemic, with particular emphasis on the pediatric group.

    Stwardniające zapalenie krezki – o czym powinniśmy pamiętać

    Sclerosing mesenteritis – what we should remember

    Aleksandra Kaczka

    Streszczenie

    Stwardniające zapalenie krezki jest przewlekłą chorobą charakteryzującą się martwicą tkanki tłuszczowej, zapaleniem i włóknieniem krezki. Ze względu na swoją niejasną etiopatogenezę, niecharakterystyczny obraz kliniczny oraz zróżnicowany przebieg może stanowić wyzwanie diagnostyczno-terapeutyczne. W pracy przedstawiono najważniejsze informacje dotyczące tej rzadko rozpoznawanej choroby, ze szczególnym uwzględnieniem praktycznych aspektów klinicznych.

    Abstract

    Sclerosing mesenteritis is a chronic disease characterized by fat necrosis, inflammation and fibrosis of the mesentery. Due to its unclear etiopathogenesis, non-specific clinical picture and varied course, it may be a diagnostic and therapeutic challenge. The paper presents the most important information on this rarely recognized disease with particular emphasis on practical clinical aspects.

    Czy można zapobiegać zespołowi rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego?

    How to prevent small intestine bacterial overgrowth?

    Martyna Więcek, Grażyna Rydzewska

    Streszczenie

    Zespół rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego (small intestinal bacterial overgrowth – SIBO) stanowi istotny problem w codziennej praktyce klinicznej. Wśród jego najczęstszych objawów wyróżnia się ból i dyskomfort brzucha, wzdęcia, uczucie pełności poposiłkowej, nadmierne oddawanie gazów i biegunkę. Najprostsze i najszerzej dostępne w diagnostyce są testy oddechowe, które mierzą stężenie wodoru w powietrzu wydychanym przez pacjenta. W leczeniu zastosowanie znalazły antybiotyki oraz dieta low-FODMAP. Rozpowszechnienie problemu, jego negatywny wpływ na jakość życia pacjentów, złożony proces leczenia i tendencja do nawrotowości wskazują na konieczność stosowania profilaktyki SIBO w codziennej praktyce lekarskiej. Dodanie Enterococcus faecium Rosell®-26 oraz Bacillus subtilis Rosell®-179 do terapii inhibitorami pompy protonowej (proton pump inhibitors – PPI) zmniejsza działania niepożądane takiego le¬czenia, w tym częstość występowania biegunek, znacząco zmniejsza ryzyko występowania SIBO oraz wydłuża czas do nawrotu objawów choroby refluksowej przełyku (gastroesophageal reflux disease – GERD) po zakończeniu leczenia.

    Abstract

    Small intestine bacterial overgrowth (SIBO) is a significant problem in clinical practice. The most common symptoms of small intestinal bacterial overgrowth include abdominal pain and discomfort, flatulence, a feeling of postprandial fullness, excessive gas and diarrhoea. The simplest and most widely available for diagnosis are breath tests, which measure the concentration of hydrogen in the air exhaled by the patient. Antibiotics and a low-FODMAP diet are used in the treatment. The prevalence of the SIBO problem, its negative impact on the quality of life of patients, the complex treatment and the tendency to relapse indicate the need for SIBO prophylaxis in everyday medical practice. The addition of Enterococcus faecium Rosell®-26 and Bacillus subtilis Rosell®-179 to proton pump inhibitors (PPI) therapy reduces the side effects of such therapy, including the incidence of diarrhoea, the risk of SIBO, and prolongs the time to recurrence of gastroesophageal reflux disease (GERD) symptoms after the end of treatment.

    Azytromycyna: alternatywa dla erytromycyny w stosowaniu przed pilną gastroskopią

    Azithromycin: an alternative to erythromycin before urgent gastroscopy

    Łukasz Dembiński, Andrzej Radzikowski, Aleksandra Banaszkiewicz

    Streszczenie

    Warunkiem powodzenia endoskopowego zaopatrzenia krwotoku z górnego odcinka przewodu pokarmowego jest uwidocznienie miejsca krwawienia. Erytromycyna ma ugruntowaną pozycję prokinetyku, który podany przed interwencją endoskopową przyspiesza opróżnianie żołądka i umożliwia ocenę błony śluzowej. Dostępność erytromycyny jest jednak mocno ograniczona, bowiem postaci dożylnej nie ma w krajowym obrocie i musi być sprowadzana z zagranicy na zamówienie. W świetle opublikowanych badań, potencjalną alternatywą dla erytromycyny mogłaby być azytromycyna. Co prawda, również nie jest dostępna w Polsce w postaci dożylnej, ale ma korzystniejszy profil bezpieczeństwa przy porównywalnej skuteczności.

    Abstract

    Successful endoscopic management of upper gastrointestinal haemorrhage depends on visualizing the bleeding site. Erythromycin is a well-established prokinetic that accelerates gastric emptying and enables mucosa assessment when given before endoscopic intervention. However, the availability of erythromycin is limited, as the intravenous form is not available in Poland and must be imported. The research results indicate that azithromycin could be a potential alternative to erythromycin. It is not yet available in Poland in an intravenous form, however, it has a more favourable safety profile with comparable effectiveness.

    Napad padaczkowy u pacjentki z zespołem Gardnera

    Epileptic seizure in the patient with Gardner syndrome

    Mikołaj Świerczyński, Maria Wiśniewska-Jarosińska, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie

    Zespół Gardnera (ZG) jest rzadką chorobą będącą wariantem fenotypowym rodzinnej polipowatości gruczolakowatej (FAP), związanym z mutacją genu APC. Charakterystyczną cechą ZG jest występowanie w przewodzie pokarmowym polipów stwarzających ryzyko onkologiczne, zwłaszcza w obrębie jelita grubego. Stwierdza się również manifestacje pozajelitowe, np. kostniaki, tłuszczaki czy przerost barwnikowy siatkówki. W leczeniu następstw ZG uwzględnia się działania profilaktyczne z proktokolektomią jako standardowym postępowaniem, co w przypadku ZG nie uwzględnia pozajelitowych manifestacji choroby ani ich powikłań. Dwudziestodwuletnia pacjentka została przywieziona do izby przyjęć przez zespół ratownictwa medycznego po napadzie drgawek z utratą przytomności. W badaniach obrazowych uwidoczniono krwiak tkanek miękkich w okolicy potylicznej oraz liczne kostniaki. W wywiadzie stan po przebytym zakażeniu SARS-CoV-2, zespół policystycznych jajników oraz zaburzenia depresyjne. Przebieg ZG u pacjentki wiązał się z koniecznością wykonania profilaktycznej proktokolektomii w drugiej dekadzie życia, resekcją wyrośli kostnych oraz kostniakomięsaka żuchwy wraz z następczą chemioradioterapią powikłaną nawracającym ostrym zapaleniem trzustki oraz tymczasową koniecznością żywienia przez zgłębnik PEG. Przebieg choroby u pacjentki wiąże się z koniecznością regularnego nadzoru endoskopowego. W powtarzanych badaniach gastroskopowych stwierdza się liczne polipy dwunastnicy oraz żołądka. Ze względu na następstwa obciążającego przebiegu ZG oraz świadomość następstw choroby pacjentka od wielu lat wymaga leczenia zaburzeń depresyjno-lękowych. Zespół Gardnera wiąże się z wysokim ryzykiem onkologicznym oraz obciążającymi powikłaniami pomimo wykonania profilaktycznej kolektomii. Napady drgawkowe nie są wymieniane wśród objawów ZG, ale zaburzenia ścieżki sygnałowej APC/β-katenina zostały już powiązane etiologicznie z chorobami ośrodkowego układu nerwowego. Niniejszy przypadek obrazuje kompleksowość problemu klinicznego, jaki stanowi ZG, oraz podkreśla konieczność poszukiwania nowych schematów profilaktycznych i terapeutycznych w tym schorzeniu.

    Abstract

    Gardner syndrome (GS) is a rare variant of familial adenomateous polyposis (FAP) etiologically associated with mutation in APC gene region. The most common features of GS comprise presence of multiple polyps within gastrointestinal tract, including stomach and small intestine, posing a significant oncological risk. However, the hallmark of GS are extraintestinal manifestations such as osteomas, lipomas or hypertrophy of the retinal pigment epithelium. In management of GS the preventive proctocolectomy is still a golden standard, which is, however, insufficient because of extraintestinal symptoms. Twenty-two-year old female patient was administered to the hospital after episode of seizures accompanied by loss of consciousness. In performed imaging studies soft tissue hematoma in occipital region and multiple osteomas were revealed. In patient’s medical history there are documented prior SARS-CoV-2 infection, polycystic ovary syndrome and depression. In the course of GS patient underwent early preventive proctocolectomy (Soave procedure) in second decade of her life, resections of osteomas and osteosarcoma supplemented by subsequent chemoradiotherapy complicated with acute pancreatitis and need for enteral nutrition with percutaneous endoscopic gastrostomy (PEG). As a consequence of mentally overwhelming course of GS, the patient developed depression and anxiety disorders that still require pharmacological treatment. GS is associated with serious complications and substantial oncological risk even despite preventive proctocolectomy. Although seizures are not mentioned among GS manifestations, the alternations in APC/β-catenin signalling pathway were already etiologically connected with diseases of central nervous system. The clinical case presented in this paper represents the complexity of GS as clinical problem and emphasizes the urgent need to improve or develop new preventive and therapeutic protocols for this disease.

    Stosowanie leków poza rejestracją (off-label).Warunki i możliwości przepisywania. Część I

    Rafał Patryn

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  3. Gastroenterologia Praktyczna 4/2021

    Gastroenterologia Praktyczna 4/2021

    Stanowisko UEG na temat zapobiegania, wczesnego wykrywania i leczenia raka trzustki w XXI wieku

    Tłumaczenie artykułu: UEG position paper on pancreatic cancer. Bringing pancreatic cancer to the 21st century: prevent, detect, and treat the disease earlier and better

    Patrick Michl, Matthias Löhr, John P. Neoptolemos, Gabriele Capurso, Vinciane Rebours, Nuria Malats, Mathilde Ollivier, Luigi Ricciardiello

    Streszczenie

    Wstęp: Gruczolakorak przewodowy trzustki jest nowotworem charakteryzującym się 98-procentowym ograniczeniem przewidywanej długości życia i wzrostem czasu trwania niepełnosprawności osób nim obciążonych o 30% w ciągu ostatniej dekady w Europie. Chorobie nie można skutecznie zapobiegać, a jej wczesne wykrycie pozostaje niezmiernie trudne. W momencie rozpoznania 80% pacjentów ma raka w stadium uniemożliwiającym leczenie, natomiast z pozostałej grupy osób poddanych leczeniu operacyjnemu 80% będzie mieć miejscowe lub odległe przerzuty. Co ważne, dotychczasowe schematy chemioterapii pozostają nadal mało efektywne.

    Cel pracy: Rak trzustki stanowi wielkie wyzwanie, a jednocześnie ogromną szansę na pogłębienie wiedzy, szczególnie w zakresie podłoża molekularnego, która doprowadziłaby do opracowania narzędzi jego wczesnego wykrywania i skutecznego leczenia, zwiększając tym samym przeżycie pacjentów.

    Wyniki: Badania nad rakiem trzustki w minimalnym stopniu są finansowane przez fundusze europejskie. UEG (United European Gastroenterology) wzywa partnerów publiczno‑prywatnych do wsparcia finansowania badań nad rakiem trzustki.

    Wnioski: Działania podjęte w licznych europejskich ośrodkach akademickich pozwoliłyby na lepsze zrozumienie tej choroby, w tym na poprawę wyników jej leczenia.

    Rozrost bakteryjny jelita cienkiego (SIBO) – możliwości interwencji

    Small intestinal bacterial overgrowth syndrome (SIBO) – possible interventions

    Anatol Panasiuk

    Streszczenie

    Mikrobiota to populacja zróżnicowanych drobnoustrojów odgrywająca ważną rolę w utrzymaniu zdrowia człowieka, kształtowana przez wiele czynników wewnętrznych i zewnętrznych. Zaburzenia funkcjonowania przewodu pokarmowego wywołane dysbiozą stwarzają ryzyko rozwoju zapalenia i jego translokacji, a w odległej perspektywie mogą być przyczyną różnych chorób. Poważnym zaburzeniem homeostazy jelitowej jest bakteryjny rozrost jelita cienkiego (small intestinal bacterial overgrowth syndrome – SIBO), który może być następstwem m.in. nieprawidłowego wydzielania kwasu solnego w żołądku, zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego lub niewydolności zastawki krętniczo‑kątniczej. Stworzenie warunków pozwalających na powrót do eubiozy jest poważnym wyzwaniem klinicznym. Postępowanie w SIBO obejmuje eliminację lub modyfikację przyczyn, indukcję remisji (antybiotyki, dieta) i utrzymanie remisji (leki, dieta, cykliczna antybiotykoterapia). Pomimo nagromadzonej wiedzy na temat SIBO schorzenie to nadal sprawia duże problemy diagnostyczne i terapeutyczne oraz cechuje się częstą nawrotowością. Poszukiwane są metody, które efektywnie i skutecznie chroniłyby przed nawrotem tej choroby. Należy brać pod uwagę możliwość korekcji składu mikrobioty u osób z SIBO przez probiotyki. Dotychczasowe badania nie dostarczyły przekonujących wyników potwierdzających skuteczność prebiotyków w leczeniu SIBO. Pojawiają się natomiast dowody, że podczas przewlekłej terapii inhibitorami pompy protonowej probiotyczne bakterie Bacillus subtilis i Enterococcus faecium mogą być skuteczne w profilaktyce SIBO.

    Abstract

    Microbiota is a population of diverse microorganisms that plays an important role in maintaining human health, and is shaped by many internal and external factors. Disturbances in the functioning of the gastrointestinal tract caused by dysbiosis pose a risk of developing inflammation, translocation and, in the long term, various diseases. A serious disturbance in intestinal homeostasis is bacterial colon hyperplasia (small intestinal bacterial overgrowth syndrome – SIBO), which may be a consequence of, inter alia, abnormal gastric acid secretion, gastrointestinal motility disorders, or ileocecal valve insufficiency. Creating conditions for a return to eubiosis is a serious clinical challenge. Management of SIBO includes elimination or modification of causes, induction of remission (antibiotics, diet) and maintenance of remission (drugs, diet, cyclical antibiotic therapy). Despite the accumulated knowledge about SIBO, it is still a disease that causes major diagnostic and therapeutic problems, and is characterized by frequent recurrence. Other methods that would be effective and protect against relapse are being sought. The possibility of correcting the microbiota composition by probiotics in people with SIBO should be taken into account. Previous studies have not provided convincing results confirming the effectiveness of probiotics in the treatment of SIBO. There is evidence, however, that in people during chronic therapy with proton pump inhibitors, the probiotic bacteria Bacillus subtilis and Enterococcus faecium can be effective in the prevention of SIBO.

    Podwójna terapia biologiczna w nieswoistych chorobach zapalnych jelit

    Dual biologic therapy in inflammatory bowel diseases

    Magdalena Wlazło, Dorota Jarzębicka, Jarosław Kierkuś

    Streszczenie

    Chorzy z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit (inflammatory bowel diseases – IBD), kwalifikujący się do terapii biologicznej, stanowią grupę pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby, u których zawiodło leczenie preparatami konwencjonalnymi. Leki biologiczne są obecnie powszechnie stosowane, jednak pozwalają osiągnąć remisję kliniczną jedynie u 40% badanych po 1 roku leczenia. Przeprowadzono przegląd danych z piśmiennictwa dotyczący zastosowania terapii z kombinacją dwóch leków biologicznych oraz leków drobnocząsteczkowych, takich jak: anty‑TNF (infliksymab, adalimumab), wedolizumab i ustekinumab, a także inhibitorów kinaz janusowych (tofacytynib). Przegląd danych z piśmiennictwa przeprowadzono z wykorzystaniem terminów: combination biologics, dual biologic for treatment of inflammatory bowel disease, use of combination biologic in pediatric IBD. Zastosowanie podwójnej terapii biologicznej jest atrakcyjną opcją terapeutyczną. Wykazano, że odmienny mechanizm działania dwóch leków może być skuteczną i bezpieczną metodą leczenia. Szczególnie korzystne wydaje się połączenie leków z grupy anty‑TNF z wedolizumabem lub ustekinumabem. Konieczne są dalsze badania, mające na celu porównanie skuteczności i bezpieczeństwa terapii skojarzonych, a także oceny potencjalnych korzyści skojarzonych terapii biologicznych.

    Abstract

    Patients with inflammatory bowel diseases (IBD) who qualify for biological therapy, are a group of severely ill patients, who have failed therapy with conventional drugs. Biological drugs are now widely used, but they allow to achieve clinical remission only in 40% of patients after 1 year of treatment. The aim of the study was the review of literature data on the use of therapy with a combination of two biological and small molecule drugs, among them: anti‑TNF (infliximab, adalimumab), vedolizumab and ustekinumab, as well as Janus kinase inhibitors (tofacitinib).The review of data from the literature was carried out using the terms: “combination biologics”, “dual biologic for treatment of inflammatory bowel disease”, “use of combination biologic in pediatric IBD”. The use of dual biological therapy is an attractive therapeutic option. The different mechanism of action of the two drugs may be an effective and safe treatment method. The combination of anti‑TNF drugs with vedolizumab or ustekinumab seems to be of particular benefit. More research is needed to compare the efficacy and safety of combination therapies, and to evaluate the potential benefits of combination biological therapies.

    Zmiany na skórze okolicy głowy i szyi oraz objawy wewnątrzustne u pacjentów gastroenterologicznych

    Head and neck skin lesions and intraoral manifestations in gastroenterological patients

    Natalia Bielecka‑Kowalska, Marek Skiba

    Streszczenie

    Jama ustna jako początkowy odcinek układu pokarmowego jest łatwo dostępna do badania. W wielu przypadkach objawy na błonie śluzowej jamy ustnej poprzedzają wystąpienie zmian ogólnoustrojowych i objawów jelitowych, przez co mogą służyć jako wskazówka diagnostyczna. W nieswoistych zapaleniach jelit zmiany na błonie śluzowej jamy są bardzo częstym symptomem, mogą pojawiać się przed właściwymi zmianami uchwytnymi w kolonoskopii lub już podczas choroby. Rzadziej charakterystyczne zmiany w jamie ustnej pojawiają się w chorobie Duhringa i celiakii oraz przy refluksie żołądkowo‑przełykowym. Zmiany mogą również obejmować okolicę skóry twarzy lub tkanki twarde, tj. zęby. Objawy te mogą być istotne w diagnostyce różnicowej lub przyczynić się do rozszerzenia diagnostyki w przypadku podejrzenia współwystępowania choroby nowotworowej.

    Abstract

    The oral cavity, as the initial section of the digestive system, is easily accessible for examination. In many cases, symptoms on the oral mucosa precede systemic changes and intestinal symptoms, and therefore may serve as a diagnostic guide. In inflammatory bowel diseases, lesions on the cavity mucosa are very common, they may appear before the changes seen in colonoscopy or during the course of the disease. Less frequently, characteristic changes in the oral cavity appear in Duhring’s disease, celiac disease and gastroesophageal reflux. The lesions may also affect the facial skin or hard tissue, such as teeth. These symptoms may be important in the differential diagnosis or may contribute to the extension of diagnosis in cases of suspected coexistence of neoplastic disease.

    Rzadkie choroby spichrzeniowe – manifestacje ze strony przewodu pokarmowego. Choroba Fabry’ego

    Rare lysosomal storage disorders – gastroenterological manifestation. Fabry disease

    Katarzyna Muras‑Szwedziak, Krzysztof Kaczmarek, Michał Nowicki

    Streszczenie

    Choroba Fabry’ego jest jedną z niezwykle rzadkich lizosomalnych chorób spichrzeniowych. Szacowana średnia częstość jej występowania w populacji światowej wynosi 1 na 40 000‑60 000 [1]. Na podstawie badań przeprowadzonych w Polsce szacuje się, że częstość występowania choroby Fabry’ego w populacji polskiej wynosi 2,5 na 100 000, wśród mężczyzn 1 na 40 000, a wśród kobiet 1 na 117 000 [2, 3]. Podkreśla się jednak fakt niedoszacowania i braku poprawnych rozpoznań. Wielu pozostających pod opieką chorych było przez długi czas leczonych z powodu zupełnie innych jednostek chorobowych, a ostateczne rozpoznanie przychodziło po latach. Niedawna analiza chorych kwalifikowanych do programu leczenia tej choroby w Polsce pokazała, że czas od pierwszych objawów do rozpoznania przekraczał w naszym kraju 20 lat [3]. Niecharakterystyczne objawy i brak znajomości choroby powodują przedłużającą się diagnostykę, a przez to niewdrożenie odpowiedniego leczenia i rozwój nieodwracalnych powikłań narządowych. Skrócenie oczekiwanej długości życia w porównaniu z populacją przeciętną w tym samym wieku wynosi u mężczyzn nawet 15‑20 lat, a wśród kobiet 10‑12 lat [4]. Zajęcie przewodu pokarmowego może być jedną z pierwszych, a czasem jedyną manifestacją choroby, zwłaszcza w jej początkowych stadiach. Niejasne objawy ze strony przewodu pokarmowego współwystępujące choćby z jednym z opisywanych w tym opracowaniu objawów stanowią wskazanie do przeprowadzenia diagnostyki w kierunku tej choroby [5].

    Abstract

    Fabry disease is an ultra‑rare lysosomal storage disease. Estimated average prevalence of Fabry disease worldwide is 1/40 000‑60 000 [1], whereas in the Polish population it is estimated at 2.5/100 000, 1/40 000 among men and 1/117 000 among women [2, 3]. However, these numbers are most likely underestimated as many cases are not properly recognized. Thus, many patients had been treated due to other diseases and the ultimate diagnosis was delayed by years. Recent analysis of patients qualified for the Polish programme of Fabry disease treatment demonstrated that it took on average 20 years to make a correct diagnosis since the first symptoms appeared [3]. Unspecific symptoms and the lack of the knowledge of the disease have an impact on the prolonged diagnostics resulting in the lack of proper treatment and irreversible organ damage. Therefore, affected patients have life expectancy shortened by 15‑20 years and 10‑12 years among men and women, respectively, as compared to the general population [4]. Usually, the first and sometimes the only manifestation is present in the gastrointestinal tract, particularly at the early stages of the disease. Unclear symptoms within the gastrointestinal tract in conjunction with at least one of the symptoms described in this review are the indication for Fabry disease‑targeted diagnosis [5].

    Czy należy zmienić terminologię niealkoholowej choroby stłuszczeniowej wątroby u dzieci i młodzieży?

    Does the terminology of non‑alcoholic fatty liver disease should be changed in children and youth?

    Dariusz Marek Lebensztejn

    Streszczenie

    Niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby (NAFLD) jest najczęstszą przewlekłą patologią wątroby zarówno u dorosłych, jak i w populacji wieku rozwojowego. NAFLD jest uważana za wątrobową manifestację zespołu metabolicznego ze względu na współistnienie otyłości trzewnej, insulinooporności i dyslipidemii. Związek NAFLD z zespołem metabolicznym doprowadził do zmiany terminologii choroby i wprowadzenia nowej nazwy: stłuszczeniowa choroba wątroby związana z dysfunkcją metaboliczną (MAFLD) u dorosłych, lecz także u dzieci i młodzieży.

    Abstract

    Non‑alcoholic fatty liver disease (NAFLD) is the main cause of chronic liver pathology both in adult and pediatric population. Due to coexistence of visceral obesity, insulin resistance and dyslipidemia NAFLD is considered to be the hepatic manifestation of metabolic syndrome. The relationship between NAFLD and metabolic syndrome led to set up a new term: metabolic (dysfunction) associated fatty liver disease (MAFLD) in adults but also in children and youth.

    Zapalenie jelita grubego u pacjentki z rozpoznanym zakażeniem koronawirusem SARS‑CoV‑2

    Colitis in a patient diagnosed with SARS‑CoV‑2 coronavirus infection

    Marta Bielecka, Magdalena Kiepura‑Gibek, Paweł Szczepaniec

    Streszczenie

    W artykule przedstawiono przypadek 72‑letniej pacjentki, leczonej do tej pory z powodu reumatoidalnego zapalenia stawów, u której po zakażeniu koronawirusem SARS‑CoV‑2 wystąpiły utrzymujące się kilka tygodni objawy zapalenia błony śluzowej jelita grubego pod postacią uporczywej biegunki. Obraz mikroskopowy błony śluzowej jelita nie był charakterystyczny, dolegliwości ustąpiły po zastosowaniu skojarzonego leczenia mesalazyną.

    Abstract

    The article presents the case of a 72‑year‑old patient, treated so far for rheumatoid arthritis, who, after being infected with SARS‑CoV‑2 coronavirus, developed symptoms of colitis in the form of persistent diarrhea for several weeks. The microscopic image of the intestinal mucosa was not characteristic, and the symptoms resolved after the combined treatment with mesalazine.

    Pokrzywka przewlekła jako powikłanie po COVID‑19 u pacjentki z chorobą Leśniowskiego‑Crohna

    Chronic urticaria as a complication after COVID‑19 in a patient with Crohn’s disease

    Grażyna Piotrowicz, Adam Piotrowicz, Mariusz Śmigielski, Piotr Banaszkiewicz

    Streszczenie

    Pacjentka, lat 57, z rozpoznaniem nieswoistej choroby zapalnej jelit w 1992 r., konwersja rozpoznania z wrzodziejącego zapalenia jelita grubego na chorobę Leśniowskiego‑Crohna w 2017 r. Operowana w 2017 r. z powodu licznych ropni międzypętlowych, z częściową resekcją jelita grubego (hemikolektomia prawostronna), z wyłonieniem stomii, po 2‑krotnym leczeniu biologicznym infliksymabem, z powodu zaostrzenia choroby ponownie zakwalifikowana do leczenia biologicznego infliksymabem we wrześniu 2021 r. W kwietniu 2021 r. pacjentka zachorowała na COVID‑19 o przebiegu łagodnym, ale pojawiły się zmiany skórne o charakterze pokrzywki, które w konsekwencji przybrały charakter pokrzywki przewlekłej.

    Jak wiadomo, dla wirusa RNA jednoniciowego, jakim jest SARS‑CoV‑2, receptorem w organizmie ludzkim jest receptor enzymu konwertującego angiotensynę 2 (ACE2). Duży poziom ekspresji tego receptora wykazano w keratynocytach skóry (na poziomie 97,37%). Częstość współtowarzyszących zmian skórnych u pacjentów z COVID‑19 ocenia się na ok. 40%. Burza cytokinowa w czasie infekcji, a być może sama infekcja, może powodować reakcję immunologiczną skory z jej objawowymi następstwami.

    Ze względu na utrzymujący się proces immunologiczny skory i aktywny proces autoimmunologiczny (zapalny) w jelicie podjęto decyzję o leczeniu infliksymabem z dobrym efektem terapeutycznym.

    Abstract

    A 57‑year‑old patient was diagnosed with inflammatory bowel disease in 1992. In 2017, the final diagnosis of ulcerative colitis was changed to Crohn’s disease. The patient was surgically treated in 2017, due to numerous inter‑loops abscesses. The final decision was partial colon resection (right‑sided hemicolectomy) with a stoma formation. The patient went through two biological treatments with infliximab. In September 2021, due to exacerbation of the disease, the patient was re‑qualified for biological treatment with infliximab. In April 2021, the patient was diagnosed with COVID‑19 and got over the disease with a mild course. Besides, there were skin lesions of urticaria type, which consequently became chronic urticaria.

    As it is known, the SARS‑CoV‑2 virus is the single‑stranded RNA virus, in the human body responsible for the affection of an angiotensin‑converting enzyme 2 (ACE2) receptor. A high expression of this receptor is demonstrated in the skin keratinocytes (about 97.37%). The frequency of accompanying skin lesions in COVID‑19 patients is estimated at 40%. A cytokine storm during an infection, and perhaps the infection itself, can cause an immune response of the skin with the symptomatic sequel.

    Due to the persistent immunologic response of the skin and intestines, we decided to treat the patient with infliximab. The therapeutic result was achieved.

    Ochrona danych osobowych pacjentów. Zasady prawne

    Rafał Patryn

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  4. Gastroenterologia Praktyczna 3/2021

    Gastroenterologia Praktyczna 3/2021

    Pacjent z infekcyjnym zapaleniem jelita grubego – cechy kliniczne, diagnostyka i leczenie

    Tłumaczenie artykułu: Approach to the patient with infectious colitis: clinical features, work‑up and treatment
    Tehseen Iqbal, Herbert L. DuPont

    Streszczenie
    Cel pracy
    Celem przeglądu jest omówienie definicji, przyczyn i aktualnych zaleceń dotyczących diagnostyki i leczenia ostrych infekcyjnych zapaleń jelita grubego u dorosłych, będących powszechnym problemem medycznym o zróżnicowanych przyczynach.
    Najnowsze odkrycia
    Postępowanie w ostrym zapaleniu jelita grubego u dorosłych zależy od ustalenia przyczyny. Większość postaci zakaźnego zapalenia jelita grubego można leczyć środkami przeciwdrobnoustrojowymi. Badanie multipleks PCR (reakcja łańcuchowej polimerazy, polymerase chain reaction – PCR), po którym następuje celowana hodowla patogenów PCR‑dodatnich, często umożliwia potwierdzenie aktywnej infekcji, podczas gdy standardowe metody hodowli zapewniają izolaty do sprawdzenia wrażliwości na antybiotyki, podtypowania i sekwencjonowania całego genomu.
    Podsumowanie
    Zapalenie okrężnicy może mieć różną etiologię, w tym: zakaźne zapalenie okrężnicy, zapalenie okrężnicy związane z neutropenią, polekowe zapalenie okrężnicy i nieswoiste zapalenie jelit. Niniejszy przegląd przygotowano, aby przedstawić schemat szybkiej diagnostyki i leczenia ostrego zapalenia jelita grubego w celu zapobiegania poważnym powikłaniom (np. odwodnieniu i niedożywieniu lub toksycznemu rozdęciu okrężnicy) oraz podać zalecenia dotyczące terapii przeciwdrobnoustrojowej.

     

    Probiotyki w chorobach wątroby

    Probiotics in liver diseases
    Halina Cichoż‑Lach

    Streszczenie
    Mikrobiota jelitowa odgrywa kluczową rolę w czynności jelitowego układu odpornościowego, wpływa na cały system immunologiczny w ustroju człowieka i jest istotnym czynnikiem utrzymującym hemostazę i dobrostan organizmu ludzkiego. Zaburzenie fizjologicznego składu mikrobioty jelitowej, a co za tym idzie, upośledzenie funkcji bariery jelitowej leży u postaw patogenetycznych wielu różnych chorób, także przewlekłych chorób wątroby. Próby jej modyfikacji przez stosowanie probiotyków mogą być istotnym elementem terapii. W tym artykule przedstawiono efekty stosowania wieloszczepowych probiotyków w przewlekłych chorobach wątroby. Te efekty wskazują na korzystny wpływ tej formy leczenia w niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby i w alkoholowej chorobie wątroby. Są skuteczne w pierwotnej i wtórnej profilaktyce encefalopatii wątrobowej. Wyniki badań sugerują, że probiotyki poprawiają wydolność wątroby ocenianą w skali Childa‑Turcotte’a‑Pugha i w MELD (Model for End‑Stage Liver Disease).

    Abstract
    The gut microbiota plays a key role in the intestinal immune system, and is an important factor in maintaining hemostasis and well‑being of the human body. The disturbance of the physiological gut microbiota causes the impairment of the intestinal barrier function and is the pathogenetic basis of many different diseases, including chronic liver diseases. Attempts to modify the gut microbiota through the use of probiotics can be an important element of the therapy. This article presents the effects of multi‑strain probiotics in chronic liver diseases. They indicate the beneficial effect of probiotics in the treatment of non‑alcoholic fatty liver disease and alcohol‑related liver disease. Probiotics are effective in primary and secondary prevention of hepatic encephalopathy. The results of the research suggest that probiotics improve liver efficiency assessed by the Child‑Turcotte‑Pugh scale and Model for End‑Stage Liver Disease (MELD).

     

    Personalizacja leczenia wedolizumabem w nieswoistych chorobach zapalnych jelit: dożylna lub podskórna postać leku w podtrzymaniu remisji

    Personalisation of treatment with vedolizumab in inflammatory bowel disease: intravenous or subcutaneous administration for maintenance therapy
    Edyta Zagórowicz

    Streszczenie
    Wedolizumab (Entyvio) jest monoklonalnym przeciwciałem skutecznym w terapii wrzodziejącego zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego‑Crohna. Po 3‑4 dawkach podawanych dożylnie w celu indukcji remisji u chorych z poprawą kliniczną stosuje się leczenie podtrzymujące. Początkowo dysponowano wyłącznie Entyvio do podawania dożylnego, ale niedawno zarejestrowano drugą postać leku do podawania podskórnego, która w badaniu klinicznym z udziałem pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego była podobnie skuteczna jak postać dożylna. Następnie skuteczność podskórnej postaci leku w leczeniu podtrzymującym potwierdzono w chorobie Leśniowskiego‑Crohna. W artykule omówiono aktualne schematy leczenia wedolizumabem z wykorzystaniem obu postaci. Przedstawiono również dane z piśmiennictwa na temat preferencji pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi w odniesieniu do dożylnego i podskórnego stosowania leków biologicznych. Chociaż wielu pacjentów preferuje leczenie preparatami podskórnymi w warunkach domowych, to inni czują się bezpieczniej, gdy otrzymują lek z rąk fachowego personelu, i nie będą zainteresowani przejściem z leczenia dożylnego na leczenie podskórne.

    Abstract
    Vedolizumab (Entyvio) is a monoclonal antibody effective in the treatment of ulcerative colitis and Crohn’s disease. Following 3 to 4 intravenous doses for induction of remission, the patients who respond are given maintenance therapy. Initially, solely intravenous formulation of Entyvio was available. Recently, following the completion of a clinical trial in ulcerative colitis patients, Entyvio for subcutaneous injections have been permitted for use. In the study the efficacy of the subcutaneous formulation was equal to the intravenous one. Next, the efficacy of the subcutaneous formulation in maintenance treatment was confirmed in Crohn’s disease. In the paper, current treatment algorithms using both formulation of vedolizumab have been discussed. Data from the literature on preferences of patients with autoimmune diseases concerning intravenous or subcutaneous treatment with biological drugs have also been presented. A proportion of patients prefer subcutaneous injections at home, but others feel safe when their drugs are administered by medical staff and will not be interested in the switch from intravenous to subcutaneous treatment.

     

    Leczenie inhibitorem pompy protonowej – i co dalej?

    Treatment with a proton pump inhibitor – and what next?
    Barbara Skrzydło‑Radomańska

    Streszczenie
    Inhibitory pompy protonowej to najskuteczniejsza w terapii chorób zależnych od kwasu solnego (wrzód trawienny żołądka i dwunastnicy, eradykacja Helicobacter pylori, choroba refluksowa przełyku, dyspepsja czynnościowa, gastropatia wywołana niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, zespół Zollingera‑Ellisona) i rozpowszechniona grupa leków. Trzy ostatnie wymienione choroby stanowią wskazanie do długotrwałej terapii, której możliwymi następstwami mogą być powikłania infekcyjne (zakażenia jelitowe, rozrost bakteryjny w jelicie cienkim, zaburzenia mikrobioty) oraz zaburzenia wchłaniania (witaminy B12, wapnia, magnezu i żelaza). Grupą szczególnie zagrożoną wystąpieniem tych chorób są pacjenci po 65. r.ż., należy więc pamiętać o weryfikacji i rewaluacji wskazań. Odstawianie leczenia hiposekrecyjnego za pomocą inhibitorów pompy protonowej należy przeprowadzać stopniowo, redukując ich dawki, aby uniknąć efektu zwiększonego wydzielania kwasu „z odbicia”. Pomocne może być stosowanie leków działających miejscowo w przełyku i żołądku (alkalizujących, alginianów oraz osłaniających i kojących błonę śluzową) w formie preparatów monoskładnikowych i złożonych.

    Abstract
    Proton pump inhibitors (PPI) are the most effective in the treatment of hydrochloric acid‑related diseases (peptic ulcer of stomach and duodenum, Helicobacter pylori eradication, gastroesophageal reflux disease, functional dyspepsia, gastropathy caused by non‑steroidal anti‑inflammatory drugs, Zollinger‑Ellison syndrome) and a widely used group of drugs. The last three diseases are an indication for long‑term therapy, the possible consequences of which may include infectious complications (intestinal infections, small intestine bacterial overgrowth – SIBO, microbiota disorders) and malabsorption (of vitamin B12, calcium, magnesium and iron). The group particularly at risk of their occurrence are patients over 65 years of age, so it is important to remember about the verification and revaluation of indications. The withdrawal of hyposecretion treatment with PPI should be carried out gradually reducing their doses in order to avoid gastric acid rebound effect. It may be helpful to use drugs acting locally in the esophagus and stomach (alkalising, alginate, and preparations enhancing the protective barrier of esophageal mucosa) in the form of mono‑and complex preparations.

     

    Heterotopia żołądkowa w przewodzie pokarmowym – diagnostyka i postępowanie

    Gastric heterotopy – diagnosis and managment
    Marek Romanowski, Aleksandra Kaczka

    Streszczenie
    Ektopia żołądkowa to obecność błony śluzowej charakterystycznej dla żołądka w różnych częściach przewodu pokarmowego. Najczęściej stwierdza się ją w proksymalnej części przełyku, dwunastnicy, jelicie cienkim i w odbytnicy. Częstość występowania jest zróżnicowana: w części szyjnej przełyku wynosi do ok. 18,5%, w dwunastnicy ok. 1,9%, natomiast w odbytnicy ok. 2,9%. Podobnie jak prawidłową błonę śluzową żołądka tkankę heterotopii może kolonizować Helicobacter pylori. Zazwyczaj ektopie żołądkowe są znaleziskami przypadkowymi i bezobjawowymi. Najczęściej objawy zgłaszają pacjenci z ektopią żołądkową zlokalizowaną w proksymalnej części przełyku. U tych chorych mogą wystąpić powikłania, takie jak: zwężenie, owrzodzenie z krwawieniem, przetoka, gruczolaki czy gruczolakoraki. Diagnostyka opiera się głownie na badaniach endoskopowych: gastroduodenoskopii, endosonografii czy kolonoskopii w wypadku podejrzenia ektopii w odbytnicy. Nie ma dotychczas wytycznych dotyczących leczenia ani nadzoru pacjentów ze stwierdzoną heterotopią żołądkową.

    Abstract
    Gastric heterotopy is the presence of the gastric mucosa in different parts of the gastrointestinal tract. It is most often found in the proximal part of the esophagus, duodenum, small intestine and rectum. The incidence varies: in the cervical part of the esophagus it is up to about 18.5%, in the duodenum about 1.9%, and in the rectum about 2.9%. Like normal gastric mucosa, heterotopia tissue may be colonized by Helicobacter pylori. Usually, gastric ectopies are asymptomatic and found coincidentally during endoscopic tests. The symptoms are most often reported by patients with gastric ectopy located in the proximal part of the esophagus. These patients may develop complications such as: stenosis, ulceration with bleeding, fistulas, adenomas or adenocarcinoma. Diagnostics is mainly based on endoscopic examinations: gastroduodenoscopy, endosonography or colonoscopy in the case of suspected ectopy in the rectum. To date, there are no treatment or surveillance guidelines for patients with known gastric heterotopy.

     

    Zmiany w obrębie układu pokarmowego w przebiegu mukowiscydozy u dzieci

    Changes in the digestive system in the course of cystic fibrosis in children
    Sabina Więcek, Urszula Grzybowska‑Chlebowczyk

    Streszczenie
    Mukowiscydoza (cystic fibrosis – CF) jest uwarunkowaną genetycznie – autosomalnie recesywnie [mutacja genu CFTR (cystic fibrosis transmembrane conductance regulator)] – przewlekłą chorobą wieloukładową. Dotyczy przede wszystkim układu oddechowego i pokarmowego, w tym wątroby i trzustki. Najczęstsze objawy CF ze strony przewodu pokarmowego są związane z niewydolnością zewnątrzwydzielniczą trzustki powodującą zaburzenia trawienia i wchłaniania, przewlekłą biegunkę tłuszczową, bóle brzucha, a w następstwie niedobór masy ciała i wzrostu. Rzadziej obserwuje się zmiany w obrębie wątroby i dróg żółciowych pod postacią stłuszczenia wątroby, włóknienia ogniskowego, marskości wątroby i nadciśnienia wrotnego. Jedną z manifestacji mukowiscydozy może być niedrożność smółkowa, często powiązana w późniejszych okresach życia z zespołem DIOS (distal intestinal obstruction syndrome) i/lub zaparciem stolca. W grupie pacjentów z CF częściej niż populacyjnie obserwuje się występowanie przerostu bakteryjnego jelita cienkiego, refluksu żołądkowo‑przełykowego i/lub zaburzeń motoryki przewodu pokarmowego. W pracy omówiono patomechanizm powstawania zmian w obrębie układu pokarmowego w przebiegu mukowiscydozy, objawy kliniczne i postępowanie diagnostyczno‑terapeutyczne.

    Abstract
    Cystic fibrosis (CF) is a genetically determined – autosomal recessive [mutation of the CFTR (cystic fibrosis transmembrane conductance regulator) gene] – chronic, multi‑system disease, mainly affecting the respiratory and digestive systems, including the liver and pancreas. The most common gastrointestinal symptoms are related to pancreatic exocrine insufficiency, causing digestive and absorption disorders, chronic fatty diarrhea, abdominal pain, and subsequent body mass and growth deficiency. Less frequent changes in the liver and bile ducts in the form of fatty liver, focal fibrosis, liver cirrhosis and portal hypertension are observed. One of the manifestations of cystic fibrosis may be meconium ileus, often associated later in life with DIOS (distal intestinal obstruction syndrome) and/ or constipation. Small intestine bacterial overgrowth, gastroesophageal reflux and/or gastrointestinal motility disorders are more frequently observed in the group of CF patients. This paper discusses the pathomechanism of changes in the digestive system in the course of cystic fibrosis, clinical symptoms, and diagnostic and therapeutic procedures.

     

    Rozedma podskórna jako rzadkie powikłanie kolonoskopii

    Subcutaneous emphysema as a rare complication of colonoscopy
    Ilona Savochka, Joanna Pietras, Andrzej Modrzejewski, Mirosław Parafiniuk

    Streszczenie
    Badania endoskopowe należą do często wykonywanych badań diagnostycznych. Są one bardzo bezpieczne – ryzyko wystąpienia poważnych powikłań kolonoskopii wynosi ok. 1%. Wzrasta ono u pacjentów w starszym wieku, z chorobą uchyłkową lub chorobami zapalnymi jelit. Praca powstała ze względu na nieliczną w języku polskim literaturę dotyczącą rozedmy podskórnej. W artykule opisano przypadek rzadkiego powikłania po wykonaniu badania kolonoskopii z polipektomią w postaci obszernej rozedmy podskórnej u młodego mężczyzny. W medycynie dość często słyszy się o rozedmie podskórnej, która najczęściej towarzyszy odmie opłucnowej jako skutek urazu klatki piersiowej. Bardzo rzadko natomiast rozedma występuje przy wykonywaniu rutynowych badań skriningowych. W pracy opisano mechanizm powstawania rozedmy podskórnej i rozprzestrzenianie się jej na różne okolice ciała. Kluczową rolę w tym mechanizmie odgrywa system powięziowy, dzięki któremu różne obszary organizmu człowieka mają możliwość komunikacji między sobą. Przedstawiono ponadto sposób postępowania z pacjentem, u którego wystąpiło powikłanie w postaci rozedmy podskórnej. Z reguły nie jest to sytuacja zagrażająca życiu człowieka, natomiast jest to objaw, który wymaga pilnej diagnostyki. Bardzo ważne w takim wypadku są ocena rozległości uszkodzenia i stan kliniczny pacjenta.

    Abstract
    Endoscopic examinations are frequently performed diagnostic tests. They are very safe – in the case of colonoscopy, the risk of serious complications is about 1%. The risk of complications is higher in elderly patients with diverticulitis or inflammatory bowel disease. This work was created due to the scarce amount of Polish literature on subcutaneous emphysema. The article presents a case of a rare complication of an extensive subcutaneous emphysema following a colonoscopy examination with polypectomy in a young male. The patient did not suffer from any chronic diseases. In the medical literature when the subcutaneous emphysema is described, it usually is linked with a pneumothorax as a result of a chest injury. It is very rarely discussed as a complications of a routine screening test. The article also explains the mechanism of subcutaneous emphysema development and its spreading to different parts of the body. A key role in this mechanism plays the fascia system, thanks to which the additional different areas of the body can communicate with each other. The article also includes a list of methods of dealing with a patient who developed a complication in the form of subcutaneous emphysema. As a rule, it is not a life threatening situation, but it is a symptom that requires urgent diagnosis. In such a case, it is very important to assess the extent of the damage and the clinical condition of the patient.

     

    Pemfigoid w przebiegu raka jelita grubego – opis przypadku

    Pemphigoid in the course of colorectal cancer – a case report
    Julia Banasik, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Zespoły paraneoplastyczne to zaburzenia czynności układów i narządów wynikające z toczącego się procesu nowotworowego. Objawy paranowotworowe towarzyszą różnym nowotworom, najczęściej występują w przebiegu raka płuca, piersi, nowotworów ginekologicznych i hematologicznych. Niespecyficzność objawów i ich różnorodność często prowadzą do problemów diagnostycznych. Praca przedstawia opis przypadku pacjenta ze zmianami skórnymi w przebiegu raka jelita grubego.

    Abstract
    Paraneoplastic syndromes are system and organ dysfunctions resulting from the ongoing neoplastic process. Paraneoplastic symptoms accompany various neoplasms, most often in the course of lung cancer, breast cancer, gynaecological and haematological cancers. The non‑specificity of symptoms and their diversity often lead to diagnostic problems. The paper presents a case report of a patient with skin lesions in the course of colorectal cancer.

     

    Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego o zróżnicowanej etiologii – opis przypadku

    Pseudomembranous colitis of various aetiology – a case report
    Ewa Walecka‑Kapica, Marta Siedlecka, Agnieszka Wierzchniewska‑Ławska

    Streszczenie
    Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (pseudomembranous colitis – PMC) jest stanem zapalnym jelita charakteryzującym się występowaniem specyficznych, szarożółtych błon rzekomych, które tworzą się na powierzchni błony śluzowej jelita grubego. Choroba objawia się biegunką, dolegliwościami bólowymi brzucha, współistniejącą gorączką, wysokim stężeniem surowiczym białka C‑reaktywnego i leukocytozą. Rozwój rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego w głównej mierze wiąże się z kolonizacją jelita przez bakterie Clostridioides difficile. Przy braku potwierdzenia zakażenia należy szukać innych, mniej powszechnych etiologii. W artykule zaprezentowano opis przypadku 76‑letniej pacjentki z rozpoznanym wieloletnim wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego, dotychczas leczonej preparatami kwasu 5‑aminosalicylowego (5‑aminosalicylic acid – 5‑ASA), bez wywiadu steroidoterapii lub immunosupresji, hospitalizowanej z powodu bólu brzucha z towarzyszącą śluzowo‑krwistą biegunką.

    Abstract
    Pseudomembranous colitis is an inflammatory condition of the colon characterized by elevated yellow‑white plaques that connect to form pseudomembranes on the mucosa. Patients with the condition commonly present with diarrhoea, abdominal pain, fever, elevated level of C‑reactive protein and leucocytosis. Pseudomembranous colitis is often associated with Clostridioides difficile infection. If Clostridioides difficile is excluded, then other less common aetiologies should be ruled out to identify the correct diagnosis. This paper presents the case of 76‑years old woman with long‑term diagnosis of colitis ulcerosa with no history of steroids or immunosuppressive therapy, but only 5‑aminosalicylic acid (5‑ASA) preparation, hospitalized with abdominal pain common with diarrhoea with blood and pus.


    Postępowanie lekarza podczas szczepień ochronnych

    Rafał Patryn












     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  5. Gastroenterologia Praktyczna 2/2021

    Gastroenterologia Praktyczna 2/2021

    Refluks krtaniowo‑gardłowy – punkt widzenia gastroenterologa

    Laryngopharyngeal reflux – gastroenterologist’s point of view
    Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Choroba refluksowa przełyku powstaje, gdy patologiczny refluks treści żołądkowej do światła przełyku wywołuje dokuczliwe objawy i/lub powikłania choroby. Obraz kliniczny choroby refluksowej przełyku obejmuje objawy przełykowe i pozaprzełykowe. Występowanie przewlekłych objawów ze strony gardła i krtani, takich jak pieczenie w gardle, chrypka, chrząkanie i zaburzenia głosu, uznawane jest za refluks krtaniowo‑gardłowy. W artykule przedstawiono aktualny przegląd piśmiennictwa dotyczący epidemiologii, objawów klinicznych, rozpoznawania i leczenia refluksu krtaniowo‑gardłowego w praktyce gastrologicznej.

    Abstract
    Gastroesophageal reflux disease is a condition which develops when the reflux of gastric content causes troublesome symptoms and/or complications. The spectrum of clinical presentations includes typical esophageal symptoms and extraesophageal symptoms. Chronic laryngeal symptoms such as throat clearing, soreness or burning in the throat, and dysphonia are commonly diagnosed as laryngopharyngeal reflux. The article presents the current literature review about epidemiology, clinical presentation, diagnosis, and treatment on laryngopharyngeal reflux in gastroenterological practice.

     

    Refluks krtaniowo-gardłowy – punkt widzenia laryngologa

    Laryngopharyngeal reflux – ENT specialist’s point of view
    Wioletta Pietruszewska, Magdalena Kowalczyk

    Streszczenie    
    Głównymi objawami choroby refluksowej przełyku są zgaga oraz regurgitacja, ból i pieczenie za mostkiem. Część pacjentów zgłasza dodatkowo chrząkanie, chrypkę, kaszel i poranne zaburzenia głosu – objawy pozaprzełykowe będące manifestacją refluksu krtaniowo‑gardłowego. Uszkodzenia morfologiczne w obrębie błony śluzowej górnych dróg oddechowych powstają w takim samym mechanizmie jak w typowym zespole przełykowym – na skutek destrukcyjnego działania cofającej się treści żołądkowo‑dwunastniczej. Nie udało się do tej pory ustalić złotego standardu diagnostyki refluksu krtaniowo‑gardłowego. Zazwyczaj rozpoznanie opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniu laryngologicznym i obrazie uzyskanym za pomocą wideolaryngoskopii. Ze względu na mało specyficzne objawy w przypadku podejrzenia refluksu krtaniowo‑gardłowego w pierwszej kolejności należy wykluczyć proces nowotworowy. Po ustaleniu rozpoznania pacjentom zaleca się zmianę sposobu odżywiania, bezwzględne zaprzestanie palenia tytoniu i wprowadzenie umiarkowanych aerobowych ćwiczeń fizycznych. Standardowo w leczeniu farmakologicznym stosuje się inhibitory pompy protonowej. W razie braku skuteczności monoterapii nowoczesne postępowanie polega na uzupełnieniu tego leczenia lekami prokinetycznymi nowej generacji, jak itopryd, i preparatami osłonowymi złożonymi z kwasu hialuronowego, siarczanu chondroityny i poloksameru 407. Znajdują one swoje zastosowanie w łagodzeniu objawów refluksu kratniowo‑gardłowego, a szczególnie chrypki, chrząkania i kaszlu.

    Abstract
    The most common symptoms of gastroesophageal reflux disease (GERD) are heartburn and regurgitation. Some patients complain additionally about recurrent throat clearing, hoarseness, cough and dysphonia – extraesophageal symptoms being a presentation of the laryngopharyngeal reflux disease (LPR). Morphological damage to the mucosa of the upper respiratory tract is caused by the same mechanism as in the typical esophageal syndrome – due to the destructive effect of the retrograde flow of gastroduodenal contents. There is no diagnostic standard for laryngopharyngeal reflux yet. Usually, the diagnosis is based on a detailed interview, ENT examination and image obtained by laryngoscopy. Due to the non‑specific symptoms, if laryngopharyngeal reflux is suspected, the neoplastic process should be excluded first. Patients with LPR are advised to change their diet, stop smoking and to exercise. Standard pharmacological treatment involves proton pump inhibitors. If monotherapy is ineffective, modern management consists of supplementing this treatment with new‑generation prokinetic drugs such as itopride and protective preparations consisting of hyaluronic acid, chondroitin sulphate and poloxamer 407. These are used to relieve the symptoms of grating‑pharyngeal reflux, particularly hoarseness, grunting and coughing.

     

    Nowości w nomenklaturze niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby – MAFLD

    News in the nomenclature of non‑alcoholic fatty liver disease – MAFLD
    Tomasz Mach

    Streszczenie
    Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby (nonalcoholic fatty liver disease – NAFLD) jest obecnie najczęstszą przewlekłą chorobą wątroby, która występuje u blisko miliarda osób na świecie. Biorąc pod uwagę dotychczasową wiedzę na jej temat, w ostatnim roku wprowadzono nowe podejście do tego schorzenia i zmieniono jego nazwę. Określenie „bezalkoholowy” w NAFLD podkreśla konieczność uwzględnienia w definicji niespożywania alkoholu i nie uwzględnia istotnej roli zaburzeń metabolicznych, które zwiększają ryzyko progresji choroby oraz rozwoju poważnych następstw pozawątrobowych, takich jak choroby układu sercowo‑naczyniowego. W 2020 r. zaproponowano zmianę nazwy NAFLD na chorobę stłuszczeniową wątroby związaną z dysfunkcją metaboliczną (metabolic dysfunction‑associated fatty liver disease – MAFLD) i uproszczenie kryteriów diagnostycznych. MAFLD rozpoznajemy, gdy chory ma stłuszczenie wątroby stwierdzone badaniem obrazowym, np. USG, biopsją wątroby lub biomarkerami krwi, oraz ma nadwagę bądź jest otyły albo choruje na cukrzycę typu 2. Natomiast do rozpoznania MAFLD u osoby szczupłej lub z prawidłową masą ciała poza stłuszczeniem wątroby niezbędne jest spełnienie 2 lub więcej czynników ryzyka metabolicznego [zwiększony obwód talii, nadciśnienie, hipertriglicerydemia, obniżone stężenie frakcji lipoproteiny o wysokiej gęstości (high density lipoprotein – HDL), hiperglikemia lub cukrzyca typu 2, HOMA‑IR (homeostatic model assessment for insulin resistance) > 2,5] oraz podwyższone stężenie białka C-reaktywnego (C-reactive protein – CRP) wysokiej czułości. Zmiana nazwy ułatwia rozpoznanie tej najczęstszej choroby wątroby i ogranicza potencjalną stygmatyzację społeczną ze względu na podkreślany w NAFLD związek choroby ze spożywaniem alkoholu.

    Abstract
    Nonalcoholic fatty liver disease (NAFLD) is currently the most common chronic liver disease, affecting nearly a billion people worldwide. Taking into account the knowledge about it so far, in the last years a new approach to this disease was introduced and its name was changed. The term “non‑alcoholic” in NAFLD emphasizes the need to include alcohol in the definition of non‑consumption and does not take into account the important role of metabolic disorders that increase the risk of disease progression and the development of serious extrahepatic consequences, such as cardiovascular and other diseases. In 2020, it was proposed to change the name of NAFLD to metabolic dysfunction associated fatty liver disease (MAFLD) and to simplify the diagnostic criteria. MAFLD is diagnosed when a patient who has a fatty liver confirmed by imaging tests, e.g. ultrasound, liver biopsy or blood biomarkers, is overweight or obese or has type 2 diabetes; two or more metabolic risk factors must be met [increased waist circumference, hypertension, hypertriglyceridemia, decreased level of high density lipoprotein (HDL), hyperglycemia or type 2 diabetes, HOMA‑IR (homeostatic model assessment for insulin resistance) > 2.5] and increased high sensitivity C-reactive protein (CRP). Changing the name makes it easier to diagnose this most common liver disease and reduces potential social stigma due to the association of the disease with alcohol consumption, which is emphasized in NAFLD.

     

    Czynniki środowiskowe i leczenie żywieniowe w nieswoistych chorobach zapalnych jelit

    Environmental factors and nutritional treatment in inflammatory bowel diseases
    Ewa Walecka-Kapica, Aleksandra Sobolewska-Włodarczyk

    Streszczenie
    Nieswoiste choroby zapalne jelit (NChZJ) są odpowiedzialne za rozwój przewlekłego stanu zapalnego przewodu pokarmowego, powodującego zaburzenia trawienia pokarmów, wchłaniania substancji odżywczych i eliminacji niewchłoniętych produktów oraz metabolitów. Patogenezy NChZJ dotychczas w pełni nie wyjaśniono. Za jedną z głównych przyczyn wzrostu zachorowań na nieswoiste choroby zapalne jelit są uważane czynniki środowiskowe, a szczególnie westernizacja stylu życia. Wydaje się, że główną rolę odgrywa zmiana sposobu odżywiania na bardziej „zachodni”. Mimo że nie ma jednoznacznych zaleceń odnośnie do sposobu odżywiania rekomendowanego dla pacjentów z nieswoistymi chorobami jelit, to znaczny odsetek chorych uważa, że sposób odżywiania ma wpływ na ich samopoczucie, a nawet może być istotnym czynnikiem inicjującym zaostrzenie choroby. W pracy omówiono najczęstsze modyfikacje dietetyczne wykorzystywane w leczeniu pacjentów z NChZJ.

    Abstract
    Inflammatory bowel diseases (IBD) are responsible for the development of chronic inflammation of the gastrointestinal tract, leading to disturbances in food digestion, nutrient absorption and the elimination of unabsorbed products and metabolites. The pathogenesis of IBD is still poorly understood. One of the main reasons for the increase in the incidence of inflammatory bowel diseases are environmental factors, especially the westernization of lifestyle. However, the main role seems to be played by the change of diet to a “western diet”. Although there are no unambiguous recommendations regarding the diet for patients with IBD, a significant percentage of patients believe that the diet has an impact on their well-being and may even be a significant factor initiating the exacerbation of the disease. The paper discusses the most common dietary modifications used in the treatment of IBD patients

     

    Zmotoryzowana enteroskopia spiralna jako nowatorska metoda endoskopii jelita cienkiego – doświadczenia własne i przegląd piśmiennictwa

    PowerSpiral motorized enteroscopy as the innovative technology of the small bowel endoscopy – our experiences and literature review
    Anna Mackiewicz, Łukasz Gers, Adam Przybyłkowski


    Streszczenie
    Jelito cienkie długo stanowiło odcinek przewodu pokarmowego niedostępny badaniom endoskopowym. Rozwój metod obrazowych pozwolił na wykrywanie zmian w tym rejonie, lecz do ich oceny histopatologicznej konieczna była interwencja chirurgiczna. Przez prawie 30 lat do wziernikowania jelita cienkiego wykorzystywana była tzw. push‑enteroskopia. Na początku XXI w. pojawiła się kapsułka endoskopowa pozwalająca na ocenę całego jelita cienkiego, lecz bez możliwości terapeutycznych. Kilka lat później wprowadzono enteroskopię balonową – jedno‑ lub dwubalonową. Metoda ta jest jednak czasochłonna i wymaga od endoskopisty cierpliwości oraz dużych umiejętności, a osiągnięcie ileum terminale jest najczęściej niemożliwe z dostępu przezustnego. Przełomem okazało się wynalezienie spiralnej enteroskopii, ale procedura ta wymaga asysty drugiego lekarza lub pielęgniarki, którzy obracają tubą/nasadką spiralną, co powoduje plisowanie jelita cienkiego i postęp badania. Sukces tej metody dał początek wynalezieniu zmotoryzowanego spiralnego enteroskopu. Dzięki wbudowanemu mechanizmowi motoryzacyjnemu oraz rotacyjnej nasadce pokonywanie kolejnych centymetrów jelita cienkiego staje się mniej czasochłonne i mniej uciążliwe niż klasyczna enteroskopia.
    W pracy autorzy chcieli podzielić się swoim doświadczeniem i zaprezentować pierwszych 6 zabiegów przeprowadzonych w Klinice Gastroenterologii i Chorób Wewnętrznych UCK WUM w Warszawie, pokazujących rożne zastosowania zmotoryzowanej spiralnej enteroskopii w codziennej praktyce klinicznej. Jak wynika z przedstawionych przypadków, spiralna enteroskopia pozwala na dokładną ocenę dotychczas niedostępnych odcinków przewodu pokarmowego i umożliwia ustalenie ostatecznego rozpoznania u pacjentów, u których inne metody diagnostyczne nie przyniosły odpowiedzi, co jest przyczyną ich objawów i dolegliwości.

    Abstract
    The small intestine for a very long time was a part of the digestive tract unavailable for endoscopic examinations. The development of imaging methods (CT scan, MRI) made it possible to detect changes in this area, but surgical intervention was necessary for their histopathological assessment. For almost 30 years, endoscopy called push‑enteroscopy was used for small intestine examination. At the beginning of the 2000s, a capsule endoscopy appeared that allowed for the evaluation of the entire small intestine, but without therapeutic possibilities. A few years later, balloon assisted enteroscope technology was introduced – single or double balloon ones. However, this method is time‑consuming and requires patience and great skill from the endoscopist, and achieving ileum terminale is usually impossible from peroral access. The breakthrough was the invention of spiral enteroscopy, but the procedure requires the assistance of a second doctor or nurse who twirls the spiral overtube, which causes the small intestine to be pleated and the examination progressed. The success of this method gave rise to the invention of the PowerSpiral motorized enteroscopy. Thanks to the built‑in automotive mechanism and the rotating overtube, walking the next centimeters of the small intestine becomes less time‑consuming and less burdensome than classic enteroscopy.
    In this paper, the authors wanted to share their experience and present the first 6 procedures performed at the Department of Gastroenterology and Internal Medicine, UCK Medical University of Warsaw, showing various applications of PowerSpiral motorized enteroscopy in everyday clinical practice. As can be seen from the presented cases, PowerSpiral enteroscopy allows for a detailed assessment of the previously inaccessible parts of the gastrointestinal tract and enables final diagnosis to be made in patients in whom other diagnostic methods have not provided a response.

     

    Seksualność wśród populacji pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit

    Sexuality in population of inflammatory bowel diseases patients
    Magdalena Kaniewska, Konrad Lewandowski, Grażyna Rydzewska

    Streszczenie
    Podejmując się opieki nad pacjentami z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit (NChZJ), musimy mieć na uwadze ważne kwestie dotyczące seksualności, płodności i antykoncepcji, które mogą wpływać na ogólny stan zdrowia i samopoczucie pacjentów. W publikacji opisano najważniejsze kwestie dotyczące zdrowia seksualnego i obrazu ciała u pacjentów z NChZJ. Przedstawiono wpływ samej choroby, stosowanych leków i zabiegów operacyjnych na płodność, jak również możliwości stosowania antykoncepcji u pacjentów z NChZJ. Przedstawiono również rekomendacje European Crohn’s and Colitis Organization (ECCO) co do prowadzenia ciąży, porodu i zalecenia co do stosowania leków w trakcie ciąży i laktacji u pacjentek z NChZJ.

    Abstract
    When caring for inflammatory bowel diseases (IBD) patients, we need to keep in mind important issues regarding sexuality, fertility and contraception that can affect overall health and well‑being of these patients. The publication describes the most important issues regarding sexual health and body image in patients with IBD. The effects of the disease itself, the medicines used and the surgical procedures on fertility, as well as the potential for contraception in patients with IBD were demonstrated. European Crohn’s and Colitis Organization (ECCO) recommendations on pregnancy, childbirth and recommendations for the use of drugs during pregnancy and lactation in patients with IBD were also presented.

    Szczepienia ochronne u dzieci z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit

    Vaccination in children with inflammatory bowel diseases
    Kamila Ziarko, Kinga Kowalska‑Duplaga

    Streszczenie
    Pacjenci z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit (NChZJ), zwłaszcza poddawani leczeniu immunomodulującemu, stanowią grupę chorych, u których istotnie większe jest ryzyko wystąpienia zakażeń oportunistycznych oraz chorób infekcyjnych o ciężkim przebiegu. Co więcej, występujące u nich zakażenia mogą stać się przyczyną zaostrzenia i pogorszenia przebiegu choroby podstawowej. W związku z tym jednym z istotnych elementów opieki nad pacjentami z NChZJ jest podejmowanie działań mających na celu ochronę przed zakażeniami, w tym rekomendowanie i prawidłowe realizowanie szczepień ochronnych.

    Abstract
    Patients with inflammatory bowel diseases (IBD), particularly those on immunomodulatory therapy, are at significantly higher risk for opportunistic infections and severe infectious diseases. Moreover, these infections may exacerbate and worsen the course of the underlying IBD. Therefore, one of the important elements of the care of patients with IBD is to undertake actions aimed at protection against infections, including recommending and proper implementation of protective vaccinations.

     

    Ostre powikłania hematologiczne u pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit

    Acute haematological diseases in IBD patients
    Julia Banasik, Barbara Kopera, Maria Wiśniewska‑Jarosińska, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Niedokrwistość z niedoboru żelaza, autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość megaloblastyczna z niedoboru kwasu foliowego, granulocytopenia, ostra lub przewlekła białaczka, idiopatyczna plamica małopłytkowa są najczęstszymi chorobami krwi wśród pozajelitowych powikłań u pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit (NChZJ). U osób z NChZJ, hospitalizowanych w Klinice Gastroenterologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi w ciągu ostatnich 5 lat, obserwowano kilka postaci nowotworów układu krwiotwórczego. Pacjenci wymagający długotrwałego leczenia lekami immunosupresyjnymi, takimi jak azatiopryna czy metotreksat, wymagający skojarzonego leczenia biologicznego i immunosupresyjnego, z predyspozycjami genetycznymi, wydają się bardziej narażeni na ryzyko wystąpienia białaczki. Objawy, takie jak astenia, osłabienie i gorączka mogą występować na początku rozwoju każdego rodzaju nowotworu hematologicznego. Stwierdzenie niedokrwistości, zmiany liczby leukocytów oraz dużych nieokreślonych komórek może sugerować zwiększone prawdopodobieństwo nieprawidłowej proliferacji pojedynczej linii białych krwinek. W niniejszym doniesieniu opisano występowanie hematologicznych nowotworów złośliwych u 4 pacjentów z NChZJ – 2 z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego (WZJG) i 2 z chorobą Leśniowskiego‑Crohna (ChLC) przebywających w naszej Klinice Gastroenterologii.

    Abstract
    Iron deficiency anemia, autoimmune hemolytic anemia, folic acid deficiency megaloblastic anemia, granulocytopenia, acute or chronic leukemia, idiopathic thrombocytopenic purpura have been reported as the most common blood diseases among the extra‑intestinal complications of inflammatory bowel diseases (IBD). Several forms of hematological malignancies have been rarely observed during the clinical course of IBD in patients hospitalized in the Department of Gastroenterology, Medical University of Lodz within the last five years. Patients needing a prolonged treatment with immunosuppressants, such as azathioprine or methotrexate, the ones requiring combined biological and immunosupressive treatment, with familiarity and genetic predisposition seem to be at a higher risk of leukemia. On the other hand, asthenia, weakness, and fever may be the symptoms of the onset of each kind of hematological malignancy. The finding of anemia, alteration of leukocyte count and large undetermined cells may suggest increased probability of abnormal proliferation of a single white blood cell line. In this report, the occurrence of hematological malignancies is described in four IBD patients (two with ulcerative colitis and two with Crohn’s disease) attending our Gastroenterology Department.

     

    Powietrze pod kopułą przepony – czy operacja jest zawsze konieczna? Opis przypadku

    Pneumoperitoneum – is surgery always needed? A case report
    Julia Banasik, Aleksandra Kaczka, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Objaw Chilaiditiego to rzadko występujący objaw radiologiczny polegający na przemieszczeniu jelita cienkiego lub grubego między wątrobę a przeponę. W praktyce klinicznej może on mieć znaczenie w różnicowaniu z innymi stanami chorobowymi, które często wymagają interwencji chirurgicznej. Praca przedstawia przypadek pacjentki, u której przypadkowo w badaniach obrazowych rozpoznano objaw Chilaiditiego.

    Abstract
    Chilaiditi’s sign is a radiographic finding in which the small or large bowel is displaced between the liver and the diaphragm. In clinical practice it is important in differentiating with other conditions that frequently require surgical intervention. The paper presents a case of a patient who was accidentally diagnosed with Chilaiditi’s symptom in imaging tests.


    Odstąpienie od wykonywania czynności zawodowych przez lekarza z uwagi na agresywne zachowanie pacjenta

    Rafał Patryn




    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  6. Gastroenterologia Praktyczna 1/2021

    Gastroenterologia Praktyczna 1/2021

    Co gastroenterolog powinien wiedzieć o doustnych antykoagulantach

    Tłumaczenie artykułu: What gastroenterologists should know about direct oral anticoagulants
    F. Radaelli, L. Fuccio, S. Paggi, C. Del Bono, J.M. Dumonceau, F. Dentali

    Streszczenie
    Bezpośrednie doustne antykoagulanty (direct oral anticoagulants – DOAC), dzięki większej skuteczności i korzystnemu profilowi bezpieczeństwa, bardziej przewidywalnemu działaniu przeciwkrzepliwemu, niewymagającemu regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia i dzięki mniejszemu ryzyku interakcji z pokarmami i innymi lekami w porównaniu z antagonistami witaminy K, są grupą leków przeciwkrzepliwych coraz szerzej stosowaną w niezastawkowym migotaniu przedsionków i chorobie zakrzepowo‑zatorowej. Krwawienie z przewodu pokarmowego należy do poważnych powikłań, a jego leczenie wciąż stanowi wyzwanie dla gastroenterologów z powodu braku standardów postępowania klinicznego. Dane dotyczące bezpieczeństwa procedur endoskopowych u pacjentów otrzymujących DOAC są wciąż skąpe i brakuje klinicznych danych potwierdzających zalecenia postępowania, co z kolei prowadzi do rożnych, często bezpodstawnych i potencjalnie szkodliwych przykładów postępowania wobec chorych przyjmujących doustne antykoagulanty.
    Przedstawione w artykule wyniki badań pozwalają na analizę ryzyka krwawienia z przewodu pokarmowego u pacjentów leczonych DOAC i na identyfikację czynników ryzyka u poszczególnych osób w celu indywidualizacji leczenia. Artykuł omawia ponadto zasady postępowania u chorych leczonych DOAC w przypadku powikłań krwotocznych i prezentuje rożne algorytmy postępowania zależnie od możliwości pomiaru osoczowych parametrów krzepnięcia. Ponadto przedstawia zasady postępowania w przypadku konieczności wykonywania procedur endoskopowych u pacjentów leczonych DOAC, zgodnie z obowiązującymi wytycznymi i wynikami badań.

     

    Implikacje kliniczne współwystępowania choroby trzewnej i nieswoistych chorób zapalnych jelit

    Clinical implications of coexistence of celiac disease and inflammatory bowel diseases
    Julia Banasik, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Celiakia, inaczej choroba trzewna, jest glutenozależną enetropatią jelita cienkiego. Jest chorobą autoimmnulogiczną, która występuje u osób z predyspozycją genetyczną. Coraz częściej w literaturze medycznej poruszana jest tematyka współistnienia choroby trzewnej i nieswoistych chorób zapalnych jelit. Praca przedstawia przegląd piśmiennictwa dotyczący częstości współwystępowania obu jednostek chorobowych. Zwraca uwagę na wspólne podłoże patogenetyczne tych chorób, ich wpływ na przebieg i obraz kliniczny oraz omawia problemy diagnostyczne wynikające z współwystępowania opisywanych schorzeń.

     

    Badanie endoskopowe u chorego bariatrycznego

    Endoscopic assessment of the bariatric patient
    Adam Janiak, Ewa Małecka‑Panas

    Streszczenie
    Otyłość jest jednym z największych problemów współczesnej medycyny. Stanowi przyczynę licznych i ciężkich powikłań ogólnoustrojowych, w wielu przypadkach zakończonych zgonem chorego. Udowodniono związek otyłości ze zwiększoną częstością występowania licznych chorób. Leczenie otyłości prowadzone jest obecnie wieloma metodami: modyfikacją trybu życia, odpowiednimi dietami niskokalorycznymi, zestawami intensywnych ćwiczeń fizycznych, farmakologicznie, metodami behawioralnymi i chirurgicznie. Uznaje się jednak, że jedyną metodą gwarantującą długofalowe utrzymanie osiągniętej masy ciała jest leczenie chirurgiczne. Rolą nowoczesnej endoskopii bariatrycznej jest ocena górnego odcinka przewodu pokarmowego przed kwalifikacją chorego do leczenia bariatrycznego, umożliwiająca właściwe jego przygotowanie, co znacząco wpływa na występowanie powikłań pooperacyjnych i śmiertelność pacjentów. Endoskopia służy również do rozpoznawania i leczenia powikłań zabiegów bariatrycznych oraz pooperacyjnego monitorowania chorych. Wprowadzenie endoskopowych zabiegów bariatrycznych pozwoliło na rozszerzenie wskazań ograniczających metody operacyjne. Rosnące doświadczenie w endoskopowym postępowaniu z chorymi bariatrycznymi może skutkować większą skutecznością i wyższym bezpieczeństwem leczenia chorych z otyłością patologiczną.

     

    Nowe miejsce probiotyków w eradykacji zakażenia Helicobacter pylori

    Probiotics in Helicobacter pylori eradication
    Anatol Panasiuk

    Streszczenie
    O zakażeniu Helicobacter (H.) pylori wiemy od niemal 40 lat, jednak nadal istotnym problemem jest eradykacja uzależniona od wielu czynników, w tym oporności na leki. Dlatego poszukuje się metod, które byłyby pomocne w monitorowaniu tej infekcji. Antybiotykoterapia zwykle kojarzy się nieodłącznie z negatywnymi skutkami dla mikrobioty organizmu człowieka. Jednym ze sposobów zwiększających skuteczność eradykacji jest dodatkowa suplementacja probiotyków. Wykazano, że istnieją drobnoustroje probiotyczne, które mają bezpośrednią zdolność do interakcji z H. pylori. Są to mechanizmy bezpośrednie – tworzenie koagregatów Lactobacillus (L.) reuteri z H. pylori lub poprzez pośrednie oddziaływanie białek, np. bakteriocyn i innych białek o aktywności przeciw H. pylori. Probiotyki wpływają również na mikrobiotę błony śluzowej żołądka, zmieniając warunki na niekorzystne do wzrostu H. pylori. Według konsensusu z Maastricht (2016) zwraca się uwagę na probiotyczne bakterie Lactobacillus reuteri i Saccharomyces (S.) boulardii, które potencjalnie mogą być pomocne w leczeniu zakażenia H. pylori. Dotychczasowe badania wskazują na szczepozależność probiotyków w eliminacji H. pylori. Zastosowanie L. reuteri oraz S. boulardii o synergistycznym działaniu wobec H. pylori zwiększa skuteczność eradykacji o ok. 10‑14% oraz zmniejsza objawy uboczne antybiotykoterapii, zwiększając adherencję pacjentów do terapii.

     

    Wrodzony obrzęk naczynioruchowy – podstawy diagnostyki, objawy i leczenie. Proste spojrzenie na trudny temat

    Hereditary angioedema – basics of diagnosis, symptoms and treatment. A simple look at a difficult topic
    Krzysztof Kuziemski

    Streszczenie
    Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy (hereditary angioedema – HAE) jest rzadko występującą, rodzinną chorobą genetyczną. Schorzenie jest spowodowane mutacjami w genie SERPING1 kodującym inhibitor C1 esterazy (C1‑INH). Brak C1‑INH lub obniżenie jego aktywności prowadzi do jego niedoboru w osoczu, co powoduje nawracające ataki ciężkiego obrzęku naczynioruchowego. HAE występuje z częstością od 1 : 10 000 do 1 : 50 000, jego wystąpienie jest niebezpieczne ze względu na możliwość pojawienia się obrzęku krtani, dróg oddechowych i jamy brzusznej. Obrzęk naczynioruchowy w HAE może lokalizować się obwodowo lub centralnie, obejmując krtań i przewód pokarmowy. Istnieje wiele dobrze znanych czynników wywołujących napady HAE, do których należą: infekcje wirusowe i bakteryjne dróg oddechowych, stres, urazy fizyczne, estrogeny, wykonywanie procedur medycznych, takich jak gastroskopia lub kolonoskopia, oraz przyjmowanie leków z grupy inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACEI). W diagnostyce HAE należy ocenić stężenie składnika C4 dopełniacza. W celu potwierdzenia rozpoznania ocenia się aktywność i stężenie C1‑INH. Zwykle wystąpienie obrzęku HAE nie ustępuje po zastosowaniu leków przeciwhistaminowych i glikosteroidów. Skuteczne w codziennej praktyce jest podawanie dożylne inhibitorów dopełniacza C1 (C1‑INH) lub podskórne antagonistów receptora bradykininy.


    Stłuszczenie wątroby jako objaw wrodzonej nietolerancji fruktozy – opis przypadku

    Liver steatosis as a symptom of hereditary fructose intolerance – a case report
    Dominika Kaps‑Kopiec, Irena Jankowska

    Streszczenie
    Wrodzona nietolerancja fruktozy należy do chorób rzadkich, jest schorzeniem o podłożu genetycznym, dziedziczonym autosomalnie recesywnie. Przyczyną choroby jest deficyt aktywności aldolazy B w wątrobie, jelicie cienkim i w proksymalnym kanaliku nerkowym. Pierwsze objawy – nudności, wymioty, bole brzucha, zaburzenia wzrastania – pojawiają się najczęściej w okresie niemowlęcym, kiedy do diety dziecka zostają wprowadzone pokarmy uzupełniające, takie jak warzywa i owoce. U większości chorych stwierdza się nieprawidłową aktywność aminotransferaz oraz wzmożoną echogeniczność wątroby (stłuszczenie wątroby) w badaniu ultrasonograficznym jamy brzusznej, a także cechy uszkodzenia nerek o typie tubulopatii (zespół Fanconiego). Chociaż badanie molekularne, polegające na znalezieniu patogennej mutacji w genie ALDOB, stanowi potwierdzenie rozpoznania choroby, to zwrócenie uwagi na charakterystyczny wywiad, w którym pojawia się niechęć dziecka do jedzenia owoców i warzyw, może umożliwić wcześniejsze ustalenie właściwego rozpoznania. Szybkie ustalenie rozpoznania jest bardzo istotne, ponieważ nieleczona wrodzona nietolerancja fruktozy może prowadzić do stanów zagrażających życiu, w tym do nagłej hipoglikemii, śpiączki czy ostrej niewydolności wątroby. Omawiając przypadek dziecka z fruktozemią, autorki wskazują, że u dziecka ze stłuszczeniem wątroby i/lub nieprawidłową aktywnością aminotransferaz należy również mieć na uwadze tę rzadką chorobę.

     

    Choroba Stilla u dorosłych w praktyce gastroenterologicznej – opis przypadku

    Still’s disease in adults in gastroenterological practice – a case report
    Maria Kopoń, Maria Kłopocka

    Streszczenie
    Chorobę Stilla u dorosłych definiuje się jako układową postać młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów o nieznanej etiologii, która przebiega z gorączką, osutką, powiększeniem węzłów chłonnych i śledziony, a także zapaleniem błon surowiczych oraz wielu narządów. Ostra niewydolność wątroby jest rzadką, zagrażającą życiu manifestacją choroby. W pracy przedstawiono przypadek ciężkiego przebiegu choroby Stilla z ostrą niewydolnością wątroby wymagającą przekazania pacjentki do Kliniki Transplantacyjnej.

     

    Zespół Alcocka – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

    Alcock canal syndrome: a case report and literature review
    Magdalena Barańska, Patrycja Dudek, Renata Talar‑Wojnarowska

    Streszczenie
    Zespół Alcocka, czyli neuralgia nerwu sromowego, charakteryzuje się przewlekłymi bólami krocza i odbytu z allodynią tej okolicy. Dodatkowo obserwowane są zaburzenia w sferze seksualnej i dysfunkcja zwieracza odbytu pod postacią nietrzymania stolca, uczucia niepełnego wypróżnienia lub obecności ciała obcego w odbytnicy. Z powodu niespecyficznego obrazu klinicznego zespół Alcocka wymaga interdyscyplinarnej współpracy w diagnostyce i leczeniu. Bardzo pomocnym narzędziem diagnostycznym jest neurografia metodą rezonansu magnetycznego, mogąca wykazać uszkodzenie nerwu sromowego i asymetrię w jego przebiegu. Potwierdzeniem neuralgii jest ustąpienie dolegliwości klinicznych po blokadzie nerwu sromowego. W leczeniu zespołu Alcocka stosowane są: fizjoterapia dna miednicy, farmakoterapia i chirurgiczna dekompresja włókien nerwowych. W przypadku prezentowanej chorej leczenie zabiegowe okazało się skuteczne, ale okres od wystąpienia pierwszych manifestacji klinicznych do ustalenia rozpoznania wynosił kilka lat. Do poradni gastroenterologicznych rzadko trafiają chorzy z objawami zespołu Alcocka, ale warto znać kryteria jego rozpoznania, aby uniknąć opóźnienia w diagnostyce i terapii.


    Procedura dotycząca bezpieczeństwa zabiegów inwazyjnych. Okołooperacyjna karta kontrolna

    Rafał Patryn





    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  7. Gastroenterologia Praktyczna 4/2020

    Gastroenterologia Praktyczna 4/2020

    Wytyczne Amerykańskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego (American Gastroenterological Association – AGA) dotyczące postępowania w metaplazji jelitowej żołądka

    Tłumaczenie artykułu: AGA clinical practice guidelines on management of gastric intestinal metaplasia
    Samir Gupta, Dan Li, Hashem B. El Serag, Perica Davitkov, Osama Altayar, Shahnaz Sultan, Yngve Falck‑Ytter, Reem A. Mustafa

     

    Czynniki ryzyka, rozpoznawanie i leczenie zwężeń w przebiegu nieswoistych chorób zapalnych jelit

    Risk factors, diagnosis and therapy of strictures in inflammatory bowel disease
    Patrycja Dudek, Michał Mik, Renata Talar‑Wojnarowska

    Streszczenie
    Nieswoiste choroby zapalne jelit (NChZJ) – wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) i choroba Leśniowskiego‑Crohna (ChLC) – charakteryzują się uszkodzeniem zapalnym tkanek przewodu pokarmowego, prowadzącym do proliferacji komórek mezenchymalnych i nadmiernej akumulacji składników macierzy zewnątrzkomórkowej, takich jak kolagen i fibronektyna. Przewlekły stan zapalny i proces fibrogenezy przyczyniają się do rozwoju zwężeń przewodu pokarmowego, które rozpoznawane są u 24,9‑50% chorych na ChLC oraz u 1‑11,2% chorych na WZJG. Poszukiwane są markery fibrogenezy, dzięki którym możliwe byłoby oszacowanie ryzyka powstawania zwężeń, a także ich wykrywanie na wczesnych etapach, jeszcze przed wystąpieniem objawów klinicznych. Postępy terapeutyczne w leczeniu NChZJ poprawiły możliwość kontroli stanu zapalnego, jednak zachodzące w przewodzie pokarmowym procesy włóknienia są nieodwracalne i nie odpowiadają na obecnie stosowane leki. Dostępnymi opcjami w leczeniu objawowych, zwłókniałych zwężeń są zabiegi endoskopowe lub chirurgiczne, a ścisła współpraca gastroenterologa i chirurga jest kluczowa dla osiągnięcia najlepszych efektów terapeutycznych.

    Abstract
    Inflammatory bowel disease such as ulcerative colitis or Crohn’s disease are characterized by chronic inflammation and damage of intestinal tissue, which leads to local expansion of mesenchymal cells and excessive deposition of extracellular matrix components, such as collagen or fibronectin. Inflammatory and fibrotic changes together contribute to stricture development, that refers to 24,9‑50% patients with Crohn’s disease and 1‑11,2% patients with ulcerative colitis. Currently, there is a medical need to find biomarkers, which could be useful in order to stratify patients according to their risk of intestinal strictures development or identify early stages of fibrosis prior to clinical symptoms. Treatment development over the last decades has led to better control of the inflammation, however, fibrotic changes taking place in gastrointestinal tract seem to be irreversible and unresponsive to existing medications. Available therapeutic options of symptomatic, fibrostenotic strictures include endoscopic and surgical procedures. Close cooperation of gastroenterologists and surgeons is crucial for achieving the best therapeutic results

     

    Znaczenie kliniczne zespołów chylomikronemii w patogenezie i przebiegu ostrego zapalenia trzustki

    Clinical relevance of chylomicronaemia syndromes in the pathogenesis and course of acute pancreatitis
    Natalia Fabisiak, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Ostre zapalenie trzustki (OZT) jest chorobą zapalną trzustki stanowiącą jeden z głównych powodów hospitalizacji na oddziałach gastroenterologii. Za jedną z głównych przyczyn OZT uważa się ciężką hipertriglicerydemię. Wysoki, niereagujący na standardowe leczenie poziom triglicerydów może występować w rzadkiej monogenowej chorobie genetycznej, zwanej zespołem chylomikronemii rodzinnej. Zespół ten charakteryzuje się występowaniem częstych zapaleń trzustki o ciężkim przebiegu z tendencją do nawrotów. W artykule przedstawiono przegląd piśmiennictwa dotyczący hipertriglicerydemii jako przyczyny OZT ze szczególnym uwzględnieniem zespołów chylomikronemii.

    Abstract
    Acute pancreatitis (AP) is inflammatory disease being one of the main reasons of admission to the gastroenterological ward. Severe hypertriglyceridaemia is regarded as one of the main causes of AP. High triglyceride level not responding to the standard treatment may indicate the rare monogenic genetic disease called familial chylomicronaemia syndrome. This syndrome is characterized by occurence of severe, reccurent pancreatitis. In this review we provided an update on triglyceridaemia‑induced AP with particular emphasis on chylomicronaemia syndrome.


    Wyzwania terapii steroidami w nieswoistych chorobach zapalnych jelit

    Challenges of steroid therapy in inflammatory bowel diseases
    Jarosław Daniluk

    Streszczenie
    Terapia nieswoistych chorób zapalnych jelit (NChZJ) stanowi niejednokrotnie prawdziwe wyzwanie dla klinicystów. Sposób leczenia uzależniony jest od wielu czynników, takich jak aktywność choroby, jej dotychczasowy przebieg oraz lokalizacja zmian. Od niemal 70 lat steroidy stosowane są z powodzeniem w leczeniu aktywnej postaci zarówno wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, jak i choroby Leśniowskiego‑Crohna. W niniejszym artykule przedstawimy miejsce steroidów w terapii NChZJ w oparciu o aktualne wytyczne europejskie i polskie. Omówione zostaną zagrożenia wynikające z przedłużonej steroidoterapii, jak również bezpieczeństwo ich stosowania u pacjentów zakażonych wirusem SARS‑CoV‑2.

    Abstract
    The treatment of inflammatory bowel disease (IBD) poses a challenge for clinicians. The treatment modality depends on many factors, such as the activity of the disease, the clinical course and the extent of the lesions. For almost 70 years steroids have been successfully used in the treatment of active forms of both ulcerative colitis and Crohn’s disease. In this article we will present the role of steroids in the treatment of IBD based on current European and Polish guidelines. The risks of prolonged steroid therapy as well as the safety of its use in patients infected with the SARS‑CoV‑2 virus will be discussed.


    Zaburzenia czynności przewodu pokarmowego u chorego z cukrzycą – gastropareza. Punkt widzenia diabetologa

    Digestive tract dysfunction in a diabetic patient – gastroparesis. Diabetologist’s point of view
    Maciej Pawłowski

    Streszczenie
    Gastropareza nie jest powszechnie znanym powikłaniem cukrzycy. Stanowi następstwo neuropatii wegetatywnej, do rozwoju której dochodzi u pacjentów z długo trwającą, niewłaściwie kontrolowaną cukrzycą. Patogeneza tego powikłania nie została dokładnie poznana. Charakteryzuje się opóźnieniem opróżniania żołądka po posiłku bez przeszkody mechanicznej. Najczęściej występujące objawy to nudności i wymioty. Zmiany w opróżnianiu żołądka mogą wpływać na glikemię po posiłku ze względu na zmiany prędkości dostarczania pokarmu do dwunastnicy. Może to skutkować pogorszeniem kontroli cukrzycy. U pacjentów z cukrzycą typu 2 objawy z przewodu pokarmowego mogą być następstwem stosowanych leków.

    Abstract
    Gastroparesis is not a well‑known diabetic complication. It Is a concequence of autonomic neuropathy resulting from long‑standing poorly controlled diabetes The pathogenesis is not fully understood. Gastroparesis is a disorder characterized by a delay in gastric emptying after a meal in the absence of a mechanical gastric outlet obstruction. The most common symptoms of diabetic gastroparesis are nausea and vomiting. Changes of gastric emptying may affect postprandial blood glucose concentration due to the unpredictable delivery of food into the duodenum. This may also contribute to poor glucose control. In type 2 diabetic patients gastrointestinal symptoms may come from adverse effects of hypoglycaemic medications

     

    Zaburzenia czynności przewodu pokarmowego u chorego z cukrzycą – gastropareza. Punkt widzenia gastroenterologa

    Digestive tract dysfunction in a diabetic patient – gastroparesis. Gastroenterologist’s point of view
    Aleksandra Kaczka

    Streszczenie
    Przyczyną zgłaszanych przez chorego z cukrzycą nudności, wymiotów, uczucia pełności i wzdęć brzucha może być opóźnione opróżnianie żołądka. Gastropareza może wywoływać nie tylko brak apetytu, unikanie przyjmowania posiłków, a w konsekwencji niedożywienie, ale w istotny sposób wpływać na kontrolę gospodarki węglowodanowej. W artykule przedstawiono praktyczne wskazówki dotyczące postępowania z pacjentem z gastroparezą cukrzycową w praktyce gastrologicznej.

    Abstract
    Delayed gastric emptying may be the cause of the nausea, vomiting, abdominal fullness and bloating reported by patients with diabetes. Gastroparesis can cause not only food aversion, poor oral intake, and subsequent malnutrition but also significantly influences the control of carbohydrate metabolism. The article presents practical guidelines for managing a patient with diabetic gastroparesis in gastroenterological practice.


    Aktualne rekomendacje dotyczące diagnostyki i leczenia zaparć u dzieci

    Current recommendations in the diagnostics and treatment of constipation in children
    Katarzyna Kazała, Angelika Portas, Bartosz Korczowski

    Streszczenie
    Częstym problemem, będącym jedną z głównych przyczyn wizyt w poradni gastroenterologicznej dla dzieci, są zaparcia stolca. Objawiają się one zmniejszeniem częstotliwości wypróżnień, zaleganiem mas kałowych, często bólem brzucha i bólem towarzyszącym defekacji. Rzetelnie przeprowadzony wywiad i badanie przedmiotowe z reguły pozwalają ustalić rozpoznanie. Po wykluczeniu możliwości istnienia organicznego tła zgłaszanych dolegliwości najczęściej nie jest konieczne przeprowadzanie dalszej diagnostyki. Jeśli jednak istnieje taka konieczność, mamy do dyspozycji wiele metod diagnostycznych, takich jak: manometria anorektalna, badania laboratoryjne, radiologiczne, ultrasonograficzne, endoskopowe, histopatologiczne. Złotym standardem farmakoterapii zaparcia czynnościowego u dzieci pozostają makrogole lub w przypadku braku ich dostępności laktuloza. Leczenie jest zwykle trójetapowe. Etap pierwszy polega na inicjacji opróżnienia jelita grubego z zalegającego stolca poprzez podaż doustnego środka osmotycznie czynnego lub wlewek doodbytniczych, drugi to trwająca zwykle kilka miesięcy terapia podtrzymująca i finalnie po uzyskaniu satysfakcjonujących efektów etap stopniowej redukcji dawek leków aż do ich zupełnego odstawienia. Z uwagi na wielokierunkowość leczenia, obejmującego zarówno interwencje farmakologiczne, jak i edukację w zakresie żywienia, modyfikację nieprawidłowych zachowań związanych z wypróżnianiem, ścisłe monitorowanie postępów terapii, niekiedy konieczność objęcia pacjenta opieką psychologiczną, wymaga ono ścisłej współpracy między pacjentem i jego opiekunami a lekarzem.

    Abstract
    Stool constipation is a common problem and one of the most frequent reasons for visiting a gastroenterology clinic for children. It is manifested by a reduction in the frequency of bowel movements, residual fecal masses, often abdominal pain and pain accompanying defecation. A thorough interview and physical examination usually enable a diagnosis. After excluding the possibility of an organic background of the reported symptoms, further diagnostic procedures are usually not necessary. However, if indicated, we have a number of diagnostic methods, such as: anorectal manometry, laboratory, radiological, ultrasound, endoscopic and histopathological tests. The gold standard of pharmacotherapy of functional constipation in children are macrogols or, in the absence of their availability, lactulose. Treatment is usually a three‑step process. Emptying of the residual stool from the large intestine by administering an oral osmotically active agent or rectal enemas is the first stage. The second stage is a maintenance therapy, usually lasting for several months. Finally, after achieving satisfactory results, a gradual reduction of drug doses until their complete discontinuation. Due to the multidirectional treatment, including both pharmacological interventions and education in the field of nutrition, modification of abnormal defecation behaviors, close monitoring of therapy progress, and sometimes the need to provide the patient with psychological care, it requires close cooperation between the patient and his caregivers and the doctor.


    Całkowita aganglionoza jelit spowodowana nowym wariantem patogennym w genie RET – opis przypadku i rola badań genetycznych w opiece nad pacjentami z chorobą Hirschprunga

    Total intestinal aganglionosis (TIA) caused by novel variant in the RET gene – case report and the role of genetic diagnostics in the management of Hirschprung’s disease
    Katarzyna Ignasiak‑Budzyńska, Janusz Książyk, Maciej Pronicki, Katarzyna Popińska

    Streszczenie
    Całkowita aganglionoza jelit (total intestinal aganglionosis – TIA) jest najrzadszym wariantem choroby Hirschprunga (Hirschprung’s disease – HD), w której bezzwojowość obejmuje całe jelito grube i więcej niż 50% długości jelita cienkiego. Czynniki genetyczne pełnią kluczową rolę w jej patogenezie, a nieprawidłowości molekularne najczęściej są wykrywane w genie RET (rearranged during transfection). Niektóre z nich mogą jednocześnie powodować zespoły genetyczne, w których istnieje zwiększone ryzyko występowania niektórych nowotworów. Są nimi zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 2A (multiple endocrine neoplasia type 2A – MEN2A), który wiąże się z wrodzoną predyspozycją do raka rdzeniastego tarczycy, guza chromochłonnego nadnerczy, a także gruczolakami lub hiperplazją przytarczyc. Drugim jest rodzinny rak rdzeniasty tarczycy (familial medullary thyroid carcinoma – FMTC), będący podtypem zespołu MEN2A. Mutacje RET, które są odpowiedzialne za koincydencję HD i powyższych zespołów, są częściej notowane u chorych z długoodcinkowymi postaciami HD lub z rodzinną historią jej występowania, dlatego w opiece nad tymi pacjentami coraz częściej podkreśla się rolę diagnostyki molekularnej. Dzięki niej możliwe jest oszacowanie ewentualnego ryzyka onkologicznego i wdrożenie wczesnej diagnostyki przesiewowej, która polega na wykonaniu badań obrazowych tarczycy, przytarczyc i jamy brzusznej oraz oznaczeniu hormonów tarczycy i kalcytoniny. W tym artykule przedstawiamy przypadek chłopca z TIA, u którego stwierdzono nieopisaną dotychczas w piśmiennictwie mutację genu RET.

    Abstract
    Total intestinal aganglionosis (TIA) is the rarest form of Hirschprung’s disease (HD), which is defined as aganglionosis of the entire colon and more than 50% of the small intestine. Genetic factors play a crucial role in the pathogenesis of HD, and the most frequent genetic disorders are noted in the RET gene. Some of them cause simultaneously genetic syndromes, which give increased tumour risk. There are two: multiple endocrine neoplasia type 2A (MEN2A), and FMTC (familial medullary thyroid carcinoma), which is a subtype of MEN2A. MEN2A is involved in the development of medullary carcinoma of the thyroid, pheochromocytoma, parathyroid hyperplasia or adenomas. RET mutations are associated with the coincidence of HD and these genetic syndromes. Moreover, they are detected usually in patients with long‑segment HD or with positive familial history. Because of this, molecular diagnostics has a significant role in its management. It enables to estimate of possible oncological risk and start the endocrinologic screening, which consists of measuring concentrations of free thyroid hormones, calcitonin, ultrasonography of thyroid, parathyroid and abdomen. This paper presents the case of a patient with TIA caused by a new detected heterozygous mutation in the RET gene.

     

    Amyloidoza AA. Poważne powikłanie choroby Leśniowskiego‑Crohna o wieloletnim przebiegu – opis przypadku

    AA amyloidosis. Serious complication of long‑standing Crohn’s disease – a case study
    Michał Szymchel, Michał Kubiak, Dominik Krey, Maria Wiśniewska‑Jarosińska, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Amyloidoza AA stanowi rzadkie powikłanie nieswoistych chorób zapalnych jelit (NChZJ) o długim przebiegu. Związana jest z odkładaniem złogów amyloidu A w narządach, przede wszystkim w nerkach. Amyloidoza AA nerek objawia się najczęściej białkomoczem, u niektórych pacjentów dochodzi również do rozwinięcia zespołu nerczycowego (z hipoalbuminemią, hipercholesterolemią i obrzękami). Postęp choroby prowadzi do rozwoju przewlekłej niewydolności nerek. Pewne rozpoznanie amyloidozy AA wymaga potwierdzenia histopatologicznego. Zahamowanie procesu chorobowego jest wyzwaniem terapeutycznym, skupiającym się na indukcji i podtrzymaniu remisji choroby podstawowej, będącej przyczyną zwiększonej syntezy i wydzielania białek amyloidogennych. Kluczowe jest również monitorowanie stężenia surowiczego amyloidu A, przeprowadzane w celu kontroli odpowiedzi pacjenta na leczenie przeciwzapalne i stanowiące ważny czynnik rokowniczy. W artykule przedstawiamy opis przypadku 67‑letniego pacjenta, chorującego na chorobę Leśniowskiego‑Crohna (ChLC) powikłaną amyloidozą AA z zajęciem nerek. W czwartym cyklu leczenia biologicznego lekiem z grupy inhibitorów TNF‑α doszło u niego do nieobserwowanego wcześniej, nagłego wzrostu stężenia SAA. Zmiana leku biologicznego na ustekinumab pozwoliła na odzyskanie kontroli nad przebiegiem choroby podstawowej przy jednoczesnym obniżeniu stężenia SAA.

    Abstract
    AA amyloidosis is a rare complication of long‑standing inflammatory bowel disease (IBD). It is associated with amyloid A precipitations deposition which are mainly localized in kidneys. As the most common symptom of renal AA amyloidosis is proteinuria, some patients may also develop nephrotic syndrome (with hypoalbuminemia, hypercholesterolemia and oedema). Disease progression leads to chronic kidney disease. The diagnosis of AA amyloidosis is based on histopathology. Suppression of the disease process is a therapeutic challenge that is focused on inducing and sustaining remission of the underlying disease, as it is the cause of enhanced synthesis and excretion of amyloidogenic proteins. Another important aspect is serum amyloid A concentration monitoring performed to assess patient’s response to anti‑inflammatory treatment and used as a key prognostic factor. The following article presents a case of Crohn’s disease (CD) in 67‑year‑old patient with diagnosed renal AA amyloidosis. In his fourth course of anti‑TNF‑α agent, patient developed sudden, previously unobserved SAA level elevation. Switching to ustekinumab allowed regaining control of the underlying disease course with simultaneous serum amyloid A level reduction.


    Przedstawienie odpowiedzialności zawodowej lekarza, cz. 2

    Rafał Patryn





    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł

    Brak w magazynie

  8. Gastroenterologia Praktyczna 3/2020

    Gastroenterologia Praktyczna 3/2020

    Patogeneza manifestacji pozajelitowych: konsekwencje dla badań naukowych, diagnostyki i terapii nieswoistych chorób zapalnych jelit. Dokument z warsztatów naukowych ECCO

    Tłumaczenie artykułu: The pathogenesis of extraintestinal manifestations: implications for IBD research, diagnosis, and therapy
    C.R.H. Hedin, S.R. Vavricka, A.J. Stagg, A. Schoepfer, T. Raine, L. Puig, U. Pleyer, A. Navarini, A.E. van der Meulen‑de Jong, J. Maul, K. Katsanos, A. Kagramanova, T. Greuter, Y. González‑Lama, F. van Gaalen, P. Ellul, J. Burisch, D. Bettenworth, M.D. Becker, G. Bamias, F. Rieder

    Streszczenie
    Artykuł przedstawia wynik szóstych warsztatów naukowych ECCO (European Crohn’s and Colitis Organisation) dotyczących patogenezy manifestacji pozajelitowych (extraintestinal manifestation – EIM) w nieswoistych chorobach zapalnych jelit (NChZJ). Poniższy dokument przygotowało 15 członków ECCO i 6 ekspertów zewnętrznych (w dziedzinie reumatologii, dermatologii, okulistyki i immunologii), pochodzących z 10 krajów europejskich i z USA. W ramach warsztatów autorzy pracowali w podgrupach zajmujących się określonymi obszarami zagadnienia. Po wszechstronnej analizie piśmiennictwa sformułowano pod kierunkiem szefów podgrup opracowania pomocnicze, które następnie zintegrowali liderzy projektu.


    Komentarz do artykułu tłumaczonego „Patogeneza manifestacji pozajelitowych: konsekwencje dla badań naukowych, diagnostyki i terapii nieswoistych chorób zapalnych jelit”
    Prof. dr hab. n. med. Piotr Eder

     

    Przeszczep mikrobioty jelitowej (FMT) w nieswoistych chorobach zapalnych jelit

    Fecal microbiota transplantation (FMT) in inflammatory bowel diseases
    Ariel Liebert, Maria Kłopocka

    Streszczenie
    W ostatnich latach systematycznie zwiększa się wiedza na temat roli dysbiozy w patogenezie nieswoistych chorób zapalnych jelit (NChZJ). Dysbioza to jeden z najważniejszych czynników powodujących naruszenie struktury bariery jelitowej i zaburzenie jej integralności. W konsekwencji prowadzi to do zespołu przepuszczającego (nieszczelnego) jelita. Następnie w wyniku translokacji bakteryjnej i przenikania antygenów indukowana zostaje reakcja zapalna. Rozwijająca się w taki sposób przewlekła, nadmierna aktywacja układu immunologicznego u osób o określonych predyspozycjach genetycznych, eksponowanych na wybrane czynniki środowiskowe, może spowodować zachorowanie na NChZJ. W literaturze coraz częściej pisze się o możliwym wykorzystaniu modyfikacji mikrobioty jelitowej w leczeniu tej grupy chorób. Jednym ze sposobów jest przeszczep mikrobioty jelitowej (fecal microbiota transplantation – FMT) od wyselekcjonowanego dawcy lub dawców. FMT to podanie roztworu kału dawcy/dawców (lub jego liofilizatu) do przewodu pokarmowego biorcy, aby bezpośrednio zmienić skład drobnoustrojów kolonizujących jelito i doprowadzić w ten sposób do uzyskania korzyści zdrowotnych. Według aktualnych zaleceń jedynym wskazaniem do zastosowania tej formy leczenia jest nawrotowe lub oporne na standardową farmakoterapię, lub przebiegające w ciężkiej postaci zakażenie Clostridioides difficile (Clostridioides difficile infection – CDI). Dotychczas zgromadzone dowody naukowe potwierdzają skuteczność tego sposobu leczenia sięgającą 80‑90%. W niniejszym opracowaniu podsumowano wyniki badań oraz opublikowanych systematycznych przeglądów literatury i metaanaliz dotyczących wykorzystania FMT w terapii NChZJ, pouchitis oraz przy leczeniu współistniejącego zakażenia Clostridioides difficile.

    Limfocytoza przewodu pokarmowego

    Lymphocytosis of gastrointestinal tract
    Cezary Chojnacki, Marta Mędrek‑Socha

    Streszczenie
    Limfocyty śródnabłonkowe (intraepithelial limphocyte – IEL) stanowią ważną część układu immunologicznego przewodu pokarmowego (gut‑associated lymphoid tissue – GALT). U osób zdrowych IEL biorą udział w regulacji odporności naturalnej i nabytej. W stanach patologicznych wzrasta ich liczba i aktywność (stan limfocytozy), co może prowadzić do miejscowego zapalenia limfocytowego (lymphocytosis). Ponadto aktywne limfocyty mogą migrować przez ścianę przewodu pokarmowego do innych części układu immunologicznego (mucosa associated lymphpid tissue – MALT) i powodować uszkodzenia w wielu narządach.

     

    Czy obecne podejście do terapii choroby refluksowej przełyku można zoptymalizować?

    Current approach to the treatment of gastroesophageal reflux disease – could it be optimized?
    Michał Lipiński

    Streszczenie
    Optymalizacja terapii choroby refluksowej przełyku (gastroesophageal reflux disease – GERD) w wybranych przypadkach może wiązać się z uzyskaniem realnej korzyści klinicznej. Pacjenci z objawami utrzymującymi się pomimo leczenia powinni być oceniani metodami endoskopowymi, a także z wykorzystaniem innych testów, aby zindywidualizować proponowane im leczenie. W ciągu ostatnich trzech dekad terapia inhibitorami pompy protonowej (proton pump inhibitors – PPI) uznawana była za podstawę leczenia GERD. Ostatnio wzrosła świadomość skutków ubocznych tej grupy leków. W artykule skupiono się na rożnych formach optymalizacji i indywidualizacji strategii postępowania w przypadku GERD.

     

    Uporczywe wzdęcie brzucha – punkt widzenia gastroenterologa

    Persistent bloating – a gastroenterologist’s point of view
    Ewa Walecka‑Kapica

    Streszczenie
    Wzdęcie brzucha, określane także jako „bębnica”, jest objawem ze strony przewodu pokarmowego, związanym z nadmierną ilością gazów w jelitach. Jest jedną z najczęstszych dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, występuje u pacjentów z zaburzeniami czynnościowymi przewodu pokarmowego (przede wszystkim z zespołem jelita nadwrażliwego czy dyspepsją czynnościową), ale również w chorobach organicznych. Do podstawowych grup przyczyn etiologicznych wzdęć brzucha należą zaburzenia mikroflory jelitowej, produkcji gazów, pasażu jelitowego, a także funkcji sensorycznych w przewodzie pokarmowym. Patogeneza wzdęć brzucha jest złożona, często wieloczynnikowa, co wpływa na skuteczność podejmowanego leczenia. Możliwości terapeutyczne obejmują zarówno modyfikację stylu życia ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedniej diety i aktywności fizycznej, jak i farmakoterapię (leki przeciwwzdęciowe, probiotyki, antybiotyki, prokinetyki, leki antydepresyjne i inne).

     

    Uporczywe wzdęcie brzucha – punkt widzenia dietetyka

    Persistent bloating – a dietician’s point of view
    Paulina Konrad

    Streszczenie
    Terapia żywieniowa wzdęć brzucha stanowi istotną część całościowego leczenia pacjenta. Indywidualnie dobrana dieta może przyczynić się do poprawy stanu zdrowia pacjentów i załagodzenia objawów klinicznych, takich jak wzdęcia. Do czynników żywieniowych wpływających na powstawanie wzdęć można zaliczyć m.in. spożywanie nadmiernej ilości cukrów prostych, tłuszczów, a także produktów surowych, ciężkostrawnych. Nie bez znaczenia pozostaje rodzaj i ilość spożywanego błonnika, wysoka podaż produktów gazotwórczych, takich jak rośliny strączkowe, kapusta, kalafior. Powolne spożywanie posiłków, dokładne przeżuwanie, niedosalanie potraw odgrywają kluczową rolę w leczeniu dietetycznym wzdęć. Popularne diety redukcyjne, dieta bogatobłonnikowa i dieta wegetariańska mogą przyczyniać się nadmiernego oddawania gazów.

     

    Diagnostyka celiakii u dzieci i młodzieży – wytyczne ESPGHAN 2020

    Diagnosis of celiac disease in children and adolescents – ESPGHAN guidelines 2020
    Dariusz Marek Lebensztejn

    Streszczenie
    Artykuł omawia aktualne rekomendacje ESPGHAN dotyczące diagnostyki celiakii u dzieci i młodzieży, ze szczególnym uwzględnieniem badań serologicznych i biopsji dwunastnicy.

     

    Technika hybrydowej endoskopowej resekcji pełnościennej guza stromalnego żołądka – opis przypadku

    Hybrid endoscopic full thickness resection technique of gastrointestinal stromal tumor – case report
    Artur Raiter, Katarzyna M. Pawlak, Anna Wiechowska‑Kozłowska

    Streszczenie
    Standardowym leczeniem guzów stromalnych żołądka (gastrointestinal stromal tumor – GIST) jest laparoskopowa resekcja klinowa. Dzięki rozwojowi nowoczesnych metod endoskopowych możliwe jest mniej inwazyjne usuwanie zmian typu GIST. Kwalifikacja do leczenia oparta jest przede wszystkim na badaniu ultrasonografii endoskopowej (endoscopic ultrasound – EUS) i uwzględnia typ guza oraz stopień łączności zmiany z mięśniówką właściwą. Warunkiem skutecznego leczenia jest całkowite usunięcie guza (R0). W przypadku zmian bardziej zaawansowanych, łączących się na dużej powierzchni z mięśniówką właściwą zastosowanie typowego leczenia endoskopowego metodą dyssekcji podśluzówkowej (endoscopic submucosal dissection – ESD) nie jest możliwe. W tych przypadkach konieczna jest resekcja pełnościenna zmiany, która łączy się z wysokim ryzykiem perforacji. Poniżej przedstawiamy nowatorską technikę hybrydowej endoskopowej resekcji pełnościennej GIST żołądka, dającą szansę na skuteczne i bezpieczne usuwanie tego typu zmian.

     

    Agresywny chłoniak z komórek B. Sporadyczne rozpoznanie endoskopowe w nieczęstej lokalizacji dwunastniczej – opis przypadku

    Aggressive B‑cell lymphoma located in the descending part of the duodenum. Rare endoscopic diagnosis in uncommon localization
    Bartosz Cybułka

    Streszczenie
    Pierwotne chłoniaki zlokalizowane poza węzłami chłonnymi należą do rzadkich rozpoznań ustalanych na podstawie badań endoskopowych. Stanowią 1% wszystkich nowotworów złośliwych przewodu pokarmowego. Dominuje ich umiejscowienie w żołądku i okolicy krętniczo‑kątniczej. Choroba limfoidalna, z komórek B, z uogólnieniem procesu nowotworowego, dodatkowo zlokalizowana w dwunastnicy, należy do rzadkości. Doniesienia literaturowe są kazuistyczne. Praca przedstawia opis przypadku potwierdzonego histopatologicznie i immunohistochemicznie agresywnego chłoniaka wywodzącego się z komórek B, zlokalizowanego w części zstępującej dwunastnicy. Badanie gastroskopowe umożliwiło rozpoznanie patologii charakteryzujące się naciekowym typem wzrostu, z towarzyszącymi mnogimi owrzodzeniami żołądka i dwunastnicy o etiologii nienowotworowej. Zasięg zmian obejmował proksymalny odcinek jelita czczego. Wśród objawów klinicznych dominowały mało charakterystyczne dolegliwości bólowe, zlokalizowane w nadbrzuszu. Prezentowany chory nie wymagał pilnej interwencji endoskopowej z powodu krwawienia, niedrożności lub perforacji. Dystalny odcinek jelita krętego w ileokolonoskopii pozostał wolny od nacieku chłoniaka. Chorobę nowotworową rozpoznano w trakcie planowo przeprowadzonej gastroskopii.

    Przedstawienie odpowiedzialności zawodowej lekarza, cz. 1

    Rafał Patryn



    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł

    Brak w magazynie

  9. Gastroenterologia Praktyczna 2/2020

    Gastroenterologia Praktyczna 2/2020

    Zakażenie SARS‑CoV‑2 a objawy ze strony przewodu pokarmowego

    SARS‑CoV‑2 infection and gastrointestinal symptoms
    Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    COVID‑19 to choroba układu oddechowego wywołana przez nowy gatunek koronawirusa, który został po raz pierwszy zidentyfikowany w Wuhan, stolicy chińskiej prowincji Hubei, w grudniu 2019 r. Najczęstsze objawy COVID‑19 to gorączka, kaszel, duszność, dreszcze, bóle mięśni, głowy, gardła i nowo powstałe zaburzenia węchu i smaku. Ponadto u pacjentów z COVID‑19 stwierdzono różnorodne objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym biegunkę, nudności, wymioty i bóle brzucha. W artykule przedstawiono dane epidemiologiczne oraz charakterystykę kliniczną objawów ze strony przewodu pokarmowego z uwzględnieniem epizodów ostrego zapalenia trzustki u pacjentów z COVID‑19.


    Uszkodzenia wątroby w dobie COVID‑19

    Liver injury in COVID‑19
    Halina Cichoż‑Lach

    Streszczenie
    Publikacja przedstawia zjawisko uszkodzenia wątroby u chorych zakażonych SARS‑CoV‑2. Okazuje się, że nieprawidłowe wyniki badań wątrobowych są częste u pacjentów z COVID‑19 i mogą dotyczyć ponad 1/3 chorych przyjętych do szpitala. Powoduje to pogorszenie rokowania, zwiększa ryzyko ciężkiego przebiegu COVID‑19, przedłuża czas hospitalizacji. Pacjenci z nieprawidłowymi wynikami badań wątrobowych to głównie mężczyźni, osoby w starszym wieku, chorzy z wyższym BMI. Uszkodzenie wątroby może być wywołane również stosowaniem hepatotoksycznych leków w zakażeniu SARS‑CoV‑2, głównie przeciwwirusowych: lopinawiru i rytonawiru. Pacjenci z przewlekłą chorobą wątroby są obarczeni wyższym ryzykiem ciężkiego przebiegu COVID‑19, ale też ostrzejsza postać kliniczna zakażenia SARS‑CoV‑2 jest czynnikiem predysponującym do uszkodzenia tego narządu.


    Rozpoznawanie, leczenie i monitorowanie niedokrwistości u pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit

    Diagnosis, treatment and monitoring of anemia in patients with inflammatory bowel diseases
    Małgorzata Woźniak, Renata Talar‑Wojnarowska

    Streszczenie
    Niedokrwistość jest najczęstszą układową manifestacją nieswoistych chorób zapalnych jelit (NChZJ), wiąże się z istotnym pogorszeniem jakości życia chorych oraz wzrostem częstości i czasu trwania hospitalizacji. Etiopatogeneza niedokrwistości w przebiegu NChZJ jest wieloczynnikowa, główną jej komponentę stanowi niedobór żelaza oraz przewlekły stan zapalny, skutkujący niekorzystnym wpływem cytokin prozapalnych na erytropoezę. Do innych przyczyn anemii w NChZJ należą niedobór witaminy B12 i/lub kwasu foliowego oraz działania niepożądane stosowanego leczenia. Rozpoznanie różnicowe niedokrwistości pozostaje wyzwaniem klinicznym, dlatego analizowana jest rola nowych parametrów diagnostycznych, takich jak hepcydyna, białka morfogenetyczne kości oraz wskaźnik sTfR/log ferrytyny. Z uwagi na różnorodny patomechanizm niedokrwistości prawidłowe ustalenie rozpoznania jest niezbędne, aby zastosować odpowiednie leczenie. Dożylna suplementacja żelaza jest terapią pierwszego wyboru u pacjentów z klinicznie aktywną postacią NChZJ, z hemoglobiną poniżej 10 g/dl oraz u chorych wymagających leków stymulujących erytropoezę. Z kolei w przypadku niedokrwistości chorób przewlekłych istotna jest intensyfikacja terapii choroby podstawowej. Podsumowując, biorąc pod uwagę wpływ niedokrwistości na jakość życia oraz przebieg NChZJ, niezwykle ważne jest skuteczne jej leczenie i regularne monitorowanie, także u chorych w fazie remisji.


    Okołoodbytnicza postać choroby Leśniowskiego‑Crohna w pytaniach i odpowiedziach

    Perianal Crohn’s disease – questions and answers
    Paweł Siwiński, Adam Dziki, Michał Mik

    Streszczenie
    Okołoodbytnicza postać choroby Leśniowskiego‑Crohna jest olbrzymim wyzwaniem terapeutycznym. Leczenie jest długotrwałe, a jego efekty są nadal niezadowalające. Przebieg tej formy choroby jest u części pacjentów wyniszczający, z towarzyszącymi licznymi powikłaniami i prawie zawsze wymaga leczenia wielospecjalistycznego. Najlepsze efekty osiąga się z wykorzystaniem skojarzonej terapii farmakologicznej i chirurgicznej. Doświadczenie chirurga w prowadzeniu tej grupy chorych oraz ciągła współpraca z gastroenterologami w celu wyboru jak najkorzystniejszej sekwencji leczenia to czynniki poprawiające skuteczność terapii.

     

    Wskazania do przeszczepienia wątroby

    Indication to liver transplantation
    Joanna Raszeja‑Wyszomirska

    Streszczenie
    Przeszczepienie wątroby jest od ponad 50 lat uznaną procedurą leczniczą w stanach ostrej i przewlekłej niewydolności wątroby oraz w wybranych schorzeniach onkologicznych, pierwotnie lub wtórnie dotyczących wątroby. Poniższy artykuł jest przeglądem wskazań do transplantacji wątroby, zarówno wynikających z etiologii choroby wątroby, z uwzględnieniem obecnie zachodzących zmian na listach oczekujących, jak i ze zmian patofizjologicznych w przewlekłych chorobach wątroby.

     

    Intermittent fasting – kolejny ryzykowny trend żywieniowy czy dieta o udowodnionych podstawach naukowych?

    Intermittent fasting – another risky nutrition trend or diet with proven scientific evidence?
    Cezary Chojnacki, Paulina Konrad, Aleksandra Błońska

    Streszczenie
    Dieta intermittent fasting (IF) – występująca m.in. pod nazwami „głodówka okresowa” lub „post przerywany” – to termin używany do określenia schematów żywieniowych, polegających na cyklicznym i drastycznym ograniczaniu kaloryczności posiłków. W różnych odmianach stosowana jest w wielu religiach od pokoleń, ale jej wpływ na stan zdrowia nie jest wystarczająco poznany. Wyniki badań przeprowadzonych głównie na zwierzętach wskazują na jej potencjalnie korzystny wpływ na skład masy ciała, zmniejszenie ryzyka kardiometabolicznego, poprawę parametrów gospodarki węglowodanowej i lipidowej, a także zmniejszenie ryzyka chorób nowotworowych i neurodegeneracyjnych. Badania przeprowadzone na ludziach dotyczą bardzo małych grup i krótkich okresów obserwacji. Dieta IF stosowana jest głównie w leczeniu nadwagi i otyłości, ale nadal brak jest wystarczających dowodów potwierdzających jej skuteczność i bezpieczeństwo.

     

    Opis przypadku pacjenta z podniedrożnością górnego odcinka przewodu pokarmowego w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

    Case report of a patient with upper gastrointestinal tract obstruction in the course of Crohn’s disease
    Tomasz Kurowski, Bartosz Ostrowski, Maciej Kajor, Marek Hartleb

    Streszczenie
    Choroba Leśniowskiego-Crohna może rozwinąć się w każdym odcinku przewodu pokarmowego. Najczęstszą lokalizacją zmian jest końcowy odcinek jelita cienkiego i jelito grube, natomiast obecność choroby Leśniowskiego-Crohna w górnym odcinku przewodu pokarmowego jest rzadka. Wyjątkowo rzadko powstają izolowane zmiany ograniczone do dwunastnicy. Opisano przypadek zmian dwunastniczych w chorobie Leśniowskiego-Crohna u 31-letniego pacjenta z objawami niedrożności górnego odcinka przewodu pokarmowego.

     

    Zespół PPP (zapalenie trzustki, zapalenie tkanki podskórnej oraz zapalenie stawów – pancreatitis, panniculitis, polyarthritis) – opis przypadku

    PPP syndrome (pancreatitis, panniculitis, polyarthritis) – case report
    Julia Banasik, Milena Padysz, Konrad Kosztowny, Piotr Hogendorf, Adam Durczyński, Janusz Strzelczyk, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Zespół PPP obejmujący zapalenie trzustki, zapalenie tkanki podskórnej oraz zapalenie stawów to rzadka choroba o niejasnej etiopatogenezie. Występuje zwykle u pacjentów z ostrym lub przewlekłym zapaleniem trzustki lub rakiem trzustki. Rozpoznanie zespołu należy brać pod uwagę u osób z chorobą tego narządu, u których występują także zmiany skórne i stawowe. Ustalenie właściwego rozpoznania jest niezbędne do wdrożenia odpowiedniego leczenia i wymaga wielodyscyplinarnej współpracy. Praca przedstawia przypadek pacjenta z zespołem PPP i krótkie podsumowanie dostępnego piśmiennictwa.

     

    Rozpoznawanie i leczenie halitosis – punkt widzenia lekarza stomatologa

    Diagnosis and treatment of halitosis – the dentist’s point of view
    Natalia Bielecka‑Kowalska

    Streszczenie
    Halitosis jest jednym z problemów skłaniających pacjentów do wizyty u lekarza dentysty lub gastroenterologa. Jest to przewlekły, nieprzyjemny zapach z ust spotykany u pacjentów obojga płci i w różnym wieku. Dolegliwość ta poza dyskomfortem i trudnościami w kontaktach interpersonalnych może być pierwszym objawem poważnych problemów zdrowotnych. Halitoza jest zagadnieniem interdyscyplinarnym, a przyczyna może być ukryta w wielu problemach ogólnoustrojowych. Znaczną część przypadków można powiązać z chorobami zlokalizowanymi w jamie ustnej. Najczęstszymi stomatologicznymi przyczynami nieświeżego oddechu są stany zapalne w obrębie dziąseł i przyzębia oraz próchnica, w większości przypadków będące wynikiem nieprawidłowej higieny jamy ustnej. W przypadku problemów stomatologicznych, które przyczyniają się do powstania halitosis, niezwykle istotna jest profilaktyka i systematyczne wizyty kontrolne. Celem tej pracy jest przedstawienie klasyfikacji i przyczyn nieświeżego oddechu związanych z jamą ustną. Ponadto opisano diagnostykę halitozy i badanie stomatologiczne m.in. zapalenia dziąseł i przyzębia. Przedstawiono możliwości leczenia halitozy związanej z nieprawidłową higieną i jej następstwami oraz nowe możliwości terapeutyczne. Niestety nie zawsze przyczynę halitosis da się wyeliminować. Niezwykle istotnym elementem jest właściwa edukacja i motywacja pacjenta. Odpowiednio przeprowadzony indywidualny instruktaż higieny jamy ustnej, dobór odpowiednich akcesoriów higienicznych dostosowanych do potrzeb pacjenta to podstawy długotrwałego efektu terapeutycznego. Pomimo wielu badań ten problem jest powszechny i wciąż brakuje skutecznych terapii.


    Abstract
    Halitosis is one of the problems motivating the patient to visit the dentist or gastroenterologist. This is a chronic, unpleasant odor from the oral cavity. It is found in patients of both sexes and at different ages. This problem, apart from discomfort and difficulties in interpersonal contacts, may be the first symptom of serious health problems. Halitosis is an interdisciplinary problem, and the cause can be hidden in many systemic problems. A significant proportion of cases can be associated with diseases located in the mouth. The most common dental causes of bad breath are gingivitis, periodontitis, and tooth decay. In most cases, they are the result of poor oral hygiene. For dental problems that contribute to halitosis, prevention and systematic follow‑up visits are extremely important. The purpose of this work is to present the classification and causes of bad breath associated with the mouth. In addition, the diagnosis of halitosis and dental examination of gingivitis and periodontitis are described. Treatment options for halitosis associated with poor hygiene and its consequences are described, as well as new therapeutic options. Unfortunately, the cause of halitosis cannot always be eliminated. The patient’s proper education and motivation are extremely important. Properly conducted individual oral hygiene instruction, the selection of appropriate hygiene accessories tailored to the needs of the patient are the basis for a long‑term therapeutic effect. Despite many studies this problem is still widespread and still lacks effective therapies

    .

    Halitoza – punkt widzenia lekarza gastroenterologa

    Halitosis – gastroenterologist’s point of view
    Aleksandra Kaczka

    Streszczenie
    Chociaż choroby przewodu pokarmowego rzadko są przyczyną halitozy, to nieprzyjemny zapach z ust jest jednym z dość częstych powodów konsultacji u gastroenterologa. Ten uciążliwy objaw w istotny sposób ogranicza życie społeczne pacjenta, wpływa na jego relacje z bliskimi i znacznie pogarsza jakość życia. Poniższa praca omawia najważniejsze aspekty dotyczące halitozy w codziennej praktyce klinicznej, które powinny być wzięte pod uwagę w diagnostyce i ustaleniu postępowania u pacjenta zgłaszającego nieprzyjemny zapach z ust.

     

    Znaczenie witaminy D w etiopatogenezie nieswoistych chorób zapalnych jelit u dzieci

    The role of vitamin D in the pathogenesis of inflammatory bowel disease in children
    Aleksandra Kowalik , Natalia Panasiuk , Elżbieta Pac‑Kożuchowska

    Streszczenie
    Witamina D jest związkiem o działaniu plejotropowym, wykazano jej wpływ nie tylko na regulację gospodarki wapniowo‑fosforanowej, ale również na funkcjonowanie układu sercowo‑naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, moczowego, rozrodczego, nerwowego, immunologicznego. Szczególnie interesujące wydaje się jej znaczenie dla układu immunologicznego, liczne badania naukowe przeprowadzone w ostatnich latach wykazują, że witamina D ma zdolność modulowania odpowiedzi immunologicznej, można więc nazwać ją czynnikiem immunomodulującym. W chorobach autoimmunizacyjnych zaobserwowano wpływ niskiego poziomu witaminy D na rozwój m.in. cukrzycy typu 1, stwardnienia rozsianego, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz nieswoistych chorób zapalnych jelit.
    Nieswoiste choroby zapalne jelit to schorzenia o nieznanej dokładnie etiologii i patogenezie, wiadomo jedynie, że na zachorowanie wpływ mają czynniki genetyczne, środowiskowe i immunologiczne. Obecnie uważa się, że niedobór witaminy D może być czynnikiem immunologicznym sprzyjającym zachorowaniu na nieswoiste zapalenia jelit. Wiadomo, że deficyt witaminy D może nasilać reakcję zapalną zachodzącą w ścianie jelita, tym samym witamina D może wpływać na ciężkość zaostrzeń i długość okresów remisji. W ostatnich latach obserwuje się wzrost zachorowalności na nieswoiste zapalenia jelit, również w populacjach pediatrycznych; choroby te dotyczą coraz częściej osób przed 18. r.ż. Nieswoiste zapalenia jelit rozpoczynające się w dzieciństwie bardzo często mają cięższy przebieg w porównaniu z tymi samymi schorzeniami mającymi swój początek w wieku dorosłym. Wiedza o czynnikach mających wpływ na przebieg choroby ma istotne znaczenie w terapii nieswoistych zapaleń jelit. W pracy przedstawiono podsumowanie aktualnych doniesień na temat immunomodulującej roli witaminy D w etiopatogenezie nieswoistych zapaleń jelit.


    Zasada informowania w przypadku pacjentów geriatrycznych. Artykuł 31 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

    Rafał Patryn



    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  10. Gastroenterologia Praktyczna 1/2020

    Gastroenterologia Praktyczna 1/2020

    Zapalenie trzustki: wersja 2 klasyfikacji TIGAR‑O z uwzględnieniem etiologicznych czynników ryzyka zapalenia trzustki w oparciu o doniesienia naukowe i dostępne aktualizacje

    Pancreatitis: TIGAR‑O Version 2 risk etiology checklist with topic reviews, updates, and use primers
    David C. Whitcomb, MD, PhD, for the North American Pancreatitis Study Group

    Klasyfikacja TIGAR‑O_V1 uwzględnia następujące grupy czynników etiologicznych zapaleń trzustki: toksyczno‑metaboliczne, idiopatyczne, genetyczne, autoimmunologiczne, nawracające, ostre zapalenie trzustki o ciężkim przebiegu oraz zaporowe zapalenie trzustki. Ponadto uwzględnia czynniki genetyczne, immunologiczne, metaboliczne, żywieniowe, neurologiczne, dysplastyczne i inne. Nowe doniesienia potrzebne do zrozumienia i leczenia chorób trzustki wymagają aktualizacji w postaci listy TIGAR‑O_V2 zarówno w formie krótkiej (S), jak i długiej (L). Dotychczasowa klasyfikacja została zmodyfikowana, aby ułatwić pozyskiwanie danych i analizować określone czynniki, które mogą przyczyniać się do progresji chorób trzustki u poszczególnych chorych lub grup pacjentów, pomagając w wyborze ich leczenia. Uzasadnienie i kluczowe aspekty kliniczne są podsumowane w każdym zaktualizowanym punkcie listy. Znajomość modelu przyspiesza proces zbierania danych, uwzględniając dokładność wywiadu klinicznego. Nowe podejście do tego zagadnienia ułatwiają również nowe technologie pozyskiwania informacji o stanie klinicznym pacjenta. Lista TIGAR‑O_V2 z zawartymi aktualizacjami powinna być dostępna dla pracowników służby zdrowia zajmujących się pacjentami z chorobami trzustki.


    Stanowisko Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii i Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Gastroenterologii, dotyczące postępowania z pacjentem z nieswoistą chorobą zapalną jelit w dobie pandemii COVID‑19

    Michał Łodyga, Piotr Eder, Agnieszka Dobrowolska, Jarosław Reguła, Grażyna Rydzewska


    Czy stłuszczenie trzustki może stanowić nową składową zespołu metabolicznego?

    Can pancreatic steatosis be a new component of the metabolic syndrome?
    Maria Stawirej‑Kucharek, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    W ostatnich latach w literaturze medycznej coraz częściej stosowane jest określenie „stłuszczenie trzustki” dla opisu nadmiernego gromadzenia się tkanki tłuszczowej w obrębie trzustki. W przeciwieństwie do coraz lepiej poznanej niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby wiedza dotycząca stłuszczenia trzustki jest niewystarczająca zarówno w zakresie rozpoznawania, jak i konsekwencji klinicznych. Celem pracy jest podsumowanie aktualnej wiedzy na temat powiązań stłuszczenia trzustki z zespołem metabolicznym, a także korelacji z chorobami zapalnymi i rakiem trzustki.


    Rola prokinetyków w leczeniu wybranych chorób górnego odcinka przewodu pokarmowego

    The role of prokinetics in the treatment of selected diseases of the upper gastrointestinal tract
    Ewa Walecka‑Kapica

    Streszczenie
    Prokinetyki stosowane są najczęściej w leczeniu zaburzeń czynnościowych górnego odcinka przewodu pokarmowego, takich jak dyspepsja czynnościowa, gastropareza i choroba refluksowa przełyku. Obecnie dostępne są cztery grupy prokinetykow, o rożnym mechanizmie działania: antagoniści receptora dopaminowego D2 (itopryd, domperidon); agoniści receptora serotoninowego 5‑HT4 (cyzapryd, tegaserod, mozapryd, prukalopryd); antagonista receptora D2/agonista receptora 5‑HT4 (metoklopramid) oraz agoniści receptora motyliny (erytromycyna). Itopryd – lek, blokujący receptor dopaminowy – D2, będący równocześnie inhibitorem acetylocholinesterazy. Wykazuje działanie prokinetyczne w górnym i w dolnym odcinku przewodu pokarmowego, dobrze tolerowany, z wysokim profilem bezpieczeństwa, w tym kardiologicznego. Cyzapryd – preparat z grupy agonistów receptora serotoninowego 5‑HT4, z uwagi na wysokie ryzyko interakcji z innymi lekami i wystąpienia ciężkich powikłań kardiologicznych przeciwwskazany u pacjentów obciążonych chorobami serca mimo skutecznego działania prokinetycznego, wycofany w USA i w niektórych krajach Europy. Metoklopramid – antagonista receptorów dopaminowych D2, o działaniu pobudzającym również receptory serotoninowe 5‑HT4 i stymulującym obwodowy układ cholinergiczny do uwalniania acetylocholiny. Jego działanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia ciężkich powikłań neurologicznych i endokrynologicznych, może być więc stosowany tylko krótkotrwale, w celu zapobiegania i leczenia nudności oraz wymiotów. Erytromycyna – antybiotyk z grupy makrolidów o właściwościach agonistycznych w stosunku do receptora motylinowego. Wpływa stymulująco na częstość i amplitudę skurczów żołądka, przyśpiesza jego opróżnianie, znalazła zastosowanie w leczeniu gastroparezy, może jednak spowodować wydłużenie odstępu QT, doprowadzając do zagrażających życiu komorowych zaburzeń rytmu, dlatego też obecnie rzadko jest wykorzystywana jako lek prokinetyczny.
    Wyniki wieloletnich badań nad skutecznością i bezpieczeństwem stosowania prokinetyków w chorobach czynnościowych górnego odcinka przewodu pokarmowego zachęcają do stosowania ich w codziennej praktyce klinicznej. Szczególnie itopryd charakteryzuje się wysoką skutecznością terapeutyczną, dobrą tolerancją i wysokim profilem bezpieczeństwa, w tym kardiologicznego, przy niewielkim ryzyku interakcji lekowych i działań niepożądanych.


    Zastosowanie endoskopowej radiotermoablacji w chorobach dróg żółciowych

    The use of endoscopic radiofrequency ablation in biliary diseases
    Anna Mackiewicz, Adam Przybyłkowski

    Streszczenie
    Zwężenia, zarówno łagodne, jak i złośliwe, są jedną z częstych przyczyn niedrożności dróg żółciowych. Wskutek zmniejszenia średnicy światła przewodów żółciowych poprzez ich ucisk z zewnątrz lub rozrost patologicznej masy wewnątrz dochodzi do upośledzenia wypływu żółci, a w konsekwencji do żółtaczki mechanicznej. Radiotermoablacja (RFA) to stosunkowo nowa metoda terapeutyczna wykorzystywana do niszczenia (ablacji) tkanek. Pod wpływem prądu naprzemiennego o częstotliwości fal radiowych w zakresie 350‑500 kHz wytwarzane jest ciepło w zakresie 50‑100 stopni Celsjusza wokół elektrody do RFA, które powoduje lokalne zniszczenie komórek. W ostatnich latach metoda radiotermoablacji znalazła zastosowanie w paliatywnym leczeniu złośliwych zwężeń dróg żółciowych, niedrożności metalowych protez żółciowych oraz niszczeniu wznowy gruczolaków brodawki Vatera po ampulektomii. Do zabiegu wykorzystuje się specjalne jednorazowe sondy RFA, przeznaczone do stosowania podczas endoskopowej cholangiopankreatografii wstecznej (ECPW). W zależności od wielkości zmiany procedurę można bezpiecznie powtarzać w trakcie jednego zabiegu ECPW i koagulować guz bądź patologiczną tkankę w rożnych miejscach, w zależności od dostępności zmiany od strony dróg żółciowych. W pracy dokonano przeglądu piśmiennictwa prezentującego wyniki zastosowania endoskopowej radiotermoablacji (ERFA) jako nowej metody leczenia chorób połączenia żółciowo‑trzustkowego, w szczególności złośliwych zwężeń przewodów żółciowych. Dotychczas opublikowane doniesienia prezentują obiecujące wyniki zastosowania ERFA. Na uwagę zasługuje fakt, że ryzyko powikłań związanych z tą metodą nie jest większe niż przeciętne ryzyko okołozabiegowe związane z wykonaniem zabiegu ECPW z protezowaniem dróg żółciowych.


    Plamica Henocha‑Schönleina w praktyce gastrologicznej – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

    Patients with Henoch‑Schönlein purpura in gastroenterology department – case report and a literature review
    Aleksandra Kaczka, Milena Padysz, Piotr Oset, Cezary Chojnacki, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Plamica Henocha‑Schönleina (Henoch‑Schönlein purpura – HSP) to autoimmunologiczne zapalenie małych naczyń, przebiegające z odkładaniem się w nich kompleksów immunologicznych związanych z immunoglobuliną IgA, charakteryzujące się występowaniem plamicy skórnej, zmian stawowych, dolegliwości bólowych brzucha oraz kłębuszkowego zapalenia nerek. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek pacjenta z HSP z objawami z przewodu pokarmowego oraz przegląd piśmiennictwa dotyczącego plamicy Henocha‑Schönleina ze szczególnym uwzględnieniem problemów mogących pojawić się w praktyce gastroenterologicznej.


    Pacjent z chorobą Leśniowskiego‑Crohna i ziarniniakowatością ustno‑twarzową – opis przypadku

    Patient with orofacial granulomatosis and Crohn’s disease – a case report
    Milena Padysz, Aleksandra Kaczka, Maria Wiśniewska-Jarosińska

    Streszczenie
    Ziarniniakowatość ustno-twarzowa (orofacial granulomatosis – OFG) jest rzadkim schorzeniem jamy ustnej, charakteryzującym się obrzękiem warg i tkanek miękkich wokół ust oraz ziarniniakowatymi zmianami zapalnymi w jamie ustnej. Związek OFG z chorobą Leśniowskiego-Crohna oraz innymi chorobami ziarniniakowatymi, tj. sarkoidozą, zespołem Melkerssona-Rosenthala, zapaleniem czerwieni wargowej (Miescher cheilitis) nie jest do końca poznany. Dostępna literatura nie jest zgodna, czy OFG jest odrębną jednostką chorobową, czy wczesną postacią powyższych chorób. Prezentujemy opis przypadku 46-letniego pacjenta z OFG, u którego zmiany w jamie ustnej wyprzedzały pojawienie się zmian w jelicie grubym. Ponadto objawy jelitowe, oprócz obecności przetok, były słabo wyrażone i nie dominowały w całym przebiegu choroby. Zastosowanie terapii biologicznej infliksymabem spowodowało szybką remisję zmian zapalnych zarówno w jamie ustnej, jak i w jelicie grubym.


    Ogniskowy gruczolakorak w polipie hiperplastycznym żołądka u 82‑letniej kobiety

    Focal adenocarcinoma in a hyperplastic polyp of the stomach in a 82‑year‑old female
    Tomasz Kurowski, Bartosz Ostrowski, Piotr Wosiewicz, Tomasz Marek, Piotr Paleń, Maciej Kajor, Marek Hartleb

    Streszczenie
    Polipy hiperplastyczne są jednymi z najczęściej stwierdzanych podczas gastroskopii polipów żołądka. Najczęściej są one związane z obecnością zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka na podłożu infekcji Helicobacter pylori. Polipy te odznaczają się niskim ryzykiem transformacji nowotworowej. Opisano przypadek gruczolakoraka w dużym polipie hiperplastycznym sklepienia żołądka u 82‑letniej kobiety.


    Niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby u dzieci

    Non‑alcoholic fatty liver disease in children
    Dariusz Marek Lebensztejn

    Streszczenie
    Niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby (NAFLD) jest najczęstszą przewlekłą patologią wątroby zarówno u dorosłych, jak i w populacji wieku rozwojowego. NAFLD jest uważana za wątrobową manifestację zespołu metabolicznego ze względu na współistnienie otyłości trzewnej, insulinooporności oraz dyslipidemii. W praktyce klinicznej rozpoznanie NAFLD u dzieci polega na jednoczasowym stwierdzeniu podwyższonej aktywności aminotransferazy alaninowej w surowicy i potwierdzeniu stłuszczenia narządu w badaniach obrazowych, a także wykluczeniu innych przyczyn stłuszczenia wątroby. Biopsja wątroby powinna być wykonywana tylko u wybranych chorych; prowadzone są badania nad nieinwazyjnymi metodami diagnostycznymi (biochemicznymi i obrazowymi). Podstawowym elementem leczenia NAFLD jest modyfikacja trybu życia (postępowanie dietetyczne, ćwiczenia fizyczne). Leczenie farmakologiczne dzieci jest nadal na etapie badań naukowych.


    Agresywny pacjent. Odstąpienie przez lekarza od wykonywania czynności zawodowych

    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

Strona korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie oraz dostosowania ich do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Cel, warunki przechowywania lub dostęp do cookies dostępne są w Polityce prywatności. Mogą Państwo dokonać w każdej chwili zmiany ustawień. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności. Zobacz więcej