Dermatologia Praktyczna

dermatologia-praktyczna

Czasopismo oparte na doskonałych artykułach polskich i zagranicznych. Forum dermatologiczne prezentujące praktyczną wiedzę i wykorzystanie najnowszych osiągnięć w dziedzinie dermatologii.

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

  1. Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna Dowiedz się więcej
    Cena: 105,00 zł
  2. Dermatologia Praktyczna 5/2018

    Dermatologia Praktyczna 5/2018

    BIAŁKA RODZINY S100 W DERMATOLOGII. CZĘŚĆ 2. NOWOTWORY SKÓRY

    S100 Family Proteins in dermatology. Part 2. Tumor skin diseases
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Wykazano związki białek rodziny S100 z wieloma chorobami skóry, w tym z niektórymi nowotworami – zarówno na poziomie kancerogenezy, jak i progresji nowotworu. Na podstawie przeglądu piśmiennictwa przedstawiono białka S100 kojarzone z rakiem podstawnokomórkowym, rakiem kolczystokomórkowym, czerniakiem, guzem z komórek ziarnistych oraz ziarniniakiem grzybiastym, a także z innymi, opisywanymi kazuistycznie nowotworami skóry.
    Słowa kluczowe: rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy, czerniak złośliwy, guz z komórek ziarnistych, ziarniniak grzybiasty

     

    ZMIANY OCZNE W WYBRANYCH SCHORZENIACH DERMATOLOGICZNYCH

    Ocular changes in certain skin diseases
    Agnieszka Honisz, Karolina Stanienda-Sokół, Olga Grygierzec, Piotr Kapica, Agata Kłosowicz, Dariusz Dobrowolski, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    W wielu schorzeniach dermatologicznych obserwuje się zajęcie narządu wzroku. Może ono dotyczyć niemal każdej części gałki ocznej. Zarówno w dermatozach infekcyjnych, atopowych, polekowych, ziarniakowych, nowotworowych, jak również w chorobach pęcherzowych i autoimmunologicznych gałka oczna może być zajęta z różną częstością. W niektórych przypadkach powikłania okulistyczne prowadzą do trwałych uszkodzeń wzroku, w tym do ślepoty. Zmiany oczne mogą być spowodowane nagłym zaostrzeniem danej dermatozy, współistniejącymi powikłaniami ogólnoustrojowymi czy też toksycznym działaniem leków stosowanych w dermatologii (prednizon, arechina i jej pochodne). Powszechnie wiadomo, że w wielu dermatozach mogą wystąpić objawy okulistyczne. Zdarza się, że leczona dermatoza nie jest tak poważna jak skojarzone z nią zajęcie gałki ocznej. Celem niniejszego artykułu jest przypomnienie praktykującym dermatologom i okulistom o wielu różnych objawach chorób układowych, które mogą zajmować równocześnie gałkę oczną i skórę. Dobra współpraca lekarzy dermatologów i okulistów na etapie diagnostyki przyczynia się do prawidłowego rozpoznania, co ma wpływ na szybkie włączenie odpowiedniego leczenia, a zatem także na ograniczenie i uniknięcie powikłań oraz skrócenie okresu rekonwalescencji. W artykule przedstawiono kilka wybranych schorzeń dermatologicznych, przy których mogą występować zmiany oczne, często grożące utratą widzenia. Lekarze dermatolodzy w przypadku stwierdzenia opisanej dermatozy powinni rozważyć konsultację przypadku ze specjalistą okulistą celem włączenia adekwatnego leczenia.
    Słowa kluczowe: półpasiec oczny, sarkoidoza, zespół Stevensa - Johnsona, pemfigoid, zespół suchego oka

    SKÓRA W OKRESIE MENOPAUZY – NAJCZĘSTSZE PROBLEMY DERMATOLOGICZNE

    Skin in menopause period – mostly dermatological problems
    Olga Grygierzec, Agnieszka Honisz, Piotr Kapica, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Menopauza, która przypada najczęściej w przedziale wiekowym 45-55 r.ż. i oznacza okres od zakończenia ostatniej miesiączki, podczas którego zachodzą liczne zmiany w organizmie, jest ważnym epizodem w życiu każdej kobiety. Wraz ze stopniowym wygaszaniem czynności jajników dochodzi do spadku stężenia estrogenu oraz progesteronu, co najczęściej skutkuje występowaniem charakterystycznych objawów. Kobiety uskarżają się na uderzenia gorąca, napadowy rumień twarzy, zmiany nastroju, zaburzenia snu, apatię, zmniejszone libido, zwiększony apetyt oraz trudności w koncentracji i skupieniu uwagi. Zmiany w gospodarce hormonalnej okresu menopauzy wpływają również na stan oraz jakość skóry. Dochodzi wówczas do jej ścieńczenia, utraty gęstości i jędrności, co pogłębia już istniejące zmarszczki. Kobiety często zgłaszają dokuczliwą suchość oraz świąd okolic intymnych na skutek znacznej atrofii błony śluzowej związanej ze zmniejszeniem syntezy kolagenu. W poniższym artykule przedstawiono wybrane problemy dermatologiczne, charakterystyczne dla okresu menopauzy
    Słowa kluczowe: menopauza, estrogeny, skóra, problemy dermatologiczne, hormonalna terapia zastępcza

     

    WYBRANE GENODERMATOZY PRZEBIEGAJĄCE ZAWSZE Z ZABURZENIAMI WZROSTU WŁOSÓW

    Selected genodermatoses occurring always with hair growth disorders
    Piotr Kapica, Agnieszka Honisz, Olga Grygierzec, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Genodermatozy to dziedziczne choroby skóry, w których różnorodnym zmianom dermatologicznym może towarzyszyć także zwiększone ryzyko zachorowania na nowotwory złośliwe skóry i narządów wewnętrznych. Etiologia oraz patogeneza części genodermatoz nie zostały w pełni poznane, jednak liczne badania ostatnich lat pozwoliły na dokładne zrozumienie podstaw genetyki, a także procesów molekularnych leżących u podstawy części z nich. Pomimo znacznej niejednorodności, choroby te cechują się także innymi licznymi i nakładającymi się objawami, takimi jak: nadwrażliwość na światło, zmiany neurologiczne, zaburzenia barwnikowe, przedwczesne starzenie oraz występujące w niektórych jednostkach chorobowych charakterystyczne problemy trichologiczne. Nieprawidłowości w obrębie włosów zaczynają się na różnym etapie rozwoju osobniczego człowieka i mają one rozmaitą postać: od przedwczesnego siwienia, nadmiernego owłosienia, znacznych ubytków do nawet całkowitego braku owłosienia skóry głowy i reszty ciała. Wszystkie te objawy są bardzo uciążliwe dla chorych, a w przypadku wielu zaburzeń genetycznych po dzień dzisiejszy brakuje skutecznych metod terapeutycznych, które poprawiałyby stan owłosienia. Postępowanie lekarskie w przypadku wrodzonych genodermatoz wymaga ścisłej współpracy wielu specjalistów. Celem poniższej pracy jest zwrócenie uwagi na wybrane zespoły genetyczne i towarzyszące im problemy trichologiczne, których powiązanie może ułatwić i przyspieszyć ustalenie właściwego rozpoznania klinicznego. Wzajemna współpraca lekarzy różnych specjalności i multidyscyplinarna opieka medyczna są kluczowe dla właściwego postępowania z osobami chorymi.
    Słowa kluczowe:
    genodermatozy, problemy trichologiczne, łysienie, włosy, zespoły genetyczne

     

    ERYTRODERMIA – NAJCZĘSTSZE PRZYCZYNY DERMATOLOGICZNE

    Erythroderma – mostly dermatological problems
    Olga Grygierzec, Agnieszka Honisz, Piotr Kapica, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Erytrodermia, czyli uogólnione zapalenie skóry, to ostry stan zapalny skóry zajmujący powyżej 90% jej powierzchni. Objawia się uogólnionym rumieniem oraz nasilonym złuszczaniem skóry, którym towarzyszą objawy ogólne, takie jak: osłabienie, gorączka, dreszcze, limfadenopatia oraz liczne odchylenia w badaniach laboratoryjnych wynikające z zaburzonego metabolizmu. Choroba ta zależnie od jej przyczyny występuje w różnych grupach wiekowych, jednak najczęściej dotyka osób po 40 r.ż. Jej przebieg i stopień nasilenia zmian jest różny i zależny od przyczyny wystąpienia, lecz bardzo często potencjalnie zagraża ona życiu, dlatego tak ważne jest szybkie i odpowiednie wdrożenie leczenia. Najczęstszymi stanami przebiegającymi z erytrodermią są: łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, osutki polekowe oraz chłoniaki: ziarniniak grzybiasty i zespół Sezary’ego. W poniższym artykule przedstawiono najczęstsze przyczyny dermatologiczne występowania erytrodermii.
    Słowa kluczowe: erytrodermia, uogólnione zapalenie skóry, rumień, złuszczanie, świąd

     

    NANOCZĄSTKI SREBRA JAKO SUBSTANCJA PRZECIWDROBNOUSTROJOWA

    Silver nanoparticles as an antimicrobial substanceSilver nanoparticles as an antimicrobial substance
    Dorota Mehrholz, Wioletta Barańska-Rybak, Roman Janusz Nowicki

    Streszczenie
    Nasilanie się antybiotykooporności wśród bakterii stanowi jeden z głównych problemów zdrowia publicznego na świecie. Obecność infekcji wywołanych wielolekoopornymi szczepami bakteryjnymi powoduje przedłużenie hospitalizacji, wzrost śmiertelności oraz zwiększenie kosztów opieki zdrowotnej. Zbyt mała wrażliwość lub całkowita oporność na dotychczas stosowane antybiotyki stały się przyczyną poszukiwania alternatywnych metod walki z infekcjami bakteryjnymi. Innowacyjną metodą walki z bakteriami chorobotwórczymi jest zastosowanie nanocząstek srebra (AgNPs). Srebro jest dobrze znaną i szeroko stosowaną substancją bakteriobójczą. Metale w skali nano, czyli o wielkości do 100 nm, charakteryzuje większa skuteczność działania ze względu na dużą powierzchnię w stosunku do rozmiaru. Nanocząstki, w przeciwieństwie do konwencjonalnych antybiotyków, nie mają sprecyzowanego celu molekularnego, co może znacznie utrudniać bakteriom wytwarzanie mechanizmów lekooporności. Wykazano, że AgNPs hamują proliferację bakterii oraz mają zdolność niszczenia biofilmu, co więcej utrudniają mechanizm jego formowania.
    Słowa kluczowe: biofilm, cytotoksyczność, infekcje bakteryjne, nanocząstki srebra, substancje przeciwbakteryjne

     

    APEC – ENIGMATYCZNA CHOROBA O JEDNOZNACZNYM OBLICZU

    APEC – an enigmatic disease of an unambiguous countenance
    Anna Jędrowiak, Aleksandra Kobusiewicz, Joanna Krzysiek, Igor Bednarski, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    APEC (Asymmetric Perifl exural Exanthem of Childhood) to rzadka, samoograniczająca się osutka o nieznanej etiologii, występująca u dzieci. Opisano nieliczne przypadki schorzenia występujące u dorosłych.
    Słowa kluczowe: APEC (Asymmetric Perifl exural Exanthem of Childhood), osutki wieku dziecięcego, asymetryczne osutki

     

    ZASTOSOWANIE KWASU FUSYDOWEGO I JEGO POŁĄCZENIA Z WALERIANEM BETAMETAZONU W DERMATOLOGII – STUDIUM PRZYPADKÓW KLINICZNYCH

    Use of fucidic acid and its combination with bethametasone waleriate in dermatology – clinical case study
    Wioletta Barańska-Rybak

    Streszczenie
    Kwas fusydowy jest stosowany w terapii zakażeń wywoływanych przez bakterie Gram-dodatnie (Staphylococcus aureus oraz Streptococcus pyogenes) od 1962 r. Nowa formuła 2-proc. kwasu fusydowego w połączeniu z 0,1-proc. walerianem betametazonu w postaci kremu lipidowego została stworzona z myślą o pacjentach z wtórnie nadkażonymi zmianami wypryskowymi. W artykule przedstawiono przypadki kliniczne zastosowań kwasu fusydowego w kremie i w maści oraz kwasu fusydowego w połączeniu z walerianem betametazonu w różnych chorobach skóry.
    Słowa kluczowe: kwas fusydowy, infekcje, leczenie

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Jednym z działających szkodliwie czynników fizycznych jest stałe lub okresowo powtarzalne przegrzewanie skóry, w wyniku czego powstają charakterystyczne zmiany erythema abigne. W postępowaniu leczniczym należy zatem wyeliminować czynnik wywołujący chorobę. Ucząc się chorób skóry poznajemy jednostkę, jej odmiany kliniczne i różnicowanie. Pamiętać należy, że nie tylko kiła, świerzb i sarkoidoza naśladują różne jednostki chorobowe, ale także grzybica. W rozpoznaniu rozstrzygające jest badanie mikologiczne.
    Liszaj twardzinowy w anogenitalnej postaci u dziewcząt jest przewlekłą zapalną chorobą o nieznanej etiologii. Występuje najczęściej u dziewczynek w wieku przedpokwitaniowym. Może dotyczyć zewnętrznych narządów płciowych, okolicy krocza i odbytu. Z uwagi na możliwość licznych powikłań wymaga odpowiedniego leczenia. Nałożenie się czynnika genetycznego i czynników środowiskowych w AZS skutkuje wysychaniem skóry, jej pękaniem i możliwością zakażenia patogenami chorobotwórczymi. W takich warunkach często dochodzi do rozwoju wirusów i wytworzenia brodawek pospolitych. W przypadku brodawek pojedynczych proponuje się leczenie miejscowe i/lub działania zabiegowe, w przypadku brodawek rozsianych zaleca się leczenie miejscowe i stymulujące układ odpornościowy.
    Słowa kluczowe: dzieci, rumień cieplny, grzybica skóry gładkiej, liszaj twardzinowy sromu, brodawki wirusowe rozsiane

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  3. Dermatologia Praktyczna 4/2018

    Dermatologia Praktyczna 4/2018

    CHOROBY SKÓRY WYWOŁYWANE PATOGENAMI PRZENOSZONYMI PRZEZ KLESZCZE. CZĘŚĆ 2. RIKETSJE

    Skin diseases caused by pathogens transmitted by ticks. Part 2. Rickettsia
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Kleszcze zasiedlają różne ekosystemy wielu regionów świata. Należą do pasożytów zewnętrznych żywiących się krwią ssaków i ptaków, niekiedy również gadów i płazów. W ich cyklu rozwojowym występują kolejno cztery etapy: jaja, larwy, nimfy oraz osobniki dorosłe. W procesie pobierania krwi od gospodarzy mogą ulegać zakażeniu i w następstwie stać się rezerwuarem patogenu, ale również jego wektorem – wobec bakterii, riketsji, wirusów, pierwotniaków, chlamydii, mykoplazm, a także nicieni. W poprzedniej publikacji dokonano przeglądu aktualnego piśmiennictwa dotyczącego głównych chorób skóry o podłożu bakteryjnym. Niniejsza studium dotyczy roli wektorowej kleszczy w stosunku do riketsji, ze szczególnym uwzględnieniem gorączki plamistej.
    Słowa kluczowe: riketsje, kleszcze, wektory, riketsjozy, gorączka plamista

     

    DYLEMATY TERAPEUTYCZNE W LECZENIU ŁUSZCZYCY OWŁOSIONEJ SKÓRY GŁOWY

    Therapeutic diffi culties of scalp psoriasis
    Marta Samborska, Katarzyna Adamczyk, Dominika Wcisło-Dziadecka, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną chorobą dotykającą ok. 2-3% populacji na całym świecie.
    Owłosiona skóra głowy stanowi jedną z najpowszechniejszych lokalizacji wykwitów chorobowych. W terapii łuszczycy owłosionej skóry głowy stosuje się preparaty zewnętrzne, leczenie systemowe lub połączenie obu tych metod w zależności od nasilenia zmian skórnych. U pacjentów z ciężką lub oporną postacią choroby stosuje się leczenie biologiczne. Odpowiedni dobór terapii zwiększa szansę na sukces terapeutyczny, a tym samym na poprawę jakości życia pacjenta.
    Słowa kluczowe: łuszczyca skóry głowy, dylematy terapeutyczne, jakość życia

    ROLA NADWRAŻLIWOŚCI NA NIKIEL W ETIOPATOGENEZIE PRZEWLEKŁEJ POKRZYWKI

    The role of nickel hypersensitivity in chronic urticaria etiopathogenesis
    Ewa Wygonowska, Agnieszka Owczarczyk-Saczonek, Waldemar Placek

    Streszczenie
    Pokrzywka przewlekła może być prowokowana przez wiele różnych czynników. Niektóre
    badania sugerują, że nadwrażliwość na nikiel może odgrywać znaczącą rolę w tej chorobie.
    W ciągu ostatnich 10 lat przeanalizowano 242 chorych na pokrzywkę przewlekłą diagnozowanych
    w Katedrze i Klinice Dermatologii Miejskiego Szpitala Zespolonego w Olsztynie. Szczególną uwagę zwrócono na rolę testów płatkowych, zwłaszcza na nadwrażliwość na nikiel. Analiza obejmowała – oprócz szczegółowego wywiadu (dotyczącego przyjmowanych leków, chorób współtowarzyszących i możliwych czynników zaostrzających) – szeroki zakres badań laboratoryjnych, testów alergicznych i prób fi zykalnych. U części pacjentów przeprowadzono próby z własną surowicą oraz doustny test z aspiryną. Testy płatkowe przeprowadzone były z 31 alergenami u 206 pacjentów. Do testów wykorzystano standardowy zestaw testów płatkowych – Europejska Seria Podstawowa Seria S-1000. Dodatnie na przynajmniej jeden alergen wyniki testów uzyskano u 104 osób (ok. 50,49%). Najczęstszym alergenem był nikiel: dodatni wynik testu uzyskano u 50 osób (24,5% badanych pacjentów). U 26 osób nie znaleziono innych możliwych czynników sprawczych oprócz dodatnich testów płatkowych. W tym dodatni test na nikiel miało 8 osób. Testy płatkowe, które używane są do wykrywania alergii kontaktowej, mogą być pomocne w poszukiwaniu czynników etiologicznych pokrzywki przewlekłej. Najczęstszym alergenem wśród pacjentów z pokrzywką przewleką jest nikiel.
    Słowa kluczowe: pokrzywka przewlekła, testy płatkowe, nikiel

     

    WYBRANE CHOROBY SKÓRY ZWIĄZANE ZE SPORTEM

    Selected skin diseases related to sport
    Agnieszka Honisz, Olga Grygierzec, Piotr Kapica, Agata Kłosowicz, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Aktywność fizyczna jest częścią naszego życia i formą spędzania wolnego czasu. W związku z rozwojem nowych dyscyplin sportowych wzrasta liczba osób uprawiających sport – zarówno amatorów, jak i zawodowców. Każda z nich niesie ryzyko otarć, skaleczeń czy upadków i mimo pozytywnego wpływu aktywności fi zycznej na nasze ciało i zdrowie może dojść do niekorzystnych skutków ubocznych. U sportowców zdarzają się różnorodne dermatozy będące wynikiem nie tylko urazu, ale także źle dopasowanego stroju czy sprzętu. Często schorzenia skóry, takie jak atopia, uczulenia, mogą ulegać zaostrzeniu w wyniku nadmiernej aktywności fizycznej, co zniechęca chorych do dalszego wysiłku fizycznego.
    Intensywny trening może indukować różne dermatozy, nie tylko o etiologii infekcyjnej, ale także wywoływane przez czynniki środowiskowe czy mechaniczne. U osób aktywnych fizycznie ważna jest higiena oraz pielęgnacja skóry, a także korzystanie z odzieży sportowej, która jest przewiewna, ułatwia regulację temperatury ciała czy odprowadza nadmiar ciepła i wilgoci. Należy jednak pamiętać, że mając problemy skórne, do aktywności fizycznej należy podchodzić z rozsądkiem przez odpowiednie dostosowanie intensywności wysiłku do aktualnego stanu swojego zdrowia. Sport jest bardzo ważnym aspektem zarówno zdrowia fizycznego, jak i psychicznego w związku z uwalnianiem endorfin, czyli hormonów szczęścia obniżających poziom stresu, który także może być jednym z wielu czynników indukujących czy zaostrzających różne dermatozy. W poniższym artykule przedstawiono kilka wybranych dermatoz, które mogą wykazywać związek z sportem.
    Słowa kluczowe:
    podrażnienie, infekcja, czynniki środowiskowe, czynniki mechaniczne, alergia

     

    NA SKRAJU DERMATOLOGII I PSYCHIATRII – O ONYCHOTILLOMANII

    Onychotillomania – a fi ne line between psychiatry and dermatology
    Paulina Szczepanik-Kułak

    Streszczenie
    Onychotillomania, czyli patologiczne skubanie paznokci, po raz pierwszy została opisana w 1934 r. przez Jana Alkiewicza. Obecnie jednak wciąż niewiele wiadomo na temat tego zaburzenia. Z pewnością jest to wynikiem słabego rozpowszechnienia wiedzy na jego temat w społeczeństwie, zwraca się bowiem uwagę na niewielką liczbę opisanych przypadków klinicznych onychotillomanii i wynikające z tego niedoszacowanie stopnia zasięgu choroby. Na podstawie dostępnego piśmiennictwa bez trudu można wyciągnąć wnioski, że onychotillomania należy do grupy chorób z pogranicza dermatologii i psychiatrii. Obecnie opisuje się ją jako zaburzenie nerwicowe dotyczące paznokci, wiążące się ze znacznym samouszkadzaniem płytek paznokciowych zarówno palców rąk i stóp poprzez ich skubanie i odrywanie. Pacjent dokonuje tego przy pomocy rąk własnych lub − co jest częściej wymieniane w dostępnych publikacjach naukowych − urządzeń mechanicznych, takich jak wykałaczki, pilniki, nożyczki, pęsety. Podkreśla się, że onychotillomania stanowi zwykle dość łagodny i niebudzący niepokoju problem estetyczny. Natomiast źródłem niepokoju o stan i rokowanie chorego są zazwyczaj towarzyszące jej zaburzenia psychiatryczne, nieraz zagrażające życiu. Istnieje wówczas potrzeba natychmiastowego skierowania pacjentana specjalistyczne leczenie szpitalne. Bardzo istotne w praktyce lekarza dermatologa jest to, że chorzy często w nieuzasadnionej obawie nie mówią wprost o swoich problemach, ukrywając przyczynę zmian obserwowanych klinicznie. Niejednokrotnie rozpoczynają swoje zmagania z chorobą, odwiedzając gabinet lekarza chorób skóry w celu uzyskania porady, choć doskonale zdają sobie sprawę z odmiennej etiologii swoich problemów. Dlatego szczegółowo przeprowadzony wywiad chorobowy w połączeniu z dokładną analizą histopatologiczną i dermatoskopową – jeśli są wymagane – pozwala na ustalenie prawidłowego rozpoznania oraz dobór odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
    Słowa kluczowe: onychotillomania, choroby paznokci, patologiczne skubanie paznokci, powtarzające się zachowania dotyczące ciała, terapia behawioralna

     

    ZIARNINIAKI TYPU CIAŁA OBCEGO PO MEZOTERAPII – OPIS PRZYPADKU, LECZENIE PLAZMOWYM ŚWIATŁEM FSL

    Kyrle’s disease – a case report
    Joanna Krzysiek, Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Płużańska - Srebrzyńska, Małgorzata Dominiak, Aleksandra Kobusiewicz, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    W przeciągu ostatnich dwóch dekad medycyna estetyczna stała się bardzo popularna. Wzrost liczby wykonywanych zabiegów niesie ze sobą większe ryzyko wystąpienia powikłań miejscowych lub ogólnych. Działanie zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, stosowanie preparatów wysokiej jakości, wiedza o stanie zdrowia pacjenta oraz doświadczenie osoby wykonującej zabieg mogą zminimalizować te niepożądane reakcje. Istotne jest posiadanie umiejętności i wiedzy na temat postępowania w takich sytuacjach. Niniejszy artykuł przedstawia przypadek 54-letniej pacjentki z miejscowym powikłaniem po zastosowaniu mezoterapii leczona niestandardową metodą fototerapii.
    Słowa kluczowe: plazma FSL, powikłania po zabiegach estetycznych, guzki zapalne, fototerapia

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA – PYTANIA I ODPOWIEDZI

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Ziarniniak obrączkowaty jest częstym schorzeniem zapalnym skóry i tkanki podskórnej. Rozpoznanie ustalamy na podstawie obrazu klinicznego. Pacjenci nie wymagają wykonania biopsji. W leczeniu stosowane są najczęściej miejscowe kortykosteroidy i krioterapia. Ziarniniak naczyniowy jest szybko powiększającym się, łagodnym guzem naczyniowym. Zmiana pojawia się nagle i wykazuje tendencję do krwawienia. Metody lecznicze są różne, ale obarczone możliwością powikłań. Alternatywna nieinwazyjna metoda polega na aplikacji imikwimodu. Naczyniaki wczesnodziecięce charakteryzują się proliferacją śródbłonka i gwałtownym poporodowym wzrostem, po którym następuje inwolucja. Są jednak sytuacje, w których istnieją wskazania do ich leczenia. Metod leczniczych jest wiele, ostatnio najczęściej polecana jest terapia propranololem. Wśród malformacji naczyniowych popularne są plamy łososiowe. Nie wymagają one leczenia, a przestaną być widoczne z chwilą osiągnięcia przez dziecko dojrzałości histologicznej skóry.
    Słowa kluczowe: ziarniniak obrączkowaty, ziarniniak naczyniowy, naczyniak wczesnodziecięcy

    PRZEDSTAWIENIE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZAWODOWEJ LEKARZA, CZ. 2

    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  4. Dermatologia Praktyczna 3/2018

    Dermatologia Praktyczna 3/2018

    Choroby skóry wywoływane patogenami przenoszonymi przez kleszcze. Część 1. Bakterie
    Skin diseases caused by pathogens transmitted by ticks. Part 1. Bacteria
    Franciszek Seneczko
    Streszczenie
    Kleszcze są obligatoryjnymi ektopasożytami kręgowców. Zajmują różne siedliska ekologiczne wielu regionów świata. W cyklu rozwojowym kleszczy występują kolejno cztery etapy: jaja, larwy, nimfy oraz osobniki dorosłe – wszystkie odżywiają się krwią, którą pobierają od różnych gospodarzy. W tym procesie mogą ulegać zakażeniu, stanowiąc zarówno rezerwuar zarazka, jak i jego wektor. Spośród organizmów wektorowych kleszcze są stawonogami przekazującymi największą liczbę i różnorodność rozmaitych patogenów zakażających ludzi i zwierzęta; są najczęstszymi wektorami patogenów w Europie. Przedłożona tu publikacja obejmuje przegląd aktualnego piśmiennictwa dotyczącego głównych chorób skóry o podłożu bakteryjnym – w których rozwoju kleszcze odgrywają zasadniczą lub możliwą rolę wektorową – takich jak: borelioza z Lyme, tularemia oraz zakażenia Bartonella spp.: choroba kociego pazura i bakteryjna naczyniakowatość.
    Słowa kluczowe: choroba odkleszczowa, Borrelia burgdorferi, Francisella tularensis, Bartonella henselae, Bartonella quintana

    The amastigote different cytomorphologic featuresseen in cutaneousleishmania
    Mohammed Wael Daboul
    Abstract
    Although the specifi city of the microscopic method by identifying the LD bodies (Leishman-Donovan bodies) within the infected macrophage from the skin lesion was very high, its sensitivity (30%) remains limited. The authors worked on elevating the sensitivity of the microscopic method by not only identifying the LD bodies within the macrophage, but by checking the amastigote appearance in its diff erent cytomorphologies in both the intracellular macrophage and the extracellular fl uid of the infected area. Our data showed that additional 20% sensitivity and more specifi city is gained by the microscopic method making the method more competitive with other procedures and to be considered as the gold standard method for such leishmaniasis diagnosis.
    Key words: amastigote, Leishmania, cutaneous Leishmania

    Komentarz:
    Joanna Krzysiek, Andrzej Kaszuba

    Mupirocyna w nakteryjnych zakażeniach skóry
    Mupirocin in bacterial skin infections
    Roman J. Nowicki, Monika Sikorska
    Streszczenie
    Choroby skóry o podłożu bakteryjnym są jednymi z najczęstszych infekcji bakteryjnych na świecie. Główną terapią tych chorób są antybiotyki do stosowania miejscowego, które powinny charakteryzować się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, niskim ryzykiem indukcji lekooporności oraz niskim ryzykiem reakcji nadwrażliwości. Mupirocyna jest antybiotykiem o silnym działaniem bakteriobójczym w stosunku do gronkowców i paciorkowców, czyli patogenów odpowiedzialnych za rozwój najczęstszych infekcji skórnych. Obecnie mupirocyna jest stosowana na całym świecie do miejscowego leczenia bakteryjnych chorób skóry, głównie liszajca zakaźnego, zapalenia mieszków włosowych, czyraczności i wtórnych infekcji skóry oraz w celu dekolonizacji nosicielstwa gronkowca, w tym opornego na metycylinę S. aureus (MRSA).
    Słowa kluczowe: zakażenia bakteryjne, gronkowiec złocisty, liszajec zakaźny, mupirocyna

    Ryzyko choroby przyzębia u pacjentów z łuszczycą – przegląd piśmiennictwa
    The risk of periodontal disease among patients with psoriasis – systemic review
    Małgorzata Andrzejewska, Anna Surdacka, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Choroba przyzębia (periodontitis) to przewlekła choroba zapalna tkanek utrzymujących ząb w zębodole. Objawia się obrzękiem i krwawieniem dziąseł, obecnością kieszeni patologicznych oraz zanikiem wyrostka zębodołowego. Nieleczona prowadzi do utraty zębów, co znacząco pogarsza jakość życia chorego. Zarówno choroba przyzębia, jak i łuszczyca mają złożoną etiologię, ale udowodniono, że niektóre procesy uczestniczące w patogenezie nakładają się na siebie. Wykazano już powiązanie między chorobą przyzębia a innymi chorobami, dlatego istnieje hipoteza, że również łuszczyca predysponuje do wystąpienia periodontitis. Potwierdzenie tej hipotezy jest istotne ze względu na potrzebę edukowania chorych na łuszczycę pod kątem prawidłowej higieny jamy ustnej, co pozwoli zapobiegać rozwojowi choroby przyzębia i tym samym znacząco polepszy jakość ich życia.Słowa kluczowe: zapalenie przyzębia, utrata zębów, higiena jamy ustnej, łuszczyca

    Co dermatolog powinien wiedzieć o zaburzeniach pozorowanych u dzieci?
    What dermatologist should know about factitious disorders in children?
    Aleksandra Kobusiewicz, Alicja Ograczyk-Piotrowska, Katarzyna Tomaszewska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Anna Jędrowiak, Agnieszka Wojciechowska, Agata Bechtold, Andrzej Kaszuba, Anna Zalewska-Janowska
    Streszczenie
    Zaburzenia pozorowane w dermatologii należą do grupy samouszkodzeń. Istotą tych zaburzeń jest świadome i intencjonalne symulowanie objawów chorobowych przez pacjenta. Celem artykułu jest zaprezentowanie wiedzy na temat zaburzeń pozorowanych u dzieci, ich tła psychologicznego i metod terapeutycznych, które powinny być prowadzone we współpracy z psychiatrami i psychologami. Rola dermatologów jest niezastąpiona w leczeniu pacjentów dotkniętych chorobami z zakresu psychodermatologii.
    Słowa kluczowe: zaburzenia pozorowane, dermatitis artefacta, psychodermatologia, dermatologia dziecięca

    Fatalne konsekwencje przedłużania włosów – opis przypadku łysienia mechanicznego po zabiegach fryzjerskich
    Unfortunate consequences of hair extension – traction alopecia following hairdressing treatment – case report
    Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Adam Srebrzyński, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Anna Żuchowska, Aleksandra Rek, Joanna Krzysiek, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba
    Streszczenie
    Łysienie mechaniczne (traction alopecia – TA) to utrata włosów spowodowana przedłużającym się działaniem siły pociągającej włosy. Dotychczas najczęściej opisywane w kontekście czarnoskórych kobiet ze względu na tradycyjne uczesanie, obecnie dotyczy wszystkich grup etnicznych i społecznych. Łysienie mechaniczne początkowo jest stanem odwracalnym, jednak ostatecznie może doprowadzić do trwałego łysienia bliznowaciejącego, dlatego wcześnie ustalone rozpoznanie jest konieczne do uzyskania odrostu włosów. Prezentujemy przypadek 35-letniej kobiety, u której do łysienia doprowadziły kilkukrotnie powtarzane zabiegi przedłużania włosów.
    Słowa kluczowe: łysienie mechaniczne, łysienie bliznowaciejące, trichoskopia, przeszczep włosów, syntetyczne włosy

    Przedstawienie odpowiedzialności zawodowej lekarza, cz. 1
    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  5. Dermatologia Praktyczna 2/2018

    Dermatologia Praktyczna 2/2018

    Ocena zależności czasu trwania objawu Raynauda i choroby a stężeniem badanych czynników angiogenezy w przebiegu twardziny układowej
    Assessment of the duration of Raynoud phenomen and the disease and the level of angiogenesis markers in patients with systemic sclerosis.
    Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Bożena Dziankowska-Bartkowiak
    Streszczenie
    Twardzina układowa (SSc) jest ogólnoustrojową, przewlekłą, autoimmunologiczną chorobą tkanki łącznej. Charakteryzuje się odchyleniami w badaniach immunologicznych, uogólnionymi zaburzeniami mikrokrążenia oraz postępującym włóknieniem tkanek. Etiopatogeneza SSc nie została jak dotąd dokładnie poznana. Do badania włączono 53 pacjentów z twardziną układową, rozpoznaną na podstawie kryteriów ACR oraz EULAR, u których oznaczono poziom angiogenin w surowicy. Stwierdzono statystycznie istotną korelację pomiędzy wiekiem wystąpienia choroby oraz długością trwania objawu Raynauda a stężeniem angiogenin w surowicy (p < 0,05). Jednakże wskazane są dalsze obserwacje i badania nad zaburzeniami angiogenezy w SSc..
    Słowa kluczowe: twardzina układowa, objaw Raynauda, angiogenezy

    Białka rodziny s100 w dermatologii. Część 1. Nienowotworowe choroby skóry
    S100 family proteins in dermatology. Part 1. Non-tumor skin diseases
    Franciszek Seneczko
    Streszczenie
    Białka S100 stanowią rodzinę wyrażanych w cytoplazmie oraz organellach komórkowych 25 złożonych białek kationowych o wysokiej homologii, zbliżonej budowie pierwszorzędowej, w większości o niskiej masie cząsteczkowej (9-14 kDa) oraz specyficznej ekspresji tkankowej i komórkowej. Dwadzieścia dwa z wymienionych białek jest kodowanych przez 21 genów S100, zlokalizowanych w regionie kompleksu różnicowania naskórka, na długim ramieniu chromosomu 1q21, natomiast pozostałe w chromosomach locus 4p16 (S100P), 5q14 (S100Z), 21q22 (S100B) oraz Xp22 (S100G) – wszystkie podlegają zróżnicowanej ekspresji w różnych typach komórek. Czternaście genów białek S100 znajdujących się w kompleksie różnicowania naskórka na ludzkim chromosomie 1q21.2-q22 koduje 13 spośród ogólnej liczby białek wyrażonych w normalnym lub zmienionym chorobowo naskórku – należą do nich: S100A2, S100A3, S100A4, S100A6, S100A7, S100A8, S100A9, S100A10, S100A11, S100A12, S100A15, S100B oraz S100P – białka te są powiązywane z różnymi chorobami skóry.
    Słowa kluczowe: białka wiążące wapń, białka rodziny S100, kompleks różnicowania naskórka, łuszczyca, atopowe zapalenie skóry

    Genetyczne aspekty łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów
    Genetic aspects of psoriasis and psoriatic arthritis
    Aneta Gruchała, Marta Gawrońska, Katarzyna Galica, Andrzej Kaszuba
    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą chorobą skóry, która dotyka ok. 2-4% populacji. Jej występowanie jest związane z czynnikami środowiskowymi oraz genetycznymi. Obecność tych drugich została wykazana m.in. w badaniach przeprowadzonych na bliźniętach jedno- i dwujajowych. Ponadto zidentyfikowano wiele loci ryzyka, jednak problem aspektów genetycznych łuszczycy okazał się złożony. Opisano przynajmniej 36 wspomnianych loci, w szczególności locus HLA-C, jednak zależności pomiędzy nimi pozostają niejasne.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, etiopatogeneza, MHC, GWAS

    Zmiany skórne w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów
    Cutaneous manifestations of rheumatoid arthritis
    Katarzyna Tomaszewska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kobusiewicz, Katarzyna Galica, Agnieszka Wojciechowska, Magdalena Kręgiel, Andrzej Kaszuba, Anna Zalewska-Janowska
    Streszczenie
    Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) jest przewlekłą układową chorobą tkanki łącznej o podłożu immunologicznym, której mogą towarzyszyć swoiste i nieswoiste zmiany skórne. W artykule omówiono: guzki reumatoidalne, reumatoidalne zapalenie naczyń, reumatoidalne neutrofilowe zapalenie skóry, zaburzenia naczyniowe (objaw Raynauda, sinicę siateczkowatą) oraz neutrofilowe zapalenia skóry (piodermię zgorzelinową, ostrą gorączkową dermatozę neutrofilową, neutrofilowe i palisadowate ziarniniakowe zapalenie naczyń). Zrozumienie skórnych objawów reumatoidalnego zapalenia stawów może pomóc we wczesnym rozpoznaniu, przyczyniając się do szybkiego leczenia.
    Słowa kluczowe: reumatoidalne zapalenie stawów, manifestacje skórne, zmiany skórne swoiste dla RZS, zmiany skórne nieswoiste dla RZS

    Wszawica głowowa
    Pediculosis capitis
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie
    Wszawica głowy jest jedną z najczęstszych chorób pasożytniczych występujących u ludzi. Jest to najczęstsza (po przeziębieniach) choroba dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Bardzo ważne jest, aby jak najwcześniej przerwać cykl rozwojowy wszy oraz zapobiec zmianom chorobowym w organizmie pacjenta i transmisji zakażenia.Słowa kluczowe: dzieci, wszawica głowowa, cykl rozwojowy, leczenie

    Fototoksyczne kontaktowe zapalenie skóry spowodowane owocem limonki
    Lime-induced phytophotodermatitis
    Małgorzata Dominiak, Katarzyna Tomaszewska, Aleksandra Kobusiewicz, Agnieszka Wojciechowska, Andrzej Kaszuba, Ewa Trznadel-Grodzka
    Streszczenie
    Reakcje fototoksyczne i fotoalergiczne spowodowane są skojarzonym działaniem światła i substancji zawartych w roślinach, lekach lub kosmetykach. W okresie letnim zmiany o tym charakterze obserwowane są częściej. Ustalenie rozpoznania świetlnego kontaktowego zapalenia skóry może jednak stanowić wyzwanie ze względu na znaczną różnorodność objawów klinicznych oraz mnogość substancji i gatunków roślin o właściwościach fotouczulających. U osób podróżujących za granicę, poszukując przyczyny choroby, należy uwzględnić szerokie spektrum szkodliwych roślin. W pracy przedstawiono przypadek 24-letniej kobiety, która zgłosiła się do szpitala tuż po powrocie z podróży do Kambodży z powodu zmian skórnych o charakterze brunatnych smug na kończynie dolnej prawej, tułowiu i twarzy. Na podstawie wywiadu i obrazu klinicznego rozpoznano fitofotodermatozę spowodowaną kontaktem z owocem cytrusowym.
    Słowa kluczowe: kontaktowe zapalenie skóry, limonka, reakcja fototoksyczna

    Zespół Blocha-Sulzbergera – nietrzymanie barwnika. Manifestacja kliniczna u noworodka – opis przypadku
    Bloch-Sulzberger syndrome – Incontinentia Pigmenti. The clinical manifestation in a newborn – case report
    Anna Arska-Brot, Anna Bil, Agnieszka Piekarek, Małgorzata Filipowicz
    Streszczenie
    Nietrzymanie barwnika (incontinentia pigmenti – IP, zespół Blocha-Sulzbergera) jest rzadką chorobą należącą do grupy genodermatoz o sposobie dziedziczenia dominującym związanym z chromosomem X. Schorzenie spowodowane jest mutacją w genie IKBKG (dawniej nazywanym genem NEMO). Manifestacją kliniczną choroby są między innymi charakterystyczne i ewoluujące zmiany skórne. IP dotyczy głównie osób płci żeńskiej (95%), u mężczyzn bowiem choroba zwykle jest letalna. Rozpoznanie zespołu Blocha-Sulzbergera wymaga od klinicystów podejścia interdyscyplinarnego ze względu na możliwość zajęcia procesem chorobowym układu nerwowego, narządu wzroku oraz układu kostno-szkieletowego. Z punktu widzenia prognostycznego dla pacjentów z IP istotna szczególnie dla dermatologów wydaje się być znajomość choroby i jej objawów, gdyż zmiany skórne pojawiają się niemal u wszystkich pacjentów z IP, są pierwszą manifestacją choroby, a ich obecność w większości przypadków stwierdza się przed ukończeniem 6. tygodnia życia dziecka. Poniżej przedstawiamy przypadek dziewczynki, u której rozpoznano nietrzymanie barwinka w okresie noworodkowym i z dodatnim wywiadem w kierunku IP u matki dziecka.
    Słowa kluczowe:genodermatozy, dermatozy u noworodków

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą zapalną chorobą skóry polegającą na nadmiernej proliferacji komórek naskórkowych. Może występować w różnych miejscach, np. na powiekach. Taka lokalizacja sprawia nieraz trudności diagnostyczne i lecznicze. Enterowirusowe zapalenie dłoni, stóp i jamy ustnej, popularnie zwane chorobą bostońską, a w żargonie medycznym także „bostonką”, manifestuje się zmianami w jamie ustnej oraz charakterystycznymi wykwitami w obrębie dłoni i stóp. Bywa, że po chorobie dochodzi do onycholizy paznokci, która nie wymaga leczenia. Objaw Dariera można wywołać przy wystąpieniu pokrzywki barwnikowej lub mastocytomy. Spodziewać należy się także zaczerwienienia i obrzęku po potarciu. Trzeba wówczas poinformować rodziców, że w miejscu potarcia w ciągu kilku/kilkunastu godzin może pojawić się pęcherz oraz inne objawy skórne i układowe. Najczęściej w okresie niemowlęctwa przy objawach pełnego zdrowia pojawiają się na skórze drobne guzki koloru czerwono-żółtego lub czerwono-brunatnego. Mogą one stanowić problem diagnostyczny. W celu potwierdzenia rozpoznania w przypadku wystąpienia pokrzywki barwnikowej i żółtakoziarniniakowatości młodzieńczej konieczne jest przeprowadzenie badania histopatologicznego.
    Słowa kluczowe: dzieci, łuszczyca, onycholiza, objaw Dariera, pokrzywka barwnikowa, żółtak młodzieńczy

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  6. Dermatologia Praktyczna 1/2018

    Dermatologia Praktyczna 1/2018

    Rola stresu oraz innych czynników środowiskowych w etiopatogenezie łysienia plackowatego
    The role of stress and other environmental factors in the etiopathogenesis of alopecia areata
    Katarzyna Tabara, Wojciech Bienias, Andrzej Kaszuba
    Streszczenie
    Łysienie plackowate charakteryzuje się niejednolitą utratą włosów ze skóry głowy i innych części ciała. Etiologia łysienia plackowatego nadal nie jest w pełni zrozumiała. Mimo to badania ostatnich lat ukazały szerszy wgląd w patomechanizm łysienia plackowatego i ujawniły, że jest to specyficzna narządowo choroba, wywołana autoimmunologiczną reakcją komórkową. W pracy omówiono rolę stresu i innych czynników środowiskowych w etiopatogenezie łysienia plackowatego. Wiadomo, że stres psychiczny powoduje zaostrzenie różnych chorób skóry, w tym łysienia plackowatego. Sugeruje się, że hiperaktywność osi podwzgórze-przysadka-nadnercza u pacjentów dotkniętych łysieniem plackowatym jest reakcją neuroendokrynną na stres. Niektóre inne czynniki wyzwalające, takie jak infekcje wirusowe, urazy, dieta i hormony, mogą także odgrywać rolę w etiopatogenezie choroby.
    Słowa kluczowe: łysienie plackowate, stres, czynniki środowiskowe

    Pieluszkowe zapalenie skóry z podrażnienia
    Diaper dermatitis from irritation
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Aleksandra Kobusiewicz, Aleksandra Rek, Joanna Krzysiek
    Streszczenie
    Okres niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa to czas, w którym może rozwinąć się pieluszkowe zapalenie skóry. Czynnikiem zagrażającym jest sama pieluszka, dodatkowo istnieją także czynniki zaostrzające. Najczęstszym zapaleniem jest nadkażenie drożdżakowe.
    Słowa kluczowe: dzieci, pieluszkowe, zapalenie skóry, okluzja, drożdżaki

    Obrzęk naczynioruchowy mediowany bradykininą – harakterystyka, etiopatogeneza i leczenie
    Angioedema mediated by bradykinin – characteristic, etiology and treatment
    Anna Żuchowska, Magdalena Kręgiel, Aleksandra Rek, Katarzyna Poznańska-Kurowska, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba
    Streszczenie
    Obrzęk naczynioruchowy to lokalny, niezapalny, ograniczony obrzęk tkanki podskórnej lub podśluzówkowej wynikający ze wzrostu przepuszczalności naczyń krwionośnych zlokalizowanych w głębszych warstwach skóry lub błony śluzowej. Obrzęk naczynioruchowy często występuje jako część obrazu klinicznego pokrzywki, wówczas obecne są zarówno bąble pokrzywkowe będące wynikiem obrzęku górnych warstw skóry, jak i obrzęk naczynioruchowy. Jeśli obrzęk naczynioruchowy nawraca bez występowania bąbli pokrzywkowych, wówczas pacjent powinien być diagnozowany w kierunku obrzęku naczynioruchowego rozumianego jako odrębna jednostka chorobowa. Przyczyną powstawania obrzęku naczynioruchowego w większości przypadków są dwa mediatory – histamina i bradykinina. Zgodnie z zaproponowaną klasyfikacją obrzęku naczynioruchowego wyróżnia się postacie wrodzone będące wynikiem mutacji pojedynczych genów oraz postacie nabyte.
    Słowa kluczowe: obrzęk naczynioruchowy, bradykinina, inhibitor C1, czynnik XII, ACEI

    Ocena efektów leczenia preparatem złożonym zawierającym kalcypotriol i betametazon w miejscowym leczeniu łuszczycy
    Evaluation of the eff ects of treatment with the combined preparation, containing calcipotriol and betamethasone, in local psoriasis
    Katarzyna Feliksik-Skrobich, Anna Malewska-Woźniak, Weronika Pietrenko, Agnieszka Osmola-Mańkowska, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących chorób skóry. Zmiany skórne występują zwykle w widocznych, stygmatyzujących miejscach, co sprawia, że łuszczyca stanowi istotny problem społeczny. Stosowane leczenie miejscowe nie zawsze jest skuteczne. Leki ogólne i leczenie biologiczne z powodu działań niepożądanych, a także kosztów, nie są terapiami pierwszego wyboru. Istotnym wyzwaniem jest zatem znalezienie preparatów miejscowych o wysokiej skuteczności. W artykule przedstawiono wyniki terapii lekiem skojarzonym zawierającym kalcypotriol i betametazon. Stosowanie preparatów złożonych zawierających steryd i analog witaminy D3 podczas leczenia pierwszego rzutu w łagodnej postaci łuszczycy jest zgodne z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, leczenie miejscowe, glikokortykosteroidy, analogi witaminy D3, leczenie skojarzone

    Wybrane choroby płytki paznokciowej
    Selected nail diseases
    Aleksandra Buczek, Dominika Wcisło-Dziadecka, Katarzyna Sierant, Ligia Brzezińska-Wcisło
    Streszczenie
    Paznokieć (łac. unguis, gr. onyx) to jeden z wytworów naskórka pełniący funkcję ochronną oraz pomagający w wykonywaniu precyzyjnych czynności palcami. W jego budowie wyróżniamy kilka struktur: macierz (matrix), łożysko łącznotkankowe, zrogowaciałą płytkę paznokciową otaczającą skórę (paronychium), obrąbek naskórkowy (eponychium) oraz łączące część wolną płytki z łożyskiem hyponychium. Macierz jest miejscem wzrostu płytki paznokciowej, który wynosi ok. 2 mm na miesiąc i jest zależny m.in. od pory roku, wieku, krążenia obwodowego czy stanu odżywienia, przy czym tempo przyrostu paznokci u rąk jest kilkakrotnie większe niż u stóp. Grubość paznokcia to zwykle 0,5-0,7 mm, a sam paznokieć jest zbudowany ze 100-150 warstw korneocytów (zrogowaciałych keratynocytów). Paznokieć jest przepuszczalny dla światła, co bywa przyczyną zjawiska tzw. fotoonycholizy – oddzielania się płytki paznokciowej od łożyska pod wpływem światła, przy równoczesnym zażywaniu niektórych leków, np. doksycykliny. Przepuszczalność paznokcia dla światła skutkuje również tym, iż przez płytkę obserwować można naczynia włosowate zaopatrujące wał paznokciowy, co w medycynie wykorzystywane jest w badaniu kapilaroskopowym (przydatnym w diagnostyce twardziny układowej, pierwotnego i wtórnego objawu Raynauda, a nawet łuszczycy). Główną funkcją paznokci jest ułatwianie wykonywania precyzyjnych czynności, dlatego wady ich kształtu czy budowy mogą powodować u pacjentów spory dyskomfort w życiu codziennym, również ze względu na szpecący dłonie wygląd. Odrost wymaga 6-12 miesięcy dla paznokci rąk i 12-18 miesięcy dla paznokci stóp, dlatego leczenie wymaga cierpliwości ze strony zarówno lekarza, jak i pacjenta. Zaburzenia morfologii paznokci mogą być wrodzone i nabyte [1, 5, 6].
    Słowa kluczowe: zmiany strukturalne paznokci, zmiany zabarwienia paznokci, wady wrodzone rozwoju paznokci

    Pimekrolimus w azs jako nowoczesna opcja terapeutyczna u dzieci poniżej 2. Roku życia – przegląd piśmiennictwa
    Pimecrolimus as a modern optional treatment of atopic dermatitis in children under 2 years of age – literature review
    Paula Mazan, Andrzej Kaszuba, Joanna Narbutt
    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry jest przewlekłą, zapalną i nawrotową chorobą skóry występującą u dzieci i dorosłych. W etiopatogenezie obserwuje się szereg czynników, w tym coraz częściej podkreślaną rolę defektu bariery naskórkowej, który występuje zarówno w skórze zmienionej chorobowo, jak i pozornie zdrowej. Obok terapii reaktywnej, będącej standardem leczenia AZS, coraz chętniej wykorzystuje się koncepcję terapii proaktywnej, polegającej na długoterminowej i niskodawkowej terapii miejscowymi środkami o działaniu przeciwzapalnym (glikokortykosteroidy i inhibitory kalcyneuryny), stosowanej po uzyskaniu remisji. Według najnowszych doniesień miejscowe stosowanie pimekrolimusu jest skuteczną i pozbawioną istotnych działań niepożądanych terapią AZS.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, bariera naskórkowa, terapia proaktywna, miejscowe inhibitory kalcyneuryny, Pimekrolimus

    Epilacja metodą IPL – możliwe działania niepożądane. Opis przypadku
    IPL epilation – possible side effects. A case report
    Aleksandra Kosmala, Ryszard Żaba, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Choroby włosów mają ogromny wpływ na jakość życia człowieka. Problem stanowi zarówno wzmożone wypadanie włosów, jak i nadmierne owłosienie. Na przestrzeni lat stosowano różne sposoby redukcji nadmiernego owłosienia. Obecnie do jednej z najskuteczniejszych metod epilacji zalicza się terapię laserową oraz IPL (Intense Pulsed Light). Terapie te nie są jednak pozbawione działań niepożądanych. Do najczęściej występujących skutków ubocznych należą: zmiany skórne (takie jak rumień, plamica, obrzęk, uszkodzenie ciągłości skóry, tj. pęcherze i strupy), zmiany pigmentacji skóry, bliznowacenie oraz infekcje skóry. Autorzy przedstawiają przypadek 36-letniej pacjentki, u której w wyniku epilacji metodą IPL doszło do poparzeń I/II stopnia.
    Słowa kluczowe: fotoepilacja, terapia intense pulsed light, działania niepożądane

    Pęcherzyca paraneoplastyczna – opis przypadku oraz krótki przegląd piśmiennictwa
    Paraneoplastic pemphigus – case report and short literature review
    Pola Dobrowolska
    Streszczenie
    Wprowadzenie:Pęcherzyca paraneoplastyczna jest bardzo rzadkim, potencjalnie śmiertelnym schorzeniem skóry i błon śluzowych występującym u pacjentów z nowotworem, najczęściej hematologicznym.
    Cel pracy:Przedstawienie trudnego diagnostycznie przypadku pacjenta z polimorficznymi zmianami skórnymi i śluzówkowymi.
    Opis przypadku:Przypadek dotyczy 66-letniego mężczyzny z nowotworem limfoproliferacyjnym w wywiadzie, który zgłosił się na oddział dermatologiczny z powodu zmian nadżerkowych w obrębie jamy ustnej i rozsianych zmian rumieniowo-grudkowych. Zmiany te w badaniu histopatologicznym opisano jako „najbardziej odpowiadające liszajowi płaskiemu”. Po dwóch tygodniach od pierwszej hospitalizacji w badaniu dermatologicznym stwierdzono liczne nowe zmiany o innej morfologii niż uprzednio: rumieniowo-obrzękowe, nadżerkowe i pęcherzowe. Wysunięto podejrzenie pęcherzycy paraneoplastycznej. W trakcie leczenia doustnymi glikokortykosteroidami zmiany skórne ustąpiły. U pacjenta stwierdzono jednak postępującą duszność. Pomimo leczenia pacjent zmarł.
    Wnioski:Przedstawiony przypadek oraz dane z piśmiennictwa wskazują, że diagnostyka pęcherzycy paraneoplastycznej może nastręczać poważne trudności.
    Słowa kluczowe: zespół paraneoplastyczny, polimorficzne zmiany skórne, zmiany skórnośluzówkowe, liszaj płaski, zarostowe zapalenie oskrzelików

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry jest częstą chorobą wieku dziecięcego, dotyczącą około 20% dzieci. To choroba uwarunkowana dziedzicznie, ale wpływ na jej ujawnienie mają czynniki środowiskowe. Dynamika wzrostu zachorowań w krajach uprzemysłowionych jest bardzo duża, dlatego atopowe zapalenie skóry stanowi istotny problem zarówno leczniczy, jak i profilaktyczny. Możemy zatem wpłynąć na kliniczną manifestację, stosując profilaktykę pierwotną. Termin ,,pokrzywka” odnosi się do całej grupy schorzeń, których głównym objawem jest wykwit o charakterze bąbla pokrzywkowego. Wykwitom podstawowym często towarzyszą inne objawy ze strony skóry i tkanki podskórnej oraz narządów wewnętrznych. Pokrzywka jest objawem wielu schorzeń. U dzieci jest ona najczęściej spowodowana współistniejącą infekcją wirusową, która nie wymaga hospitalizacji. Dziecko od pierwszych minut epizodu pokrzywki powinno jednak pozostać pod opieką lekarską przez kilka godzin ze względu na możliwość anafilaksji lub – u dzieci najmłodszych – narastającego obrzęku krtani. Małe dzieci często zapadają na wirusowe infekcje dróg oddechowych. W wielu przypadkach do leczenia włączony jest antybiotyk. Czasami obok objawów infekcji pojawia się pokrzywka. W tym przypadku trudno stwierdzić, co ją wywołało (wirus czy lek?), a w jej leczeniu zaleca się eliminację czynnika sprawczego, należy zatem odstawić antybiotyk. Nie zaleca się podawania antybiotyku z danej grupy również na dalszym etapie leczenia ze względu na możliwość wystąpienia objawów anafilaksji.
    Słowa kluczowe: dzieci, atopowe zapalenie skóry, profilaktyka pierwotna, pokrzywka, objawy towarzyszące, postępowanie

    Nowe prawo unii europejskiej związane z ochroną danych osobowych podczas prowadzenia działalności leczniczej – Rozporządzenie parlamentu europejskiego i rady (UE) 2016/679 Z dnia 27 kwietnia 2016 r.
    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  7. Dermatologia Praktyczna 6/2017

    Dermatologia Praktyczna 6/2017

    Obturacyjny bezdech senny u osób z chorobami skóry
    Obstructive sleep apnea among people with skin diseases
    Franciszek Seneczko
    Streszczenie
    Zaburzenia snu wpływają negatywnie na wszystkie układy organizmu – prowadzą do wzrostu zachorowalności na inne choroby, podwyższenia odczuwania bólu, obniżenia jakości życia oraz zwiększają ryzyko śmiertelności. Wyróżnia się ok. 80 typów zaburzeń snu. Spośród nich, poza różnymi postaciami bezsenności (insomnia), do najbardziej rozpowszechnionych form zaburzeń oddychania w czasie snu (sleep disordered breathing) należy obturacyjny bezdech senny (obstructive sleep apnea), określany również jako zespół obturacyjnego bezdechu sennego (obstructive sleep apnea syndrome). Jest to zaburzenie przewlekłe i rozpowszechnione, kojarzone także z wieloma chorobami ogólnymi, również z niektórymi chorobami dermatologicznymi. W pracy omówiono choroby dermatologiczne kojarzone z obturacyjnym bezdechem sennym, najbardziej rozpoznane (łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, czerniak, zespół Sjögrena, sarkoidoza, choroba Behçeta) oraz inne, opisywane kazuistycznie.
    Słowa kluczowe: obturacyjny bezdech senny, zespół metaboliczny, otyłość, dyslipidemia, choroby skóry, łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, czerniak złośliwy, zespół Sjögrena, sarkoidoza, choroba Behçeta

    Różnicowanie ŁZS i AZS wieku niemowlęcego
    The differential diagnosis of seborrheic dermatitis and atopic dermatitis in infancy
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kobusiewicz, Andrzej Kaszuba
    Streszczenie
    Wśród wielu chorób, z jakimi lekarz może mieć do czynienia w praktyce dermatologicznej u dzieci, wymienia się dwie, które często sprawiają trudności diagnostyczne, a w konsekwencji również lecznicze. Choroby te mogą współistnieć w określonym przedziale czasowym. Mowa tu o łojotokowym i atopowym zapaleniu skóry wieku niemowlęcego. Celem artykułu jest przedstawienie zróżnicowania tych dwóch jednostek chorobowych wymagających podobnego leczenia przeciwzapalnego, a w przypadku atopowego zapalenia skóry także właściwej emolientacji.
    Słowa kluczowe: niemowlęta, łojotokowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, różnicowanie

    Rola przewlekłej niewydolności żylnej w rozwoju wyprysku podudzi
    The role of chronic venous insuffi ciency in the development of crural eczema
    Witold Owczarek
    Streszczenie
    Przewlekła niewydolność żylna (PNŻ) oraz wyprysk podudzi będący jej konsekwencją, stanowią istotny problem społeczny. Podstawową przyczyną PNŻ jest nadciśnienie żylne, definiowane jako stan zaburzonego odpływu i zastoju żylnego u pacjenta znajdującego się w pozycji stojącej, wskutek refluksu, zwężenia lub niedrożności żył bądź ich współwystępowania. Nadciśnienie żylne wpływa na rozwój zmian patologicznych zarówno w obrębie żył, jak i tkanek znajdujących się wokół naczyń. Zmiany skórne występujące w przebiegu przewlekłej niewydolności żylnej są spowodowane przede wszystkim trwającym procesem zapalnym. Mikroangiopatia w przebiegu PNŻ jest przyczyną uszkodzenia bariery naskórkowej i czynnikiem podstawowym patogenezy wyprysku podudzi skóry u tej grupy chorych. Leczenie wyprysku podudzi jest niezwykle trudne z uwagi na wzajemnie oddziaływanie nieprawidłowych procesów naczyniowo-zapalnych. Skuteczna terapia powinna obejmować wszystkie elementy patogenezy choroby, tzn.: leczenie nadciśnienia żylnego, poprawę funkcji barierowej skóry oraz leczenie wyprysku podudzi. Z tego powodu poprawa zaburzeń żylnych w przebiegu PNŻ, m.in. poprzez zastosowanie sulodeksydu, może istotnie wpłynąć na przebieg wyprysku podudzi.
    Słowa kluczowe: wyprysk podudzi, przewlekła niewydolność żylna, sulodeksyd

    Zastosowanie refleksyjnej mikroskopii konfokalnej w codziennej praktyce dermatologicznej
    Application of reflectance confocal microscopy in a daily dermatology practice
    Joanna Łudzik, Alexander Witkowski, Adrian Chwojnicki
    Streszczenie
    Nowotwory skóry to najczęściej występujące nowotwory w populacji światowej, o wyraźnej tendencji wzrostowej. Poprawa wczesnej diagnostyki nowotworów skóry jest ważna w populacji polskiej, gdyż zachorowalność odnotowana w większości rejestrów w kraju jest poniżej średniej europejskiej. Nowoczesna technologia obrazowania, jaką jest refleksyjna mikroskopia konfokalna (reflectance confocal microscopy − RCM), stosowana w codziennej praktyce, przyczynia się do poprawy wczesnej diagnostyki nowotworów skóry. Badanie histopatologiczne nadal pozostaje złotym standardem w rozpoznaniu nowotworów skóry, lecz rozpowszechnienie RCM z pewnością doprowadzi do ograniczenia potrzeby wykonywania inwazyjnych i niepotrzebnych biopsji diagnostycznych. Czułość oceny jest wyższa dla doświadczonych użytkowników RCM w porównaniu z nowo wyszkolonymi osobami w odczycie obrazów (91% vs. 84,8%), ale swoistość diagnozy jest zbliżona (80% vs. 77,9%). Na podstawie przedstawionych przypadków – łagodnego rogowacenia liszajowatego i znamienia o cechach atypii – pokazano, że refleksyjna mikroskopia konfokalna jest pomocna w precyzyjnym diagnozowaniu. Pozwala na identyfikację lub wykluczenie proliferacji atypowych melanocytów wokół mieszków włosowych, komórek pagetoidalnych w naskórku oraz innych zmian na granicy skórno-naskórkowej – typowych dla czerniaka. Obserwuje się wyraźne korzyści dla systemu zdrowotnego wynikające ze zmniejszenia obciążenia finansowego, jakie stanowią koszty procedur chirurgicznych i patologicznych. Istotna jest również redukacja przepełnionych list oczekujących na zabiegi dermatochirurgiczne i biopsje zmian oraz – będące ich konsekwencją – ryzyko opóźnionej diagnozy, zwłaszcza w przypadku niejednoznacznych zmian skórnych.
    Słowa kluczowe: znamię, dermoskopia, refleksyjna mikroskopia konfokalna

    Świerzb – wielki naśladowca? Najnowsze doniesienia dotyczące świerzbu oraz opis przypadku
    Scabies – the great imitator? Recent reports on scabies and a case report
    Aleksandra Kosmala, Ryszard Żaba, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Wprowadzenie: Świerzb jest szeroko rozpowszechnioną, zakaźną i upośledzającą codzienne funkcjonowanie chorobą pasożytniczą, która dotyczy wszystkich grup socjoekonomicznych. Zazwyczaj rozpoznanie ustalane jest na podstawie obrazu klinicznego, jednak świerzb może imitować inne choroby dermatologiczne, co znacznie utrudnia ostateczną diagnozę. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie najnowszych danych dotyczących świerzbu oraz prezentacja przypadku infestacji świerzbowcem ludzkim diagnozowanym początkowo jako lymphomatoid papulosis.
    Opis przypadku: Przedstawiono przypadek pacjenta przyjętego do Kliniki Dermatologii w celu diagnostyki rozsianych zmian skórnych o charakterze guzków oraz grudek barwy różowobrązowej, zlokalizowanych na całym ciele, z towarzyszącym intensywnym świądem, nasilającym się nocą. Początkowo podejrzewano lymphomatoid papulosis – pierwotnie skórnego chłoniaka z limfocytów T CD30+. W wyniku szerokiej diagnostyki rozpoznano jednak świerzb guzkowy.
    Wnioski: Mimo że świerzb jest chorobą pasożytniczą znaną od wielu stuleci, z uwagi na swą różnorodność obrazu klinicznego nadal stanowi istotny problem diagnostyczny dla lekarzy, w tym także doświadczonych specjalistów. Poszukiwanie swoistej, czułej i łatwej w wykonaniu metody diagnostycznej choroby powinno być jednym z priorytetów współczesnej dermatologii.
    Słowa kluczowe: świerzb, świąd, lymphomatoid papulosis, guzki

    Zmiany skórne w chorobach tarczycy
    Skin changes in thyroid diseases
    Karolina Olek-Hrab, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Wśród wielu chorób endokrynologicznych na szczególną uwagę z punktu widzenia dermatologicznego zasługują zaburzenia tarczycy. Prawidłowa funkcja tego gruczołu odpowiada za szereg fizjologicznych procesów w organizmie. Zaburzenia tarczycy prowadzą do jej nadczynności lub niedoczynności, a także do zapalenia bądź powstawania nowotworów, co objawia się w postaci określonych zmian obserwowanych na skórze. W niniejszym artykule zostały omówione najczęstsze zmiany skórne towarzyszące wyżej wymienionym chorobom tarczycy. Wydaje się, że prawidłowe postępowanie diagnostyczne może przyczynić się do szybkiego ustalenia rozpoznania, a włączenie odpowiedniego leczenia wpływa na poprawę zarówno problemów endokrynologicznych, jak i dermatologicznych.
    Słowa kluczowe: nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, zapalenie tarczycy, rak tarczycy

    Charakterystyka kliniczna świądu wodnego u pacjentów z nowotworami mieloproliferacyjnymi
    Tłumaczenie artykułu:
    Clinical characteristics of aquagenic pruritus in patients with myeloproliferative neoplasms
    C. Le Gall-Ianotto, E. Brenaut, M. Gouillou, K. Lacut, E. Nowak, A. Tempescul, C. Berthou, V. Ugo, J.L. Carré, L. Misery, J.C. Ianotto
    Tłumaczenie: lek. Joanna Krzysiak
    Sprawozdanie z XI konferencji edukacyjnej „Andrzejki dermatologiczne 2017”
    Zofia Gerlicz-Kowalczuk
    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie
    W pierwszej fazie AZS dominuje suchość skóry, która jest uwarunkowana genetycznym defektem białka filagryny. Na skutek działania czynników środowiskowych suchość ta nasila się, prowadząc do objawiania się choroby w postaci ognisk rumieniowo-złuszczających. Zmianom tym towarzyszy świąd. Właściwa emolientacja prowadzi do zredukowania zmian i ustąpienia objawów. Jeśli zaczerwienienie i szorstkość skóry utrzymują się mimo właściwej pielęgnacji, należy rozważyć rzadką, przewlekłą, zapalno-proliferacyjną chorobę skóry – łupież czerwony mieszkowy, który charakteryzuje się występowaniem dużego złuszczania, z okołomieszkowym stanem zapalnym i rogowaceniem. Ogniska szerzą się obwodowo i stopniowo się zlewają, powodując erytrodermię, z pozostawieniem ,,rezerw” skóry niezmienionej. Dla ustalenia rozpoznania konieczne jest wykonanie biopsji.W 7% przypadków klasycznej postaci świerzbu występują spoiste, czerwonobrunatne albo czerwonofioletowe guzki z nasilonym świądem (tzw. guzki przetrwałe). Nie są one zakaźne i mogą utrzymywać się przez kilka tygodni/miesięcy. Jeśli pomimo leczenia nie widać regresji zmian skórnych, należy zastanowić się, czy pacjent choruje wyłącznie na świerzb. Warto potrzeć jeden wykwit na ciele chorego, by odczytać objaw Dariera. Dodatni objaw Dariera nasuwa podejrzenie pokrzywki barwnikowej. Rozstrzygające jest w tym wypadku badanie histopatologiczne. Nietrzymanie barwnika jest rzadką genodermatozą, w której zmianom skórnym mogą towarzyszyć inne anomalie rozwojowe narządów i układów. Zmiany skórne układają się wzdłuż linii Blaschko. Ujawniają się w życiu płodowym lub w pierwszych tygodniach życia. Mają różnorodny charakter, w zależności od stadium choroby. Zaleca się konsultacje genetyczne oraz badania mające na celu wykrycie anomalii rozwojowych i leczenie miejscowe, które zapobiegnie infekcjom w okresie zapalnym (w stadium pęcherzykowym).Dzieci podlegają obowiązkowym szczepieniom ochronnym zgodnie z kalendarzem szczepień w danym kraju. Odczyn po szczepieniu jest efektem zainicjowanej reakcji układu odpornościowego na podanie szczepionki i jest zazwyczaj spodziewaną reakcją organizmu. Do miejscowych odczynów poszczepiennych należą: bolesny obrzęk i zaczerwienienie w miejscu podania, powiększenie okolicznych węzłów chłonnych, utworzenie się ropnia w miejscu wkłucia. Rzadziej może występować odczynupęcherzowy. W większości odczynów miejscowych wystarcza leczenie objawowe.
    Słowa kluczowe: AZS, łupież czerwony mieszkowy, świerzb, pokrzywka barwnikowa, nietrzymanie barwnika, odczyny poszczepienne

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  8. Dermatologia Praktyczna 5/2017

    Dermatologia Praktyczna 5/2017

    Manifestacje dermatologiczne chorób układu pokarmowego. Część II: Dziedziczne zespoły predysponujące do rozwoju raka jelita grubego
    Cutaneous manifestations of gastrointestinal disease. Part II: The hereditary syndromes which predispose to the development of the colorectal cancer
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    W rozwoju raka jelita grubego istotną rolę odgrywają patologie poprzedzające, które wcześnie rozpoznane mogą być użyteczne w postępowaniu prewencyjnym. Należą do nich dziedziczne zespoły polipowate, zespoły z polipami hamartomatycznymi oraz dziedziczne zespoły niepolipowate. Wszystkie wykazują określone cechy genotypowe i fenotypowe. Do cech fenotypowych zalicza się również objawy skórne, które mogą współwystępować ze zmianami polipowatymi czy nawet nowotworowymi jelita lub je poprzedzać. Wczesne rozpoznanie zmian skórnych może wskazać problem zasadniczy.
    Słowa kluczowe:rodzinna polipowatość gruczolakowata, dziedziczna polipowatość żołądkowo-jelitowa, polipy jelita, rak jelita grubego, zaburzenia hamartomatyczne, zespół Gardnera, zespół Turcota, zespół Peutza-Jeghersa, zespół Cowden, choroba Lhermitte’a-Duclos, zespół Bannayana-Rileya-Ruvalcaby, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a

    Podobieństwo etiopatogenetyczne bielactwa nabytego i łysienia plackowatego. Wspólne perspektywy leczenia inhibitorami kinaz JAK (Janus kinases)
    Etiopathogenetic similarities of vitiligo and alopecia areata. Common perspectives for treatment with JAK kinases inhibitors (Janus kinases)
    Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Tabara, Aleksandra Kobusiewicz, Joanna Krzysiek, Małgorzata Dominiak, Anna Żuchowska, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Bielactwo nabyte (vitiligo) i łysienie plackowate (alopecia areata) są częstymi schorzeniami skóry na tle autoimmunologicznym. Klinicznie bielactwo objawia się miejscowym bądź też uogólnionym odbarwieniem skóry, co odpowiada degradacji melanocytów w warstwie podstawnej naskórka. Łysienie plackowate charakteryzuje się występowaniem dobrze odgraniczonych ognisk pozbawionych włosów, zlokalizowanych głównie na skórze owłosionej głowy, jak również w innych obszarach ciała. Wiele faktów wskazuje na zbliżoną etiopatogenezę tych schorzeń. Obie dermatozy są związane z częstszym współwystępowaniem innych chorób autoimmunologicznych oraz mają wspólne genetyczne czynniki ryzyka. Bielactwo i łysienie plackowate określa się jako choroby IFN-γ zależne. Rozwój terapii ukierunkowanej na ścieżki immunologiczne Th1/IFN-γ może w przyszłości doprowadzić do opracowania skutecznej metody leczniczej obu schorzeń.
    Słowa kluczowe:bielactwo, łysienie plackowate, etiopatogeneza, cytokiny, inhibitory kinaz janusowych, inhibitory JAK

    Rola podłoża w lekach stosowanych w dermatologii
    The role of substrate in drugs used in dermatology
    Monika Sikorska, Roman Nowicki

    Streszczenie
    W dermatologii wśród leków podawanych miejscowo szerokie zastosowanie mają steroidy. Ich właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunosupresyjne wykorzystuje się w terapii takich schorzeń, jak: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca i liszaj płaski. Do produktów medycznych stosowanych w zależności od podłoża należą: maści, kremy, żele, roztwory i szampony. Preparaty te można również podzielić na leki oryginalne i odtwórcze (generyczne). Generyki zawierają tę samą substancję czynną co oryginalne, różnią się jednak m.in. substancjami pomocniczymi, niemającymi wpływu farmakologicznego na leczony organizm. Składniki pomocnicze zwiększają trwałość aktywnych substancji, nadają właściwą postać leku, decydują o cechach fizycznych leku, poprawiają wygląd produktu leczniczego, wpływają na szybkość uwalniania oraz wchłaniania substancji leczniczej (zwiększają biodostępność). Ze względu na zróżnicowany skład substancji pomocniczych leki odtwórcze i oryginalne mogą różnić się trwałością produktów oraz stopniem wchłaniania preparatu.
    Słowa kluczowe:leki miejscowe, podłoża w lekach, steroidy, leki generyczne

    Zastosowanie niebieskiego światła w leczeniu łuszczycy – przegląd piśmiennictwa
    The use of blue light in psoriasis treatment – literature review
    Joanna Narbutt, Igor A. Bednarski, Aleksandra Lesiak

    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą skóry, dotyczącą ok. 2% populacji ogólnej. Nową metodą leczenia łuszczycy o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest fototerapia, wykorzystująca niebieskie światło emitowane przez diody elektroluminescencyjne (light-emitting diode – LED). Wciąż jednak jest mało badań oceniających skuteczność i bezpieczeństwo tej metody leczenia łuszczycy. W artykule podsumowano aktualne badania dotyczące terapii łuszczycy z wykorzystaniem niebieskiego światło emitowanego przez diody elektroluminescencyjne. Uwzględniono badania, w których niebieskie światło zostało wykorzystane w leczeniu tej choroby. Autorzy doszli do wniosku, że stosowanie niebieskiego światła emitowanego przez diody elektroluminescencyjne zmniejsza nasilenie zmian łuszczycowych. Terapia z wykorzystaniem urządzenia emitującego niebieskie światło jest bezpieczna i pozbawiona poważnych działań niepożądanych.
    Słowa kluczowe:łuszczyca, fototerapia, niebieskie światło

    Hidradenitis suppurativa – etiopatogeneza, obraz kliniczny, diagnostyka i leczenie (aktualny stan wiedzy)
    Hidradenitis suppurativa – etiopathogenesis, clinical features, diagnosis and treatment (current knowledge)
    Agnieszka Wojciechowska, Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Ropnie mnogie pach/trądzik odwrócony (hidradenitis suppurativa – HS/acne inversa) to przewlekła, nawracająca, zapalna, ciężka skórna choroba mieszków włosowych, zazwyczaj występująca po okresie dojrzewania jako bolesne, głębokie zmiany zapalne w obszarach lokalizacji gruczołów apokrynowych, najczęściej w okolicach pach, pachwin i okolicy anogenitalnej. Częstość występowania HS w Europie wynosi 1%. Ropnie mnogie pach wiążą się ze schorzeniami współistniejącymi, takimi jak: otyłość, zespół metaboliczny, choroby zapalne jelit, spondyloartropatie. Hidradenitis suppurativa znacząco obniża jakość życia, prowadzi do depresji, stygmatyzacji, niezdolności do pracy, niekorzystnie wpływa na zdrowie seksualne. Uważa się, że patogeneza HS jest oparta na okluzji mieszka włosowego i prowadzi do limfocyto-histiocytarnego zapalenia okołomieszkowego. Terapia HS powinna być oparta na europejskich wytycznych dla hidradenitis suppurativa oraz dowodowym podejściu uwzględniającym wiarygodność i siłę rekomendacji badań. Miejscowo nawracające zmiany mogą być usuwane chirurgicznie, natomiast leczenie farmakologiczne zarówno w monoterapii, jak i skojarzeniu z radykalną resekcją jest bardziej odpowiednie przy rozleglejszych zmianach. Leczenie farmakologiczne może obejmować podawanie antybiotyków (klindamycyny z ryfampicyną, tetracykliny), acytretyny i terapię biologiczną (adalimumab, infliksymab). Leczenie adjuwantowe polega na zwalczaniu bólu, terapii nadkażeń bakteryjnych, redukcji masy ciała i zaprzestaniu palenia.
    Słowa kluczowe:ropnie mnogie pach, trądzik odwrócony, europejskie wytyczne dla HS

    Praktyczne aspekty stosowania klasycznych leków ogólnoustrojowych w łuszczycy
    Systemic treatment of psoriais vulgaris – practical aspects
    Daria Wojtczyk, Marta Wojciechowska-Zdrojowy, Jacek Szepietowski

    Streszczenie
    Cyklosporyna, metotreksat i acytretyna są preparatami często stosowanymi w dermatologii. Leki te pozwalają na osiągnięcie poprawy stanu klinicznego pacjentów z wieloma ciężkimi dermatozami. Na łuszczycę zwykłą cierpi 1-3% populacji, a leczenie tej jednostki chorobowej nadal w wielu przypadkach stanowi wyzwanie terapeutyczne. Przed włączeniem leczenia ogólnoustrojowego konieczna jest prawidłowa kwalifikacja chorych, a następnie uważne monitorowanie terapii. Leczenie cyklosporyną prowadzi się zwykle do 2 lat – nawet mimo dobrej odpowiedzi klinicznej, natomiast długość terapii acytretyną i metotreksatem nie jest ściśle określona. Leki można stosować dopóki przynoszą korzystny efekt i nie występują poważne działania niepożądane.
    Słowa kluczowe:cyklosporyna, metotreksat, acytretyna, terapia systemowa

    Pęcherzyca IgG/IgA o obrazie klinicznym łuszczycy łojotokowej – opis przypadku
    Pemphigus IgG/IgA mimicking seborrheic psoriasis – case report
    Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Agnieszka Wojciechowska, Katarzyna Tomaszewska, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Pęcherzyca to określenie grupy dermatoz pęcherzowych, przyczyną których jest autoimmunizacja wobec desmosomalnych białek strukturalnych naskórka. Reakcje mediowane przeciwciałami IgG prowadzą do pęcherzycy zwykłej lub liściastej. Wyróżnia się również pęcherzycę bujającą, opryszczkowatą, paraneoplastyczną oraz pęcherzycę IgA (typu podrogowej dermatozy krostkowej lub typu śródnaskórkowej dermatozy neutrofilowej). Znacznie rzadziej uwzględniana w klasyfikacjach jest pęcherzyca IgG/IgA. W artykule przedstawiono przypadek 23-letniego mężczyzny hospitalizowanego z podejrzeniem łuszczycy łojotokowej, u którego dzięki badaniom metodami immunofluorescecji bezpośredniej oraz pośredniej, udało się postawić rozpoznanie pęcherzycy IgG/IgA.
    Słowa kluczowe:pęcherzyca IgG/IgA, desmogleina 1, choroby pęcherzowe

    Pemfigoid błon śluzowych, odmiana Brustinga-Perry’ego – opis przypadku
    Mucous membrane pemphigoid, Brusting-Perry variety – case report
    Anna Arska-Brot, Kamila Kaszubiak, Małgorzata Jeziorna

    Streszczenie
    Pemfigoid błon śluzowych (mucous membrane pemphigoid – MMP) to rzadka autoimmunologiczna choroba, często powodująca trudności diagnostyczno-terapeutyczne. Zaliczany jest do grupy podnaskórkowych chorób pęcherzowych, które goją się z pozostawieniem blizn. Występuje głównie u osób starszych, częściej u kobiet. Zmiany dotyczą zazwyczaj błon śluzowych, znacznie rzadziej skóry. W pracy opisano przypadek 78-letniego mężczyzny z rozległym, niegojącym się owrzodzeniem w okolicy czołowo-ciemieniowej skóry owłosionej głowy, u którego na podstawie obrazu klinicznego oraz badań immunofluorescencyjnych ustalono rozpoznanie pemfigoidu bliznowaciejącego, odmiany zlokalizowanej Brustinga-Perry’ego.
    Słowa kluczowe:pemfigoid błon śluzowych, pemfigoid bliznowaciejący, odmiana Brustinga-Perry’ego

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Pierwsze objawy pokrzywki barwnikowej pojawiają się typowo w okresie niemowlęcym i we wczesnym dzieciństwie. U niemowląt i małych dzieci, zwłaszcza poniżej 2-3. roku życia, w obrębie wykwitów może dochodzić do tworzenia się pęcherzy. Przerwanie pokrywy pęcherza, np. wskutek drapania, stanowi wrota zakażenia dla wszechobecnych bakterii, zwłaszcza gronkowca złocistego. Zaburzenia w obrębie którejkolwiek części paznokcia mogą spowodować powstanie charakterystycznych objawów klinicznych. Najczęstszymi przyczynami tych zaburzeń w wieku dziecięcym są powikłania pourazowe. Uraz mechaniczny zwykle dotyczy palucha, ponieważ jest on najbardziej wysunięty. Uraz może być jednorazowy, ale może być również przewlekle powtarzany wskutek noszenia obuwia z czubkami, z odkrytymi palcami lub źle dopasowanego, zwłaszcza w dzieciństwie, gdy stopy rosną. Te małe urazy ostatecznie prowadzą do zaburzenia wzrostu paznokcia, m.in. onychogryfozy (zakrzywienia płytki paznokciowej). Odczyn fototoksyczny jest sumarycznym wynikiem fotouwrażliwienia komórek skóry i jednoczesnego lub następczego działania promieniowania UV. W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględnić oparzenia słoneczne i cieplne, kontaktowe zapalenie skóry, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, fototoksyczne reakcje polekowe, zapalenie tkanki podskórnej oraz infekcje, spośród których najwięcej trudności może budzić liszajec pęcherzowy i wczesna faza półpaśca. W etiopatogenezie AZS istotną rolę odgrywają interakcje między genetycznie uwarunkowanymi zaburzeniami struktury i funkcji bariery naskórkowej, pierwotnej oraz adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej, a także czynnikami infekcyjnymi i środowiskowymi. Dziecko może być obarczone dodatnim wywiadem atopowym, ale nie ma podstaw anatomicznych ani fizjologicznych do ujawnienia się tego defektu genetycznego w okresie noworodkowym. Przy badaniu noworodka należy pamiętać o złuszczaniu fizjologicznym, które jest naturalną konsekwencją zmiany środowiska, w jakim płód przebywał w łonie matki.
    Słowa kluczowe: pokrzywka barwnikowa, odczyn poszczepienny BCG, onychogryfoza, odczyn fototoksyczny, atopowe zapalenie skóry, złuszczanie fizjologiczne noworodków

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  9. Dermatologia Praktyczna 3/2017

    Dermatologia Praktyczna 3/2017

    Dziedziczne neuropatie czuciowe i autonomiczne – patogeneza, klinika i leczenie. Część II: typy II, IV i V
    Hereditary sensory and autonomic neuropathies – pathogenesis, clinic and treatment. Part II: types II, IV and V
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Należące do grupy neuropatii czuciowych i autonomicznych (HSAN) typy II, IV i V wykazują zróżnicowania genetyczne, anatomiczne, fizjologiczne oraz dotyczące obrazów klinicznych. Istotę HSAN2 stanowi głównie upośledzenie funkcji neuronów obwodowych; czuciowych i autonomicznych. Objawy kliniczne rozwijają się w okresie noworodkowym lub we wczesnym dzieciństwie. Również w dzieciństwie ujawnia się HSAN4, ze względu na dominujące objawy zwana także wrodzoną obojętnością na ból z anhydrozą. Z kolei HSAN5, klasyfikowana jako obojętność na ból z częściową anhydrozą, wykazuje objawy kliniczne podobne do występujących w HSAN4, ale o łagodniejszym przebiegu.
    Słowa kluczowe: HSAN2, HSAN4, HSAN5, choroby demielinizacyjne, wrodzona niewrażliwość na ból, nawracające owrzodzenia, czynnik wzrostu nerwów, anhydroza

    Łuszczyca u seniorów: epidemiologia, charakterystyka kliniczna, choroby współistniejące oraz czynniki wyzwalające. Część I
    Psoriasis in the elderly: epidemiology, clinical aspects, comorbidities and trigger factors. Part I
    Anna Żuchowska, Magdalena Kręgiel, Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Srebrzyńska-Płużańska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Łuszczyca u pacjentów w podeszłym wieku stanowi coraz większe wyzwanie dla praktykujących lekarzy. Wraz ze starzeniem się społeczeństwa przybywa osób po 65. roku życia cierpiących z powodu szpecących, okaleczających zmian skórnych w przebiegu łuszczycy. Co więcej, wobec występujących u osób starszych chorób współistniejących oraz stosowanych leków na szczególną uwagę zasługują czynniki wyzwalające, które mogą się przyczynić do zaostrzenia zmian skórnych bądź braku efektu leczenia tej choroby. W artykule dokonano także przeglądu doniesień naukowych na temat łuszczycy u osób starszych.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, osoby starsze, seniorzy

    Rola mikrobiomu skóry w trądziku pospolitym
    The role of the microbiome in acne vulgaris
    Marta Filo-Rogulska, Dominika Wcisło-Dziadecka, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    W ostatnich latach nastąpił rozkwit badań nad drobnoustrojami bytującymi w organizmie człowieka, zwanymi kolektywnie mikrobiomem. Prawidłowa flora bakteryjna człowieka chroni organizm przed kolonizacją florą patogenną, moduluje nabytą i wrodzoną odporność poprzez wpływ na układ immunologiczny, uczestniczy w procesie trawiennym czy w syntezie witamin. Mikroorganizmy bakteryjne i produkty ich przemiany materii pomagają ponadto w utrzymaniu funkcji barierowej skóry. Badanie zarówno całego składu mikrobiomu, jak i genetycznych oraz metabolicznych zależności pomiędzy poszczególnymi mikroorganizmami stało się możliwe dzięki wprowadzeniu nowoczesnych technik biologii molekularnej, takich jak analiza bakteryjnego genu 16S rRNA oraz sekwencjonowanie kompletnych genomów bakteryjnych. Zaburzenia mikrobiomu obserwuje się w wielu chorobach, zatem przywracanie równowagi mikrobiologicznej jako formy terapii jest poddawane obecnie intensywnym badaniom w wielu dziedzinach medycyny. Wśród schorzeń dermatologicznych do tej pory najwięcej uwagi poświęcono atopowemu zapaleniu skóry, co zaowocowało powstaniem nowej grupy emolientów opartych na prebiotykach, których skuteczność znajduje potwierdzenie w badaniach klinicznych. W artykule przedstawiono aktualny stan wiedzy na temat mikrobiomu w kontekście patofizjologii i leczenia chorób skóry ze szczególnym uwzględnieniem trądziku pospolitego. Liczne badania wskazują, że również w przypadku tej choroby terapia ukierunkowana na mikrobiom może dać korzystne efekty przy minimalnych działaniach niepożądanych.
    Słowa kluczowe: mikrobiom, trądzik pospolity, Propionibacterium acnes, metagenomika

    Pokrzywka fizykalna z zimna wyzwaniem nie tylko dla klinicysty
    Cold contact urticaria challenges not only the doctors
    Anna Malewska-Woźniak, Dorota Jenerowicz, Magdalena Czarnecka-Operacz, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Pokrzywka to jedna z najbardziej rozpowszechnionych chorób skóry i częsta przyczyna konsultacji dermatologicznych. Stanowi wyzwanie diagnostyczne dla lekarza klinicysty. Szacuje się, że choruje na nią 8,8-20% populacji, częściej dotyka kobiet niż mężczyzn (3:2). W artykule omówiono możliwości diagnostyczne i terapeutyczne stosowane w pokrzywce. W szczegółowy sposób przedstawiono pokrzywkę fizykalną z zimna na podstawie opisu przypadku klinicznego 23-letniego pacjenta, u którego przy użyciu nowych metod diagnostycznych (Threshold TempTest) wyjaśniono etiologię nagłego pojawienia się obrzęku naczynioruchowego oraz bąbli pokrzywkowych.
    Słowa kluczowe: pokrzywka przewlekła, pokrzywka kontaktowa z zimna, pokrzywka fizykalna, testy prowokacyjne, Threshold TempTest, leczenie, leki antyhistaminowe

    Transformacja ziarniniaka obrączkowatego poddanego zabiegom krioterapii w twardzinę ograniczoną – opis przypadku
    Granuloma annulare transformation into morphea after cryotherapy – case report
    Magdalena Kręgiel, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Anna Żuchowska, Agnieszka Wojciechowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Ziarniniak obrączkowaty jest chorobą występującą u osób w młodym wieku o dotychczas nieustalonej etiologii. Wymienia się następujące przyczyny schorzenia: urazy, promieniowanie UV i infekcje. W artykule przedstawiono przypadek 12-letniego chłopca ze zmianami o charakterze ziarniniaka obrączkowatego, które pod wpływem zastosowanej krioterapii ewoluowały w twardzinę ograniczoną.
    Słowa kluczowe: ziarniniak obrączkowaty, twardzina ograniczona, krioterapia

    Pacjentka z rogowcem punktowym dłoni i stóp Buschke-Fischer-Brauer – opis przypadku
    Patient with punctate palmoplantar keratoderma Buschke-Fischer-Brauer – case report
    Karolina Kozicka, Andrzej Jaworek, Grzegorz Dyduch, Anna Wojas-Pelc

    Streszczenie
    Rogowce dłoni i stóp to grupa rzadkich chorób skóry związanych z zaburzeniami rogowacenia. Można je podzielić na wrodzone i nabyte. Palmoplantar keratoderma typu 1 Buschke-Fischer-Brauer (PPK BFB) należy do genodermatoz dziedziczonych w sposób autosomalny dominujący. Mutacja została zlokalizowana w loci 2 na chromosomach 15q22-15q24 i 8q24.13-8q24-21 i dotyczy genu AAGAB kodującego białko p34. W piśmiennictwie opisano związek rogowca dłoni i stóp z nowotworami, m.in. rakiem sutka, jelita grubego, wątroby, płuc, nerek, prostaty, chłoniakiem, a także rakiem kolczystokomórkowym skóry. W leczeniu ogólnym choroby obok typowych retinoidów stosowana jest też alitretynoina – retinoid o działaniu immunomodulującym i przeciwzapalnym oraz antyproliferacyjnym. W sytuacji gdy nie można zastosować leczenia ogólnego, pozostaje leczenie miejscowe.
    Słowa kluczowe: rogowiec, rogowce punktowe dłoni i stóp, Buschke-Fischer-Brauer, zespół Daviesa-Colleya

    Mastocytoza plamisto-grudkowa – opis przypadku. Obserwacja w kierunku systemowej mastocytozy
    Maculopapular cutaneous mastocytosis – case report. Systemic mastocytosis observation
    Katarzyna Tomaszewska, Joanna Krzysiek, Agnieszka Wojciechowska, Aleksandra Kobusiewicz, Aleksandra Kańtoch, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Mastocytozy są bardzo zróżnicowaną grupą chorób nowotworowych, charakteryzującą się nadmierną proliferacją i nagromadzeniem nieprawidłowych mastocytów w jednym lub wielu narządach. Wyróżnia się mastocytozę skórną i układową. W artykule przedstawiono przypadek 48-letniej pacjentki z rozpoznaną pokrzywką barwnikową, obserwowaną w kierunku mastocytozy układowej.
    Słowa kluczowe: mastocytoza, skórna mastocytoza, komórki tuczne, klasyfikacja, urticaria pigmentosa, opis przypadku

    Zespół Sneddona-Wilkinsona – opis przypadku
    Sneddon-Wilkinson disease – case report
    Aleksandra Kobusiewicz, Katarzyna Tomaszewska, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kańtoch, Małgorzata Dominiak, Anna Jędrowiak, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Zespół Sneddona-Wilkinsona jest bardzo rzadką, przewlekłą i nawracającą dermatozą, charakteryzującą się występowaniem podrogowych jałowych krost, głównie u osób w starszym wieku. Częstość występowania choroby jest znacznie wyższa u kobiet niż u mężczyzn, a jej przyczyny są nieznane. 75-letnia pacjentka została przyjęta do Kliniki Dermatologii z powodu rozległych zmian o charakterze krost o miękkiej i słabo napiętej pokrywie na rumieniowym podłożu, układającym się w obrączkowate i girlandowate kształty. Przedstawiono różnicowanie z innymi jednostkami chorobowymi oraz możliwości terapeutyczne według aktualnej wiedzy. Rokowanie pogarsza współwystępowanie szpiczaka mnogiego i gammapatii IgA. Należy pamiętać o okresowej kontroli proteinogramu.
    Słowa kluczowe: zespół Sneddona-Wilkinsona, podrogowa dermatoza krostkowa, pęcherzyca IgA, AGEP, łuszczyca krostkowa, dapson

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Praktyki dotyczące mycia/kąpieli dzieci są oparte zarówno na tradycji, jak i nawykach kulturowych. Istnieją różne punkty widzenia dotyczące częstotliwości tych zabiegów pielęgnacyjnych. Większość dermatologów zaleca kąpiele co 2-3 dni. Podobne zalecenia zostały wydane przez Polskie Towarzystwo Neonatologiczne. Może to wspólne stanowisko, a następnie odpowiednie działania rodziców zmniejszą tak postępujący rozwój AZS? Dzieci chorujące na AZS wymagają specjalnej dbałości i doboru odpowiednich emolientów. Wśród nich są także emolienty dodawane do kąpieli, pełnią one rolę dodatku. Podstawą leczenia jest stosowanie emolientów na całą powierzchnię skóry w postaci maści, kremów, balsamów itp. Skóra dziecka chorującego na AZS jest wrażliwa na działanie wielu czynników. Jednym z nich jest promieniowanie UV. Osobom o skłonnościach alergicznych, zwłaszcza chorującym na AZS, zaleca się kosmeceutyki zawierające filtry fizyczne w celu ochrony skóry. Półpasiec jest chorobą wieku dojrzałego. U dzieci występuje rzadko, a u niemowląt sporadycznie. Niemniej jednak należy potrafi ć rozpoznać i właściwie leczyć tę ostrą chorobę zakaźną, rozwijającą się wskutek reaktywacji utajonego zakażenia VZV.
    Słowa kluczowe: dzieci, AZS, częstotliwość mycia, dodatki do kąpieli, ochrona UV, półpasiec u niemowląt

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  10. Dermatologia Praktyczna 2/2017

    Dermatologia Praktyczna 2/2017

    Ocena kliniczna wybranych emolientów w pielęgnacji suchej skóry
    Clinical evaluation of selected emollients in dry skin care
    Dorota Karpowicz, Piotr Nowaczyk

    Streszczenie
    Wprowadzenie: Z uwagi na niewielką liczbę dowodów dotyczących skuteczności działania dostępnych na polskim rynku emolientów przeprowadzono badanie porównawcze dwóch wybranych produktów emolientowych (Medicerum Atopical, balsam oraz A-derma Exomega DEFI, krem).
    Cel: Zbadanie skuteczności działania wybranych produktów w zakresie poprawy nawilżania i redukcji TEWL z wykorzystaniem aparatury naukowej przy pojedynczej aplikacji produktów i długotrwałym stosowaniu jednego z produktów. Dodatkowo zebranie danych dotyczących jakości życia i tolerancji produktu w wyniku jego stosowania.
    Materiały i metody: Badanie wykonywano na 30 probantach z klinicznymi objawami suchej skóry. Do pozyskiwania danych stosowano urządzenia analityczne firmy Courage-Khazaka electronic GmbH (Niemcy) i kwestionariusz DLQI. Do analizy statystycznej poszczególnych danych wykorzystywano test t-Studenta, Shapiro-Wilka i Wilcoxona.
    Wyniki: Medicerum Atopical, balsam oraz A-derma Exomega DEFI, krem przyczyniły się do znacznego zwiększenia stopnia nawilżenia naskórka oraz skutecznie chroniły przed nadmierną utratą wody i jego przesuszeniem. Produkt Medicerum Atopical, balsam poprawiał jakość życia osób z suchą skórą i był bardzo dobrze tolerowany przy 2-tygodniowym regularnym stosowaniu.
    Wnioski: Oba badane emolienty mogą być z powodzeniem używane przez osoby z objawami suchej skóry, ze skłonnością do atopii.
    Słowa kluczowe: emolienty, atopowe zapalenie skóry, AZS, nawilżanie, korneometria, TEWL, bariera naskórkowa, DLQI

    Dziedziczne neuropatie czuciowe i autonomiczne – patogeneza, klinika i leczenie. Część I: typy I i III
    Hereditary sensory and autonomic neuropathies – pathogenesis, clinic and treatment. Part I: types I and III
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Należące do grupy chorób wrodzonych dziedziczne neuropatie czuciowe i autonomiczne, zróżnicowane genotypowo i fenotypowo, w różnym stopniu upośledzają funkcje somatosensoryczne – czuciowe i autonomiczne. W następstwie dochodzi do rozwoju wielu schorzeń, z zakresu różnych dziedzin medycyny, w tym dermatologii. Na podstawie markerów genetycznych i wzorów dziedziczenia, zaburzeń anatomicznych i neurofizjologicznych oraz zróżnicowanych objawów klinicznych, w obrębie wymienionych neuropatii wyróżnia się pięć typów (HSAN): I, II, III, IV i V. Spośród nich do najlepiej poznanych należą HSAN1 oraz HSAN3.
    Słowa kluczowe: HSAN, HSAN1, HSAN3, rodzinna dysautonomia, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, niewrażliwość na ból, nawracające owrzodzenia, kompleks Elongator

    Objawy dermatologiczne w nieswoistych chorobach zapalnych jelit
    Dermatological symptoms in inflammatory bowel disease
    Marta Samborska, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Pod terminem nieswoiste choroby zapalne jelit kryją się przede wszystkim wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz choroba Leśniowskiego-Crohna. Do dermatoz współwystępujących z nieswoistymi zapaleniami jelit zalicza się przede wszystkim: piodermię zgorzelinową, rumień guzowaty oraz łuszczycę. Ponadto możliwa jest skórna manifestacja samej choroby Leśniowskiego-Crohna, występuje ona jednak bardzo rzadko. Ze względu na zwiększającą się zachorowalnością na nieswoiste zapalenia jelit oraz częste współistnienie dermatoz z tymi jednostkami chorobowymi bardzo ważne są interdyscyplinarne podejście do pacjenta oraz ścisła współpraca gastroenterologów i dermatologów.
    Słowa kluczowe: wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby dermatologiczne

    Aktualne wytyczne dotyczące chorób przenoszonych drogą płciową. Część II: Choroby bakteryjne oraz grzybicze
    Current guidelines regarding sexually transmitted diseases. Part II: Bacterial and fungal diseases
    Radomir Reszke, Adam Reich

    Streszczenie
    Infekcje przenoszone drogą płciową (sexually transmitted infections – STI) towarzyszą ludzkości od wieków, stanowiąc ważny problem epidemiologiczny u osób zamieszkujących wszystkie kontynenty. Wśród licznych czynników etiologicznych najważniejsze bakterie wywołujące STI to: Chlamydia trachomatis, Mycoplasma genitalium, Neisseria gonorrhoeae, Treponema pallidum, Haemophilus ducreyi oraz Klebsiella granulomatis, natomiast pośród grzybów największe znaczenie ma Candida albicans. W diagnostyce istotną rolę odgrywają dokładnie zebrany wywiad oraz badanie przedmiotowe, zaś rolę wspomagającą – badania mikroskopowe, hodowla, badania immunofluorescencyjne, serologiczne czy amplifikacji kwasów nukleinowych. W leczeniu zakażeń bakteryjnych stosuje się antybiotykoterapię systemową, natomiast w terapii schorzeń wywołanych przez grzyby – miejscowe oraz ogólne leki przeciwgrzybicze. W niniejszym artykule, na podstawie aktualnego piśmiennictwa, dokonano charakterystyki bakteryjnych i grzybiczych schorzeń przenoszonych drogą płciową ze szczególnym uwzględnieniem terapii według aktualnych zaleceń.
    Słowa kluczowe: infekcje przenoszone drogą płciową, leczenie, bakterie, grzyby

    Trądzik różowaty – różne oblicza popularnej dermatozy zapalnej
    Rosacea – the changing faces of a popular disease
    Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Trądzik różowaty (rosacea) jest jedną z częstszych przewlekłych dermatoz zapalnych, występującą przeważnie u młodych kobiet. Zazwyczaj rozpoczyna się od napadowego rumienia twarzy, w późniejszym czasie może się rozwinąć stały rumień z grudkami i krostkami. Przyczyna choroby pozostaje nieznana. Określone czynniki środowiskowe, pokarmy, napoje sprzyjają wystąpieniu zmian lub pogarszają już obecne zmiany. Jest wiele metod terapeutycznych w trądziku różowatym – tradycyjnie stosuje się miejscowe i doustne antybiotyki (doksycyklinę, tetracyklinę, metronidazol), w ostatnich latach pojawiły się również miejscowe preparaty brymonidyny, iwermektyny, podaje się doustną izotretynoinę oraz wykorzystuje metody zabiegowe (najczęściej laseroterapię).
    Słowa kluczowe: trądzik różowaty, izotretynoina, leczenie, laseroterapia

    Mikrobiota w patogenezie stanu zapalnego w atopowym zapaleniu skóry
    Microbiota in the pathogenesis of inflammation in atopic dermatitis
    Mariusz Skrzypczyk, Magdalena Kozłowska, Ewa Trznadel-Grodzka, Joanna Krzysiek, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą dermatozą zapalną przebiegającą z okresami zaostrzeń i remisji, charakteryzującą się występowaniem uporczywego świądu. Zarówno etiologia, jak i patogeneza mają niezwykle złożony charakter. Prewalencja schorzenia, zwłaszcza w populacjach zachodnich wysoko rozwiniętych, stale wzrasta. W Polsce według ostatnich badań AZS występuje u ok. 5% dzieci oraz u 3% populacji ludzi dorosłych. Celem artykułu jest próba przedstawienia podstawowych procesów zapalnych obserwowanych w etiopatogenezie, z uwzględnieniem roli infekcji oraz składników mikrobiotycznych w AZS.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, stan zapalny, mikrobiom, mikrobiota, teoria higieniczna, bioróżnorodność

    Olbrzymi nabyty włókniakorogowiec palców – opis przypadku
    Giant acquired digital fibrokeratoma – case raport
    Dariusz Staszek

    Streszczenie
    Nabyty włókniakorogowiec palców jest łagodnym, pojedynczym guzem zwykle osiągającym rozmiary nieprzekraczające 1 cm. W pracy przedstawiono przypadek 45-letniego mężczyzny z olbrzymim guzem obejmującym palce III i IV lewej stopy.
    Słowa kluczowe: nabyty włókniakorogowiec palców, łagodny guz

    Rak płaskonabłonkowy w przebiegu przewlekłego owrzodzenia na podłożu obumierania tłuszczowatego
    Squamous cell carcinoma arising in necrobiosis lipoidica associated with chronic ulceration
    Joanna Krzysiek, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Katarzyna Tomaszewska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Rak płaskonabłonkowy skóry (squamous cell carcinoma − SCC), nazywany również rakiem kolczystokomórkowym jest nowotworem złośliwym skóry, stanowiącym ok. 20% wszystkich nieczerniakowych nowotworów skóry i powstaje z niekontrolowanego rozrostu keratynocytów. SCC najczęściej rozwija się ze stanów przedrakowych. Udowodnionymi czynnikami ryzyka wystąpienia tego nowotworu są: nadmierna ekspozycja na promieniowanie, miejscowe działanie środków chemicznych oraz lokalne drażnienie skóry czy przewlekłe stany zapalne. Etiopatogeneza transformacji nowotworowej w przewlekłych ranach pozostaje nadal przedmiotem badań. Autorzy przedstawiają przypadek brodawkującego SSC powstałego w przebiegu przewlekłego owrzodzenia na podłożu necrobiosis lipoidica.
    Słowa kluczowe: rak płaskonabłonkowy, obumieranie tłuszczowate, owrzodzenie, transformacja nowotworowa

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Zapalenie tkanki podskórnej z zimna wiąże się z długotrwałą ekspozycją na zimno bez przemrożenia tkanek. Najczęściej dotyka niemowlęta i dzieci do 3. roku życia, występuje na policzkach i brodzie. Zmiany mają charakter czerwononiebieskich lub sinych, obrzękniętych guzków podskórnych. Potówki powstają wskutek wzmożonego pocenia przy jednoczesnym zmniejszeniu lub utrudnieniu odpływu potu. Noworodki i niemowlęta są predysponowane do ich wystąpienia ze względu na niedojrzałość mechanizmów termoregulacyjnych oraz specyfikę zachowań dorosłych. Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest chorobą przewlekłą, nawrotową, przebiegającą z uporczywym świądem, z którym trudno sobie poradzić. W pierwszej fazie choroby wydaje się on czysto fizykalny, później uaktywniają się różne mediatory chemiczne. Leczenie AZS zmierza do ograniczenia stanu zapalnego i przeciwświądowego. Mokre opatrunki są stosowane dodatkowo w terapii atopowego zapalenia skóry. W efekcie wspólnego działania kremów lub maści leczniczych, emolientów i mokrych opatrunków zahamowaniu ulega odpowiedź zapalna i zmniejsza się świąd. Nie należy ich jednak stosować w przypadku nadkażeń skóry.
    Słowa kluczowe: niemowlęta, zapalenie tkanki podskórnej z zimna, potówki, świąd w AZS, mokre opatrunki

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

Strona korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie oraz dostosowania ich do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Cel, warunki przechowywania lub dostęp do cookies dostępne są w Polityce prywatności. Mogą Państwo dokonać w każdej chwili zmiany ustawień. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności. Zobacz więcej