Gastroenterologia Praktyczna

Gastroenterologia Praktyczna

Rzetelne i obiektywne czasopismo przekazujące praktyczną wiedzę dla lekarzy zainteresowanych problemami współczesnej gastroenterologii.

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

  1. Prenumerata - Gastroenterologia Praktyczna

    Prenumerata - Gastroenterologia Praktyczna

    Prenumerata - Gastroenterologia praktyczna Dowiedz się więcej
    Cena: 89,00 zł
  2. Gastroenterologia Praktyczna 1/2021

    Gastroenterologia Praktyczna 1/2021

    Co gastroenterolog powinien wiedzieć o doustnych antykoagulantach

    Tłumaczenie artykułu: What gastroenterologists should know about direct oral anticoagulants
    F. Radaelli, L. Fuccio, S. Paggi, C. Del Bono, J.M. Dumonceau, F. Dentali

    Streszczenie
    Bezpośrednie doustne antykoagulanty (direct oral anticoagulants – DOAC), dzięki większej skuteczności i korzystnemu profilowi bezpieczeństwa, bardziej przewidywalnemu działaniu przeciwkrzepliwemu, niewymagającemu regularnego monitorowania parametrów krzepnięcia i dzięki mniejszemu ryzyku interakcji z pokarmami i innymi lekami w porównaniu z antagonistami witaminy K, są grupą leków przeciwkrzepliwych coraz szerzej stosowaną w niezastawkowym migotaniu przedsionków i chorobie zakrzepowo‑zatorowej. Krwawienie z przewodu pokarmowego należy do poważnych powikłań, a jego leczenie wciąż stanowi wyzwanie dla gastroenterologów z powodu braku standardów postępowania klinicznego. Dane dotyczące bezpieczeństwa procedur endoskopowych u pacjentów otrzymujących DOAC są wciąż skąpe i brakuje klinicznych danych potwierdzających zalecenia postępowania, co z kolei prowadzi do rożnych, często bezpodstawnych i potencjalnie szkodliwych przykładów postępowania wobec chorych przyjmujących doustne antykoagulanty.
    Przedstawione w artykule wyniki badań pozwalają na analizę ryzyka krwawienia z przewodu pokarmowego u pacjentów leczonych DOAC i na identyfikację czynników ryzyka u poszczególnych osób w celu indywidualizacji leczenia. Artykuł omawia ponadto zasady postępowania u chorych leczonych DOAC w przypadku powikłań krwotocznych i prezentuje rożne algorytmy postępowania zależnie od możliwości pomiaru osoczowych parametrów krzepnięcia. Ponadto przedstawia zasady postępowania w przypadku konieczności wykonywania procedur endoskopowych u pacjentów leczonych DOAC, zgodnie z obowiązującymi wytycznymi i wynikami badań.

     

    Implikacje kliniczne współwystępowania choroby trzewnej i nieswoistych chorób zapalnych jelit

    Clinical implications of coexistence of celiac disease and inflammatory bowel diseases
    Julia Banasik, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Celiakia, inaczej choroba trzewna, jest glutenozależną enetropatią jelita cienkiego. Jest chorobą autoimmnulogiczną, która występuje u osób z predyspozycją genetyczną. Coraz częściej w literaturze medycznej poruszana jest tematyka współistnienia choroby trzewnej i nieswoistych chorób zapalnych jelit. Praca przedstawia przegląd piśmiennictwa dotyczący częstości współwystępowania obu jednostek chorobowych. Zwraca uwagę na wspólne podłoże patogenetyczne tych chorób, ich wpływ na przebieg i obraz kliniczny oraz omawia problemy diagnostyczne wynikające z współwystępowania opisywanych schorzeń.

     

    Badanie endoskopowe u chorego bariatrycznego

    Endoscopic assessment of the bariatric patient
    Adam Janiak, Ewa Małecka‑Panas

    Streszczenie
    Otyłość jest jednym z największych problemów współczesnej medycyny. Stanowi przyczynę licznych i ciężkich powikłań ogólnoustrojowych, w wielu przypadkach zakończonych zgonem chorego. Udowodniono związek otyłości ze zwiększoną częstością występowania licznych chorób. Leczenie otyłości prowadzone jest obecnie wieloma metodami: modyfikacją trybu życia, odpowiednimi dietami niskokalorycznymi, zestawami intensywnych ćwiczeń fizycznych, farmakologicznie, metodami behawioralnymi i chirurgicznie. Uznaje się jednak, że jedyną metodą gwarantującą długofalowe utrzymanie osiągniętej masy ciała jest leczenie chirurgiczne. Rolą nowoczesnej endoskopii bariatrycznej jest ocena górnego odcinka przewodu pokarmowego przed kwalifikacją chorego do leczenia bariatrycznego, umożliwiająca właściwe jego przygotowanie, co znacząco wpływa na występowanie powikłań pooperacyjnych i śmiertelność pacjentów. Endoskopia służy również do rozpoznawania i leczenia powikłań zabiegów bariatrycznych oraz pooperacyjnego monitorowania chorych. Wprowadzenie endoskopowych zabiegów bariatrycznych pozwoliło na rozszerzenie wskazań ograniczających metody operacyjne. Rosnące doświadczenie w endoskopowym postępowaniu z chorymi bariatrycznymi może skutkować większą skutecznością i wyższym bezpieczeństwem leczenia chorych z otyłością patologiczną.

     

    Nowe miejsce probiotyków w eradykacji zakażenia Helicobacter pylori

    Probiotics in Helicobacter pylori eradication
    Anatol Panasiuk

    Streszczenie
    O zakażeniu Helicobacter (H.) pylori wiemy od niemal 40 lat, jednak nadal istotnym problemem jest eradykacja uzależniona od wielu czynników, w tym oporności na leki. Dlatego poszukuje się metod, które byłyby pomocne w monitorowaniu tej infekcji. Antybiotykoterapia zwykle kojarzy się nieodłącznie z negatywnymi skutkami dla mikrobioty organizmu człowieka. Jednym ze sposobów zwiększających skuteczność eradykacji jest dodatkowa suplementacja probiotyków. Wykazano, że istnieją drobnoustroje probiotyczne, które mają bezpośrednią zdolność do interakcji z H. pylori. Są to mechanizmy bezpośrednie – tworzenie koagregatów Lactobacillus (L.) reuteri z H. pylori lub poprzez pośrednie oddziaływanie białek, np. bakteriocyn i innych białek o aktywności przeciw H. pylori. Probiotyki wpływają również na mikrobiotę błony śluzowej żołądka, zmieniając warunki na niekorzystne do wzrostu H. pylori. Według konsensusu z Maastricht (2016) zwraca się uwagę na probiotyczne bakterie Lactobacillus reuteri i Saccharomyces (S.) boulardii, które potencjalnie mogą być pomocne w leczeniu zakażenia H. pylori. Dotychczasowe badania wskazują na szczepozależność probiotyków w eliminacji H. pylori. Zastosowanie L. reuteri oraz S. boulardii o synergistycznym działaniu wobec H. pylori zwiększa skuteczność eradykacji o ok. 10‑14% oraz zmniejsza objawy uboczne antybiotykoterapii, zwiększając adherencję pacjentów do terapii.

     

    Wrodzony obrzęk naczynioruchowy – podstawy diagnostyki, objawy i leczenie. Proste spojrzenie na trudny temat

    Hereditary angioedema – basics of diagnosis, symptoms and treatment. A simple look at a difficult topic
    Krzysztof Kuziemski

    Streszczenie
    Dziedziczny obrzęk naczynioruchowy (hereditary angioedema – HAE) jest rzadko występującą, rodzinną chorobą genetyczną. Schorzenie jest spowodowane mutacjami w genie SERPING1 kodującym inhibitor C1 esterazy (C1‑INH). Brak C1‑INH lub obniżenie jego aktywności prowadzi do jego niedoboru w osoczu, co powoduje nawracające ataki ciężkiego obrzęku naczynioruchowego. HAE występuje z częstością od 1 : 10 000 do 1 : 50 000, jego wystąpienie jest niebezpieczne ze względu na możliwość pojawienia się obrzęku krtani, dróg oddechowych i jamy brzusznej. Obrzęk naczynioruchowy w HAE może lokalizować się obwodowo lub centralnie, obejmując krtań i przewód pokarmowy. Istnieje wiele dobrze znanych czynników wywołujących napady HAE, do których należą: infekcje wirusowe i bakteryjne dróg oddechowych, stres, urazy fizyczne, estrogeny, wykonywanie procedur medycznych, takich jak gastroskopia lub kolonoskopia, oraz przyjmowanie leków z grupy inhibitorów enzymu konwertującego angiotensynę (ACEI). W diagnostyce HAE należy ocenić stężenie składnika C4 dopełniacza. W celu potwierdzenia rozpoznania ocenia się aktywność i stężenie C1‑INH. Zwykle wystąpienie obrzęku HAE nie ustępuje po zastosowaniu leków przeciwhistaminowych i glikosteroidów. Skuteczne w codziennej praktyce jest podawanie dożylne inhibitorów dopełniacza C1 (C1‑INH) lub podskórne antagonistów receptora bradykininy.


    Stłuszczenie wątroby jako objaw wrodzonej nietolerancji fruktozy – opis przypadku

    Liver steatosis as a symptom of hereditary fructose intolerance – a case report
    Dominika Kaps‑Kopiec, Irena Jankowska

    Streszczenie
    Wrodzona nietolerancja fruktozy należy do chorób rzadkich, jest schorzeniem o podłożu genetycznym, dziedziczonym autosomalnie recesywnie. Przyczyną choroby jest deficyt aktywności aldolazy B w wątrobie, jelicie cienkim i w proksymalnym kanaliku nerkowym. Pierwsze objawy – nudności, wymioty, bole brzucha, zaburzenia wzrastania – pojawiają się najczęściej w okresie niemowlęcym, kiedy do diety dziecka zostają wprowadzone pokarmy uzupełniające, takie jak warzywa i owoce. U większości chorych stwierdza się nieprawidłową aktywność aminotransferaz oraz wzmożoną echogeniczność wątroby (stłuszczenie wątroby) w badaniu ultrasonograficznym jamy brzusznej, a także cechy uszkodzenia nerek o typie tubulopatii (zespół Fanconiego). Chociaż badanie molekularne, polegające na znalezieniu patogennej mutacji w genie ALDOB, stanowi potwierdzenie rozpoznania choroby, to zwrócenie uwagi na charakterystyczny wywiad, w którym pojawia się niechęć dziecka do jedzenia owoców i warzyw, może umożliwić wcześniejsze ustalenie właściwego rozpoznania. Szybkie ustalenie rozpoznania jest bardzo istotne, ponieważ nieleczona wrodzona nietolerancja fruktozy może prowadzić do stanów zagrażających życiu, w tym do nagłej hipoglikemii, śpiączki czy ostrej niewydolności wątroby. Omawiając przypadek dziecka z fruktozemią, autorki wskazują, że u dziecka ze stłuszczeniem wątroby i/lub nieprawidłową aktywnością aminotransferaz należy również mieć na uwadze tę rzadką chorobę.

     

    Choroba Stilla u dorosłych w praktyce gastroenterologicznej – opis przypadku

    Still’s disease in adults in gastroenterological practice – a case report
    Maria Kopoń, Maria Kłopocka

    Streszczenie
    Chorobę Stilla u dorosłych definiuje się jako układową postać młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów o nieznanej etiologii, która przebiega z gorączką, osutką, powiększeniem węzłów chłonnych i śledziony, a także zapaleniem błon surowiczych oraz wielu narządów. Ostra niewydolność wątroby jest rzadką, zagrażającą życiu manifestacją choroby. W pracy przedstawiono przypadek ciężkiego przebiegu choroby Stilla z ostrą niewydolnością wątroby wymagającą przekazania pacjentki do Kliniki Transplantacyjnej.

     

    Zespół Alcocka – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

    Alcock canal syndrome: a case report and literature review
    Magdalena Barańska, Patrycja Dudek, Renata Talar‑Wojnarowska

    Streszczenie
    Zespół Alcocka, czyli neuralgia nerwu sromowego, charakteryzuje się przewlekłymi bólami krocza i odbytu z allodynią tej okolicy. Dodatkowo obserwowane są zaburzenia w sferze seksualnej i dysfunkcja zwieracza odbytu pod postacią nietrzymania stolca, uczucia niepełnego wypróżnienia lub obecności ciała obcego w odbytnicy. Z powodu niespecyficznego obrazu klinicznego zespół Alcocka wymaga interdyscyplinarnej współpracy w diagnostyce i leczeniu. Bardzo pomocnym narzędziem diagnostycznym jest neurografia metodą rezonansu magnetycznego, mogąca wykazać uszkodzenie nerwu sromowego i asymetrię w jego przebiegu. Potwierdzeniem neuralgii jest ustąpienie dolegliwości klinicznych po blokadzie nerwu sromowego. W leczeniu zespołu Alcocka stosowane są: fizjoterapia dna miednicy, farmakoterapia i chirurgiczna dekompresja włókien nerwowych. W przypadku prezentowanej chorej leczenie zabiegowe okazało się skuteczne, ale okres od wystąpienia pierwszych manifestacji klinicznych do ustalenia rozpoznania wynosił kilka lat. Do poradni gastroenterologicznych rzadko trafiają chorzy z objawami zespołu Alcocka, ale warto znać kryteria jego rozpoznania, aby uniknąć opóźnienia w diagnostyce i terapii.


    Procedura dotycząca bezpieczeństwa zabiegów inwazyjnych. Okołooperacyjna karta kontrolna

    Rafał Patryn





    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  3. Gastroenterologia Praktyczna 4/2020

    Gastroenterologia Praktyczna 4/2020

    Wytyczne Amerykańskiego Towarzystwa Gastroenterologicznego (American Gastroenterological Association – AGA) dotyczące postępowania w metaplazji jelitowej żołądka

    Tłumaczenie artykułu: AGA clinical practice guidelines on management of gastric intestinal metaplasia
    Samir Gupta, Dan Li, Hashem B. El Serag, Perica Davitkov, Osama Altayar, Shahnaz Sultan, Yngve Falck‑Ytter, Reem A. Mustafa

     

    Czynniki ryzyka, rozpoznawanie i leczenie zwężeń w przebiegu nieswoistych chorób zapalnych jelit

    Risk factors, diagnosis and therapy of strictures in inflammatory bowel disease
    Patrycja Dudek, Michał Mik, Renata Talar‑Wojnarowska

    Streszczenie
    Nieswoiste choroby zapalne jelit (NChZJ) – wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) i choroba Leśniowskiego‑Crohna (ChLC) – charakteryzują się uszkodzeniem zapalnym tkanek przewodu pokarmowego, prowadzącym do proliferacji komórek mezenchymalnych i nadmiernej akumulacji składników macierzy zewnątrzkomórkowej, takich jak kolagen i fibronektyna. Przewlekły stan zapalny i proces fibrogenezy przyczyniają się do rozwoju zwężeń przewodu pokarmowego, które rozpoznawane są u 24,9‑50% chorych na ChLC oraz u 1‑11,2% chorych na WZJG. Poszukiwane są markery fibrogenezy, dzięki którym możliwe byłoby oszacowanie ryzyka powstawania zwężeń, a także ich wykrywanie na wczesnych etapach, jeszcze przed wystąpieniem objawów klinicznych. Postępy terapeutyczne w leczeniu NChZJ poprawiły możliwość kontroli stanu zapalnego, jednak zachodzące w przewodzie pokarmowym procesy włóknienia są nieodwracalne i nie odpowiadają na obecnie stosowane leki. Dostępnymi opcjami w leczeniu objawowych, zwłókniałych zwężeń są zabiegi endoskopowe lub chirurgiczne, a ścisła współpraca gastroenterologa i chirurga jest kluczowa dla osiągnięcia najlepszych efektów terapeutycznych.

    Abstract
    Inflammatory bowel disease such as ulcerative colitis or Crohn’s disease are characterized by chronic inflammation and damage of intestinal tissue, which leads to local expansion of mesenchymal cells and excessive deposition of extracellular matrix components, such as collagen or fibronectin. Inflammatory and fibrotic changes together contribute to stricture development, that refers to 24,9‑50% patients with Crohn’s disease and 1‑11,2% patients with ulcerative colitis. Currently, there is a medical need to find biomarkers, which could be useful in order to stratify patients according to their risk of intestinal strictures development or identify early stages of fibrosis prior to clinical symptoms. Treatment development over the last decades has led to better control of the inflammation, however, fibrotic changes taking place in gastrointestinal tract seem to be irreversible and unresponsive to existing medications. Available therapeutic options of symptomatic, fibrostenotic strictures include endoscopic and surgical procedures. Close cooperation of gastroenterologists and surgeons is crucial for achieving the best therapeutic results

     

    Znaczenie kliniczne zespołów chylomikronemii w patogenezie i przebiegu ostrego zapalenia trzustki

    Clinical relevance of chylomicronaemia syndromes in the pathogenesis and course of acute pancreatitis
    Natalia Fabisiak, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Ostre zapalenie trzustki (OZT) jest chorobą zapalną trzustki stanowiącą jeden z głównych powodów hospitalizacji na oddziałach gastroenterologii. Za jedną z głównych przyczyn OZT uważa się ciężką hipertriglicerydemię. Wysoki, niereagujący na standardowe leczenie poziom triglicerydów może występować w rzadkiej monogenowej chorobie genetycznej, zwanej zespołem chylomikronemii rodzinnej. Zespół ten charakteryzuje się występowaniem częstych zapaleń trzustki o ciężkim przebiegu z tendencją do nawrotów. W artykule przedstawiono przegląd piśmiennictwa dotyczący hipertriglicerydemii jako przyczyny OZT ze szczególnym uwzględnieniem zespołów chylomikronemii.

    Abstract
    Acute pancreatitis (AP) is inflammatory disease being one of the main reasons of admission to the gastroenterological ward. Severe hypertriglyceridaemia is regarded as one of the main causes of AP. High triglyceride level not responding to the standard treatment may indicate the rare monogenic genetic disease called familial chylomicronaemia syndrome. This syndrome is characterized by occurence of severe, reccurent pancreatitis. In this review we provided an update on triglyceridaemia‑induced AP with particular emphasis on chylomicronaemia syndrome.


    Wyzwania terapii steroidami w nieswoistych chorobach zapalnych jelit

    Challenges of steroid therapy in inflammatory bowel diseases
    Jarosław Daniluk

    Streszczenie
    Terapia nieswoistych chorób zapalnych jelit (NChZJ) stanowi niejednokrotnie prawdziwe wyzwanie dla klinicystów. Sposób leczenia uzależniony jest od wielu czynników, takich jak aktywność choroby, jej dotychczasowy przebieg oraz lokalizacja zmian. Od niemal 70 lat steroidy stosowane są z powodzeniem w leczeniu aktywnej postaci zarówno wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, jak i choroby Leśniowskiego‑Crohna. W niniejszym artykule przedstawimy miejsce steroidów w terapii NChZJ w oparciu o aktualne wytyczne europejskie i polskie. Omówione zostaną zagrożenia wynikające z przedłużonej steroidoterapii, jak również bezpieczeństwo ich stosowania u pacjentów zakażonych wirusem SARS‑CoV‑2.

    Abstract
    The treatment of inflammatory bowel disease (IBD) poses a challenge for clinicians. The treatment modality depends on many factors, such as the activity of the disease, the clinical course and the extent of the lesions. For almost 70 years steroids have been successfully used in the treatment of active forms of both ulcerative colitis and Crohn’s disease. In this article we will present the role of steroids in the treatment of IBD based on current European and Polish guidelines. The risks of prolonged steroid therapy as well as the safety of its use in patients infected with the SARS‑CoV‑2 virus will be discussed.


    Zaburzenia czynności przewodu pokarmowego u chorego z cukrzycą – gastropareza. Punkt widzenia diabetologa

    Digestive tract dysfunction in a diabetic patient – gastroparesis. Diabetologist’s point of view
    Maciej Pawłowski

    Streszczenie
    Gastropareza nie jest powszechnie znanym powikłaniem cukrzycy. Stanowi następstwo neuropatii wegetatywnej, do rozwoju której dochodzi u pacjentów z długo trwającą, niewłaściwie kontrolowaną cukrzycą. Patogeneza tego powikłania nie została dokładnie poznana. Charakteryzuje się opóźnieniem opróżniania żołądka po posiłku bez przeszkody mechanicznej. Najczęściej występujące objawy to nudności i wymioty. Zmiany w opróżnianiu żołądka mogą wpływać na glikemię po posiłku ze względu na zmiany prędkości dostarczania pokarmu do dwunastnicy. Może to skutkować pogorszeniem kontroli cukrzycy. U pacjentów z cukrzycą typu 2 objawy z przewodu pokarmowego mogą być następstwem stosowanych leków.

    Abstract
    Gastroparesis is not a well‑known diabetic complication. It Is a concequence of autonomic neuropathy resulting from long‑standing poorly controlled diabetes The pathogenesis is not fully understood. Gastroparesis is a disorder characterized by a delay in gastric emptying after a meal in the absence of a mechanical gastric outlet obstruction. The most common symptoms of diabetic gastroparesis are nausea and vomiting. Changes of gastric emptying may affect postprandial blood glucose concentration due to the unpredictable delivery of food into the duodenum. This may also contribute to poor glucose control. In type 2 diabetic patients gastrointestinal symptoms may come from adverse effects of hypoglycaemic medications

     

    Zaburzenia czynności przewodu pokarmowego u chorego z cukrzycą – gastropareza. Punkt widzenia gastroenterologa

    Digestive tract dysfunction in a diabetic patient – gastroparesis. Gastroenterologist’s point of view
    Aleksandra Kaczka

    Streszczenie
    Przyczyną zgłaszanych przez chorego z cukrzycą nudności, wymiotów, uczucia pełności i wzdęć brzucha może być opóźnione opróżnianie żołądka. Gastropareza może wywoływać nie tylko brak apetytu, unikanie przyjmowania posiłków, a w konsekwencji niedożywienie, ale w istotny sposób wpływać na kontrolę gospodarki węglowodanowej. W artykule przedstawiono praktyczne wskazówki dotyczące postępowania z pacjentem z gastroparezą cukrzycową w praktyce gastrologicznej.

    Abstract
    Delayed gastric emptying may be the cause of the nausea, vomiting, abdominal fullness and bloating reported by patients with diabetes. Gastroparesis can cause not only food aversion, poor oral intake, and subsequent malnutrition but also significantly influences the control of carbohydrate metabolism. The article presents practical guidelines for managing a patient with diabetic gastroparesis in gastroenterological practice.


    Aktualne rekomendacje dotyczące diagnostyki i leczenia zaparć u dzieci

    Current recommendations in the diagnostics and treatment of constipation in children
    Katarzyna Kazała, Angelika Portas, Bartosz Korczowski

    Streszczenie
    Częstym problemem, będącym jedną z głównych przyczyn wizyt w poradni gastroenterologicznej dla dzieci, są zaparcia stolca. Objawiają się one zmniejszeniem częstotliwości wypróżnień, zaleganiem mas kałowych, często bólem brzucha i bólem towarzyszącym defekacji. Rzetelnie przeprowadzony wywiad i badanie przedmiotowe z reguły pozwalają ustalić rozpoznanie. Po wykluczeniu możliwości istnienia organicznego tła zgłaszanych dolegliwości najczęściej nie jest konieczne przeprowadzanie dalszej diagnostyki. Jeśli jednak istnieje taka konieczność, mamy do dyspozycji wiele metod diagnostycznych, takich jak: manometria anorektalna, badania laboratoryjne, radiologiczne, ultrasonograficzne, endoskopowe, histopatologiczne. Złotym standardem farmakoterapii zaparcia czynnościowego u dzieci pozostają makrogole lub w przypadku braku ich dostępności laktuloza. Leczenie jest zwykle trójetapowe. Etap pierwszy polega na inicjacji opróżnienia jelita grubego z zalegającego stolca poprzez podaż doustnego środka osmotycznie czynnego lub wlewek doodbytniczych, drugi to trwająca zwykle kilka miesięcy terapia podtrzymująca i finalnie po uzyskaniu satysfakcjonujących efektów etap stopniowej redukcji dawek leków aż do ich zupełnego odstawienia. Z uwagi na wielokierunkowość leczenia, obejmującego zarówno interwencje farmakologiczne, jak i edukację w zakresie żywienia, modyfikację nieprawidłowych zachowań związanych z wypróżnianiem, ścisłe monitorowanie postępów terapii, niekiedy konieczność objęcia pacjenta opieką psychologiczną, wymaga ono ścisłej współpracy między pacjentem i jego opiekunami a lekarzem.

    Abstract
    Stool constipation is a common problem and one of the most frequent reasons for visiting a gastroenterology clinic for children. It is manifested by a reduction in the frequency of bowel movements, residual fecal masses, often abdominal pain and pain accompanying defecation. A thorough interview and physical examination usually enable a diagnosis. After excluding the possibility of an organic background of the reported symptoms, further diagnostic procedures are usually not necessary. However, if indicated, we have a number of diagnostic methods, such as: anorectal manometry, laboratory, radiological, ultrasound, endoscopic and histopathological tests. The gold standard of pharmacotherapy of functional constipation in children are macrogols or, in the absence of their availability, lactulose. Treatment is usually a three‑step process. Emptying of the residual stool from the large intestine by administering an oral osmotically active agent or rectal enemas is the first stage. The second stage is a maintenance therapy, usually lasting for several months. Finally, after achieving satisfactory results, a gradual reduction of drug doses until their complete discontinuation. Due to the multidirectional treatment, including both pharmacological interventions and education in the field of nutrition, modification of abnormal defecation behaviors, close monitoring of therapy progress, and sometimes the need to provide the patient with psychological care, it requires close cooperation between the patient and his caregivers and the doctor.


    Całkowita aganglionoza jelit spowodowana nowym wariantem patogennym w genie RET – opis przypadku i rola badań genetycznych w opiece nad pacjentami z chorobą Hirschprunga

    Total intestinal aganglionosis (TIA) caused by novel variant in the RET gene – case report and the role of genetic diagnostics in the management of Hirschprung’s disease
    Katarzyna Ignasiak‑Budzyńska, Janusz Książyk, Maciej Pronicki, Katarzyna Popińska

    Streszczenie
    Całkowita aganglionoza jelit (total intestinal aganglionosis – TIA) jest najrzadszym wariantem choroby Hirschprunga (Hirschprung’s disease – HD), w której bezzwojowość obejmuje całe jelito grube i więcej niż 50% długości jelita cienkiego. Czynniki genetyczne pełnią kluczową rolę w jej patogenezie, a nieprawidłowości molekularne najczęściej są wykrywane w genie RET (rearranged during transfection). Niektóre z nich mogą jednocześnie powodować zespoły genetyczne, w których istnieje zwiększone ryzyko występowania niektórych nowotworów. Są nimi zespół mnogiej gruczolakowatości wewnątrzwydzielniczej typu 2A (multiple endocrine neoplasia type 2A – MEN2A), który wiąże się z wrodzoną predyspozycją do raka rdzeniastego tarczycy, guza chromochłonnego nadnerczy, a także gruczolakami lub hiperplazją przytarczyc. Drugim jest rodzinny rak rdzeniasty tarczycy (familial medullary thyroid carcinoma – FMTC), będący podtypem zespołu MEN2A. Mutacje RET, które są odpowiedzialne za koincydencję HD i powyższych zespołów, są częściej notowane u chorych z długoodcinkowymi postaciami HD lub z rodzinną historią jej występowania, dlatego w opiece nad tymi pacjentami coraz częściej podkreśla się rolę diagnostyki molekularnej. Dzięki niej możliwe jest oszacowanie ewentualnego ryzyka onkologicznego i wdrożenie wczesnej diagnostyki przesiewowej, która polega na wykonaniu badań obrazowych tarczycy, przytarczyc i jamy brzusznej oraz oznaczeniu hormonów tarczycy i kalcytoniny. W tym artykule przedstawiamy przypadek chłopca z TIA, u którego stwierdzono nieopisaną dotychczas w piśmiennictwie mutację genu RET.

    Abstract
    Total intestinal aganglionosis (TIA) is the rarest form of Hirschprung’s disease (HD), which is defined as aganglionosis of the entire colon and more than 50% of the small intestine. Genetic factors play a crucial role in the pathogenesis of HD, and the most frequent genetic disorders are noted in the RET gene. Some of them cause simultaneously genetic syndromes, which give increased tumour risk. There are two: multiple endocrine neoplasia type 2A (MEN2A), and FMTC (familial medullary thyroid carcinoma), which is a subtype of MEN2A. MEN2A is involved in the development of medullary carcinoma of the thyroid, pheochromocytoma, parathyroid hyperplasia or adenomas. RET mutations are associated with the coincidence of HD and these genetic syndromes. Moreover, they are detected usually in patients with long‑segment HD or with positive familial history. Because of this, molecular diagnostics has a significant role in its management. It enables to estimate of possible oncological risk and start the endocrinologic screening, which consists of measuring concentrations of free thyroid hormones, calcitonin, ultrasonography of thyroid, parathyroid and abdomen. This paper presents the case of a patient with TIA caused by a new detected heterozygous mutation in the RET gene.

     

    Amyloidoza AA. Poważne powikłanie choroby Leśniowskiego‑Crohna o wieloletnim przebiegu – opis przypadku

    AA amyloidosis. Serious complication of long‑standing Crohn’s disease – a case study
    Michał Szymchel, Michał Kubiak, Dominik Krey, Maria Wiśniewska‑Jarosińska, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Amyloidoza AA stanowi rzadkie powikłanie nieswoistych chorób zapalnych jelit (NChZJ) o długim przebiegu. Związana jest z odkładaniem złogów amyloidu A w narządach, przede wszystkim w nerkach. Amyloidoza AA nerek objawia się najczęściej białkomoczem, u niektórych pacjentów dochodzi również do rozwinięcia zespołu nerczycowego (z hipoalbuminemią, hipercholesterolemią i obrzękami). Postęp choroby prowadzi do rozwoju przewlekłej niewydolności nerek. Pewne rozpoznanie amyloidozy AA wymaga potwierdzenia histopatologicznego. Zahamowanie procesu chorobowego jest wyzwaniem terapeutycznym, skupiającym się na indukcji i podtrzymaniu remisji choroby podstawowej, będącej przyczyną zwiększonej syntezy i wydzielania białek amyloidogennych. Kluczowe jest również monitorowanie stężenia surowiczego amyloidu A, przeprowadzane w celu kontroli odpowiedzi pacjenta na leczenie przeciwzapalne i stanowiące ważny czynnik rokowniczy. W artykule przedstawiamy opis przypadku 67‑letniego pacjenta, chorującego na chorobę Leśniowskiego‑Crohna (ChLC) powikłaną amyloidozą AA z zajęciem nerek. W czwartym cyklu leczenia biologicznego lekiem z grupy inhibitorów TNF‑α doszło u niego do nieobserwowanego wcześniej, nagłego wzrostu stężenia SAA. Zmiana leku biologicznego na ustekinumab pozwoliła na odzyskanie kontroli nad przebiegiem choroby podstawowej przy jednoczesnym obniżeniu stężenia SAA.

    Abstract
    AA amyloidosis is a rare complication of long‑standing inflammatory bowel disease (IBD). It is associated with amyloid A precipitations deposition which are mainly localized in kidneys. As the most common symptom of renal AA amyloidosis is proteinuria, some patients may also develop nephrotic syndrome (with hypoalbuminemia, hypercholesterolemia and oedema). Disease progression leads to chronic kidney disease. The diagnosis of AA amyloidosis is based on histopathology. Suppression of the disease process is a therapeutic challenge that is focused on inducing and sustaining remission of the underlying disease, as it is the cause of enhanced synthesis and excretion of amyloidogenic proteins. Another important aspect is serum amyloid A concentration monitoring performed to assess patient’s response to anti‑inflammatory treatment and used as a key prognostic factor. The following article presents a case of Crohn’s disease (CD) in 67‑year‑old patient with diagnosed renal AA amyloidosis. In his fourth course of anti‑TNF‑α agent, patient developed sudden, previously unobserved SAA level elevation. Switching to ustekinumab allowed regaining control of the underlying disease course with simultaneous serum amyloid A level reduction.


    Przedstawienie odpowiedzialności zawodowej lekarza, cz. 2

    Rafał Patryn





    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł

    Brak w magazynie

  4. Gastroenterologia Praktyczna 3/2020

    Gastroenterologia Praktyczna 3/2020

    Patogeneza manifestacji pozajelitowych: konsekwencje dla badań naukowych, diagnostyki i terapii nieswoistych chorób zapalnych jelit. Dokument z warsztatów naukowych ECCO

    Tłumaczenie artykułu: The pathogenesis of extraintestinal manifestations: implications for IBD research, diagnosis, and therapy
    C.R.H. Hedin, S.R. Vavricka, A.J. Stagg, A. Schoepfer, T. Raine, L. Puig, U. Pleyer, A. Navarini, A.E. van der Meulen‑de Jong, J. Maul, K. Katsanos, A. Kagramanova, T. Greuter, Y. González‑Lama, F. van Gaalen, P. Ellul, J. Burisch, D. Bettenworth, M.D. Becker, G. Bamias, F. Rieder

    Streszczenie
    Artykuł przedstawia wynik szóstych warsztatów naukowych ECCO (European Crohn’s and Colitis Organisation) dotyczących patogenezy manifestacji pozajelitowych (extraintestinal manifestation – EIM) w nieswoistych chorobach zapalnych jelit (NChZJ). Poniższy dokument przygotowało 15 członków ECCO i 6 ekspertów zewnętrznych (w dziedzinie reumatologii, dermatologii, okulistyki i immunologii), pochodzących z 10 krajów europejskich i z USA. W ramach warsztatów autorzy pracowali w podgrupach zajmujących się określonymi obszarami zagadnienia. Po wszechstronnej analizie piśmiennictwa sformułowano pod kierunkiem szefów podgrup opracowania pomocnicze, które następnie zintegrowali liderzy projektu.


    Komentarz do artykułu tłumaczonego „Patogeneza manifestacji pozajelitowych: konsekwencje dla badań naukowych, diagnostyki i terapii nieswoistych chorób zapalnych jelit”
    Prof. dr hab. n. med. Piotr Eder

     

    Przeszczep mikrobioty jelitowej (FMT) w nieswoistych chorobach zapalnych jelit

    Fecal microbiota transplantation (FMT) in inflammatory bowel diseases
    Ariel Liebert, Maria Kłopocka

    Streszczenie
    W ostatnich latach systematycznie zwiększa się wiedza na temat roli dysbiozy w patogenezie nieswoistych chorób zapalnych jelit (NChZJ). Dysbioza to jeden z najważniejszych czynników powodujących naruszenie struktury bariery jelitowej i zaburzenie jej integralności. W konsekwencji prowadzi to do zespołu przepuszczającego (nieszczelnego) jelita. Następnie w wyniku translokacji bakteryjnej i przenikania antygenów indukowana zostaje reakcja zapalna. Rozwijająca się w taki sposób przewlekła, nadmierna aktywacja układu immunologicznego u osób o określonych predyspozycjach genetycznych, eksponowanych na wybrane czynniki środowiskowe, może spowodować zachorowanie na NChZJ. W literaturze coraz częściej pisze się o możliwym wykorzystaniu modyfikacji mikrobioty jelitowej w leczeniu tej grupy chorób. Jednym ze sposobów jest przeszczep mikrobioty jelitowej (fecal microbiota transplantation – FMT) od wyselekcjonowanego dawcy lub dawców. FMT to podanie roztworu kału dawcy/dawców (lub jego liofilizatu) do przewodu pokarmowego biorcy, aby bezpośrednio zmienić skład drobnoustrojów kolonizujących jelito i doprowadzić w ten sposób do uzyskania korzyści zdrowotnych. Według aktualnych zaleceń jedynym wskazaniem do zastosowania tej formy leczenia jest nawrotowe lub oporne na standardową farmakoterapię, lub przebiegające w ciężkiej postaci zakażenie Clostridioides difficile (Clostridioides difficile infection – CDI). Dotychczas zgromadzone dowody naukowe potwierdzają skuteczność tego sposobu leczenia sięgającą 80‑90%. W niniejszym opracowaniu podsumowano wyniki badań oraz opublikowanych systematycznych przeglądów literatury i metaanaliz dotyczących wykorzystania FMT w terapii NChZJ, pouchitis oraz przy leczeniu współistniejącego zakażenia Clostridioides difficile.

    Limfocytoza przewodu pokarmowego

    Lymphocytosis of gastrointestinal tract
    Cezary Chojnacki, Marta Mędrek‑Socha

    Streszczenie
    Limfocyty śródnabłonkowe (intraepithelial limphocyte – IEL) stanowią ważną część układu immunologicznego przewodu pokarmowego (gut‑associated lymphoid tissue – GALT). U osób zdrowych IEL biorą udział w regulacji odporności naturalnej i nabytej. W stanach patologicznych wzrasta ich liczba i aktywność (stan limfocytozy), co może prowadzić do miejscowego zapalenia limfocytowego (lymphocytosis). Ponadto aktywne limfocyty mogą migrować przez ścianę przewodu pokarmowego do innych części układu immunologicznego (mucosa associated lymphpid tissue – MALT) i powodować uszkodzenia w wielu narządach.

     

    Czy obecne podejście do terapii choroby refluksowej przełyku można zoptymalizować?

    Current approach to the treatment of gastroesophageal reflux disease – could it be optimized?
    Michał Lipiński

    Streszczenie
    Optymalizacja terapii choroby refluksowej przełyku (gastroesophageal reflux disease – GERD) w wybranych przypadkach może wiązać się z uzyskaniem realnej korzyści klinicznej. Pacjenci z objawami utrzymującymi się pomimo leczenia powinni być oceniani metodami endoskopowymi, a także z wykorzystaniem innych testów, aby zindywidualizować proponowane im leczenie. W ciągu ostatnich trzech dekad terapia inhibitorami pompy protonowej (proton pump inhibitors – PPI) uznawana była za podstawę leczenia GERD. Ostatnio wzrosła świadomość skutków ubocznych tej grupy leków. W artykule skupiono się na rożnych formach optymalizacji i indywidualizacji strategii postępowania w przypadku GERD.

     

    Uporczywe wzdęcie brzucha – punkt widzenia gastroenterologa

    Persistent bloating – a gastroenterologist’s point of view
    Ewa Walecka‑Kapica

    Streszczenie
    Wzdęcie brzucha, określane także jako „bębnica”, jest objawem ze strony przewodu pokarmowego, związanym z nadmierną ilością gazów w jelitach. Jest jedną z najczęstszych dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, występuje u pacjentów z zaburzeniami czynnościowymi przewodu pokarmowego (przede wszystkim z zespołem jelita nadwrażliwego czy dyspepsją czynnościową), ale również w chorobach organicznych. Do podstawowych grup przyczyn etiologicznych wzdęć brzucha należą zaburzenia mikroflory jelitowej, produkcji gazów, pasażu jelitowego, a także funkcji sensorycznych w przewodzie pokarmowym. Patogeneza wzdęć brzucha jest złożona, często wieloczynnikowa, co wpływa na skuteczność podejmowanego leczenia. Możliwości terapeutyczne obejmują zarówno modyfikację stylu życia ze szczególnym uwzględnieniem odpowiedniej diety i aktywności fizycznej, jak i farmakoterapię (leki przeciwwzdęciowe, probiotyki, antybiotyki, prokinetyki, leki antydepresyjne i inne).

     

    Uporczywe wzdęcie brzucha – punkt widzenia dietetyka

    Persistent bloating – a dietician’s point of view
    Paulina Konrad

    Streszczenie
    Terapia żywieniowa wzdęć brzucha stanowi istotną część całościowego leczenia pacjenta. Indywidualnie dobrana dieta może przyczynić się do poprawy stanu zdrowia pacjentów i załagodzenia objawów klinicznych, takich jak wzdęcia. Do czynników żywieniowych wpływających na powstawanie wzdęć można zaliczyć m.in. spożywanie nadmiernej ilości cukrów prostych, tłuszczów, a także produktów surowych, ciężkostrawnych. Nie bez znaczenia pozostaje rodzaj i ilość spożywanego błonnika, wysoka podaż produktów gazotwórczych, takich jak rośliny strączkowe, kapusta, kalafior. Powolne spożywanie posiłków, dokładne przeżuwanie, niedosalanie potraw odgrywają kluczową rolę w leczeniu dietetycznym wzdęć. Popularne diety redukcyjne, dieta bogatobłonnikowa i dieta wegetariańska mogą przyczyniać się nadmiernego oddawania gazów.

     

    Diagnostyka celiakii u dzieci i młodzieży – wytyczne ESPGHAN 2020

    Diagnosis of celiac disease in children and adolescents – ESPGHAN guidelines 2020
    Dariusz Marek Lebensztejn

    Streszczenie
    Artykuł omawia aktualne rekomendacje ESPGHAN dotyczące diagnostyki celiakii u dzieci i młodzieży, ze szczególnym uwzględnieniem badań serologicznych i biopsji dwunastnicy.

     

    Technika hybrydowej endoskopowej resekcji pełnościennej guza stromalnego żołądka – opis przypadku

    Hybrid endoscopic full thickness resection technique of gastrointestinal stromal tumor – case report
    Artur Raiter, Katarzyna M. Pawlak, Anna Wiechowska‑Kozłowska

    Streszczenie
    Standardowym leczeniem guzów stromalnych żołądka (gastrointestinal stromal tumor – GIST) jest laparoskopowa resekcja klinowa. Dzięki rozwojowi nowoczesnych metod endoskopowych możliwe jest mniej inwazyjne usuwanie zmian typu GIST. Kwalifikacja do leczenia oparta jest przede wszystkim na badaniu ultrasonografii endoskopowej (endoscopic ultrasound – EUS) i uwzględnia typ guza oraz stopień łączności zmiany z mięśniówką właściwą. Warunkiem skutecznego leczenia jest całkowite usunięcie guza (R0). W przypadku zmian bardziej zaawansowanych, łączących się na dużej powierzchni z mięśniówką właściwą zastosowanie typowego leczenia endoskopowego metodą dyssekcji podśluzówkowej (endoscopic submucosal dissection – ESD) nie jest możliwe. W tych przypadkach konieczna jest resekcja pełnościenna zmiany, która łączy się z wysokim ryzykiem perforacji. Poniżej przedstawiamy nowatorską technikę hybrydowej endoskopowej resekcji pełnościennej GIST żołądka, dającą szansę na skuteczne i bezpieczne usuwanie tego typu zmian.

     

    Agresywny chłoniak z komórek B. Sporadyczne rozpoznanie endoskopowe w nieczęstej lokalizacji dwunastniczej – opis przypadku

    Aggressive B‑cell lymphoma located in the descending part of the duodenum. Rare endoscopic diagnosis in uncommon localization
    Bartosz Cybułka

    Streszczenie
    Pierwotne chłoniaki zlokalizowane poza węzłami chłonnymi należą do rzadkich rozpoznań ustalanych na podstawie badań endoskopowych. Stanowią 1% wszystkich nowotworów złośliwych przewodu pokarmowego. Dominuje ich umiejscowienie w żołądku i okolicy krętniczo‑kątniczej. Choroba limfoidalna, z komórek B, z uogólnieniem procesu nowotworowego, dodatkowo zlokalizowana w dwunastnicy, należy do rzadkości. Doniesienia literaturowe są kazuistyczne. Praca przedstawia opis przypadku potwierdzonego histopatologicznie i immunohistochemicznie agresywnego chłoniaka wywodzącego się z komórek B, zlokalizowanego w części zstępującej dwunastnicy. Badanie gastroskopowe umożliwiło rozpoznanie patologii charakteryzujące się naciekowym typem wzrostu, z towarzyszącymi mnogimi owrzodzeniami żołądka i dwunastnicy o etiologii nienowotworowej. Zasięg zmian obejmował proksymalny odcinek jelita czczego. Wśród objawów klinicznych dominowały mało charakterystyczne dolegliwości bólowe, zlokalizowane w nadbrzuszu. Prezentowany chory nie wymagał pilnej interwencji endoskopowej z powodu krwawienia, niedrożności lub perforacji. Dystalny odcinek jelita krętego w ileokolonoskopii pozostał wolny od nacieku chłoniaka. Chorobę nowotworową rozpoznano w trakcie planowo przeprowadzonej gastroskopii.

    Przedstawienie odpowiedzialności zawodowej lekarza, cz. 1

    Rafał Patryn



    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  5. Gastroenterologia Praktyczna 2/2020

    Gastroenterologia Praktyczna 2/2020

    Zakażenie SARS‑CoV‑2 a objawy ze strony przewodu pokarmowego

    SARS‑CoV‑2 infection and gastrointestinal symptoms
    Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    COVID‑19 to choroba układu oddechowego wywołana przez nowy gatunek koronawirusa, który został po raz pierwszy zidentyfikowany w Wuhan, stolicy chińskiej prowincji Hubei, w grudniu 2019 r. Najczęstsze objawy COVID‑19 to gorączka, kaszel, duszność, dreszcze, bóle mięśni, głowy, gardła i nowo powstałe zaburzenia węchu i smaku. Ponadto u pacjentów z COVID‑19 stwierdzono różnorodne objawy ze strony przewodu pokarmowego, w tym biegunkę, nudności, wymioty i bóle brzucha. W artykule przedstawiono dane epidemiologiczne oraz charakterystykę kliniczną objawów ze strony przewodu pokarmowego z uwzględnieniem epizodów ostrego zapalenia trzustki u pacjentów z COVID‑19.


    Uszkodzenia wątroby w dobie COVID‑19

    Liver injury in COVID‑19
    Halina Cichoż‑Lach

    Streszczenie
    Publikacja przedstawia zjawisko uszkodzenia wątroby u chorych zakażonych SARS‑CoV‑2. Okazuje się, że nieprawidłowe wyniki badań wątrobowych są częste u pacjentów z COVID‑19 i mogą dotyczyć ponad 1/3 chorych przyjętych do szpitala. Powoduje to pogorszenie rokowania, zwiększa ryzyko ciężkiego przebiegu COVID‑19, przedłuża czas hospitalizacji. Pacjenci z nieprawidłowymi wynikami badań wątrobowych to głównie mężczyźni, osoby w starszym wieku, chorzy z wyższym BMI. Uszkodzenie wątroby może być wywołane również stosowaniem hepatotoksycznych leków w zakażeniu SARS‑CoV‑2, głównie przeciwwirusowych: lopinawiru i rytonawiru. Pacjenci z przewlekłą chorobą wątroby są obarczeni wyższym ryzykiem ciężkiego przebiegu COVID‑19, ale też ostrzejsza postać kliniczna zakażenia SARS‑CoV‑2 jest czynnikiem predysponującym do uszkodzenia tego narządu.


    Rozpoznawanie, leczenie i monitorowanie niedokrwistości u pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit

    Diagnosis, treatment and monitoring of anemia in patients with inflammatory bowel diseases
    Małgorzata Woźniak, Renata Talar‑Wojnarowska

    Streszczenie
    Niedokrwistość jest najczęstszą układową manifestacją nieswoistych chorób zapalnych jelit (NChZJ), wiąże się z istotnym pogorszeniem jakości życia chorych oraz wzrostem częstości i czasu trwania hospitalizacji. Etiopatogeneza niedokrwistości w przebiegu NChZJ jest wieloczynnikowa, główną jej komponentę stanowi niedobór żelaza oraz przewlekły stan zapalny, skutkujący niekorzystnym wpływem cytokin prozapalnych na erytropoezę. Do innych przyczyn anemii w NChZJ należą niedobór witaminy B12 i/lub kwasu foliowego oraz działania niepożądane stosowanego leczenia. Rozpoznanie różnicowe niedokrwistości pozostaje wyzwaniem klinicznym, dlatego analizowana jest rola nowych parametrów diagnostycznych, takich jak hepcydyna, białka morfogenetyczne kości oraz wskaźnik sTfR/log ferrytyny. Z uwagi na różnorodny patomechanizm niedokrwistości prawidłowe ustalenie rozpoznania jest niezbędne, aby zastosować odpowiednie leczenie. Dożylna suplementacja żelaza jest terapią pierwszego wyboru u pacjentów z klinicznie aktywną postacią NChZJ, z hemoglobiną poniżej 10 g/dl oraz u chorych wymagających leków stymulujących erytropoezę. Z kolei w przypadku niedokrwistości chorób przewlekłych istotna jest intensyfikacja terapii choroby podstawowej. Podsumowując, biorąc pod uwagę wpływ niedokrwistości na jakość życia oraz przebieg NChZJ, niezwykle ważne jest skuteczne jej leczenie i regularne monitorowanie, także u chorych w fazie remisji.


    Okołoodbytnicza postać choroby Leśniowskiego‑Crohna w pytaniach i odpowiedziach

    Perianal Crohn’s disease – questions and answers
    Paweł Siwiński, Adam Dziki, Michał Mik

    Streszczenie
    Okołoodbytnicza postać choroby Leśniowskiego‑Crohna jest olbrzymim wyzwaniem terapeutycznym. Leczenie jest długotrwałe, a jego efekty są nadal niezadowalające. Przebieg tej formy choroby jest u części pacjentów wyniszczający, z towarzyszącymi licznymi powikłaniami i prawie zawsze wymaga leczenia wielospecjalistycznego. Najlepsze efekty osiąga się z wykorzystaniem skojarzonej terapii farmakologicznej i chirurgicznej. Doświadczenie chirurga w prowadzeniu tej grupy chorych oraz ciągła współpraca z gastroenterologami w celu wyboru jak najkorzystniejszej sekwencji leczenia to czynniki poprawiające skuteczność terapii.

     

    Wskazania do przeszczepienia wątroby

    Indication to liver transplantation
    Joanna Raszeja‑Wyszomirska

    Streszczenie
    Przeszczepienie wątroby jest od ponad 50 lat uznaną procedurą leczniczą w stanach ostrej i przewlekłej niewydolności wątroby oraz w wybranych schorzeniach onkologicznych, pierwotnie lub wtórnie dotyczących wątroby. Poniższy artykuł jest przeglądem wskazań do transplantacji wątroby, zarówno wynikających z etiologii choroby wątroby, z uwzględnieniem obecnie zachodzących zmian na listach oczekujących, jak i ze zmian patofizjologicznych w przewlekłych chorobach wątroby.

     

    Intermittent fasting – kolejny ryzykowny trend żywieniowy czy dieta o udowodnionych podstawach naukowych?

    Intermittent fasting – another risky nutrition trend or diet with proven scientific evidence?
    Cezary Chojnacki, Paulina Konrad, Aleksandra Błońska

    Streszczenie
    Dieta intermittent fasting (IF) – występująca m.in. pod nazwami „głodówka okresowa” lub „post przerywany” – to termin używany do określenia schematów żywieniowych, polegających na cyklicznym i drastycznym ograniczaniu kaloryczności posiłków. W różnych odmianach stosowana jest w wielu religiach od pokoleń, ale jej wpływ na stan zdrowia nie jest wystarczająco poznany. Wyniki badań przeprowadzonych głównie na zwierzętach wskazują na jej potencjalnie korzystny wpływ na skład masy ciała, zmniejszenie ryzyka kardiometabolicznego, poprawę parametrów gospodarki węglowodanowej i lipidowej, a także zmniejszenie ryzyka chorób nowotworowych i neurodegeneracyjnych. Badania przeprowadzone na ludziach dotyczą bardzo małych grup i krótkich okresów obserwacji. Dieta IF stosowana jest głównie w leczeniu nadwagi i otyłości, ale nadal brak jest wystarczających dowodów potwierdzających jej skuteczność i bezpieczeństwo.

     

    Opis przypadku pacjenta z podniedrożnością górnego odcinka przewodu pokarmowego w przebiegu choroby Leśniowskiego-Crohna

    Case report of a patient with upper gastrointestinal tract obstruction in the course of Crohn’s disease
    Tomasz Kurowski, Bartosz Ostrowski, Maciej Kajor, Marek Hartleb

    Streszczenie
    Choroba Leśniowskiego-Crohna może rozwinąć się w każdym odcinku przewodu pokarmowego. Najczęstszą lokalizacją zmian jest końcowy odcinek jelita cienkiego i jelito grube, natomiast obecność choroby Leśniowskiego-Crohna w górnym odcinku przewodu pokarmowego jest rzadka. Wyjątkowo rzadko powstają izolowane zmiany ograniczone do dwunastnicy. Opisano przypadek zmian dwunastniczych w chorobie Leśniowskiego-Crohna u 31-letniego pacjenta z objawami niedrożności górnego odcinka przewodu pokarmowego.

     

    Zespół PPP (zapalenie trzustki, zapalenie tkanki podskórnej oraz zapalenie stawów – pancreatitis, panniculitis, polyarthritis) – opis przypadku

    PPP syndrome (pancreatitis, panniculitis, polyarthritis) – case report
    Julia Banasik, Milena Padysz, Konrad Kosztowny, Piotr Hogendorf, Adam Durczyński, Janusz Strzelczyk, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Zespół PPP obejmujący zapalenie trzustki, zapalenie tkanki podskórnej oraz zapalenie stawów to rzadka choroba o niejasnej etiopatogenezie. Występuje zwykle u pacjentów z ostrym lub przewlekłym zapaleniem trzustki lub rakiem trzustki. Rozpoznanie zespołu należy brać pod uwagę u osób z chorobą tego narządu, u których występują także zmiany skórne i stawowe. Ustalenie właściwego rozpoznania jest niezbędne do wdrożenia odpowiedniego leczenia i wymaga wielodyscyplinarnej współpracy. Praca przedstawia przypadek pacjenta z zespołem PPP i krótkie podsumowanie dostępnego piśmiennictwa.

     

    Rozpoznawanie i leczenie halitosis – punkt widzenia lekarza stomatologa

    Diagnosis and treatment of halitosis – the dentist’s point of view
    Natalia Bielecka‑Kowalska

    Streszczenie
    Halitosis jest jednym z problemów skłaniających pacjentów do wizyty u lekarza dentysty lub gastroenterologa. Jest to przewlekły, nieprzyjemny zapach z ust spotykany u pacjentów obojga płci i w różnym wieku. Dolegliwość ta poza dyskomfortem i trudnościami w kontaktach interpersonalnych może być pierwszym objawem poważnych problemów zdrowotnych. Halitoza jest zagadnieniem interdyscyplinarnym, a przyczyna może być ukryta w wielu problemach ogólnoustrojowych. Znaczną część przypadków można powiązać z chorobami zlokalizowanymi w jamie ustnej. Najczęstszymi stomatologicznymi przyczynami nieświeżego oddechu są stany zapalne w obrębie dziąseł i przyzębia oraz próchnica, w większości przypadków będące wynikiem nieprawidłowej higieny jamy ustnej. W przypadku problemów stomatologicznych, które przyczyniają się do powstania halitosis, niezwykle istotna jest profilaktyka i systematyczne wizyty kontrolne. Celem tej pracy jest przedstawienie klasyfikacji i przyczyn nieświeżego oddechu związanych z jamą ustną. Ponadto opisano diagnostykę halitozy i badanie stomatologiczne m.in. zapalenia dziąseł i przyzębia. Przedstawiono możliwości leczenia halitozy związanej z nieprawidłową higieną i jej następstwami oraz nowe możliwości terapeutyczne. Niestety nie zawsze przyczynę halitosis da się wyeliminować. Niezwykle istotnym elementem jest właściwa edukacja i motywacja pacjenta. Odpowiednio przeprowadzony indywidualny instruktaż higieny jamy ustnej, dobór odpowiednich akcesoriów higienicznych dostosowanych do potrzeb pacjenta to podstawy długotrwałego efektu terapeutycznego. Pomimo wielu badań ten problem jest powszechny i wciąż brakuje skutecznych terapii.


    Abstract
    Halitosis is one of the problems motivating the patient to visit the dentist or gastroenterologist. This is a chronic, unpleasant odor from the oral cavity. It is found in patients of both sexes and at different ages. This problem, apart from discomfort and difficulties in interpersonal contacts, may be the first symptom of serious health problems. Halitosis is an interdisciplinary problem, and the cause can be hidden in many systemic problems. A significant proportion of cases can be associated with diseases located in the mouth. The most common dental causes of bad breath are gingivitis, periodontitis, and tooth decay. In most cases, they are the result of poor oral hygiene. For dental problems that contribute to halitosis, prevention and systematic follow‑up visits are extremely important. The purpose of this work is to present the classification and causes of bad breath associated with the mouth. In addition, the diagnosis of halitosis and dental examination of gingivitis and periodontitis are described. Treatment options for halitosis associated with poor hygiene and its consequences are described, as well as new therapeutic options. Unfortunately, the cause of halitosis cannot always be eliminated. The patient’s proper education and motivation are extremely important. Properly conducted individual oral hygiene instruction, the selection of appropriate hygiene accessories tailored to the needs of the patient are the basis for a long‑term therapeutic effect. Despite many studies this problem is still widespread and still lacks effective therapies

    .

    Halitoza – punkt widzenia lekarza gastroenterologa

    Halitosis – gastroenterologist’s point of view
    Aleksandra Kaczka

    Streszczenie
    Chociaż choroby przewodu pokarmowego rzadko są przyczyną halitozy, to nieprzyjemny zapach z ust jest jednym z dość częstych powodów konsultacji u gastroenterologa. Ten uciążliwy objaw w istotny sposób ogranicza życie społeczne pacjenta, wpływa na jego relacje z bliskimi i znacznie pogarsza jakość życia. Poniższa praca omawia najważniejsze aspekty dotyczące halitozy w codziennej praktyce klinicznej, które powinny być wzięte pod uwagę w diagnostyce i ustaleniu postępowania u pacjenta zgłaszającego nieprzyjemny zapach z ust.

     

    Znaczenie witaminy D w etiopatogenezie nieswoistych chorób zapalnych jelit u dzieci

    The role of vitamin D in the pathogenesis of inflammatory bowel disease in children
    Aleksandra Kowalik , Natalia Panasiuk , Elżbieta Pac‑Kożuchowska

    Streszczenie
    Witamina D jest związkiem o działaniu plejotropowym, wykazano jej wpływ nie tylko na regulację gospodarki wapniowo‑fosforanowej, ale również na funkcjonowanie układu sercowo‑naczyniowego, oddechowego, pokarmowego, moczowego, rozrodczego, nerwowego, immunologicznego. Szczególnie interesujące wydaje się jej znaczenie dla układu immunologicznego, liczne badania naukowe przeprowadzone w ostatnich latach wykazują, że witamina D ma zdolność modulowania odpowiedzi immunologicznej, można więc nazwać ją czynnikiem immunomodulującym. W chorobach autoimmunizacyjnych zaobserwowano wpływ niskiego poziomu witaminy D na rozwój m.in. cukrzycy typu 1, stwardnienia rozsianego, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz nieswoistych chorób zapalnych jelit.
    Nieswoiste choroby zapalne jelit to schorzenia o nieznanej dokładnie etiologii i patogenezie, wiadomo jedynie, że na zachorowanie wpływ mają czynniki genetyczne, środowiskowe i immunologiczne. Obecnie uważa się, że niedobór witaminy D może być czynnikiem immunologicznym sprzyjającym zachorowaniu na nieswoiste zapalenia jelit. Wiadomo, że deficyt witaminy D może nasilać reakcję zapalną zachodzącą w ścianie jelita, tym samym witamina D może wpływać na ciężkość zaostrzeń i długość okresów remisji. W ostatnich latach obserwuje się wzrost zachorowalności na nieswoiste zapalenia jelit, również w populacjach pediatrycznych; choroby te dotyczą coraz częściej osób przed 18. r.ż. Nieswoiste zapalenia jelit rozpoczynające się w dzieciństwie bardzo często mają cięższy przebieg w porównaniu z tymi samymi schorzeniami mającymi swój początek w wieku dorosłym. Wiedza o czynnikach mających wpływ na przebieg choroby ma istotne znaczenie w terapii nieswoistych zapaleń jelit. W pracy przedstawiono podsumowanie aktualnych doniesień na temat immunomodulującej roli witaminy D w etiopatogenezie nieswoistych zapaleń jelit.


    Zasada informowania w przypadku pacjentów geriatrycznych. Artykuł 31 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

    Rafał Patryn



    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  6. Gastroenterologia Praktyczna 1/2020

    Gastroenterologia Praktyczna 1/2020

    Zapalenie trzustki: wersja 2 klasyfikacji TIGAR‑O z uwzględnieniem etiologicznych czynników ryzyka zapalenia trzustki w oparciu o doniesienia naukowe i dostępne aktualizacje

    Pancreatitis: TIGAR‑O Version 2 risk etiology checklist with topic reviews, updates, and use primers
    David C. Whitcomb, MD, PhD, for the North American Pancreatitis Study Group

    Klasyfikacja TIGAR‑O_V1 uwzględnia następujące grupy czynników etiologicznych zapaleń trzustki: toksyczno‑metaboliczne, idiopatyczne, genetyczne, autoimmunologiczne, nawracające, ostre zapalenie trzustki o ciężkim przebiegu oraz zaporowe zapalenie trzustki. Ponadto uwzględnia czynniki genetyczne, immunologiczne, metaboliczne, żywieniowe, neurologiczne, dysplastyczne i inne. Nowe doniesienia potrzebne do zrozumienia i leczenia chorób trzustki wymagają aktualizacji w postaci listy TIGAR‑O_V2 zarówno w formie krótkiej (S), jak i długiej (L). Dotychczasowa klasyfikacja została zmodyfikowana, aby ułatwić pozyskiwanie danych i analizować określone czynniki, które mogą przyczyniać się do progresji chorób trzustki u poszczególnych chorych lub grup pacjentów, pomagając w wyborze ich leczenia. Uzasadnienie i kluczowe aspekty kliniczne są podsumowane w każdym zaktualizowanym punkcie listy. Znajomość modelu przyspiesza proces zbierania danych, uwzględniając dokładność wywiadu klinicznego. Nowe podejście do tego zagadnienia ułatwiają również nowe technologie pozyskiwania informacji o stanie klinicznym pacjenta. Lista TIGAR‑O_V2 z zawartymi aktualizacjami powinna być dostępna dla pracowników służby zdrowia zajmujących się pacjentami z chorobami trzustki.


    Stanowisko Polskiego Towarzystwa Gastroenterologii i Konsultanta Krajowego w Dziedzinie Gastroenterologii, dotyczące postępowania z pacjentem z nieswoistą chorobą zapalną jelit w dobie pandemii COVID‑19

    Michał Łodyga, Piotr Eder, Agnieszka Dobrowolska, Jarosław Reguła, Grażyna Rydzewska


    Czy stłuszczenie trzustki może stanowić nową składową zespołu metabolicznego?

    Can pancreatic steatosis be a new component of the metabolic syndrome?
    Maria Stawirej‑Kucharek, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    W ostatnich latach w literaturze medycznej coraz częściej stosowane jest określenie „stłuszczenie trzustki” dla opisu nadmiernego gromadzenia się tkanki tłuszczowej w obrębie trzustki. W przeciwieństwie do coraz lepiej poznanej niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby wiedza dotycząca stłuszczenia trzustki jest niewystarczająca zarówno w zakresie rozpoznawania, jak i konsekwencji klinicznych. Celem pracy jest podsumowanie aktualnej wiedzy na temat powiązań stłuszczenia trzustki z zespołem metabolicznym, a także korelacji z chorobami zapalnymi i rakiem trzustki.


    Rola prokinetyków w leczeniu wybranych chorób górnego odcinka przewodu pokarmowego

    The role of prokinetics in the treatment of selected diseases of the upper gastrointestinal tract
    Ewa Walecka‑Kapica

    Streszczenie
    Prokinetyki stosowane są najczęściej w leczeniu zaburzeń czynnościowych górnego odcinka przewodu pokarmowego, takich jak dyspepsja czynnościowa, gastropareza i choroba refluksowa przełyku. Obecnie dostępne są cztery grupy prokinetykow, o rożnym mechanizmie działania: antagoniści receptora dopaminowego D2 (itopryd, domperidon); agoniści receptora serotoninowego 5‑HT4 (cyzapryd, tegaserod, mozapryd, prukalopryd); antagonista receptora D2/agonista receptora 5‑HT4 (metoklopramid) oraz agoniści receptora motyliny (erytromycyna). Itopryd – lek, blokujący receptor dopaminowy – D2, będący równocześnie inhibitorem acetylocholinesterazy. Wykazuje działanie prokinetyczne w górnym i w dolnym odcinku przewodu pokarmowego, dobrze tolerowany, z wysokim profilem bezpieczeństwa, w tym kardiologicznego. Cyzapryd – preparat z grupy agonistów receptora serotoninowego 5‑HT4, z uwagi na wysokie ryzyko interakcji z innymi lekami i wystąpienia ciężkich powikłań kardiologicznych przeciwwskazany u pacjentów obciążonych chorobami serca mimo skutecznego działania prokinetycznego, wycofany w USA i w niektórych krajach Europy. Metoklopramid – antagonista receptorów dopaminowych D2, o działaniu pobudzającym również receptory serotoninowe 5‑HT4 i stymulującym obwodowy układ cholinergiczny do uwalniania acetylocholiny. Jego działanie wiąże się z ryzykiem wystąpienia ciężkich powikłań neurologicznych i endokrynologicznych, może być więc stosowany tylko krótkotrwale, w celu zapobiegania i leczenia nudności oraz wymiotów. Erytromycyna – antybiotyk z grupy makrolidów o właściwościach agonistycznych w stosunku do receptora motylinowego. Wpływa stymulująco na częstość i amplitudę skurczów żołądka, przyśpiesza jego opróżnianie, znalazła zastosowanie w leczeniu gastroparezy, może jednak spowodować wydłużenie odstępu QT, doprowadzając do zagrażających życiu komorowych zaburzeń rytmu, dlatego też obecnie rzadko jest wykorzystywana jako lek prokinetyczny.
    Wyniki wieloletnich badań nad skutecznością i bezpieczeństwem stosowania prokinetyków w chorobach czynnościowych górnego odcinka przewodu pokarmowego zachęcają do stosowania ich w codziennej praktyce klinicznej. Szczególnie itopryd charakteryzuje się wysoką skutecznością terapeutyczną, dobrą tolerancją i wysokim profilem bezpieczeństwa, w tym kardiologicznego, przy niewielkim ryzyku interakcji lekowych i działań niepożądanych.


    Zastosowanie endoskopowej radiotermoablacji w chorobach dróg żółciowych

    The use of endoscopic radiofrequency ablation in biliary diseases
    Anna Mackiewicz, Adam Przybyłkowski

    Streszczenie
    Zwężenia, zarówno łagodne, jak i złośliwe, są jedną z częstych przyczyn niedrożności dróg żółciowych. Wskutek zmniejszenia średnicy światła przewodów żółciowych poprzez ich ucisk z zewnątrz lub rozrost patologicznej masy wewnątrz dochodzi do upośledzenia wypływu żółci, a w konsekwencji do żółtaczki mechanicznej. Radiotermoablacja (RFA) to stosunkowo nowa metoda terapeutyczna wykorzystywana do niszczenia (ablacji) tkanek. Pod wpływem prądu naprzemiennego o częstotliwości fal radiowych w zakresie 350‑500 kHz wytwarzane jest ciepło w zakresie 50‑100 stopni Celsjusza wokół elektrody do RFA, które powoduje lokalne zniszczenie komórek. W ostatnich latach metoda radiotermoablacji znalazła zastosowanie w paliatywnym leczeniu złośliwych zwężeń dróg żółciowych, niedrożności metalowych protez żółciowych oraz niszczeniu wznowy gruczolaków brodawki Vatera po ampulektomii. Do zabiegu wykorzystuje się specjalne jednorazowe sondy RFA, przeznaczone do stosowania podczas endoskopowej cholangiopankreatografii wstecznej (ECPW). W zależności od wielkości zmiany procedurę można bezpiecznie powtarzać w trakcie jednego zabiegu ECPW i koagulować guz bądź patologiczną tkankę w rożnych miejscach, w zależności od dostępności zmiany od strony dróg żółciowych. W pracy dokonano przeglądu piśmiennictwa prezentującego wyniki zastosowania endoskopowej radiotermoablacji (ERFA) jako nowej metody leczenia chorób połączenia żółciowo‑trzustkowego, w szczególności złośliwych zwężeń przewodów żółciowych. Dotychczas opublikowane doniesienia prezentują obiecujące wyniki zastosowania ERFA. Na uwagę zasługuje fakt, że ryzyko powikłań związanych z tą metodą nie jest większe niż przeciętne ryzyko okołozabiegowe związane z wykonaniem zabiegu ECPW z protezowaniem dróg żółciowych.


    Plamica Henocha‑Schönleina w praktyce gastrologicznej – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

    Patients with Henoch‑Schönlein purpura in gastroenterology department – case report and a literature review
    Aleksandra Kaczka, Milena Padysz, Piotr Oset, Cezary Chojnacki, Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Plamica Henocha‑Schönleina (Henoch‑Schönlein purpura – HSP) to autoimmunologiczne zapalenie małych naczyń, przebiegające z odkładaniem się w nich kompleksów immunologicznych związanych z immunoglobuliną IgA, charakteryzujące się występowaniem plamicy skórnej, zmian stawowych, dolegliwości bólowych brzucha oraz kłębuszkowego zapalenia nerek. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek pacjenta z HSP z objawami z przewodu pokarmowego oraz przegląd piśmiennictwa dotyczącego plamicy Henocha‑Schönleina ze szczególnym uwzględnieniem problemów mogących pojawić się w praktyce gastroenterologicznej.


    Pacjent z chorobą Leśniowskiego‑Crohna i ziarniniakowatością ustno‑twarzową – opis przypadku

    Patient with orofacial granulomatosis and Crohn’s disease – a case report
    Milena Padysz, Aleksandra Kaczka, Maria Wiśniewska-Jarosińska

    Streszczenie
    Ziarniniakowatość ustno-twarzowa (orofacial granulomatosis – OFG) jest rzadkim schorzeniem jamy ustnej, charakteryzującym się obrzękiem warg i tkanek miękkich wokół ust oraz ziarniniakowatymi zmianami zapalnymi w jamie ustnej. Związek OFG z chorobą Leśniowskiego-Crohna oraz innymi chorobami ziarniniakowatymi, tj. sarkoidozą, zespołem Melkerssona-Rosenthala, zapaleniem czerwieni wargowej (Miescher cheilitis) nie jest do końca poznany. Dostępna literatura nie jest zgodna, czy OFG jest odrębną jednostką chorobową, czy wczesną postacią powyższych chorób. Prezentujemy opis przypadku 46-letniego pacjenta z OFG, u którego zmiany w jamie ustnej wyprzedzały pojawienie się zmian w jelicie grubym. Ponadto objawy jelitowe, oprócz obecności przetok, były słabo wyrażone i nie dominowały w całym przebiegu choroby. Zastosowanie terapii biologicznej infliksymabem spowodowało szybką remisję zmian zapalnych zarówno w jamie ustnej, jak i w jelicie grubym.


    Ogniskowy gruczolakorak w polipie hiperplastycznym żołądka u 82‑letniej kobiety

    Focal adenocarcinoma in a hyperplastic polyp of the stomach in a 82‑year‑old female
    Tomasz Kurowski, Bartosz Ostrowski, Piotr Wosiewicz, Tomasz Marek, Piotr Paleń, Maciej Kajor, Marek Hartleb

    Streszczenie
    Polipy hiperplastyczne są jednymi z najczęściej stwierdzanych podczas gastroskopii polipów żołądka. Najczęściej są one związane z obecnością zanikowego zapalenia błony śluzowej żołądka na podłożu infekcji Helicobacter pylori. Polipy te odznaczają się niskim ryzykiem transformacji nowotworowej. Opisano przypadek gruczolakoraka w dużym polipie hiperplastycznym sklepienia żołądka u 82‑letniej kobiety.


    Niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby u dzieci

    Non‑alcoholic fatty liver disease in children
    Dariusz Marek Lebensztejn

    Streszczenie
    Niealkoholowa choroba stłuszczeniowa wątroby (NAFLD) jest najczęstszą przewlekłą patologią wątroby zarówno u dorosłych, jak i w populacji wieku rozwojowego. NAFLD jest uważana za wątrobową manifestację zespołu metabolicznego ze względu na współistnienie otyłości trzewnej, insulinooporności oraz dyslipidemii. W praktyce klinicznej rozpoznanie NAFLD u dzieci polega na jednoczasowym stwierdzeniu podwyższonej aktywności aminotransferazy alaninowej w surowicy i potwierdzeniu stłuszczenia narządu w badaniach obrazowych, a także wykluczeniu innych przyczyn stłuszczenia wątroby. Biopsja wątroby powinna być wykonywana tylko u wybranych chorych; prowadzone są badania nad nieinwazyjnymi metodami diagnostycznymi (biochemicznymi i obrazowymi). Podstawowym elementem leczenia NAFLD jest modyfikacja trybu życia (postępowanie dietetyczne, ćwiczenia fizyczne). Leczenie farmakologiczne dzieci jest nadal na etapie badań naukowych.


    Agresywny pacjent. Odstąpienie przez lekarza od wykonywania czynności zawodowych

    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  7. Gastroenterologia Praktyczna 4/2019

    Gastroenterologia Praktyczna 4/2019

    Kierowca z marskością wątroby i encefalopatią – realne zagrożenia w ruchu drogowym

    A driver with liver cirrhosis and encephalopathy – a real threat on the road
    Anatol Panasiuk

    Streszczenie
    Encefalopatia wątrobowa jest zespołem objawów klinicznych towarzyszących marskości wątroby. Osoby z encefalopatią wykazują pogorszenie funkcji poznawczych, zaburzenia pamięci oraz wydłużoną reakcję na bodźce zewnętrzne. Jest to szczególnie niebezpieczne, gdy dotyczy osoby kierującej pojazdem mechanicznym w ruchu drogowym. Chorzy z encefalopatią wątrobową popełniają istotnie więcej błędów w czasie jazdy, częściej łamią przepisy ruchu drogowego, jeżdżą z większą prędkością, wolniej reagują na zagrożenie na drodze, np. pojawienie się pieszego czy rowerzysty. Wolniej reagują na czerwone światło, częściej przekraczają oś jezdni i więcej czasu zajmuje im powrót do prawidłowego toru jazdy. W celu poprawy bezpieczeństwa publicznego na drogach konieczne jest monitorowanie takich chorych i wczesne wykrywanie objawów encefalopatii wątrobowej. Istnieją możliwości leczenia i profilaktyki minimalnej lub objawowej encefalopatii wątrobowej poprzez długotrwałe stosowanie ryfaksyminy alfa, L‑ornityny L‑asparaginianu (LOLA) czy laktulozy, które zmniejszają nasilenie zaburzeń neuropoznawczych.

     

    Powikłania gastroenterologiczne i postępowanie u chorych onkologicznych leczonych inhibitorami punktów kontrolnych układu odpornościowego

    Gastrointestinal side effects resulting from checkpoint inhibitors and their management
    Aleksandra Bołdys, Łukasz Bułdak, Bogusław Okopień

    Streszczenie
    Immunoterapia przeciwciałami monoklonalnymi hamującymi punkty kontrolne limfocytów T i zwiększającymi tym samym odpowiedź układu odpornościowego poprawia rokowanie chorych z zaawansowanymi stadiami choroby nowotworowej (np. rak płuc, czerniak). Terapia ta związana jest jednak z unikalnym wachlarzem działań niepożądanych, w tym z działaniami wchodzącymi w zakres konsultacji gastroenterologicznych. W artykule zaprezentowano mechanizm działania inhibitorów punktów kontroli odpowiedzi immunologicznej oraz ich możliwe działania niepożądane dotyczące przewodu pokarmowego, wątroby i trzustki wraz ze sposobami postępowania w przypadku ich wystąpienia.

     

    Zaburzenia czynnościowe pęcherzyka żółciowego i zwieracza Oddiego

    Marek Hartleb

     

    Diagnostyka endosonograficzna dwóch nietypowych zmian ogniskowych wątroby

    Endosonographic diagnostics of two atypical liver tumors
    Marcin Romańczyk, Magdalena Włoch‑Targońska, Jacek Pająk, Maciej Kajor, Mateusz Chapuła, Alina Chwist, Marek Hartleb

    Streszczenie
    Najczęściej stwierdzanymi w wątrobie zmianami nowotworowymi są ogniska przerzutowe raka znajdującego się w przewodzie pokarmowym lub trzustce oraz pierwotny rak wywodzący się z hepatocytów bądź nabłonka dróg żółciowych. Nienabłonkowe nowotwory należą do rzadszych chorób i nie prezentują typowych cech w kontrastowych badaniach obrazowych. Podstawą rozpoznania jest wtedy celowana biopsja guza. W przypadku guzów zlokalizowanych w lewej części wątroby, zwłaszcza jeśli leżą one podtorebkowo lub w pobliżu dużych naczyń, opcją diagnostyczną jest biopsja z dostępu przezżołądkowego podczas badania endosonograficznego. Przedstawiono rozpoznane tą metodą dwa wyjątkowo rzadko występujące guzy wątroby – przerzut z żołądka nowotworu z rodziny przynaczyniowych komórek nabłonkowatych (PEComa) oraz pierwotnego czerniaka złośliwego wątroby.



    Kamica żółciowa u dzieci i młodzieży

    Cholelithiasis in children and adolescents
    Karol Sienkiewicz, Dariusz M. Lebensztejn

    Streszczenie
    Kamica pęcherzyka żółciowego jest narastającym problemem w populacji pediatrycznej. Mimo wielu znanych czynników ryzyka rozwoju tej choroby w znacznej części przypadków etiologia jest niejasna. W badaniach nad patogenezą kamicy żółciowej coraz większy nacisk kładzie się na podłoże genetyczne. Podstawowym narzędziem w diagnostyce kamicy pęcherzyka żółciowego u dzieci jest badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej, a w kamicy przewodowej – cholangiografia rezonansu magnetycznego. Najskuteczniejszą i najczęściej stosowaną metodą leczenia objawowej kamicy żółciowej jest cholecystektomia laparoskopowa. Leczenie zachowawcze, polegające na stosowaniu preparatów kwasu ursodezoksycholowego, jest ograniczone do wybranych przypadków.

     

    Mnogie zmiany ogniskowe w wątrobie u pacjentki z glikogenozą I a

    Marek Hartleb, Joanna Pilch‑Kowalczyk


    Przekroczenie zakresu udzielonej przez pacjenta zgody na zabieg

    Rafał Patryn, Andrzej Atras



    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  8. Gastroenterologia Praktyczna 3/2019

    Gastroenterologia Praktyczna 3/2019

    Postępowanie z chorymi na niealkoholową stłuszczeniową chorobę wątroby. Zalecenia Polskiej Grupy Ekspertów NAFLD 2019

    prof. dr hab. n. med. Marek Hartleb, dr hab. n. med. Ewa Wunsch, prof. dr hab. n. med. Piotr Milkiewicz, prof. dr hab. n. med. Józef Drzewoski, prof. dr hab. n. med. Magdalena Olszanecka-Glinianowicz, prof. dr hab. n. med. Tomasz Mach, dr hab. n. med. Krzysztof Gutkowski prof. UR, dr hab. n. med. Joanna Raszeja-Wyszomirska, dr hab. n. med. Maciej Jabłkowski, prof. UM w Łodzi, prof. dr hab. n. med. Halina Cichoż-Lach, prof. dr hab. n. med. Ewa Stachowska, prof. dr hab. n. med. Piotr Socha, prof. dr hab. n. med. Bogusław Okopień, dr hab. n. med. Marcin Krawczyk, dr hab. n. med. Maciej Kajor, dr hab. n. med. Jarosław Drobnik, prof. dr hab. n. med. Andrzej Lewiński, prof. dr hab. n. med. Maciej Wójcicki, prof. dr hab. n. med. Andrzej Januszewicz, prof. dr hab. n. med. Krzysztof Strojek


    Tofacytynib – nowy lek w terapii wrzodziejącego zapalenia jelit

    Tofacitinib – a new drug in the treatment of ulcerative colitis
    Estera Skudrzyk, Łukasz Bułdak, Aleksandra Bołdys, Grzegorz Machnik, Bogusław Okopień

    Streszczenie
    Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) należy do nieswoistych chorób zapalnych o etiologii autoimmunizacyjnej. W leczeniu WZJG stosuje się preparaty mające na celu zahamowanie procesu zapalnego. Charakteryzują się one szerokim spektrum działania, przez co mogą powodować wiele działań niepożądanych, w związku z czym prowadzi się badania nad celowanymi terapiami nakierowanymi na szlaki wewnątrzkomórkowej transdukcji sygnału zapalnego. Lekiem, który spełnia tę funkcję, jest tofacytynib. Jest on doustnym inhibitorem kinaz janusowych (JAK), modyfikującym ścieżkę sygnałową JAK/STAT i w rezultacie powodującym zmniejszenie oddziaływania na jelito cytokin zapalnych. Badania kliniczne potwierdziły, że tofacytynib może być stosowany w terapii WZJG. W pracy przedstawiono doświadczalne i kliniczne badania oceniające skuteczność leku w indukcji i podtrzymaniu remisji u chorych na WZJG.

     

    Krwawienie jelitowe u pacjenta z implantowanym systemem wspomagającym pracę lewej komory serca (LVAD)

    Intestinal bleeding in a patient with implanted left ventricular assist device (LVAD)
    Maciej Sokołowski, Ewa Nowakowska Duława, Marek Hartleb

    Streszczenie
    Zastosowanie urządzeń typu LVAD (left ventricular assist device) jest w kardiologii nową metodą terapeutyczną, która znacząco poprawiła wyniki leczenia chorych z zaawansowaną niewydolnością serca. Użycie tego typu systemów wiąże się z powikłaniami, wśród których istotne miejsce zajmują krwawienia z przewodu pokarmowego. Najważniejszymi czynnikami patofizjologicznymi krwawienia są nabyty zespół von Willebranda, malformacje tętniczo żylne tworzące się głównie w dwunastnicy i jelicie czczym oraz terapia przeciwpłytkowa i przeciwkrzepliwa. Wśród leków mających znaczenie we wtórnej prewencji krwawienia wymienia się inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę lub sartany, oktreotyd, danazol i talidomid. Przedstawiono przypadek 67 letniego chorego z nawracającymi krwawieniami z jelita cienkiego po implantacji LVAD.


    Zespół Peutza Jeghersa u dzieci – diagnostyka i postępowanie w świetle aktualnych zaleceń

    Peutz-Jeghers syndrome in children – diagnostics and management in accordance with current recommendations
    Paulina Krawiec, Elżbieta Pac Kożuchowska

    Streszczenie
    Zespół Peutza Jeghersa jest rzadką chorobą, dziedziczoną jako cecha autosomalna dominująca, charakteryzującą się obecnością mnogich polipów hamartomatycznych w przewodzie pokarmowym, plam barwnikowych na skórze i błonach śluzowych (tzw. plam soczewicowatych) oraz predyspozycją do złośliwej transformacji nowotworowej. Częstość występowania zespołu Peutza Jeghersa jest szacowana od 1:25 000 do 1:280 000 żywych urodzeń. Zasadniczym objawem tego zespołu są mnogie polipy hamartomatyczne obecne na całej długości przewodu pokarmowego, najczęściej w jelicie cienkim. U zdecydowanej większości pacjentów występują skórno śluzówkowe zmiany barwnikowe w postaci plam w kolorze od brunatnego do ciemnoniebieskiego, które są zlokalizowane w obrębie czerwieni wargowej, na błonie śluzowej policzków i dziąseł, na powiekach i w okolicy okołooczodołowej. U pacjentów z zespołem Peutza Jeghersa istnieje zwiększone ryzyko nowotworów złośliwych, zarówno w obrębie przewodu pokarmowego, jak i innych narządów oraz układów. Przedstawiono podsumowanie aktualnych doniesień na temat tego zespołu oraz zasady postępowania u pacjentów w wieku rozwojowym w oparciu o aktualne zalecenia.

     

    Endoskopia kapsułkowa w chorobie trzewnej

    Aleksandra Bołdys


    Tajemnica lekarska po nowelizacji ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty

    Rafał Patryn

     

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  9. Gastroenterologia Praktyczna 2/2019

    Gastroenterologia Praktyczna 2/2019

    Ablacja zmian torbielowatych trzustki pod kontrolą endoskopowej ultrasonografii (EUS): aspekty kliniczne i techniczne

    EUSguided pancreatic cyst ablation: a clinical and technical review
    Matthew T. Moyer, Jennifer L. Maranki, John M. DeWitt

    Streszczenie
    Cel pracy.
    Zmiany torbielowate trzustki stanowią narastający problem w ochronie zdrowia, szczególnie w obliczu starzejących się populacji, jak też przy dostępności technik obrazowania wysokiej czułości. Śluzowe zmiany torbielowate trzustki związane są z podwyższonym ryzykiem zachorowania na raka trzustki, który charakteryzuje się wybitnie złym rokowaniem. Z kolei przewidywanie z wysokim prawdopodobieństwem, z której torbieli rozwinie się nowotwór, może stanowić wyzwanie, a chirurgiczna resekcja trzustki obarczona jest istotną śmiertelnością. Celem niniejszego artykułu jest przegląd literatury uzasadniającej słuszność wykonywania ablacji zmian torbielowatych trzustki oraz omówienie wcześniejszych i bieżących badań dotyczących technik i skuteczności tego zabiegu. Zaprezentowane zostaną również wskazania, przeciwwskazania i czynniki związane z optymalną kwalifikacją pacjentów do zabiegu.
    Najnowsze doniesienia.
    Chemoablacja torbielowatych zmian trzustki po kontrolą endoskopowej ultrasonografii była dotychczas wykonywana w przypadku nowotworowych zmian torbielowatych z rożnym skutkiem. Głównym problemem, dotyczącym bezpieczeństwa zabiegu, było ryzyko rozwoju ostrego zapalenia trzustki, wywołanego działaniem alkoholu. Jednakże najnowsze dane sugerują, że ablacja przy zastosowaniu preparatów niezawierających alkoholu jest zarówno bezpieczna, jak i skuteczna.
    Podsumowanie.
    Chemoablacja nowotworowych zmian torbielowatych trzustki pod kontrolą EUS jest obiecującą, minimalnie inwazyjną techniką leczniczą, o wysokim profilu bezpieczeństwa i skuteczności, co sugeruje, że powinna być uwzględniona w algorytmie postępowania terapeutycznego.

     

    Terapia biologiczna pacjentów z nieswoistymi chorobami zapalnymi jelit ze szczególnym uwzględnieniem wedolizumabu

    Biological therapy for patients with inflammatory bowel diseases, with particular emphasis on vedolizumab
    Anita Gąsiorowska

    Streszczenie
    Wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) i chorobę Leśniowskiego‑Crohna (ChLC) zaliczamy do przewlekłych, idiopatycznych chorób zapalnych przewodu pokarmowego. W ostatnich latach możliwości leczenia tych schorzeń znacznie się poprawiły przede wszystkim w związku z wprowadzeniem do leczenia antagonistów TNF‑α. Mimo to nadal poważne wyzwanie stanowią postacie choroby oporne na leczenie. U 20‑30% pacjentów z ChLC i aż u 40% chorych z WZJG stwierdza się brak odpowiedzi na dotychczas prowadzone leczenie biologiczne. Wedolizumab jest selektywną, humanizowaną, monoklonalną immunoglobuliną IgG1 wiążącą się z integryną α4β7. Badania kliniczne wykazały pozytywny efekt leczenia wedolizumabem u dorosłych pacjentów z postacią umiarkowaną do ciężkiej WZJG lub ChLC. Analiza wyników leczenia wedolizumabem u ponad 4000 pacjentów wykazała, że jest ono dobrze tolerowane oraz cechuje się dobrym profilem bezpieczeństwa. Odsetek działań niepożądanych jest zbliżony do obserwowanego u pacjentów otrzymujących placebo. Wedolizumab cechuje się działaniem selektywnym, co warunkuje ukierunkowany mechanizm działania bez zwiększania ryzyka poważnych ogólnoustrojowych zakażeń oportunistycznych.

    Abstract
    Ulcerative colitis (UC) and Crohn’s disease (CD) are chronic, idiopathic inflammatory bowel diseases. Although medical treatment options in these diseases have improved dramatically over recent decades with the introduction of anti‑TNF‑α antibodies, refractory disease still poses a major challenge, with primary non‑response occurring in 20‑30% of CD cases and up to 40% of UC patients. Vedolizumab is a gut‑selective, humanised monoclonal IgG1 antibody targeting α4β1integrin. Clinical studies demonstrated a positive profile of vedolizumab in adult patients with moderate to severe UC active or CD. Integrated safety data from more than 4000 patients treated with vedolizumab demonstrate that long‑term treatment is well tolerated with acceptable safety profile. No major differences in side effects were observed between placebo‑ and vedolizumab‑treated patients. Vedolizumab offers a targeted mechanism of action without increase in the risk of serious systemic opportunistic infections.

     

    Rozpoznawanie i leczenie amyloidozy z punktu widzenia gastroenterologa

    Diagnosis and treatment of amyloidosis from the gastroenterologist’s point of view
    Renata Talar‑Wojnarowska

    Streszczenie
    Amyloidoza cechuje się zróżnicowanym obrazem klinicznym, poza uszkodzeniem serca, nerek i układu nerwowego w 3‑28% przypadków dochodzi do zajęcia wątroby lub przewodu pokarmowego. Jego uszkodzenie może być jedyną manifestacją amyloidozy lub – częściej – jest składową zajęcia kilku narządów w przebiegu amyloidozy układowej. Objawy choroby są spowodowane odkładaniem się złogów amyloidu w przestrzeni pozakomórkowej różnych tkanek, co prowadzi do uszkodzenia zajętych narządów. Najczęstsze objawy amyloidozy układu pokarmowego to utrata masy ciała, przewlekłe biegunki i bole brzucha. Z kolei zajęcie wątroby manifestuje się jej powiększeniem oraz wzrostem aktywności fosfatazy zasadowej we krwi. Rozpoznanie jest ustalane na podstawie badania histopatologicznego z barwieniem czerwienią Kongo, które ujawnia dwójłomność depozytów amyloidowych w świetle spolaryzowanym. Materiałem diagnostycznym może być bioptat podskórnej tkanki tłuszczowej jamy brzusznej lub tkanki pochodzącej z zajętego narządu. Opcjami terapeutycznymi są przeszczep autologicznych krwiotwórczych komórek macierzystych lub chemioterapia skierowana na eliminację klonalnych plazmocytów. Niektórzy chorzy wymagają przeszczepienia zajętych narządów, w tym nerki, serca lub wątroby. Skuteczność leczenia zależy od uzyskania odpowiedzi hematologicznej i narządowej. Rokowanie jest poważne, pogarszają je niedożywienie i równoczesne uszkodzenie kilku narządów, których wydolność warunkuje możliwość zastosowania intensywnego leczenia.

    Abstract
    Amyloidosis is characterized by a heterogenous clinical image; apart from cardiac, renal and neurological injuries the disease in 3‑28% of cases may involve liver or digestive tract. Damage of the gastrointestinal tract may be the only manifestation of amyloidosis, or – more frequently – is a component of the involvement of several organs in systemic amyloidosis. Symptoms develop due to deposition of the amyloid fibril proteins in the extracellular matrix leading to the damage of affected tissues and organs. Clinical symptoms of gastrointestinal amyloidosis include weight loss, chronic diarrhea, and abdominal pain. Hepatomegaly and elevation of alkaline phosphatase are the most common clinical and biochemical findings in liver involvement. Pathologic examination establishes the diagnosis with demonstration of Congo red positive substance with apple green birefringence. Confirmation of the presence of amyloid is obtained after taking the subcutaneous abdominal fat tissue or biopsy of the affected organ. The available therapeutic options are autologous hematopoietic stem cell transplantation or chemotherapy aimed at elimination of clonal plasmocytes. Some patients require a transplant of affected organs, including kidney, heart or liver. Treatment effectiveness of amyloidosis is based on hematological and organ response. The prognosis is serious, it is aggravated by malnutrition and simultaneous damage to several organs whose capacity determines the possibility of intensive treatment.

     

    Niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby – przyczyny, skutki i leczenie

    Nonalcoholic fatty liver disease – causes, consequences and treatment
    Magdalena Olszanecka‑Glinianowicz

    Streszczenie
    Pierwotna postać niealkoholowej stłuszczeniowej choroby wątroby (NAFLD) jest jednym z najczęstszych metabolicznych powikłań otyłości. Ponadto jest ważnym ogniwem patogenezy rozwoju innych metabolicznych powikłań otyłości, takich jak: cukrzyca typu 2, zaburzenia lipidowe, miażdżyca, choroby sercowo‑naczyniowe i zaburzenia hormonalne. U wszystkich otyłych chorych należy przeprowadzić diagnostykę w kierunku NAFLD. U pacjentów z metabolicznymi powikłaniami otyłości stłuszczenie wątroby jest stałym objawem, a ryzyko występowania niealkoholowego stłuszczeniowego zapalenia wątroby (NASH) jest zwiększone. Leczeniem przyczynowym NAFLD, które może spowodować cofnięcie się zmian histopatologicznych w wątrobie przed wystąpieniem marskości, jest leczenie otyłości, a leki hepatoprotekcyjne mają wyłącznie znaczenie pomocnicze.

    Abstract
    The primary form of non‑alcoholic fatty liver disease (NAFLD) is one of the most common metabolic complication of obesity. In addition, it is an important element in the pathogenesis of other metabolic complications of obesity, such as type 2 diabetes, lipid disturbances, atherosclerosis, cardiovascular diseases and hormonal disturbances. All obese patients should be diagnosed towards NAFLD. In patients with metabolic complications of obesity, fatty liver is constant manifestation and the risk of non‑alcoholic steatohepatitis (NASH) is increased. The causal treatment of NAFLD, which may cause regression of the hepatic histopathological alterations before development of cirrhosis, is the treatment of obesity, and hepatoprotective drugs play only auxiliary role.

     

    Lity nowotwór rzekomobrodawkowaty – opis przypadku i rola diagnostyczna endoskopowej ultrasonografii

    Solid pseudopapillary neoplasm – case report and role of endoscopic ultrasound in the diagnosis
    Piotr Dziadkiewicz, Michał Wójcik, Maciej Kajor, Sławomir Mrowiec, Łukasz Liszka, Michał Żorniak

    Streszczenie
    Lity nowotwór rzekomobrodawkowaty trzustki (SPN) należy do rzadkich guzów tego narządu. Po raz pierwszy został opisany w 1959 r. przez Frantza. Występuje głownie u młodych kobiet, sporadycznie u dzieci. Nowotwór ten ma niski potencjał złośliwienia i stosunkowo dobre rokowanie. Prezentujemy przypadek 23‑letniej chorej skarżącej się na bole brzucha, u której w badaniu TK stwierdzono litą zmianę w ogonie trzustki o wymiarach 90 x 85 mm. Przed podjęciem decyzji o leczeniu chirurgicznym pacjentka została zakwalifikowana do badania EUS z biopsją. W materiale biopsyjnym cechy morfologiczne i immunohistochemiczne odpowiadały SPN. U chorej wykonano resekcję guza. Ten sposób leczenia jest szeroko rekomendowany, a zastosowanie EUS z biopsją umożliwia ustalenie rozpoznania w wątpliwych przypadkach.

    Abstract
    Solid pseudopapillary neoplasm (SPN) is a rare pancreatic tumor. It was first described by Frantz in 1959. SPN usually affects young women, rarely children. This tumor has a low malignant potential and a relatively favorable prognosis. We present the case of a 23‑year‑old woman complaining of abdominal pain, in whom computed tomography revealed tumour measuring 90 x 85 mm and localized in the pancreatic tail. Before deciding on surgical treatment the patient was referred to endoscopic ultrasound (EUS) examination with guided biopsy. Morphological and immunohistochemical features were consistent with SPN diagnosis. The tumor has been resected. Resection is widely recommended method of SPN treatment, and EUS with biopsy enables correct diagnosis in uncertain cases.

     

    Zespół Aagenaesa jako rzadka przyczyna cholestazy wewnątrzwątrobowej u dzieci

    Aagenaes syndrome as a rare cause of intrahepatic cholestasis in children
    Tomasz Kania, Dariusz M. Lebensztejn

    Streszczenie
    Zespoł Aagenaesa jest bardzo rzadką chorobą uwarunkowaną genetycznie, objawiającą się cholestazą wewnątrzwątrobową w okresie niemowlęcym oraz występowaniem obrzęków limfatycznych w wieku szkolnym.

    Abstract
    Aagenaes syndrom is an extremely rare genetic disorder, which manifests intrahepatic cholestasis in infants, and lymphoedema in school age children.

     

    Nowoczesne techniki obrazowania guzów wątroby są bezcenne, ale nierzadko potrzebują wsparcia histopatologa

    Marek Hartleb, Karol Ludwik, Joanna Pilch‑Kowalczyk, Jacek Pająk

     

    Regulacje prawne dotyczące czasu pracy lekarza

    Rafał Patryn

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  10. Gastroenterologia Praktyczna 1/2019

    Gastroenterologia Praktyczna 1/2019

    Zastosowanie inhibitorów pompy protonowej a ryzyko niedoboru żelaza: badanie populacyjne z grupą kontrolną

    Tłumaczenie artykułu: Use of proton pump inhibitors and risk of iron deficiency: a population‑based case – control study
    A. Tran‑Duy, N.J. Connell, F.H. Vanmolkot, P.C. Souverein, N.J. de Wit, C.D.A. Stehouwer, A.W. Hoes, F. de Vries, A. de Boer

    Streszczenie
    Podstawy.
    Stany hipochlorhydrii są ważną przyczyną niedoborów żelaza. Związek pomiędzy terapią inhibitorami pompy protonowej (proton pump inhibitor PPI) i niedoborem żelaza (iron deficiency – ID) był od dawna przedmiotem rozważań. Celem badania była ocena ryzyka ID związanego z leczeniem PPI przy użyciu danych zebranych w bazie Clinical Practice Research Datalink (CPRD) w Wielkiej Brytanii.
    Metody.
    Grupę badaną stanowili pacjenci od 19. r.ż. z ID zdiagnozowanym po raz pierwszy w latach 2005‑2016 (n = 26 806). Datę, kiedy po raz pierwszy rozpoznawano u badanych ID, nazwano datą wyrównującą. Każdemu pacjentowi z grupy badanej przyporządkowano dobranego pod względem płci, wieku i ogólnych obciążeń medycznych przedstawiciela grupy kontrolnej. Zdefiniowano i określono skrótem PFU (PPI full user) badanych, którzy stosowali PPI nieprzerwanie w ciągu 1 roku przed datą wyrównującą, a skrótem PLU (PPI limited user) badanych, którzy w sposób nieciągły stosowali PPI w ciągu 1 roku przed datą wyrównującą. Natomiast jako PNU (PPI non-user) określono tych, którzy nie stosowali PPI przed datą wyrównującą. Iloraz szans wystąpienia ID w grupach PFU i PLU w porównaniu z PNU oceniono na podstawie analizy warunkowej regresji logistycznej.
    Wyniki.
    W grupie badanej 2960 stanowili PFU, 6607 PLU, a 17 239 PNU. W grupie kontrolnej 1091 należało do PFU, 5058 do PLU, a 20 657 do PNU. Skorygowany iloraz szans ID w podgrupach PFU i PLU w porównaniu z PNU wynosił odpowiednio 3,60 [95% CI, (3,32‑3,91)] i 1,51 [95% CI, (1,44‑1,58)]. Obserwowano dodatnie zależności związane z czasem stosowania i dawką PPI.
    Wnioski.
    Przewlekłe stosowanie PPI zwiększa ryzyko ID. Lekarze powinni wziąć to pod uwagę, kiedy rozważają korzyści i ryzyko przewlekłego leczenia PPI.

    Komentarz
    Prof. dr hab. n. med. Andrzej Dąbrowski

     

    Sarkopenia w marskości wątroby

    Sarcopenia in liver cirrhosis
    Maciej Miarka, Wiktor Smyk, Joanna Raszeja‑Wyszomirska

    Streszczenie
    Sarkopenia, kojarzona z naturalnym procesem starzenia się organizmu człowieka, jest też częstym powikłaniem marskości wątroby. Zanik tkanki mięśniowej, czyli jej masy, siły i sprawności, postępuje wraz z nasilaniem się niewydolności marskiej wątroby. Sarkopenia zwiększa ryzyko zgonu chorego z przyczyn infekcyjnych oraz wpływa niekorzystnie na przebieg przeszczepienia wątroby, wydłużając czas hospitalizacji oraz zwiększając ryzyko zgonu biorców. Zanik tkanki mięśniowej towarzyszy także zespołowi kruchości, który może stanowić przeciwwskazanie do przeszczepienia wątroby oraz towarzyszy niealkoholowej stłuszczeniowej chorobie wątroby, a nasilenie sarkopenii koreluje z postępem włóknienia narządu. Sarkopenia postępuje nie tylko w okresie oczekiwania na transplantację wątroby, lecz także do końca 1. roku po zabiegu, a dodatkowo może rozwinąć się de novo nawet u 1/4 biorców, wpływając niekorzystnie na wyniki przeszczepienia narządu.
    Słowa kluczowe:
    sarkopenia, marskość wątroby, zespół kruchości, transplantacja wątroby

     

    Wartość testów oddechowych w diagnostyce rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego

    Update of diagnostic value of breath tests in the diagnosis of small intestinal bacterial overgrowth
    Paulina Konrad, Paulina Mikulska, Cezary Chojnacki

    Streszczenie
    Wodorowy i metanowy test oddechowy są powszechnie wykorzystywane w diagnostyce rozrostu bakteryjnego jelita cienkiego, choć istnieją rożne opinie co do ich wartości klinicznej. Rozbieżności te wynikają ze stosowania niejednolitych procedur medycznych oraz rożnych kryteriów oceny wyników. Autorzy przedstawiają ujednolicone wskazania i przeciwskazania do badań oraz aktualnie zalecane kryteria diagnostyczne.
    Słowa kluczowe: SIBO, laktuloza, wodorowe testy oddechowe, dysbakterioza

     

    Gamma‑glutamylotranspeptydaza – diagnostyka różnicowa

    Gamma‑glutamyl transpeptidase (GGTP) – differential diagnosis
    Georges Kamtoh, Artur Lipczyński, Ewa Dutkiewicz, Agnieszka Kamtoh

    Streszczenie
    Gamma‑glutamylotranspeptydaza (GGTP) jest enzymem występującym w wielu narządach, stąd jego zwiększona aktywność we krwi może być odzwierciedleniem wielu chorób, mimo iż w przeważającej części przypadków jest związana ze stanem wątroby. Z tego powodu podwyższona aktywność GGTP powinna być obiektem zainteresowania specjalistów wielu dziedzin. Szczególnym wyzwaniem jest izolowany wzrost aktywności GGTP, który w niektórych przypadkach jest jedynie czynnikiem prognostycznym lub nieszkodliwą konsekwencją zażywanych leków. W algorytmie postępowania należy uwzględniać – oprócz badań biochemicznych – badania obrazowe w celu określenia etiologii i stopnia uszkodzenia wątroby.
    Słowa kluczowe: uszkodzenie wątroby, choroby serca, alkoholizm, izolowany wzrost GGTP

     

    Wrzodziejące zapalenie jelita grubego – punkt widzenia chirurga

    Ulcerative colitis – a surgeon’s point of view
    Sławomir Glinkowski, Daria Marcinkowska

    Streszczenie
    Wczesne rozpoznanie u pacjentów z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego oraz właściwa terapia mogą ograniczyć rozwój zmian oraz zapewnić chorym przez dłuższy czas dobrostan fizyczny oraz psychiczny. W monitorowaniu choroby przydatne są skale, zarówno kliniczne, jak i endoskopowe. Na ich podstawie, w ujednolicony sposób, lekarz może zdecydować o prowadzeniu odpowiedniej farmakoterapii, a w przypadku jej nieskuteczności – o wdrożeniu leczenia operacyjnego. W pracy omówiono najczęściej stosowane skale oceny aktywności choroby i ich przydatność kliniczną z punktu widzenia chirurga.
    Słowa kluczowe: wrzodziejące zapalenie jelita grubego, klasyfikacja, endoskopia, operacje chirurgiczne

     

    Eozynofilowe zapalenie przełyku u dzieci

    Eosinophilic esophagitis in children
    Katarzyna Zdanowicz, Magdalena Kucharska, Natalia Wasilewska, Aleksandra Filimoniuk, Piotr Jakimiec, Urszula Daniluk, Dariusz Lebensztejn

    Streszczenie
    Eozynofilowe zapalenie przełyku jest coraz częściej występującym schorzeniem przewodu pokarmowego, rozpoznawanym na podstawie objawów klinicznych związanych z dysfunkcją przełyku, potwierdzonym badaniem histopatologicznym wycinka błony śluzowej przełyku pobranego w trakcji endoskopii. Rozpoznanie ustalane jest na podstawie obecności w preparacie co najmniej 15 granulocytów kwasochłonnych, ocenianych w dużym polu widzenia. Leczenie może stanowić zarówno postępowanie dietetyczne, jak i inhibitory pompy protonowej oraz steroidy działające miejscowo. W przypadku wystąpienia zwężeń przełyku stosowane jest endoskopowe rozszerzanie. Rozpoznanie, a w konsekwencji leczenie eozynofilowego zapalenia przełyku, istotnie wpływa na jakość życia pacjentów pediatrycznych. Z uwagi na przewlekły charakter schorzenia pacjenci wymagają stałego monitorowania.
    Słowa kluczowe: eozynofilia przełykowa, eozynofilowe zapalenie przełyku, dieta eliminacyjna, inhibitory pompy protonowej, steroidy miejscowe


    Podstawy prawne udzielenia świadczenia zdrowotnego bez zgody pacjenta

    Rafał Patryn

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

Strona korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie oraz dostosowania ich do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Cel, warunki przechowywania lub dostęp do cookies dostępne są w Polityce prywatności. Mogą Państwo dokonać w każdej chwili zmiany ustawień. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności. Zobacz więcej