Dermatologia Praktyczna

dermatologia-praktyczna

Czasopismo oparte na doskonałych artykułach polskich i zagranicznych. Forum dermatologiczne prezentujące praktyczną wiedzę i wykorzystanie najnowszych osiągnięć w dziedzinie dermatologii.

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

  1. Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna Dowiedz się więcej
    Cena: 89,00 zł
  2. Dermatologia Praktyczna 2/2022

    Dermatologia Praktyczna 2/2022

    Cynk i choroby skóry. Część 2. Choroby związane z dysregulacją transporterów cynku.

    Zinc and skin diseases. Part 2. Diseases related to the dysregulation of zinc transporters

    Franciszek Seneczko, Michał Seneczko

    Streszczenie

    Utrzymanie komórkowej homeostazy cynku wymaga skomplikowanej regulacji wychwytu, wypływu, dystrybucji i magazynowania. W tych procesach, kontrolowanych na poziomie całego organizmu, tkanek, komórek oraz struktur subkomórkowych, uczestniczą różne białka, w tym metaloproteiny oraz transportery cynku – zwiększające (ZIP) i obniżające (ZnT) poziom cynku w cytozolu. Epidermodysplasia verruciformis jest chorobą o etiopatogenezie wieloczynnikowej – biorą w niej udział: podłoże genetyczne, czynnik zakaźny, czynniki środowiskowe oraz zaburzenia immunologiczne. Elementem etiopatogenezy EV są także nieprawidłowości transporterów cynku z następowymi zaburzeniami homeostazy pierwiastka oraz ich wpływem na enzymy związane z DNA i RNA, czynniki transkrypcyjne, a także na funkcję komórek dendrytycznych.

    Abstract

    Maintaining cellular zinc homeostasis requires complex regulation of uptake, efflux, distribution, and storage. These processes, controlled at the level of the whole organism, tissues, cells and subcellular structures, involve various proteins, including metalloproteins and zinc transporters – increased (ZIP) and lowering (ZnT) the level of zinc in the cytosol. Epidermodysplasia verruciformis is a disease with a multifactorial etiopathogenesis – it involves: genetic beackground, infectious agent, environmental factors and immuniological disorders. An element of the etiopathogenesis of EV are also abnormalities of zinc transporters with subsequent disturbances in the homeostasis of the element and their infl uence on enzymes related to DNA and RNA, transcription factors, and the function of dendritic cells.

    Key words: zinc, zinc transporters, epidermodysplasia verruciformis, human papillomavirus, non-melanoma skin cancers

    Zastosowanie laseroterapii w bielactwie

    The use of laser therapy in vitiligo

    Paulina Szczepanik-Kułak

    Streszczenie

    Bielactwo nabyte (vitiligo) uważa się za idiopatyczną dermatozę ogólnoustrojową, manifestującą się w postaci ognisk odbarwionej skóry, tak zwanych plam bielaczych. Zmiany chorobowe, rozwijające się na skutek utraty lub uszkodzenia funkcji melanocytów, mogą dotyczyć skóry gładkiej i owłosionej głowy, błon śluzowych i aparatu paznokciowego. Zgodnie z obowiązującą klasyfi kacją, istnieją trzy odmienne typy bielactwa: niesegmentalny (najczęstszy), segmentalny i niesklasyfikowany. Etiopatogeneza bielactwa nadal nie została do końca poznana, a rozpoznanie choroby ustala się głównie na podstawie obrazu klinicznego i wywiadu medycznego. Skuteczna terapia bielactwa powinna uwzględniać trzy aspekty: ograniczenie stresu melanocytów, stymulację ich regeneracji, a także regulację odpowiedzi autoimmunologicznej. Wśród obecnie dostępnych metod wyróżnia się: leczenie miejscowe, ogólne, fototerapię, zabiegi chirurgiczne, kosmetyczne, a także laseroterapię. W poniższej pracy przedstawiono zastosowanie różnych typów zabiegów laserowych w terapii bielactwa. Warto podkreślić, że laseroterapia w vitiligo stanowi skuteczną metodę leczenia, a wskazania do jej zastosowania obejmują kilka aspektów, w tym monoterapię repigmentacyjną, metodę dodatkową do wąskospektralnej fototerapii UVB, przygotowanie miejsca biorczego przed przeszczepem i depigmentację.

    Abstract

    Vitiligo is an idiopathic dermatosis that manifests as patches of discolored skin. The lesions, which develop due to loss or damage of melanocyte function, may affect the skin, the scalp, mucous membranes, and nail apparatus. According to the current classification, there are three distinct types of vitiligo: non-segmental (most common), segmental, and unclassified. The etiopathogenesis of vitiligo is still not fully understood, and the diagnosis of the disease is mainly based on clinical picture and medical history. The effective therapy of vitiligo should include three aspects: reduction of melanocyte stress, stimulation of their regeneration, and regulation of autoimmune response. Currently available methods include: topical treatment, general treatment, phototherapy, surgery, cosmetic procedures, and laser therapy. The following paper presents the use of different types of laser treatments in the therapy of vitiligo.

    Słowa kluczowe: laseroterapia, bielactwo, leczenie dermatologiczne

    Key words: laser therapy, vitiligo, dermatological treatment

    Brodawczak naskórkowy leczony laserem CO2

    Epidermal papilloma treated with a CO2 laser

    Adam Borzęcki, Renata Miturska

    Streszczenie

    Brodawczak naskórkowy stanowi jednostkę chorobową często spotykaną w praktyce lekarza dermatologa, natomiast dość rzadko rozpoznawaną w badaniu histopatologicznym. Ukazały się prace dotyczące działań niepożądanych po chirurgicznym usuwaniu zmian brodawczakowatych. Wykwity są zwykle uważane za łagodny proces rozrostowy lub nowotwór niewymagający badania histopatologicznego. Brodawczak często rozpoznawany jest błędnie jako włókniak, brodawka łojotokowa czy wirusowa. Jeżeli zmiany umiejscowione są w okolicy anogenitalnej – jako kłykciny kończyste. Przedstawiamy przypadki, gdzie zastosowano leczenie laserem CO2.

    Abstract

    Epidermal papilloma is a disease often found in the practice of a dermatologist, but quite rarely recognized in histopathological examination. Papers on side eff ects after surgical removal of papilloma lesions have been published. Eruptions are usually considered a benign proliferative process or a tumor that does not require histopathological examination. Papilloma is often misdiagnosed as fibroma, seborrheic or viral wart. If the lesions are located in the anogenital region – as condylomas. We present cases where CO2 laser treatment was used in the therapy.

    Słowa kluczowe: brodawczak naskórkowy, odmiany histopatologiczne, terapia laserem CO2

    Key words: epidermal papilloma, histopathological varieties, CO2 laser therapy

    Kiedy użycie mikroskopu konfokalnego in vivo staje się koniecznością? Rola mikroskopu w diagnostyce różnicowej wczesnych postaci wybranych, złośliwych nowotworów skóry.

    When does the use of an in vivo confocal microscope become a necessity? The role of the microscope in the differential diagnosis of early forms of selected, malignant skin tumors.

    Anna Pogorzelska-Antkowiak

    Streszczenie

    Nowotwory skóry ze względu na wzrastającą w ostatnich latach zachorowalność stanowią poważny problem kliniczny. Do najczęstszych nowotworów skóry zalicza się raka podstawnokomórkowego, raka płaskonabłonkowego (kolczystokomórkowego) i czerniaka. Diagnostyka zmian nowotworowych opiera się na badaniu klinicznym i dermoskopowym, a także mikroskopii konfokalnej in vivo. Mikroskopia konfokalna in vivo jest nowoczesną, nieinwazyjną metodą diagnostyczną, która pozwala z większą dokładnością ustalić ostateczne rozpoznanie. O ile rozpoznanie zaawansowanego raka skóry i czerniaka na ogół nie stanowi problemu i może być postawione przy pomocy dermoskopu, to rozpoznanie zmiany na etapie in situ jest zwykle bardzo trudne. Doświadczenie dermatologa, jego czujność onkologiczna, a także mikroskopia konfokalna wydają się mieć w procesie diagnostycznym kluczowe znaczenie.

    Abstract

    Skin cancers, due to increasing morbidity in recent years pose a significant clinical problem. Basal cell carcinoma, squamous cell carcinoma and melanoma are the most common skin tumors. The diagnosis of skin cancers is based on clinical examination, dermoscopy and reflectance confocal microscopy in vivo. Reflectance confocal microscopy in vivo is a modern, non-invasive diagnostic tool useful in making the final diagnosis. Although in case of advanced skin cancer or melanoma a diagnosis can be established easily, the early stages of tumors are challenging. The experience of a dermatologist, oncological alertness and application of refl ectance confocal microscopy seem to be the most important.

    Słowa kluczowe: czerniak, rak podstawnokomórkowy, rak skóry, mikroskopia konfokalna in vivo

    Key words: melanoma, basal cell carcinoma, skin cancer, reflectance confocal microscopy in vivo

    Wszawica głowowa

    Head lice

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie

    Wszawica głowowa jest chorobą pasożytniczą. Szerzy się przez kontakt bezpośredni, rzadziej – pośredni. Występuje często u dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Objawy związane są z bezpośrednim działaniem toksyn w miejscu wkłucia oraz alergią na składniki zawarte w ślinie owada. W leczeniu stosuje się preparaty zatykające płucotchawki pasożyta. W działaniu profilaktycznym używa się repelentów odstraszających owady.

    Abstract

    Head lice is a parasitic disease. It is spread through direct contact, less often indirect. It is common in preschool and early school-age children. The symptoms are related to the direct action of toxins at the injection site and an allergy to components contained in the insect’s saliva. The treatment uses preparations that clog the parasite’s lungs. In the prophylactic action, insect repellants are used.

    Słowa kluczowe: dzieci, wszawica głowowa, objawy, leczenie

    Key words: children, head lice, symptoms, treatment

    Notalgia paresthetica – dobra odpowiedź na miejscowy, kombinowany preparat ibuprofenu z mentolem

    Notalgia paresthetica – a good response to topical drug combination of ibuprofen and menthol

    Piotr Brzeziński, Andriej Kavenskyy

    Streszczenie

    Notalgia paresthetica jest częstą, choć niedostatecznie rozpoznaną, chorobą charakteryzującą się zlokalizowanym, przewlekłym świądem w górnej części pleców, dotykającą najczęściej kobiety w średnim wieku. Oprócz świądu, pacjenci mogą odczuwać pieczenie lub zimno, mrowienie, drętwienie powierzchniowe, tkliwość i uczucie ciała obcego. Dodatkowo pacjenci często zgłaszają się z przebarwioną skórą w miejscu objawów. Powszechnie przyjmuje się, że notalgia paresthetica jest neuropatią czuciową spowodowaną zmianą i uszkodzeniem tylnych gałęzi nerwów rdzeniowych odcinka piersiowego od T2 do T6. Do tej pory nie znaleziono dobrze zdefiniowanego leczenia, chociaż donoszono o wielu metodach leczenia z różnym powodzeniem, zwykle zapewniających jedynie chwilową ulgę. Przedstawiamy dwie kobiety, odpowiednio w wieku 52 oraz 38 lat, cierpiące na epizodyczny, zlokalizowany świąd środkowej części pleców. Świądowi czasami towarzyszyło mu uczucie „szpilek i igieł”. Pacjentki skarżyły się również na zwiększoną wrażliwość w tej okolicy, szczególnie podczas zakładania ubrań lub ocierania się plecami o łóżko. W badaniu stwierdzono jedno przebarwione ognisko usytuowane przyśrodkowo na kręgosłupie (na wysokości łopatek) (pacjentka nr 1) oraz w okolicy lewej łopatki (pacjentka nr 2). Obydwie pacjentki zgłaszały przeczulicę na lekki dotyk w tej okolicy. W leczeniu zastosowano kombinowany preparat ibuprofenu z mentolem, uzyskując spektakularną poprawę.

    Abstract

    Notalgia paresthetica is a common, although under-recognized condition characterized by localized chronic pruritus in the upper back, most often affecting middle-aged women. Apart from pruritus, patients may present with a burning or cold sensation, tingling, surface numbness, tenderness and foreign body sensation. Additionally, patients often present with hyperpigmented skin at the site of symptoms. It is widely accepted that notalgia paresthetica is a sensory neuropathy caused by alteration and damage to posterior rami of thoracic spinal nerves T2 through T6. To date, no well-defined treatment has been found, although many treatment modalities have been reported with varying success, usually providing only temporary relief. We present two women, aged 52 and 38, respectively, suff ering from episodic localized pruritus of the middle back. The itching was sometimes accompanied by a feeling of “pins and needles”. Patients also complained of increased sensitivity in this area, especially when putting on clothes or rubbing her back against the bed. The examination revealed one discolored focus in the medial area of the spine (at the level of the shoulder blades) (patient No. 1) and in the area of the left shoulder blade (patient No. 2). Both patients reported hyperesthesia to slight touch in this area. In the treatment, a combined preparation of ibuprofen with menthol was used, achieving a spectacular improvement.

    Słowa kluczowe: świąd, notalgia, parestezja, przeczulica

    Key words: pruritus, notalgia, paresthesia, hyperesthesia

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie

    Naczyniak chłonny to ograniczona, wrodzona deformacja układu limfatycznego. Zmiany widoczne są po urodzeniu lub pojawiają się w okresie wczesnego dzieciństwa. Najczęściej są następstwem zaburzonego procesu łączenia się struktur limfatycznych z pozostałymi elementami układu chłonnego lub żylnego. Widoczne na powierzchni mogą jednak towarzyszyć zniekształceniom głębokich naczyń limfatycznych i dlatego wymagają diagnostyki obrazowej CT. Rumień trwały polekowy jest miejscową reakcją na podaż leków. Jest to zmiana pojawiająca się na skórze, zawsze w tym samym miejscu po każdym następnym podaniu leku. Ma charakter plamy, plamy obrzękowej w kolorze najczęściej brunatnym. Należy zaprzestać przyjmowania leku wywołującego. Pamiętać też należy, że plamy na skórze mogą się utrzymywać nawet przez kilka miesięcy. Mięczak zakaźny należy do bardzo rozpowszechnionych infekcji wirusowych. Występuje u pacjentów z uszkodzoną barierą skórno-naskórkową, najczęściej u pacjentów z atopowym zapaleniem skóry. Wykwitami pierwotnymi są perłowoszare kopulaste, ostro odgraniczone guzki wielkości łebka od szpilki z pępkowatym zagłębieniem w obrębie środkowej części. Trudności diagnostyczne mogą sprawiać wykwity z odczynem ziarniniakowym i zwłókniałe. Łuszczyca kropelkowata jest szczególną odmianą łuszczycy, która typowo rozpoczyna się jako następstwo ostrej infekcji paciorkowcowej. Nagły, prawie jednoczasowy wysiew dużej ilości drobnych kropelkowatych grudek pokrytych łuską powinien nasunąć rozpoznanie. Dla potwierdzenia można zdrapać łuskę, co wyzwala punkcikowate krwawienie. Pokrzywka barwnikowa jest najczęstszą postacią mastocytoz skórnych. Może wystąpić w każdym wieku, ale typowo pierwsze objawy pojawiają się w okresie niemowlęcym i wczesnym dzieciństwie. Objaw Dariera naprowadza na rozpoznanie, a dla potwierdzenia należy wykonać badanie histopatologiczne.

    Abstract

    Lymphangioma is a limited, congenital deformity of the lymphatic system. The changes are visible after birth or appear during early childhood. Most often, they are the result of a disturbed process of connecting lymphatic structures with other elements of the lymphatic or venous system. However, visible on the surface, they may accompany deformations of deep lymphatic vessels and therefore require CT imaging diagnostics. Permanent drug-induced erythema is a local reaction to the supply of drugs. This is a change in the skin that always appears in the same place after each injection. It has the character of a spot, swelling, usually brown in color. The inducing drug should be discontinued. It should also be remembered that the spots on the skin may persist for several months. The contagious mollusk is a very common viral infection. It occurs in patients with a damaged skin-epidermal barrier, most often in patients with atopic dermatitis. Primary blooms are pearl-gray domed, sharply delimited nodules the size of a pinhead with an umbilical depression in the middle part. Diagnostic difficulties may be caused by granulomatous and fibrotic erupt. Guttate psoriasis is a particular form of psoriasis that typically begins following an acute streptococcal infection. The sudden, almost simultaneous sowing of a large number of small droplet-like lumps covered with husk should lead to a diagnosis. For confirmation, you can scratch the husk, which triggers a pinpoint bleeding. Pigmented urticaria is the most common form of cutaneous mastocytosis. It can occur at any age, but typically the first symptoms appear in infancy and early childhood. Darier’s symptom leads to a diagnosis and a histopathological examination should be performed to confirm.

    Słowa kluczowe: naczyniak chłonny, rumień trwały polekowy, mięczak zakaźny, łuszczyca kropelkowata, pokrzywka barwnikowa

    Key words: lymphangioma, persistent drug-induced erythema, molluscum contagiosum, guttate psoriasis, pigmentary urticaria

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  3. Dermatologia Praktyczna 1/2022

    Dermatologia Praktyczna 1/2022

    Zastosowanie podchlorynu sodu w leczeniu wspomagającym atopowego zapalenia skóry

    The use of sodium hypochlorite in the adjunctive therapy of atopic dermatitis
    Klaudia Tutka, Adam Reich
     
    Streszczenie
    Wstęp: Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry o wieloczynnikowej etiologii, rozpoznawaną zarówno u dzieci, jak i u dorosłych. Oprócz stosowanych powszechnie schematów terapeutycznych, nadal poszukuje się nowych form terapii mających działanie wspomagające w leczeniu tej jednostki chorobowej. Na uwagę w tym względzie zasługuje zastosowanie kąpieli w rozcieńczonym podchlorynie sodu.
    Cel pracy: Ocena wpływu systematycznych kąpieli w podchlorynie sodu na nasilenie AZS oraz kolonizację skóry przez gronkowca złocistego.
    Materiał i metody: Do badania zakwalifikowano 27 pacjentów z AZS, w przypadku których oprócz standardowej terapii do leczenia dołączono kąpiele w rozcieńczonym podchlorynie sodu. U każdego pacjenta w momencie włączenia do badania i po 6 tygodniach oceniono nasilenie choroby za pomocą skal SCORAD (SCORing of Atopic Dermatitis) i EASI (Eczema Area and Severity Index) oraz intensywność odczuwanego świądu za pomocą numerycznej skali szacunkowej (Numerical Rating Scale – NRS), a także pobrano wymaz ze skóry celem wykonania badania mikrobiologicznego z identyfikacją patogenu i ocenę półilościową wyizolowanych szczepów.
    Wyniki: U pacjentów stosujących kąpiele w rozcieńczonym podchlorynie sodu uzyskano poprawę stanu skóry: SCORAD przed leczeniem 51,1 ± 18,8 punktów vs. SCORAD po leczeniu 32,3 ± 15,4 punktów (p < 0,001) (poprawa % SCORAD 33,5 ± 25,9%), EASI przed 18,0 ± 16,1 punktów vs. EASI po 8,8 ± 8,3 punktów (p < 0,001) (poprawa % EASI 42,0 ± 32,9%) oraz redukcję świądu skóry: NRS przed 6,1 ± 2,4 punktów vs. NRS po 4,1 ± 2,1 punktów (p < 0,001).
    Nie potwierdzono natomiast związku stosowanej terapii z eradykacją Staphyloccocus aureus.
    Wnioski: Zastosowanie antyseptycznych kąpieli z zastosowaniem podchlorynu sodu przyczyniło się do poprawy stanu klinicznego pacjentów oraz redukcji świądu skóry, przy zachowaniu bezpieczeństwa i dobrej tolerancji takiego postępowania leczniczego. Nie wykazano wpływu kąpieli podchlorynowych na redukcję liczby kolonii St. aureus.
    Słowa kluczowe: podchloryn sodu, atopowe zapalenie skóry, mikroflora bakteryjna
     
     

    Cynk i choroby skóry. Część 1. Choroby genetyczne spowodowane mutacjami genów transporterów cynku

    Zinc and skin disease. Part 1. Genetic diseases caused by mutations of zinc transporter genes
    Franciszek Seneczko, Michał Seneczko
     
    Streszczenie
    Całkowita zawartość cynku w organizmie człowieka utrzymuje się na stabilnym poziomie 2-3 g, co stanowi 0,003% ogólnej puli pierwiastków organizmu. Mimo niewielkiej zawartości cynk odgrywa kluczową rolę procesach biologicznych jako zewnątrzkomórkowy i wewnątrzkomórkowy składnik strukturalny, katalityczny i mediator sygnalizacji. Homeostaza cynku jest ściśle kontrolowana na poziomach tkanek, komórek oraz struktur subkomórkowych.
    W tych procesach uczestniczą systemy białkowe przemieszczania cynku przez błony biologiczne, zwane transporterami cynku. Zaburzenia homeostazy cynku mogą prowadzić do rozwoju rozmaitych chorób, w tym chorób skóry. W pracy opisano choroby skóry powstałe na podłożu zaburzeń genetycznych spowodowanych mutacjami genów transporterów cynku.
    Słowa kluczowe: cynk, homeostaza cynku, acrodermatitis enteropathica, podtyp spondylodysplastyczny zespołu Ehlersa-Danlosa, przejściowy niedobór cynku u noworodków
     
     

    Nużyca – obraz kliniczny, rozpoznanie oraz możliwości terapeutyczne

    Demodicosis – clinical picture, diagnosis and therapeutic options
    Michał Niedźwiedź, Małgorzata Skibińska, Joanna Narbutt
     
    Streszczenie
    Demodex spp. są roztoczami, które kolonizują aparaty włosowo-łojowe ludzi i przez wielu badaczy uznawane są za część prawidłowej mikrobioty skóry. Uważa się, że rozpoznanie demodekozy dotyczy pacjentów, u których liczba roztoczy wynosi więcej niż 5 osobników na cm2 skóry. Objawy nużycy dotyczyć mogą zarówno skóry, jak i narządu wzroku. Podejrzenie rozpoznania choroby wysuwa się głównie na podstawie objawów klinicznych. Leczenie nużycy polega na zredukowaniu liczby roztoczy i przywróceniu równowagi fizjologicznej powierzchni skóry i okolicy oka. W artykule omówiono epidemiologię, postaci kliniczne, możliwości diagnostyczne i lecznicze demodekozy, uwzględniając terapię miejscową i ogólną.
    Słowa kluczowe: demodekoza, nużyca, leczenie, iwermektyna
     
     

    Oleogel i Celugel – nowe podłoża w polskiej recepturze aptecznej

    Oleogel and Celugel – new media in Polish pharmacy formula
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
     
    Streszczenie
    W dermatologii wykorzystywana jest cała gama leków recepturowych. Znając budowę skóry, można wybrać odpowiednią substancję leczniczą i zawiesić ją w odpowiednim podłożu lipofilnym lub hydrofilnym. Szybkość przenikania substancji przez skórę zwiększa się wraz ze wzrostem ich lipofi lności, co wynika z lipidowego charakteru warstwy rogowej naskórka. Szybkość penetracji leku przez skórę nie zależy jedynie od jego lipofilności. Zatem należy zapoznać się z warunkami dobrej penetracji leku dla doboru odpowiedniego leczenia. W artykule zawarta została krótka charakterystyka produktów Oleogel i Celugel oraz przykłady recept z ich zawartością w składzie.
    Słowa kluczowe: naskórek, lipofilność, hydrofilność, szybkość penetracji leku, podłoże, receptura apteczna
     
     

    Zachowania samobójcze u pacjentów z trądzikiem pospolitym w trakcie stosowania izotretynoiny

    Suicidal behaviour in patients with acne vulgaris during isotretinoin treatment
    Paulina Szczepanik-Kułak
     
    Streszczenie
    Izotretynoina, czyli kwas 13-cis-retinowy, to niearomatyczny retinoid I generacji, którego wprowadzenie pod koniec XX wieku stanowiło istotne, przełomowe wydarzenie w światowym lecznictwie dermatologicznym. Zwraca uwagę plejotropowe działanie leku, ukierunkowane na cztery kluczowe elementy patogenetyczne w trądziku pospolitym, acne vulgaris (stan zapalny, komedogeneza, nadprodukcja łoju, kolonizacja jednostek włosowo-łojowych przez Cutibacterium acnes). Zgodnie z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego z 2012 r. wskazania do zastosowania izotretynoiny obejmują: trądzik piorunujący, piodermię twarzy, ciężkie i średnio nasilone postaci trądziku, w tym nieodpowiadające na leczenie standardowe lub charakteryzujące się nawrotami po leczeniu standardowym; postaci grudkowo-krostkowe o średnim nasileniu, w których nie uzyskano poprawy klinicznej szacowanej na co najmniej 50% stanu wyjściowego po 2-3 cyklach standardowej antybiotykoterapii; zmiany średnio nasilone ze skłonnością do rozwoju blizn, zmiany trądzikowe z nasilonym łojotokiem lub dysmorfofobią, zaburzeniami psychicznymi i skłonnościami samobójczymi. Należy podkreślić, że niemal u wszystkich pacjentów otrzymujących izotretynoinę występują działania niepożądane, wśród nich istnieje szereg komplikacji o kontrowersyjnym, wciąż nie do końca potwierdzonym charakterze. Wśród nich wymienia się negatywny wpływ na metabolizm kości, pogorszenie gojenia ran, ryzyko rozwoju chorób zapalnych jelit, a także depresji, myśli i prób samobójczych. W poniższym artykule omówiono zagadnienie dotyczące zachowań samobójczych u pacjentów z trądzikiem pospolitym w trakcie stosowania izotretynoiny na podstawie dostępnej literatury.
    Słowa kluczowe: izotretynoina, trądzik pospolity, powikłania leczenia dermatologicznego
     
     

    Alergia krzyżowa na składniki filtrów przeciwsłonecznych i ketoprofen – opis przypadku

    Cross-allergy to sunscreen ingredients and ketoprofen – case report
    Magda Wachal, Krzysztof Kanabaj, Magdalena Czarnecka-Operacz, Zygmunt Adamski, Dorota Jenerowicz
     
    Streszczenie
    Filtr przeciwsłoneczny to substancja, która stosowana jest w celu ochrony skóry przed szkodliwym działaniem UVR. Współcześnie znane jest ok. 120 substancji chemicznych, które wykazują takie działanie. Filtry można podzielić na nieorganiczne (fizyczne) oraz organiczne (chemiczne). W ciągu ostatnich kilkudziesięciu lat obserwuje się wzrost liczby osób stosujących preparaty przeciwsłoneczne. Wykazano, iż organiczne filtry UV u niektórych osób mogą być przyczyną alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, a po ekspozycji na słońce także fotoalergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Autorzy przedstawiają przypadek 58-letniej chorej, u której potwierdzono alergię kontaktową na 3-(4’-metylobenzylideno)-d-1-kamforę oraz fotoalergię na oktokrylen, jednak z poprzedzającą nadwrażliwością na ketoprofen. Zjawisko to można wytłumaczyć zbliżoną budową chemiczną tych związków i występowaniem reakcji krzyżowych.
    Słowa kluczowe: ketoprofen, filtry przeciwsłoneczne, fotonadwrażliwość
     

    Powikłania po zabiegach mezoterapii – opis przypadku i przegląd literatury

    Complications after mesotherapy procedures – case report and literature review
    Jagoda Stroynowska-Kosik, Ewelina Biało-Wójcicka
     
    Streszczenie
    Mezoterapia to jeden z najpopularniejszych zabiegów z zakresu dermatologii i medycyny estetycznej, polegający na śródskórnym lub podskórnym podaniu niewielkich ilości substancji czynnych bezpośrednio do skóry właściwej lub tkanki podskórnej. Zabieg ten jest wykorzystywany przede wszystkim w celu biorewitalizacji i odmłodzenia skóry oraz redukcji podskórnej tkanki tłuszczowej i modelowania sylwetki. Może być też pomocny w terapii niektórych schorzeń skóry.
    Dane na temat jego bezpieczeństwa są jednak ograniczone i opierają się jedynie na dostępnych w literaturze pojedynczych opisach powikłań. Na podstawie obserwowanego w ostatnich latach wzrostu zainteresowania mezoterapią i stale rosnącej liczby wykonywanych zabiegów, w tym przez osoby do tego nieuprawnione, przewiduje się, że liczba powikłań będzie wzrastać.
    Słowa kluczowe: mezoterapia, medycyna estetyczna, ziarniniaki, leczenie
     
     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
     
    Streszczenie
    Łuszczyca jest chorobą o złożonej etiologii. Na jej rozwój i przebieg wpływają czynniki genetyczne, środowiskowe i immunologiczne. U dzieci najczęściej występuje w postaci drobnogrudkowej i plackowatej o różnym stopniu nasilenia. Może występować w każdej lokalizacji. I od tego zależy często wybór leczenia.
    Szczepienie przeciwko gruźlicy wykonuje się zazwyczaj w oddziałach noworodkowych w pierwszej dobie życia. Wykonuje się je śródskórnie w 1/3 górnej części lewego ramienia. Po około 2-5 tygodniach
    w miejscu wstrzyknięcia szczepionki BCG pojawia się specyfi czny odczyn miejscowy, często jałowe ropienie, które nie wymaga leczenia. Nie należy go mylić z niepożądanymi odczynami poszczepiennymi.
    Dzieci w przedszkolu przyuczane są do częstego mycia rąk. Rzadko wycierają one ręce także na powierzchni grzbietowej. Powoduje to wysychanie skóry, które prowadzi do pękania, a w efekcie rozwoju stanu zapalnego. Stan wymaga właściwego leczenia przeciwzapalnego, emolientacji i edukacji wtórnej.
    Jeziorko żylne jest rozszerzonym naczyniem żylnym w górnych warstwach skóry. Jest to kilkumilimetrowa miękka grudka lub guzek barwy ciemnoniebieskiej. Zwykle budzi niepokój ze względu na ciemne zabarwienie. Wymaga różnicowania ze znamionami barwnikowymi oraz czerniakiem. Zmianę należy zawsze poddać badaniu dermoskopowemu. Jeziorko żylne może być leczone różnymi metodami. Najlepszą opcją wydaje się wysokoenergetyczny laser diodowy.
    W lecznictwie dermatologicznym, zgodnie z zasadą „mokre na mokre”, zalecane są barwniki i okłady.
    Wśród nich zastosowanie znajduje roztwór kwasu taninowego. Tanina denaturuje białka w tym bakteryjne. Ma działanie ściągające, osłaniające, odkażające, zakwaszające i przeciwzapalne. Te właściwości wykorzystywane są chętnie przy leczeniu ognisk wysiękowych.
    Słowa kluczowe: dzieci, łuszczyca plackowata, odczyn po szczepieniu BCG, wyprysk rąk ze zużycia, jeziorko żylne, kwas taninowy
     
     
    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  4. Dermatologia Praktyczna 4/2021

    Dermatologia Praktyczna 4/2021

    Mukormykoza – współinfekcja u chorych z COVID-19

    Mucormycosis – co-infection in patients with COVID-19
    Michał Seneczko, Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    W przebiegu pandemii COVID-19 występuje wzrost zachorowań na mukormykozę. Mukormykoza jest inwazyjną infekcją grzybiczą o ciężkim przebiegu. Do patogenów mukormykozy należą gatunki z grupy oportunistycznych pleśni (mucormycetes).
    Na rozwój mukormykozy u chorych z COVID-19 są szczególnie podatne osoby z obniżoną odpornością – po przewlekłym stosowaniu leków immunosupresyjnych, w tym kortykosteroidów, a także z niekontrolowaną cukrzycą, nowotworami hematologicznymi, po przeszczepie allogenicznych krwiotwórczych komórek macierzystych, po przeszczepie narządów litych oraz przyjmujące antybiotyki o szerokim spektrum działania.
    Na podstawie lokalizacji anatomicznej oraz stopnia zaawansowania klinicznego wyróżnia się sześć postaci klinicznych mukormykozy: nosowo-oczodołowo-mózgową, płucną, skórną, rozsianą, żołądkowo-jelitową oraz postacie rzadsze.
    Słowa kluczowe: COVID-19, SARS-CoV-2, mukormykoza, kortykosteroidy, cukrzyca

     

    Powikłania skórne szczepienia przeciw COVID-19

    Cutaneous side effects of COVID-19 vaccines
    Paulina Szczepanik-Kułak

    Streszczenie
    Szczepionki są bardzo użytecznym, wciąż nowym narzędziem przeciwko COVID-19, stymulującym układ odpornościowy. Wprowadzone na rynek medyczny pod koniec 2020 r., nie spotkały się z całkowitą aprobatą społeczeństwa. Główna obawa wiąże się z potencjalnymi poszczepiennymi działaniami niepożądanymi. Obecnie w naszym kraju dostępne są cztery szczepionki przeciwko SARS-CoV-2. Dwie z nich to szczepionki mRNA, dwie to szczepionki wektorowe. Wskazania do stosowania, liczba dawek oraz częstość podania są zgodne z Charakterystyką Produktu Leczniczego.
    Niewątpliwie wyniki badań klinicznych pozwoliły na istotny wgląd w podstawową charakterystykę badanych szczepionek, przede wszystkim w aspekcie ich wysokiej skuteczności i bezpieczeństwa. Jednakże masowe szczepienia na całym świecie pozwoliły na dokładniejsze określenie profilu bezpieczeństwa preparatów. W ostatnim czasie pojawiły się liczne doniesienia obserwacyjne oraz opisy przypadków dermatoz związanych z podaniem szczepionki przeciw COVID-19, rozwijających się de novo lub jako zaostrzenie istniejącej już wcześniej choroby skóry.
    Wyróżnia się kilka podtypów skórnych działań niepożądanych: opóźnione duże odczyny, osutki odropodobne, pokrzywkę, opóźnione odczyny zapalne na wypełniacze z kwasu hialuronowego, odmroziny oraz szereg innych chorób, które przedstawiono w formie opisów przypadków. Większość z nich miała charakter łagodny, samoustępujący. Dlatego też w świetle trwającej pandemii, pojawiających się nowych wariantów SARS-CoV-2, potencjalne działania niepożądane szczepionek COVID-19 nie powinny stanowić przeszkody w dostarczaniu tych wartościowych preparatów w walce z wirusem. Jednakże świadomość rzadkich skórnych działań niepożądanych jest niezbędna dla pracowników służby zdrowia, w szczególności lekarzy dermatologów, celem wdrożenia odpowiedniego postępowania.
    Słowa kluczowe: wirus SARS-CoV-2, infekcja COVID-19, szczepienie


    Świerzb – „stara” choroba, nowe możliwości leczenia

    Scabies – „old” disease, new treatment options
    Michał Niedźwiedź, Małgorzata Skibińska, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Świerzb wywołany zakażeniem roztoczem z rodzaju Sarcoptes jest najczęstszą pasożytniczą chorobą zakaźną skóry. Choroba ta dotyczy rocznie około 150-200 milionów ludzi na świecie i stanowi nadal poważny problem terapeutyczny. W Polsce w latach 2001-2008 świerzb rozpoznano u ponad 100 000 chorych. Dzięki wprowadzeniu nowych preparatów możliwe jest obecnie zapewnienie pacjentom różnych opcji leczniczych, a co za tym idzie zwiększenie skuteczności terapii. Wprowadzenie do obrotu w Polsce ogólnie stosowanej iwermektyny zwiększyło możliwości leczenia świerzbu, zwłaszcza wśród pacjentów, u których aplikacja preparatów miejscowych jest utrudniona lub niemożliwa oraz gdy zakażenie dotyczy większych skupisk ludzkich. Należy zawsze pamiętać o leczeniu osób z kontaktu oraz o konieczności, w większości przypadków, powtórzenia terapii w odstępie czasowym. W artykule omówiono epidemiologię, postaci kliniczne oraz leczenie świerzbu z uwzględnieniem wyboru leku w zależności od postaci i leczonej populacji chorych.
    Słowa kluczowe: świerzb, leczenie, iwermektyna

     

     

    Atopowe zapalenie skóry typu niemowlęcego postrzegane przez pryzmat fizyki – dlaczego tak ważne jest wczesne rozpoznanie i profilaktyka pierwotna? Cztery cechy wczesnego rozpoznania

    Physics of infant atopic dermatitis – why is early diagnosis and primary prevention so important? Four features of early diagnosis
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest najczęstszą chorobą skóry u dzieci w krajach Europy Zachodniej. U ok. 60% pacjentów objawy AZS rozwijają się w ciągu 1. roku życia. AZS jest chorobą uwarunkowaną genetycznie – podstawowym zaburzeniem jest defekt białka filagryny. Na ujawnienie i/lub zaostrzenie się choroby mają wpływ czynniki środowiskowe, z których najważniejszymi są suche przegrzane powietrze i niewłaściwe zabiegi higieniczne. Ważna jest profilaktyka pierwotna i wczesne rozpoznanie, tak aby choroba nie stała się przewlekła i nawrotowa. W okresie niemowlęcym istnieją 4 wyraźne cechy pozwalające rozpoznać chorobę: suchość skóry, objaw lakierowanych policzków, wolny od zmian trójkąt nosowo-wargowy i wolny od zmian obszar pampersowy. Wynikają one z fizycznego oddziaływania czynników środowiskowych na genetycznie predysponowane do choroby dziecko. Pierwsza faza choroby jest więc fizykalnym zapaleniem skóry. Później rozwijają się kolejne zaburzenia, mogące prowadzić do ciężkiego przebiegu choroby.
    Słowa kluczowe: niemowlęta, bariera skórna, czynniki uszkadzające, profi laktyka pierwotna, atopowe zapalenie skóry

     

    Atopowe zapalenie skóry – korzyści ze stosowania terapii proaktywnej

    Atopic dermatitis – benefits from recommending proactive therapy
    Agnieszka Żebrowska

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry to przewlekła, nawrotowa, zapalna choroba skóry, a leczenie i postępowanie
    profilaktyczne muszą uwzględniać złożoną i nie do końca poznaną patogenezę AZS oraz wpływ tej choroby na jakość życia. Choroba ta stanowi istotny problem ekonomiczny zarówno dla rodziców dzieci z AZS, jak i dla chorych dorosłych. Związane z tą chorobą zaostrzenia są zaś wyzwaniem w codziennej praktyce dermatologa, alergologa, a także pediatry i lekarza rodzinnego.
    Do zadań każdego lekarza powinna należeć edukacja pacjenta chorego na AZS i rodziców dzieci w zakresie podstawowej wiedzy o tej chorobie, czynnikach zaostrzających jej przebieg oraz możliwości identyfikacji i eliminacji czynników sprawczych, gdyż skuteczne leczenie tego przewlekłego schorzenia jest zależne od zrozumienia istoty choroby. Właściwie dobrana terapia jest niezwykle ważna i artykuł przedstawia zalety terapii proaktywnej, która powinna stanowić podstawę leczenia atopowego zapalenia skóry.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, leczenie, takrolimus, terapia proaktywna

     

    Klasyczny liszaj płaski mieszkowy: cechy kliniczne, trichoskopowe i histopatologiczne na przykładzie zmian skórnych u 54-letniej pacjentki

    Classic lichen planopilaris: clinical, trichoscopic and histopathologic features on the example of skin lesions in a 54-year-old patient
    Piotr Brzeziński, Beatriz Di Martino Ortiz, Ewelina Cywińska

    Streszczenie
    Liszaj płaski mieszkowy to przewlekłe łysienie bliznowaciejące, charakteryzujące się nadmiernym rogowaceniem przymieszkowym, rumieniem okołomieszkowym i utratą ujścia mieszków włosowych. Zmiany skórne głowy mogą być pojedyncze lub mnogie i często obejmują wierzchołek i okolice ciemieniowe. W mieszkach włosowych na obrzeżach łysienia występuje rumień okołomieszkowy. W aktywnych zmianach włosy anagenowe można łatwo wyrywać. Powszechnie spotykanymi objawami i oznakami są zwiększone wypadanie włosów, swędzenie, łuszczenie, pieczenie i tkliwość. Odróżnienie łysienia bliznowaciejącego od innych można przeprowadzić poprzez drobiazgową ocenę wyników klinicznych, w tym trichoskopii, histopatologicznych i immunohistopatologicznych.
    Na podstawie liszaja płaskiego mieszkowego u 54-letniej pacjentki przedstawiono obraz kliniczny i diagnostykę tej jednostki chorobowej.
    Słowa kluczowe: liszaj płaski mieszkowy, łysienie bliznowaciejące, łysienie, blizna, bliznowacenie


    Podostra reakcja skórna w postaci rumienia wielopostaciowego po podaniu dożylnym infliksymabu – studium przypadku

    Subacute skin reaction in the form of erythema multiforme after intravenous infliximab injection – a case report
    Krzysztof Kanabaj, Iwona Krela-Kaźmierczak, Kinga Adamska, Magdalena Czarnecka-Operacz, Monika Bowszyc-Dmochowska, Agnieszka Dobrowolska

    Streszczenie
    Inhibitory czynnika martwicy nowotworów alfa (TNF-α inhibitors – tumor necrosis factor alpha inhibitors) stanowią znaną już od lat, szeroką grupę leków biologicznych stosowanych w wielu jednostkach chorobowych. Działania niepożądane ich stosowania, a także odległe skutki terapii są cały czas badane. Dotyczy to również skórnych powikłań. Infliksymab jest jednym z najczęściej stosowanych w Polsce przedstawicielem tej grupy – m.in. w łuszczycy, reumatoidalnym zapaleniu stawów czy nieswoistych zapaleniach jelit. W tym opisie przedstawiamy przypadek 65-letniej pacjentki, która na 11 dni po podaniu infliksymabu z powodu opornej na standardowe leczenie choroby Leśniowskiego-Crohna, rozwinęła ostrą reakcję skórną, która ze względu na swoją niejasną morfologię, traktowana była do czasu rozpoznania histopatologicznego i immunofluorescencyjnego jako podostry toczeń skóry lub rumień wielopostaciowy. Po weryfikacji histopatologicznej, przypadek ten został zaklasyfikowany
    jako rumień wielopostaciowy bez zajęcia błon śluzowych. Pacjentka uzyskała pełną remisję zmian skórnych po trzech dożylnych pulsach metyloprednizolonu i leczeniu miejscowym propionianem klobetazolu.
    Ze względu na niejasny patomechanizm występowania tego rzadkiego powikłania polekowego, konieczne są dalsze badania, które pozwolą lepiej zrozumieć istotę samego problemu klinicznego, umożliwią opracowanie konkretnego postępowania w przypadku jego wystąpienia, a także poszerzą wiedzę naukową w tym zakresie. Ze względu na to, że inhibitory czynnika martwicy nowotworów alfa stosowane są w wielu dyscyplinach medycyny, konieczna jest współpraca lekarzy różnych specjalności w tym zakresie.
    Słowa kluczowe: działania niepożądane leku, infliksymab, rumień wielopostaciowy, inhibitory czynnika martwicy nowotworów alfa

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Łojotokowe zapalenie skóry typu niemowlęcego rozwija się głównie pod wpływem androgenów ciążowych matki. Ujawnia się najczęściej między 5. a 8. tygodniem życia. Występuje w formie ciemieniuchy lub wyprzeniowej. Leczy się ją delikatnymi środkami przeciwzapalnymi i złuszczającymi.
    Poronna rybia łuska jest jedną z cech mniejszych kryteriów rozpoznania atopowego zapalenia skóry według Hanifina i Rajki. Wymaga nawilżania skóry i dobrania odpowiednich emolientów stosownie do obszarów anatomicznych.
    Odwinięcie brzegu powieki to zaburzenie ułożenia powieki, polegające na zwiotczeniu i wywinięciu jej brzegu rzęskowego, który odstaje od gałki ocznej. Towarzyszy m.in. różnym postaciom rybiej łuski. W wyniku wysychania gałki ocznej może dochodzić do szeregu zaburzeń.
    Łuszczyca jest jedną z najczęstszych chorób skóry o przewlekłym i nawrotowym charakterze. Może wystąpić w każdym miejscu, np. w fałdach zausznych. W takiej lokalizacji wymaga szczególnie delikatnego leczenia.
    Podczas żądlenia pszczoły wprowadzają do ciała ofiary jad, który wywołuje łagodną lub nasiloną reakcję miejscową rozwiniętą w czasie. Mogą wystąpić także objawy ogólnoustrojowe. Zagrażający życiu jest wstrząs anafilaktyczny.
    Słowa kluczowe: łojotokowe zapalenie skóry typu niemowlęcego, rybia łuska zwykła, wywinięcie powiek, łuszczyca, użądlenie przez pszczoły







    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  5. Dermatologia Praktyczna 3/2021

    Dermatologia Praktyczna 3/2021

    Objawy skórne u chorych z COVID-19

    Cutaneous sign in COVID-19 patients
    Michał Seneczko, Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Koronawirusy są jednymi z największych pod względem długości genomu i rozmiaru wirionu otoczkowymi wirusami RNA. Dotychczas zidentyfi kowano 7 ludzkich koronawirusów, spośród których 4 (HCoV-229E, HCoV-NL63, HCoV-OC43 i HCoV-HKU1) charakteryzują się niską patogennością, natomiast 3 kolejne (SARS-CoV, MERS-CoV i SARS-CoV-2) cechuje patogenność wysoka, manifestująca się klinicznie jako zespół ostrej niewydolności oddechowej.
    SARS-CoV-2 został zidentyfikowany pod koniec grudnia 2019 r. w chińskiej prowincji Wuhan i w ciągu niespełna 6 miesięcy rozprzestrzenił się na prawie wszystkie kraje świata, wywołując stan zagrożenia pandemicznego. Poza zakażeniem ogólnoustrojowym, głównie dotyczącym układu oddechowego, występują także rozmaite objawy skórne. Omówiono je, uwzględniając klasyfi kację wyróżniającą 2 główne grupy oraz 6 głównych wzorców klinicznych.
    Słowa kluczowe: COVID-19, SARS-CoV-2, pokrzywka, zmiany akralne podobne do odmrożenia, wysypka plamisto-grudkowa

     

    Ciężkie skórne reakcje niepożądane związane ze stosowaniem leków – etiopatogeneza, cechy kliniczne i leczenie. Część 4. Uogólniona pęcherzowa utrwalona wysypka polekowa (GBFDE)

    Severe cutaneous adverse reactions related to the use of drugs – ethiopathogenesis, clinical features and treatment. Part 4. Generalized bullous fixed drug eruption (GBFDE)
    Franciszek Seneczko, Michał Seneczko

    Streszczenie
    Uogólniona pęcherzowa utrwalona wysypka polekowa jest rzadkim wariantem trwałej wysypki polekowej, stanowiącej około 10% wszystkich niepożądanych skórnych reakcji polekowych. Wśród leków wywołujących uogólnioną pęcherzową utrwaloną wysypkę polekową najczęściej wymienia się antybiotyki, głównie z grupy cefalosporyn i penicylin, następnie sulfonamidy oraz niesteroidowe leki przeciwzapalne. Choroba wymaga różnicowania z zespołem Stevensa-Johnsona/toksyczną nekrolizą naskórka, w porównaniu do którego charakteryzuje się krótszym okresem utajonym i mniejszym zajęciem błon śluzowych. W leczeniu znajdują zastosowanie kortykosteroidy, cyklosporyna oraz immunoglobuliny dożylnie.
    W pracy omówiono uogólnioną pęcherzową utrwaloną wysypkę polekową – jej patogenezę, rozpoznanie i leczenie.
    Słowa kluczowe: uogólniona pęcherzowa utrwalona wysypka polekowa, trwała wysypka polekowa, zespół Stevensa-Johnsona/toksyczna nekroliza naskórka, reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi, ostra uogólniona osutka krostkowa

     

    Przerost gruczołów łojowych

    Sebaceous hyperplasia
    Małgorzata Dominiak, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Przerost gruczołów łojowych stanowi łagodną proliferację gruczołów łojowych lokalizującą się głównie na twarzy. Występuje przede wszystkim u osób starszych oraz często u pacjentów otrzymujących długotrwale cyklosporynę. W leczeniu przerostu gruczołów łojowych opisano stosowanie: elektrokoagulacji, metod chirurgicznych, krioterapii, doustnej izotretynoiny, metod laserowych oraz terapii fotodynamicznej.
    Słowa kluczowe: gruczoł łojowy, zmiany skórne twarzy, łagodny przerost

     

    Świerzb i jego odrębności w wieku niemowlęcym i u dzieci starszych

    Scabies and its peculiarities in infancy and in older children
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Magdalena Szczegielniak

    Streszczenie
    Świerzb jest chorobą zakaźną wywołaną przez roztocze. Zakażenie następuje drogą bezpośredniego kontaktu, rzadziej przez zainfekowane przedmioty. Chorobą tą zarazić się może każdy. Świerzb naśladuje wiele chorób i nie zawsze łatwo go rozpoznać. Rozwój zmian chorobowych jest wywołany przez migrację pasożytów w naskórku, a także wynika z reakcji nadwrażliwości typu IV, uruchomionej przez antygeny świerzbowca. Dominującym objawem podmiotowym jest świąd nasilający się w porze nocnej.
    Słowa kluczowe: dzieci, świerzb, cykl rozwojowy, świąd, swoiste i nieswoiste zmiany skórne

     

    Olbrzymie kłykciny kończyste zlokalizowane w okolicy pozagenitalnej. Opis przypadku i przegląd leczenia

    Giant condyloma acuminatum located in the extragenital region. Case report and review of therapy
    Aleksandra Kitowska, Piotr Brzeziński, Justyna Słomka, Monika Groszewska, Mariana Karwan, Józef Jasonek, Mieczysława Karcz

    Streszczenie
    Olbrzymie kłykciny kończyste (giant condyloma acuminatum) są rzadką jednostką chorobową, zwykle związaną z zakażeniem wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV) typu 6 i 11. Najczęściej dotknięte obszary to prącie, odbyt i otaczające struktury. Opcje leczenia są ograniczone ze względu na dużą podstawę, miejsca wystąpienia i łatwe nawroty. Opisujemy przypadek pacjenta z kalafi orowatymi tworami w okolicy pachwiny prawej, trwającymi od 4 lat. Na podstawie klinicznego obrazu i badań laboratoryjnych ustalono rozpoznanie olbrzymich kłykcin kończystych o rzadkiej anogenitalnej lokalizacji.
    Słowa kluczowe: olbrzymie kłykciny kończyste, okolica pachwinowa, HPV, zmiany pozogenitalne

     

    Znamię „halo”. Ciekawe czy niepokojące? Opis przypadku

    Halo nevus. Interesting or disturbing? Case study
    Anna Pogorzelska-Antkowiak

    Streszczenie
    Znamię „halo” jest rzadko spotykaną, łagodną formą znamienia melanocytowego. Dotyczy szczególnie dzieci i młodych dorosłych. Rzadko występuje pojedynczo, najczęściej lokalizując się na skórze tułowia. Występowanie znamienia typu „halo” w populacji szacuje się na ok. 1%. Klinicznie charakteryzuje się ono występowaniem dookoła znamienia białej obwódki.
    W badaniu dermoskopowym obserwuje się białą, homogenną obwódkę otaczającą ciemną część znamienia, złożoną w najczęściej z globul. Obraz spod mikroskopu konfokalnego in vivo często jest bardzo niepokojący i nie daje podstaw do wykluczenia czerniaka. Opisany przypadek potwierdza konieczność usunięcia chirurgicznego znamienia typu „halo” w każdym przypadku pojedynczej zmiany u osoby dorosłej.
    Słowa kluczowe: znamię „halo”, znamię barwnikowe, dermoskopia, mikroskopia konfokalna in vivo, czerniak


    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Kontaktowy wyprysk alergiczny jest reakcją antygen-przeciwciało opóźnioną, zależną od IV mechanizmu alergicznego zwanego komórkowym. Rozpoznania dokonuje się na podstawie obrazu klinicznego i towarzyszącego świądu. W leczeniu stosuje się kortykosteroidy miejscowe, rzadziej systemowe, a także leki przeciwświądowe.
    Potówki to zmiany, które powstają w następstwie wzmożonego pocenia przy jednoczesnym zmniejszeniu lub utrudnieniu odpływu potu. W większości postępowanie polega na usunięciu przyczyn wywołujących nadmierne pocenie oraz utrudnienie parowania, nieraz miejscowego leczenia dermatologicznego.
    Twardzina ograniczona to zlokalizowane stwardnienie dotyczące wyłącznie skóry. Ustępuje wraz z pozostawieniem przebarwień lub odbarwień i zaników wyrażających się ścieńczeniem naskórka. Z powodu braku przydatków wymaga nawilżania/natłuszczania skóry.
    Wyprysk opryszczkowy to rozsiana postać pierwotnego zakażenia wirusem opryszczki. Przebiega często z wysoką temperaturą, zaburzeniem równowagi wodno-elektrolitowej i nadkażeniami bakteryjnymi i zwłaszcza u małych dzieci, kontaktowy wyprysk alergiczny, potówki, zanik skóry, wyprysk opryszczkowy, nawykowe oblizywanie warg u dzieci jest wskazaniem do hospitalizacji.
    Nawykowe oblizywanie warg jest powodem rozwoju kontaktowego zapalenia skóry. Leczenie obejmuje likwidację stanu zapalnego, odbudowę bariery skórno-naskórkowej i likwidację nawyku.
    Słowa kluczowe: kontaktowy wyprysk alergiczny, potówki, zanik skóry, wyprysk opryszczkowy, nawykowe oblizywanie warg




    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  6. Dermatologia Praktyczna 2/2021

    Dermatologia Praktyczna 2/2021

    Ciężkie skórne reakcje nieporządane związane ze stosowaniem leków – etiopatogenza, cechy kliniczne i leczenie. Część 2. Zespół nadwrażliwości polekowej (DiHS)/ Reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS)

    Severe cutaneous adverse reactions related to the use of drugs – ethiopathogenesis, clinical features and treatment. Part 2. Drug-induced hypersensivity syndrome/drug reaction with eosinophilia and systemic symptoms (DiHS/DRESS)
    Franciszek Seneczko, Michał Seneczko

    Streszczenie
    Zespół nadwrażliwości polekowej/reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DiHS/DRESS) jest rzadką, ale ciężką, potencjalnie śmiertelną chorobą zapalną, u podłoża której leżą reakcje między lekami, wirusami oraz odpowiedzią immunologiczną. Obraz chorobowy charakteryzuje się wysypką i gorączką, powiększeniem węzłów chłonnych, zaburzeniami hematologicznymi, w tym eozynofi lią lub atypowymi limfocytami. Może także dochodzić do zaangażowania narządowego. Po wystąpieniu choroby następuje reaktywacja wirusów oraz zaburzenia narządowe na podłożu autoimmunologicznym. W pracy omówiono zespół nadwrażliwości polekowej/reakcję na lek z eozynofi lią i objawami ogólnoustrojowymi – etiologię, cechy kliniczne, rozpoznanie i leczenie.
    Słowa kluczowe: reaktywacja cytomegalowirusa, zespół nadwrażliwości polekowej (DiHS), reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), limfocyty T, eozynofilia


    Ciężkie skórne reakcje niepożądane zwiazane ze stosowaniem leków – etiopatogeneza, cechy kliniczne i leczenie. Cz. 3. Ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP)

    Severe cutaneous adverse reactions related to the use of drugs – ethiopathogenesis, clinical features and treatment. Part 3. Acute generalized exanthematous pustulosis (AGEP)
    Michał Seneczko, Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Niepożądane skórne reakcje lekowe stanowią problem zdrowotny o zasięgu uniwersalnym. Większość z nich ma charakter łagodny, natomiast około 2% wykazuje przebieg ciężki z zagrożeniem życia. Do tej grupy należą głównie: zespół Stevensa-Johnsona/ toksyczna nekroliza naskórka, zespół nadwrażliwości polekowej/ reakcja na lek z eozynofilą i objawami ogólnoustrojowymi, uogólniona pęcherzowa utrwalona wysypka polekowa oraz ostra uogólniona osutka krostkowa. W pracy omówiono ostrą uogólnioną osutkę krostkową (AGEP) – jej etiologię, cechy kliniczne, rozpoznanie i leczenie.
    Słowa kluczowe: niepożądane skórne reakcje lekowe, ostra uogólniona osutka krostkowa, ostra miejscowa osutka krostkowa, interleukiny, łuszczyca krostkowa


    Zastosowanie metforminy w terapii trądziku pospolitego u pacjentek z zespołem policystycznych jajników

    Use of metformin in the therapy of acne vulgaris in patients with polycystic ovary syndrome
    Paulina Szczepanik-Kułak, Dorota Krasowska

    Streszczenie
    Zespół policystycznych jajników (polycystic ovary syndrome – PCOS) został po raz pierwszy przedstawiony przez Steina i Leventhala w 1935 r. Obecnie uważa się, że PCOS to często występujące, przewlekłe i dziedziczne zaburzenie o zróżnicowanym obrazie klinicznym. U podłoża choroby leżą nie do końca poznane mechanizmy. Do skórnych objawów PCOS należą: trądzik, hirsutyzm, łysienie androgenowe, rogowacenie ciemne, włókniaki miękkie, przy czym trądzik to jedna z najczęściej występujących manifestacji PCOS.
    Metformina w terapii PCOS wykazuje plejotropowe działanie. Jest to lek pierwszego wyboru zarówno w przypadku profi laktyki zaburzeń gospodarki węglowodanowej, jak i rozpoznanej cukrzycy typu 2. Dotychczas wykazano, że metformina: wpływa na redukcję masy ciała, reguluje poziom androgenów, obniża rozkurczowe ciśnienie tętnicze oraz stężenia trójglicerydów, cholesterolu i frakcji lipidowych. Co więcej, metformina jako terapia dodatkowa może zwiększyć szansę na zajście w ciążę. Liczne wyniki badań klinicznych, w tym z randomizacją, potwierdzają skuteczność pochodnej biguanidu w łagodzeniu zmian trądzikowych. Ponadto, w oparciu o wyniki dostępnych doniesień, należy podkreślić, że lek może być stosowany zarówno jako monoterapia, jak i dodatkowa forma leczenia trądziku szczególnie u pacjentek z nadmierną masą ciała, chorujących na cukrzycę lub chcących zajść w ciążę.
    Słowa kluczowe: zespół policystycznych jajników, metformina, trądzik pospolity


    Znaczenie mikroskopii konfokalnej in vivo w codziennej praktyce deramtoonkologa

    The importance of reflectance confocal microscopy in vivo in dermato-oncologic practice
    Anna Pogorzelska-Antkowiak

    Streszczenie
    Nowotwory skóry stanowią poważny problem zdrowia publicznego ze względu na bardzo częste występowanie wśród osób powyżej 50. roku życia. Diagnostyka zmian skórnych, w tym nowotworów, w dużej mierze opiera się na obserwacji klinicznej pacjenta i badaniu dermoskopowym. W ostatniej dekadzie coraz śmielej sięga się po nowoczesne i zaawansowane technologicznie metody diagnostyczne. Jedną z nich jest mikroskopia konfokalna in vivo (reflectance confocal microscopy – RCM). Metoda ta oparta jest na świetle lasera diodowego o długości 830 nm, które penetrując na głębokość maksymalną ok. 200 μm, odbija się od keratyny, melaniny i włókien tkanki łącznej, czyniąc je w uzyskanym obrazie jasnymi. Mikroskopia konfokalna in vivo wykorzystywana jest przede wszystkim do weryfikacji rozpoznania w przypadku podejrzenia nowotworu skóry – zarówno nieczerniakowych raków skóry, jak i przede wszystkim czerniaka. Celem niniejszego opracowania jest przybliżenie metody mikroskopii konfokalnej in vivo i wskazania jej użyteczności w codziennej praktyce dermatoonkologa.
    Słowa kluczowe: mikroskopia konfokalna in vivo, diagnostyka, raki skóry, czerniak


    Trądzik izolowany w znamieniu Beckera u 17-letniego chłopca – rzadka dermatoza

    Acne isolated within a Becker nevus of a 17 year-old boy – rare dermatosis
    Piotr Brzeziński, Monika Groszewska, Justyna Słomka, Aleksandra Kitowska, Mariana Karwan

    Streszczenie
    Znamię Beckera (ZB) jest częstym, łagodnym schorzeniem występującym znacznie częściej u młodych mężczyzn niż u kobiet. Charakteryzuje się jednostronną zmianą składającą się z nagromadzonego barwnika i nadmiernego owłosienia. Trądzik izolowany w ZB jest rzadkim zjawiskiem, które – przynajmniej częściowo – obejmuję zmianę skórną, a może mieć związek ze zwiększoną wrażliwością na androgeny w obrębie znamienia. Przedstawiamy rzadki przypadek trądziku współistniejącego ze znamieniem Beckera u 17-letniego chłopca.
    Słowa kluczowe: trądzik, znamię Beckera, wrażliwość na androgeny, receptor androgenowy


    Pułapki dermatologii – atypowy nowotwór Spitz. Szara strefa w dermatologii – czerniak czy jednak nie?

    Traps of dermatology – atypical Spitz nevus. A grey area in dermatology – melanoma or not?
    Jacek Zdybski, Dariusz Staszek

    Streszczenie
    Różnicowanie atypowych zmian barwnikowych i czerniaków pozostaje najtrudniejszym z perspektywy potencjalnych konsekwencji medycznych oraz prawnych zadań dla dermatologa i patomorfologa. W artykule opisano rodzaje zmian barwnikowych z naciskiem na atypowe zmiany melanocytarne i czerniaka. Przedstawiono 4 trudne diagnostycznie przypadki guzów barwnikowych oraz dokonano przeglądu dostępnych obecnie na świecie metod diagnostycznych.
    Słowa kluczowe: czerniak, atypowe znamię Spitz, molekularne metody diagnostyczne

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  7. Dermatologia Praktyczna 1/2021

    Dermatologia Praktyczna 1/2021

    Łuszczyca i choroby współistniejące. Część 2. Choroby autoimmunologiczne

    Psoriasis and co-morbidities. Part 2. Autoimmunological diseases
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    W etiopatogenezie łuszczycy, poza zaburzeniami immunologicznymi, rozważa się również mechanizmy autoimmunologiczne, za którymi przemawia obecność autoreaktywnych komórek T, jako jednych z najważniejszych patogenetycznych elementów komórkowych choroby. Poza tym łuszczyca, szczególnie o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wiąże się ze znacząco zwiększonym ryzykiem dermatologicznych oraz innych chorób współistniejących, w tym chorób autoimmunologicznych, takich jak autoimmunologiczne choroby pęcherzowe, bielactwo nabyte, łysienie plackowate, zapalenie tarczycy, niektóre choroby tkanki łącznej, stwardnienie rozsiane, cukrzyca typu I i choroba Leśniowskiego-Crohna.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, choroby autoimmunologiczne, autoimmunologiczne choroby pęcherzowe, choroby współistniejące.


    Kalcypotriol/Betametazon – preferencje pacjentów

    Calcipotriol/Betamethasone – patients’ preferences
    Joanna Narbutt

    Streszczenie
    W łagodnej postaci łuszczycy zaleca się terapię miejscową, natomiast w postaci umiarkowanej do ciężkiej jest ona jedynie uzupełnieniem leczenia ogólnego. Zgodnie z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego leczeniem miejscowym pierwszego rzutu są preparaty zawierające w składzie betametazon i kalcypotriol, obecnie dostępne w trzech podłożach: maści, żelu i piany. Wykazują one najwyższą skuteczność spośród wszystkich dostępnych na rynku leków i charakteryzują się dobrym profilem bezpieczeństwa. Ponadto są łatwe w aplikacji, co istotnie wpływa na przestrzeganie zaleceń lekarskich i regularne stosowanie preparatu przez pacjentów. Kalcypotriol/betametazon w postaci maści dodatkowo charakteryzuje się szybką penetracją substancji aktywnych oraz ma właściwości natłuszczające skórę. Ostateczny wybór podłoża (maść, żel, piana) jest wynikiem poznania preferencji pacjenta. W pracy przedstawiono dane dotyczące potrzeb chorych oraz informacje na temat bezpieczeństwa i skuteczności preparatów zawierających kalcypotriol z dipropionianem betametazonu.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, terapia miejscowa, betametazon, kalcypotriol, potrzeby pacjentów


    Najczęstsze patologie skóry stopy

    The most common pathologies of the foot’s skin
    Ligia Brzezińska-Wcisło, Agnieszka Honisz, Piotr Kapica

    Streszczenie
    Stopa to jeden z najbardziej precyzyjnych elementów narządu ruchu, styka się z podłożem, po którym stąpamy, wyczuwa nieprawidłowości, dostosowuje się do marszu pod górę czy w dół, a czasami ulega zmęczeniu.
    Pokrywa ją skóra gruba i nieowłosiona. Na jej powierzchni występują rowki o równym przebiegu, tworząc charakterystyczny układ zwany liniami papilarnymi, znamiennymi i charakterystycznymi dla każdego człowieka.
    Do podstawowych funkcji skóry stóp zalicza się funkcję ochronną, odbiór bodźców ze środowiska zewnętrznego i termoregulację. Stopy są podatne na wiele zaburzeń dermatologicznych ze względu na odmienną budowę histopatologiczną skóry w tej lokalizacji. Stopa narażona jest na częste urazy, co może skutkować infekcjami bakteryjnymi. Intensywne pocenie się, maceracja i znaczna ciepłota w obrębie stopy mogą prowadzić do zakażeń o różnorodnej etiologii. Przykład stanowi zakażenie grzybicze wywołane dermatofitami, grzybami drożdżopodobnymi i pleśniowcami.
    Nadmierne pocenie predysponuje także do zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego. W pracy został również omówiony wyprysk stóp, w terapii którego kluczowe znaczenie ma szybka eliminacja czynników prowokujących zmiany.
    Omówiono również zmiany morfologiczne paznokci, do których zaliczamy wrodzone zaburzenia w rozwoju paznokci, zmiany w uksztaltowaniu i zabarwieniu płytki paznokciowej oraz zmiany strukturalne paznokci.
    Wzmożone pocenie i podrażnienie mechaniczne nasilają chorobę podstawową, dlatego leczenie dermatologiczne stóp jest trudne.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, grzybica, wyprysk, zmiany morfologiczne paznokci


    Ciężkie skórne reakcje niepożądane związane ze stosowaniem leków – etiopatogeneza, cechy kliniczne i leczenie. Część 1. Zespół Stevensa-Johnsona/ toksyczna nekroliza naskórka (SJS/TEN)

    Severe cutaneous adverse reactions related to the use of drugs – ethiopathogenesis, clinical features and treatment. Part 1. Stevens-Johnson syndrome/ toxic epidermal necrolysis (SJS/TEN)
    Michał Seneczko, Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Nadwrażliwość na leki może ujawniać się jako różne rodzaje reakcji – od łagodnych i samoograniczających się, po zagrażające życiu ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCARs). Do SCARs należą nieanafilaktyczne postaci fenotypowe, wywoływane przy udziale opóźnionych reakcji nadwrażliwości typu IV, które cechuje swoista dla leku odpowiedź immunologiczna z udziałem limfocytów T. Do głównych SCARs są zaliczane: zespół Stevensa-Johnsona/toksyczna nekroliza naskórka (SJS/TEN), reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) oraz uogólniona pęcherzowa utrwalona wysypka polekowa (GBFDE). Poza patomechanizmem, poszczególne postacie SCARs różnią się pod względem wywołujących leków, obrazem klinicznym, leczeniem i rokowaniem. W pracy omówiono zespół Stevensa-Johnsona/ toksyczną nekrolizę naskórka – etiologię, cechy kliniczne i leczenie.
    Słowa kluczowe: ciężkie skórne reakcje niepożądane, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, cyklosporyna, leki biologiczne


    Historia fototerapii (UVB, UVA, PUVA) w dermatologii

    History of phototherapy (UVB, UVA, PUVA) in dermatology
    Anna Malewska-Woźniak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    W dermatologii istnieje wiele form leczenia, od miejscowego, poprzez leczenie ogólne oraz światłolecznictwo. Fototerapia jako najstarsza metoda jest jedną z bezpieczniejszych i skuteczniejszych terapii. Fototerapia jest szczególną formą leczenia, która wykorzystując światło słoneczne lub widmo zbliżone do światła słonecznego, wywołuje efekt terapeutyczny. Leczenie światłem jest uznaną metodą leczenia ze względu na koszt, jednakże nie zawsze cechuje się łatwą dostępnością. Już w starożytności uczeni wierzyli w zdrowotną moc słońca, uznawali, że wpatrywanie się w nie może nieść im pomoc. Leczenie światłem stało się popularną formą leczenia i jest wykorzystywane do dzisiaj.
    Słowa kluczowe: fototerapia, UVB, PUVA, UVA1


    Opis przypadku terapii trądziku piorunującego bez objawów systemowych przy pomocy izotretynoiny z azytromycyną oraz miejscowego leczenia roztworem rodników ponadtlenkowych o neutralnym pH

    Acne fulminans without systemic symptoms treated with isotretoin, azithromycin and neutral pH superoxidised aqueous solution – a case report
    Gustaw Roter, Dorota Mehrholz, Natalia Brzezińska, Roman Nowicki

    Streszczenie
    Trądzik piorunujący (acne fulminans) to rzadka postać trądziku, występująca najczęściej u chłopców w wieku dojrzewania. Z uwagi na ciężki przebieg choroby terapia powinna być wielokierunkowa oraz dostosowana do potrzeb pacjenta. Leczenie w pierwszej linii opiera się na połączeniu doustnych glikokortykosteroidów oraz izotretynoiny. W przypadku obecności zaawansowanych zmian ropnych stosuje się dodatkowo doustne antybiotyki oraz miejscowe środki antyseptyczne. U przedstawionego pacjenta jako leczenie wspomagające zastosowano miejscowo roztwór rodników ponadtlenkowych o neutralnym pH.
    Słowa kluczowe: trądzik, izotretynoina, roztwór rodników ponadtlenkowych o neutralnym pH


    Skórne manifestacje zakażenia SARS-CoV-2 – opis przypadku („COVID toes”)

    Cutaneus manifestations in SARS-Cov-2 patients – case report („COVID toes”)
    Katarzyna Waligóra-Dziwak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Infekcja SARS-CoV-2 obejmuje szerokie spektrum objawów, zarówno zagrażających życiu, jak i miernie nasilonych. Wraz z rosnącą liczbą raportowanych przypadków zakażeń SARS-CoV-2 zwiększa się ilość opisywanych manifestacji skórnych. W literaturze pojawiają się dane o występowaniu objawów dermatologicznych zakażenia SARS-CoV-2 z różną częstością, w zależności od badań przeprowadzonych w zainfekowanej populacji, obejmując zakres od 0,2% przypadków w badaniu przeprowadzonym w populacji chińskiej, aż do 20,4% przypadków w badaniu przeprowadzonym w populacji włoskiej. Spośród najczęściej opisywanych skórnych manifestacji wymienia się osutkę ospopodobną, osutkę plamistogrudkową, wykwity pokrzywkowate, a także zmiany pseudoodmrozinowe w częściach akralnych kończyn. Zmiany pseudoodmrozinowe raportowane podczas pandemii COVID-19 opisywane są jako rumieniowo-obrzękowe wykwity, zlokalizowane w częściach akralnych kończyn, zazwyczaj na palcach stóp i podeszwach. Zmiany te występują zwykle asymetrycznie, są bolesne lub towarzyszy im świąd. Zazwyczaj dotyczą młodych pacjentów, bez objawów ogólnych oraz bez objawu Raynauda, a także bez wywiadu ekspozycji na zimne, wilgotne powietrze. Istnieją liczne doniesienia literaturowe odnośnie tzw. „COVID toes”, jednakże w części przypadków nie przeprowadzono testów weryfikujących zakażenie SARS-CoV-2, z tego względu związek pomiędzy zakażeniem i objawem wymaga dalszych badań. W niniejszej publikacji został opisany kolejny przypadek zmian rumieniowo-obrzękowych w części akralnej kończyn w przebiegu zakażenia SARS-CoV-2.
    Słowa kluczowe: SARS-CoV-2, COVID-19, zmiany pseudoodmrozinowe, manifestacja skórna

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  8. Dermatologia Praktyczna 4/2020

    Dermatologia Praktyczna 4/2020

    Choroby włosów w pigułce

    Hair diseases in a nutshell
    Ligia Brzezińska-Wcisło, Piotr Kapica, Agnieszka Honisz

    Streszczenie
    Wygląd zewnętrzny staje się obecnie coraz bardziej istotny w społeczeństwie. Stan włosów wpływa na poczucie własnej wartości oraz na ocenę atrakcyjności. Włosy głowy mają duże znaczenie psychospołeczne jako naturalna ozdoba, szczególnie u kobiet, dlatego też wymagają specjalnej troski. Łysienie powstaje wskutek zachwiania równowagi pomiędzy utratą włosów a ich odrostem. Problemy trychologiczne dla wielu osób mogą być przeszkodą w kształtowaniu pozytywnego wizerunku, dlatego łysienie bywa silnym przeżyciem emocjonalnym. Może powodować lęk, depresję, gorszą ocenę własnego wyglądu, a w całokształcie niską samoocenę.
    W pracy przedstawiono najczęstsze choroby włosów, a przede wszystkim ich leczenie. Pojawienie się symptomów w obrębie włosów bądź sąsiadującej skóry głowy zobowiązuje każdego lekarza, a zwłaszcza dermatologa, do dokładnej oceny całego ciała z wnikliwym badaniem płytek paznokciowych i błon śluzowych, może to być początek poważnego schorzenia dermatologicznego lub ogólnoustrojowego. Leczeniem chorób włosów powinien zająć się dermatolog z możliwością konsultacji endokrynologicznej czy ginekologicznej.

     

    Samouszkodzenia skóry jako problem stale aktualny

    Self-injuries of the skin – still a contemporary problem
    Aleksandra Kuźniak, Anna Słomiak-Wąsik, Zygmunt Adamski, Dorota Jenerowicz

    Streszczenie
    Samookaleczenia (samouszkodzenia skóry, dermatitis artefacta, DA) pomimo coraz częstszego występowania w populacji są zjawiskiem trudnym do jednoznacznego sklasyfikowania. Obecnie zaliczane są do grupy psychodermatoz. Celem publikacji jest przedstawienie problemu samookaleczania oraz czynników ryzyka w patomechanizmie powstawania tego typu zmian skórnych, a także podkreślenie roli dermatologa w ich rozpoznawaniu.
    W DA zwraca uwagę różnorodność występujących zmian skórnych, co może utrudniać postawienie diagnozy. Podkreślić należy jednak rolę prawidłowo zebranego wywiadu. Samouszkodzenia mogą być między innymi regulatorem napięcia i lęku, formą radzenia sobie z gniewem, z przeżytą traumą, lub formą karania własnej osoby. Samouszkodzenie skóry stwarza problem diagnostyczny i leczniczy oraz wymagający współpracy lekarzy różnych specjalności, zwłaszcza dermatologów i psychiatrów.

     

    Łuszczyca i choroby współistniejące. Cz. 1. Systemowe choroby zapalne

    Psoriasis and co-morbidities. Part 1. Systemic inflammatory diseases
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Dane eksperymentalne wskazują, że charakterystyczne dla łuszczycy przewlekłe zapalenie skóry jest częścią zaburzenia ogólnoustrojowego, które oddziałuje na różne szlaki metaboliczne i skutkuje zapaleniem w innych tkankach, wyznaczając wieloukładowy charakter choroby. Uważa się, że u 73% chorych z łuszczycą współwystępuje co najmniej jedna choroba oddzielna; w szczególności – głównie u chorych z ciężkimi postaciami łuszczycy – znacząco częściej współwystępują ogólnoustrojowe choroby zapalne, wchodzące w skład zespołu metabolicznego oraz chorób sercowo-naczyniowych.

     

    Znaczenie dziegci w dermatologii

    The importance of tar in dermatology
    Waldemar Placek

    Streszczenie
    Dziegcie należą do grupy substancji historycznie otrzymywanych w wyniku suchej destylacji kory brzozowej, rzadziej bukowej. Obecnie dziegcie obejmują również produkty wytwarzane z żywicznego drzewa sosny, a także proderminę uzyskiwaną jako smołę pogazową z węgla kamiennego. Pod względem chemicznym dziegcie to mieszanina związków fenolowych, naftenów, antracenów, parafin lekkich i ksylenoli. Dziegcie mają postać gęstej mazi o ciemnobrunatnej barwie, rozpuszczalnej w eterze, nafcie, chloroformach i olejach. Częściowo rozpuszczają się w spirytusie. Prodermina węglowa ma działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwświądowe. Na początku leczenia proderminą obserwuje się hiperplazję skóry. Dalsze stosowanie proderminy węglowej ma działanie cytostatyczne, które powoduje ścieńczenie naskórka. Po zastosowaniu smoły węglowej zachodzą zmiany w rodzajach keratyn – normalizacji ulega ilość keratyn 1 i 10, natomiast obniża się ilość keratyn 6 i 16. Prodermina ma również działanie fotodynamiczne, które sprawia, że skóra jest bardziej wrażliwa na światło UV. Wskazaniem do stosowania dziegci jest łuszczyca, atopowe zapalenie skóry (AZS), wyprysk. Ze względu na działanie przeciwświądowe i przeciwzapalne produkty zawierające proderminę są również stosowane w leczeniu krostkowicy dłoniowo-podeszwowej i świerzbiączki ograniczonej. W przypadkach opornych na gotowe leki przeciwświerzbowe stosuje się w szpitalu trzydniową (weekendową) kurację maścią Wilkinsona, zawierającą oryginalnie dziegieć węglowy, a obecnie sosnowy. Działanie kancerogenne dziegci jako leków nie zostało udowodnione.

     

    Zastosowanie połączenia kalcypotriolu z dipropionianem betametazonu w formie maści w terapii miejscowej łuszczycy

    The use of a combination of calcipotriol and betamethasone dipropionate ointment in the topical treatment of psoriasis
    Aleksandra Lesiak, Justyna Ceryn, Magdalena Ciążyńska

    Streszczenie
    Preparaty złożone zawierające dipropionian betametazonu (betametazon) z kalcypotriolem są powszechnie zalecenie przez Polskie Towarzystwo Dermatologiczne w leczeniu postaci łuszczycy o niewielkim nasileniu oraz jako terapia dodatkowa w leczeniu zmian resztkowych po leczeniu systemowym. Preparaty te ze względu na synergizm działania substancji aktywnych, wysoką i szybką skuteczność oraz małe ryzyko podrażnień są preferowaną opcją leczenia zarówno przez lekarzy, jak i pacjentów. Przyjazny schemat dawkowania w postaci pojedynczej aplikacji zaledwie raz dziennie sprawia, że chorzy chętniej stosują się do zaleceń lekarskich. Według dostępnych danych literaturowych, preparaty złożone zawierające betametazon z kalcypotriolem stanowią aktualnie najskuteczniejszą opcję leczenia miejscowego łuszczycy. Maść jest pierwszą forma preparatu złożonego zawierającego betametazon z pochodną witaminy D, której skuteczność i bezpieczeństwo zostały poddane tak licznym badaniom klinicznym z randomizacją. Oprócz charakterystycznych właściwości zapewniających szybką penetrację i absorbcję substancji aktywnych, maść wykazuje silne działanie natłuszczające, co stanowi dodatkowy benefit dla pacjentów z łuszczycą, których skóra jest często przesuszona i wymaga intensywnej pielęgnacji. W pracy przedstawiono analizę danych, uzasadniających zastosowanie preparatów złożonych w formie maści jako leków pierwszego wyboru w terapii łuszczycy.


    Choroba Morbihana. Obrzęk lity twarzy możliwości terapeutyczne

    Morbihan's disease. Chronic persistent erythema and edema of the face therapeutic possibilities
    Jagoda Stroynowska-Kosik, Ewelina Biało-Wójcicka

    Streszczenie
    Obrzęk lity twarzy, znany także jako choroba Morbihana, to rzadka, przewlekła, zapalna choroba skóry i tkanki podskórnej. Schorzenie objawia się występowaniem w obrębie twarzy, głównie jej środkowej części, niebolesnego, symetrycznego, twardego obrzęku, któremu może towarzyszyć rumień. Diagnostyka polega na wykluczeniu innych chorób o podobnej manifestacji klinicznej. Etiologia choroby nie jest w pełni znana. Jedna z hipotez zakłada, że choroba Morbihana jest skutkiem zaburzeń w drobnych naczyniach limfatycznych, które wtórnie prowadzą do stanu zapalnego tkanki podskórnej, włóknienia i obrzęku. Pod uwagę bierze się również podłoże genetyczne. Do tej pory nie ma zgodności co do tego, czy schorzenie to uznać za powikłanie trądziku różowatego lub trądziku zwykłego, czy też wyodrębnić je jako osobną jednostkę chorobową. Obecnie brakuje wytycznych dotyczących leczenia choroby Morbihana, a opcje terapeutyczne są ograniczone. Choroba często bywa oporna na zastosowane terapie. Leczenie jest trudne ze względu na niejasną etiologię oraz częstą oporność choroby na zastosowaną terapię. W artykule przedstawiono przypadek 18-letniego pacjenta, u którego rozpoznano obrzęk lity twarzy. W leczeniu zastosowano ogólnie izotretynoinę w połączeniu z ketotifenem, obserwując stopniową poprawę stanu miejscowego.



    Rola emolientów w codziennej pielęgnacji skóry u pacjentów z egzemą

    The role of emollients in daily skin care in patients with eczema
    Aleksandra Lesiak, Magdalena Ciążyńska

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą, nawrotową, zapalną chorobą, występującą głównie u dzieci. Pacjenci z AZS często skarżą się na obecność charakterystycznych zmian skórnych z towarzyszącą suchością skóry i intensywnym świądem. Zmiany te spowodowane są, między innymi, nieprawidłową funkcją keratynocytów, prowadzącą do uszkodzenia fizjologicznej bariery naskórkowej, co potęgowane jest przez stan zapalny toczący się w skórze pacjentów cierpiących na AZS.
    Emolienty są zasadniczym elementem zarówno miejscowej, jak i systemowej terapii atopowego zapalenia skóry. Ich działanie polega głównie na przywróceniu odpowiedniej funkcji bariery skórno-naskórkowej poprzez dostarczenie składników lipidowych i białkowych, których brakuje w zmienionej chorobowo skórze. Ponadto wiążą i utrzymują wodę w obrębie warstwy rogowej naskórka, co skutecznie redukuje objawy suchości skóry pacjentów. Wysublimowany skład dostępnych na rynku dermokosmetyków sprawia, że preparaty te dodatkowo niwelują świąd i redukują intensywność stanów zapalnych w postaci zaczerwienienia i podrażnienia skóry.


    Pierwotny naczyniakomięsak głowy i twarzy z przerzutami do płuc u 83-letniego mężczyzny – opis przypadku

    Primary angiosarcoma of the head and face with lung metastases in an 83-year-old man. Case report
    Ewa Alska, Katarzyna Napiórkowska-Baran, Tomasz Rosada

    Streszczenie
    Guzy naczyniowe należą do najrzadszych nowotworów dotykających populację osób dorosłych. Ich niejasny obraz kliniczny powoduje trudności w ustaleniu odpowiedniego rozpoznania. Opóźnienie rozpoznania oznacza niekorzystne rokowanie dla pacjenta. Opisany przez nas przypadek to dobry przykład serii omyłek prowadzących do złego zakończenia historii.

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz


    Aktualności naukowe

    Paulina Szczepanik-Kułak


    Odpowiedzialność lekarza i lekarza dentysty za błędy w sztuce lekarskiej

    Paweł Chalecki


    Warto przeczytać
    Program edukacyjny










    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  9. Dermatologia Praktyczna 3/2020

    Dermatologia Praktyczna 3/2020

    Czy wszystkiemu winna jest latte? Część 2 – czyli czym leczyć trądzik u dorosłych kobiet

    Is latte to blame for everything? Part 2 – how should we treat adult female acne
    Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Adam Srebrzyński

    Streszczenie
    Trądzik pospolity jest jedną z najczęstszych przyczyn wizyt w gabinecie dermatologa. Choroba dotychczas kojarzona z okresem dojrzewania obecnie coraz częściej obserwowana jest u dorosłych kobiet. Już prawie jedna trzecia wszystkich pacjentów z trądzikiem to kobiety po 25. roku życia. Celem drugiej części artykułu jest przegląd opublikowanych danych dotyczących szerokiego spektrum możliwości terapeutycznych trądziku dorosłych kobiet.
    Słowa kluczowe: trądzik dorosłych, hiperandrogenizm, izotretynoina, retinoidy, spironolakton

     

    Trądzik wieku dziecięcego – odrębności kliniczne i terapeutyczne

    Acne in childhood – clinical and therapeutic differences
    Julita Anna Krahel, Iwona Flisiak

    Streszczenie
    Trądzik pospolity (acne vulgaris) jest częstym zapalnym schorzeniem gruczołów łojowych i ujść mieszków włosowych, które może występować w każdym wieku. Szczyt zachorowań przypada na okres dojrzewania, jednak chorobę coraz częściej rozpoznaje się również u małych dzieci. Podział kliniczny trądziku dziecięcego oparty jest na wieku zachorowania, wyróżnia się: trądzik noworodkowy, niemowlęcy, wczesnodziecięcy oraz przedpokwitaniowy.
    Ze względu na rzadsze występowanie choroby w tej populacji, odrębności kliniczne, ryzyko schorzeń współistniejących oraz brak jednoznacznych rekomendacji terapeutycznych, a także konieczność stosowania leków poza wskazaniami rejestracyjnymi, rozpoznanie i leczenie trądziku wieku dziecięcego bywa wyzwaniem diagnostyczno-terapeutycznym. Celem niniejszej pracy jest podsumowanie etiopatogenezy, obrazu klinicznego oraz możliwości terapeutycznych trądziku wieku dziecięcego.
    Słowa kluczowe: trądzik noworodkowy, trądzik niemowlęcy, trądzik okresu wczesnego dzieciństwa, trądzik okresu przedpokwitaniowego, leczenie trądziku wieku dziecięcego

    Grzybica skóry gładkiej u dzieci

    Mycosis of smooth skin in children
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Grzybica skóry gładkiej to dermatofitowe zakażenie nieowłosionej skóry twarzy, skóry tułowia oraz kończyn z wyłączeniem rąk, stóp i pachwin. Występuje głównie w obrębie skóry odsłoniętej. Zmiany skórne mogą być pojedyncze lub mnogie. Wykwity mają dość charakterystyczny wygląd. Objawom podmiotowym towarzyszy świąd. Może zdarzyć się tak, że zakażenie grzybicze ma nietypowy przebieg.
    Słowa kluczowe: dzieci, skóra gładka, grzybica, diagnostyka różnicowa, leczenie


    Odpowiedź izotopowa Wolfa – prezentacje dermatologiczne

    Wolf’s isotopic response – dermatological presentations
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Odpowiedź izotopowa Wolfa oznacza występowanie nowej niepowiązanej choroby w okolicy wcześniej wyleczonego innego schorzenia skóry. Określenie wykazuje podobieństwo z odpowiedzią izomorficzną Köbnera; odpowiedź Köbnera oznacza jednak występowanie ognisk tej samej choroby w innej podrażnionej okolicy skóry pierwotnie niezajętej.
    W pracy przedstawiono najbardziej reprezentatywne mechanizmy patogenetyczne odpowiedzi izotopowej Wolfa: wirusowy, naczyniowy, immunologiczny oraz neuronowy. Opisano także najczęściej występujące choroby należące do omawianej kategorii.
    Słowa kluczowe: odpowiedź izotopowa Wolfa, odpowiedź izomorficzna Köbnera, postherpetyczna odpowiedź izotopowa, odpowiedź izoradiotopowa, zespół znamienia Beckera


    Zachowawcze metody leczenia żylnych owrzodzeń podudzi

    Non-invasive treatment of venous leg ulcerations
    Igor A. Bednarski, Paweł Kolano, Joanna Narbutt, Aleksandra Lesiak

    Streszczenie
    Owrzodzenia żylne podudzi są jednym z poważniejszych problemów w populacji ogólnej. Bardzo często wymagają długotrwałego, jak również kosztownego leczenia, będąc jednocześnie dla pacjenta sporym obciążeniem psychofi zycznym ze względu na zaburzenia postrzegania własnego ciała i współistniejący ból. Leczenie owrzodzeń żylnych podudzi jest procesem długotrwałym i kosztownym, dlatego też ustalenie czynnika etiologicznego owrzodzenia decyduje o wdrożeniu odpowiedniej terapii, dostosowanej indywidualnie do każdego pacjenta. Niniejszy artykuł omawia podstawowe metody leczenia zachowawczego owrzodzeń żylnych podudzi.
    Słowa kluczowe: owrzodzenia, leczenie zachowawcze, przewlekła niewydolność żylna


    Rola autofagii w wybranych chorobach skóry

    The role of autophagy in selected skin diseases
    Michał Seneczko

    Streszczenie
    Autofagia jest to zachodzący we wszystkich komórkach eukariotycznych szlak autokatabolityczny, ewolucyjnie związany z wieloma organizmami. Podstawową właściwością autofagii jest recykling cytoplazmy, realizowany poprzez tworzenie autofagosomów, których zadaniem jest dostarczanie do lizosomów specyficznych zawartości cytoplazmy, takich jak stare lub uszkodzone organelle oraz zdegradowane białka wewnątrzkomórkowe, a także wewnątrzkomórkowe patogeny, w celu ich degradacji przez hydrolazy lizosomów i ponownego wykorzystania powstałych mikrocząsteczek. Wymienione procesy biorą udział w homeostazie komórkowej. Wady autofagii mogą wywoływać hiperzapalną reakcję skórną, spowodowaną aktywacją inflamasomów, aktywację ROS za pośrednictwem UVR oraz nieprawidłowe uwalnianie prozapalnych cytokin, co może odgrywać rolę w patogenezie niektórych chorób skóry.
    Do chorób dermatologicznych o podłożu zapalnym i autoimmunologicznym, związanych z wadami szlaków autofagii i/lub genów związanych z autofagią należą m.in. łuszczyca i łuszczycowe zapalenia stawów, a także toczeń rumieniowaty układowy.
    Słowa kluczowe: autofagia, makroautofagia, mikroautofagia, autofagia mediowana białkami opiekuńczymi, łuszczyca, toczeń rumieniowaty układowy


    „Futro wygryzione przez mole” jako rzadki objaw łysienia kiłowego

    Moth-eaten alopecia as rare sign of alopecia syphilitica
    Aleksandra Kitowska, Piotr Brzeziński, César Bimbi

    Streszczenie
    Łysienie syfilityczne jest rzadko występującym objawem kiły wtórnej. Może współistnieć z innymi objawami skórnymi wtórnej kiły lub rzadko stanowi jedyny objaw wtórnej kiły, tzw. „essential syphilitic alopecia”. Przedstawiamy przypadek łysienia syfilitycznego u młodego mężczyzny, celem przypomnienia lekarzom tego zagadnienia.
    Słowa kluczowe: łysienie, kiła, wtórna kiła, Treponema pallidum

     

    Ocena skuteczności serii dermokosmetyków Normacne w zwalczaniu trądziku pospolitego – postać łagodna i umiarkowana

    Assessment of the effectiveness of the Normacne dermocosmetics series in combating acne vulgaris – mild and moderate form
    Marta Adamczyk, Ewa Trznadel-Grodzka

    Streszczenie
    Trądzik pospolity jest częstą zapalną dermatozą z okresami remisji i zaostrzeń. Mimo postępu w badaniach nad etiopatogenezą i leczeniem nadal istnieją trudności terapeutyczne, takie jak oporność Cutibacterium acnes (C. acnes) na antybiotyki, podrażnienie, zaczerwienienie, złuszczenie po miejscowych lekach przeciwtrądzikowych (izotretynoinie, nadtlenku benzoilu, kwasie azelainowym i innych).
    W celu złagodzenia objawów ubocznych, wzmocnienia leczenia farmakologicznego oraz poprawy parametrów biofizycznych naskórka, stworzono serię dermokosmetyków Normacne marki Dermedic. Zawierają one 3 innowacyjne kompleksy: Veprolanum, Oxyniacyde oraz Niacestre z czynnymi substancjami przeciwbakteryjnymi, przeciwzapalnymi, seboregulującymi i nawilżającymi.
    Celem pracy była ocena poziomu pH naskórka, jego nawilżenia, poziomu sebum, rumienia oraz monitorowanie stanu klinicznego probantów.
    Materiał: 20 ochotników; mężczyzn i kobiet, chorych na łagodny lub umiarkowany trądzik pospolity.
    Metody:
    MPA Courage + Khazaka electronic GmbH Köln/Germany
    Tricho-Cam© 2014, UV LED
    VisioFace® 1000 D Courage + Khazaka electronic GmbH Köln/Germany
    Badanie mikrobiologiczne: płytki agarowe do hodowli bakterii, kolonie C. acnes, cieplarka do hodowli beztlenowych.
    Wyniki:
    Preparaty Normacne – matujący krem nawilżający, krem niwelujący niedoskonałości na noc oraz antybakteryjny żel do mycia – spowodowały znaczną poprawę lub remisję kliniczną zmian charakterystycznych dla trądziku pospolitego. Po 6 miesiącach kuracji wykazano istotne obniżenie pH naskórka, wzrost stopnia nawilżenia, regulację poziomu sebum oraz remisję zmian trądzikowych.
    Wnioski:
    Dermokosmetyki Normacne – matujący krem nawilżający, krem niwelujący niedoskonałości na noc oraz antybakteryjny żel do mycia są skuteczne na każdym etapie trądziku o łagodnym lub umiarkowanym przebiegu. Poprawiają stopień nawilżenia naskórka, obniżają jego pH, regulują wydzielanie sebum, rozjaśniają potrądzikowe przebarwienia, usprawniają proces gojenia.
    Słowa kluczowe: dermokosmetyki, trądzik, korneometria, sebumetria, pH

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  10. Dermatologia Praktyczna 2/2020

    Dermatologia Praktyczna 2/2020

    Czy wszystkiemu winna jest latte? – czyli skąd trądzik u dorosłych kobiet

    Is latte to blame for everything? – where does the adult female acne come from
    Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Adam Srebrzyński

    Streszczenie
    Trądzik pospolity jest jedną z najczęstszych przyczyn wizyt w gabinecie dermatologa. Choroba dotychczas kojarzona z okresem dojrzewania obecnie coraz częściej obserwowana jest u dorosłych kobiet. Już prawie jedna trzecia wszystkich pacjentów z trądzikiem to kobiety po 25. roku życia. Celem artykułu jest przegląd opublikowanych danych dotyczących trądziku dorosłych kobiet, przede wszystkim w kontekście patogenezy oraz czynników ryzyka jego wystąpienia. W kolejnej części przedstawione zostaną stosowane metody leczenia, ze szczególnym uwzględnieniem terapii miejscowej.
    Słowa kluczowe: trądzik dorosłych, hiperandrogenizm, izotretynoina, retinoidy, hormony

    Dermatologiczne aspekty pielęgnacji skóry noworodków i niemowląt

    Dermatological aspects of skin care of newborns and infants
    Mira Kijańska, Daria Gorawska

    Streszczenie
    Skóra małego dziecka, ze względu na specyfikę swojej budowy, wymaga właściwej ochrony i pielęgnacji. Bardzo często rodzice nie wiedzą, jak odpowiednio wykonywać podstawowe zabiegi higieniczne. Prawidłowa pielęgnacja niesie pozytywne skutki i wywiera efekt prozdrowotny nawet w odległych latach życia. W artykule omówiono podstawowe zasady pielęgnacji i higieny skóry noworodka i niemowlęcia.
    Słowa kluczowe: płaszcz wodno-lipidowy, kąpiel, pępek, pieluszka, ochrona słoneczna


    Schorzenia dermatologiczne związane z uszkodzeniami nerwów. Część 2. Zespoły naczyniowe

    Dermatological diseases related to nervous damage. Part 2. Vascular syndromes
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Zważywszy wielorakie związki skóry z układem nerwowym – obwodowym sensorycznym, autonomicznym i ośrodkowym – w pierwszej części pracy dokonano przeglądu wybranych chorób z pogranicza neurologiczno-dermatologicznego, takich jak półpasiec, zespół troficzny nerwu trójdzielnego oraz zespół cieśni kanału nadgarstka. Część drugą pracy poświęcono chorobom wchodzącym w skład zespołów naczyniowych, w szczególności guzkowemu zapaleniu tętnic, postaci skórnej guzkowego zapalenia tętnic, krioglobulinemii, eozynofilowej ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń i ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń.
    Słowa kluczowe: guzkowe zapalenie tętnic, postać skórna guzkowego zapalenia tętnic, krioglobulinemia, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń


    Testy dermoskopowe w codziennej praktyce dermatologicznej

    Dermoscopic tests in everyday dermatological practice
    Grażyna Kamińska-Winciorek

    Streszczenie
    Powszechnie wykorzystywana w codziennej praktyce dermoskopia może być uzupełniona o szybkie testy kliniczne, które wspierają lekarza w postawieniu właściwej diagnozy. Ewidentnymi korzyściami są: mniejsza liczba niepotrzebnych wycięć, zwiększenie pewności rozpoznania klinicznego, oszczędność kosztów opieki zdrowotnej, przy jednoczesnym wzbogaceniu doświadczenia praktykujących dermoskopistów. Dotychczas w dostępnej literaturze opisano podstawowe pomocnicze testy dermoskopowe, takie jak: test przełącznika (toggle test), test świecenia (glow test), test ucisku naczyń (pressure application vessel test), test chybotania (wobble test), test plastra (tape stripping), test zdrapania (scraping, scratching test), test atramentu (furrow ink test) oraz test skrobi z jodyną (starch-iodine test). W pracy omówiono główne techniki pomocnych testów dermoskopowych stanowiących dodatkowe narzędzie szybkiej diagnostyki uzupełniającej badanie dermoskopowe.
    Słowa kluczowe: dermoskopia, testy dermoskopowe, test świecenia, test przełącznika, test atramentu

    Zastosowanie miejscowych kortykosteroidów w ciąży w oparciu o wytyczne Europejskiego Forum Dermatologicznego (EDF)

    Use of topical corticosteroids in pregnancy based on European Dermatology Forum guideline (EDF)
    Joanna Krzysiek, Katarzyna Tomaszewska, Aleksandra Lesiak, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Ciąża może powodować szereg dermatoz, które często wymagają leczenia miejscowymi glikokortykosteroidami. Niestety wiedza na temat ich działania w ciąży wciąż jest ograniczona.
    Stanowisko ekspertów Europejskiego Forum Dermatologicznego (EDF) zakłada, że dotychczasowe badania nie potwierdzają związku między leczeniem miejscowymi GKS kobiet ciężarnych a ryzykiem wad wrodzonych, porodu przedwczesnego czy zamartwicą.
    Za najbezpieczniejsze leki w tej grupie uważa się GKS o małej i średniej sile działania. Silne bądź bardzo silne GKS należy stosować jako leki drugiego rzutu i tak krótko, jak tylko możliwe. Ich stosowanie wiąże się z ryzykiem urodzenia dziecka z niską masą urodzeniową ciała. Podejmując jednak taką farmakoterapię, należy rozważyć, czy potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem dla płodu.
    Słowa kluczowe: miejscowe glikokortykosteroidy, ciąża, działania niepożądane

    Dermatologia i kleszcze – co wiemy, a czego nie wiemy? Uwaga na smartfony!

    Dermatology and ticks – what do we know and what do we not know? Watch out for smartphones!
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Kleszcz pospolity występuje na terenie całego kraju. W Polsce aktywność kleszczy rozpoczyna się od połowy kwietnia i trwa do początku listopada. Człowiek jest żywicielem przypadkowym. Wybór żywiciela oparty jest głównie na wskazówkach węchowych. Ostatnio dużo pisze się o tym, że pole elektromagnetyczne wytwarzane przez telefony komórkowe oddziałuje na kleszcze, przyciągając je niczym magnes. Ukąszenia przez kleszcze wywołują różne odczyny skórne. Niektóre ukąszenia mogą także skutkować zakażeniem boreliozą.
    Słowa kluczowe: kleszcze, czynniki predysponujące, odczyny skórne, borelioza, zapobieganie

    Kontaktowe zapalenie skóry na akrylany związane z zawodem – opis przypadku

    Contact dermatitis on acrylates related to profession – case report
    Magdalena Czarnecka-Operacz, Dorota Jenerowicz, Nina Łabędź, Monika Łukomska, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Akrylany to syntetyczne żywice termoplastyczne, o znanym już dobrze, szkodliwym działaniu w przypadku kontaktu ze skórą człowieka, które stosowane są nadal w wielu produktach kosmetycznych. Akrylany stanowią istotną i coraz częściej notowaną przyczynę rozwoju klinicznych objawów alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Dotyczy to nie tylko klientek, ale również kosmetyczek wykonujących zabiegi narażające je na ekspozycję na wspomniane powyżej substancje.
    Ze względu na zawodowe narażenie na akrylany, dotyczące osób pracujących w obszarze kosmetologii, w niektórych przypadkach po udokumentowaniu związku choroby z narażeniem zawodowym, alergiczne kontaktowe zapalenia skóry traktowane są jako choroby zawodowe. Statystycznie, jedną z najczęstszych dermatoz zawodowych jest zawodowe kontaktowe zapalenie skóry. Można je podzielić na kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia i o podłożu alergicznym, czyli alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. W większości przypadków oba typy kontaktowego zapalenia skóry manifestują się jako wypryskowe zmiany skórne o morfologii wyprysku, zlokalizowane na odsłoniętych powierzchniach skóry, a zwłaszcza na skórze rąk. Podstawą rozpoznania jest wnikliwy wywiad chorobowy, dokładne badanie przedmiotowe i wynik testów płatkowych.
    W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku 36-letniej kosmetyczki, u której wystąpiła reakcja alergiczna skóry na akrylany, objawiająca się klinicznie ostrym wypryskiem dłoni. A zatem w przypadku przedstawianej przez nas pacjentki, stwierdzono ewidentną kontaktową alergię wieloważną, która ze względu na wykonywany przez nią zawód, wymaga bezwzględnie przeprowadzenia kolejnych badań w celu ustalenia wysoce prawdopodobnego związku przyczynowo-skutkowego (a mianowicie ekspozycji na silnie alergizujące związki w gabinecie kosmetycznym i rozwój alergicznego wyprysku kontaktowego), oraz uznania problemu klinicznego za chorobę zawodową. Wymaga to spełnienia ściśle określonych wymagań, sprecyzowanych w ustawodawstwie medycznym.
    Słowa kluczowe: akrylany, alergiczne zapalenie skóry, choroba zawodowa, testy płatkowe


    Nawrotowe wykwity pokrzywkowe u pacjentki po zabiegu kriolipolizy – opis przypadku

    Recurrent urticarial exanthem in patient after cryolipolysis – case report
    Katarzyna Waligóra, Magdalena Jałowska, Magdalena Czarnecka-Operacz, Dorota Jenerowicz, Ryszard Żaba, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Pokrzywka to jedna z najczęściej rozpoznawanych chorób skóry. Według literatury 20-30% populacji ogólnej przebyło w ciągu swojego życia przynajmniej jeden epizod pokrzywki ostrej. Wśród przyczyn pokrzywki ostrej wymienia się m.in. reakcje alergiczne, pseudoalergiczne, toksyczne, a także infekcje. Wśród przyczyn pokrzywki przewlekłej podaje się m.in. defekty enzymatyczne, zaburzenia psychosomatyczne, infekcje, czynniki fizykalne, nadwrażliwości pokarmowe, stany zapalne, choroby autoimmunologiczne. Aktualnie nie odnajdujemy w literaturze doniesień w zakresie przypadków identyfi kacji zabiegu kriolipolizy jako potencjalnego czynnika wywołującego rozwój objawów pokrzywki ostrej. Jednakże, w obliczu faktu, iż zabieg ten wywołuje apoptozę adipocytów, co skutkuje powstaniem procesu zapalnego w obrębie tkanki tłuszczowej (panniculitis), podejrzewa się, iż może być on jednym z czynników przyczyniających się do wystąpienia wysiewów wykwitów pokrzywkowych.
    Słowa kluczowe: pokrzywka, kriolipoliza, powikłania, diagnostyka

    Zastosowanie sekukinumabu w leczeniu łuszczycy plackowatej u pacjentów ze współistniejącym łuszczycowym zapaleniem stawów

    Secukinumab in the treatment of plaque psoriasis in patients with psoriatic arthritis
    Marta Dobrzyńska, Agnieszka Osmola-Mańkowska, Ewa Teresiak-Mikołajczak,
    Anna Malewska-Woźniak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Sekukinumab jest rekombinowanym, w pełni ludzkim przeciwciałem należącym do grupy inhibitorów interleukiny 17. Jest lekiem zarejestrowanym do leczenia łuszczycy plackowatej oraz łuszczycowego zapalenia stawów, dostępnym w Polsce w programach lekowych finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Sekukinumab charakteryzuje się szybkim początkiem działania, wysoką skutecznością oraz dobrym profilem bezpieczeństwa.
    Słowa kluczowe: sekukinumab, łuszczyca plackowata, łuszczycowe zapalenie stawów

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Półpasiec i opryszczkę wywołują wirusy należące do jednej rodziny. Mają powinowactwo do komórek układu nerwowego. Wywołują dość podobne objawy podmiotowe. Czasem trudno jest odróżnić te dwie jednostki chorobowe.
    Naprzemienne zwilżanie i wysychanie skóry wokół ust jest najczęstszą przyczyną zapalenia skóry w tej okolicy. Oprócz leczenia ważna jest profilaktyka wtórna. Odtwarza ona barierę skórno-naskórkową. Pomaga też zwalczyć odruch nawykowego oblizywania warg.
    Do najczęściej występujących należą brodawki zwykłe. Spotyka się je powszechnie, zwłaszcza u ludzi młodych, aktywnych sportowo i seksualnie, u tych, którzy golą owłosienie łonowe, oraz u dzieci z atopowym zapaleniem skóry. Mogą występować wszędzie, także na wzgórku łonowym. W leczeniu stosuje się metody zabiegowe i niezabiegowe.
    Nadmanganian potasu wykazuje działanie odkażające i utleniające, bakteriobójcze i grzybobójcze. Stosowany jest u niemowląt często przy potówkach, odparzeniach, pieluszkowym zapaleniu skóry itp. Ma też działania uboczne. Może wywołać martwicę skrzepową.
    W profilaktyce i leczeniu atopowego zapalenia skóry na pierwszym miejscu wymienia się emolienty. Zasadnicze znaczenie mają te, które są używane do bezpośredniego stosowania na skórę.
    Słowa kluczowe: dzieci, półpasiec, opryszczka, zapalenie okołoustne, brodawki wirusowe, martwica skrzepowa, emolienty

    Wenerologia – pytania i odpowiedzi

    Monika Wasilewska, Bartłomiej Święs, Iwona Rudnicka, Sławomir Majewski

    Streszczenie
    Liszaj twardzinowy (lichen sclerosus – LS) to przewlekła choroba zapalna skóry i błon śluzowych, która często zlokalizowana jest w okolicach narządów płciowych i odbytu. LS powoduje świąd i ból, dysfunkcję seksualną, utrudnienie oddawania moczu u mężczyzn oraz związany jest z ryzykiem rozwoju raka. Etiologia LS nie jest znana, lecz znane są towarzyszące choroby oraz czynniki ryzyka rozwoju i czynniki protekcyjne. Rozpoznanie ustala się na podstawie obrazu klinicznego. Złotym standardem leczenia pozostają silne i bardzo silne miejscowe glikokortykosteroidy.
    W przypadku typowych zmian LS nie jest wymagana weryfikacja histopatologiczna. Jest ona jednak niezbędna przy: niepewnym obrazie klinicznym, podejrzeniu nowotworu, nieskuteczności leczenia oraz obrzezaniu.
    Dobrą praktyką jest, by przy każdej wizycie kontrolnej pacjenta z LS oceniać obraz kliniczny pod kątem obecności przemian nowotworowych, gdyż choroba ta wiąże się ze zwiększonym ryzykiem nowotworzenia. Nie jest pewne, czy w wyniku skutecznego leczenia ryzyko to zmienia się.
    Słowa kluczowe: liszaj twardzinowy, okolica anogenitalna, miejscowe preparaty glikokortykosteroidów, biopsja, ryzyko rozwoju nowotworu

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

Strona korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie oraz dostosowania ich do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Cel, warunki przechowywania lub dostęp do cookies dostępne są w Polityce prywatności. Mogą Państwo dokonać w każdej chwili zmiany ustawień. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności. Zobacz więcej