Dermatologia Praktyczna

dermatologia-praktyczna

Czasopismo oparte na doskonałych artykułach polskich i zagranicznych. Forum dermatologiczne prezentujące praktyczną wiedzę i wykorzystanie najnowszych osiągnięć w dziedzinie dermatologii.

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

  1. Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna Dowiedz się więcej
    Cena: 89,00 zł
  2. Dermatologia Praktyczna 1/2020

    Dermatologia Praktyczna 1/2020

     Znamiona melanocytowe wrodzone u dzieci. Aktualne zalecenia diagnostyczno-terapeutyczne

     Congenital nevi in children. Current diagnostics and therapeutic recommendations
    Hubert Arasiewicz, Barbara Szpyrka. Maciej Bagłaj, Grażyna Kamińska-Winciorek

    Streszczenie
    Wrodzone znamiona melanocytowe są obecne od urodzenia lub pojawiają się do 2. r.ż. Występują dość powszechnie, charakteryzując się zmienną morfologią w zakresie lokalizacji, barwy i kształtu. Dermoskopia oraz badanie histopatologiczne stanowią złoty standard diagnostyki wrodzonych zmian barwnikowych. Obecnie kategoryzuje się je na podstawie współczynnika przewidywanego rozmiaru w wieku dorosłym. Szczególnej uwagi wymagają znamiona o dużej powierzchni, ponieważ stanowią poważny problem psychologiczny, a także są związane z innymi schorzeniami.
    Najistotniejszym aspektem jest różnicowanie melanozy nerwowo-skórnej ze zwiększeniem ryzyka czerniaka ośrodkowego układu nerwowego oraz określenie ryzyka transformacji nowotworowej czerniaka, które zwiększa się wraz z rozmiarem znamienia i liczby zmian satelitarnych.
    Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie aktualnej wiedzy na temat wrodzonych zmian melanocytowych z określeniem wskazań do przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego i badań obrazowych na podstawie doniesień z literatury oraz doświadczeń własnych.
    Słowa kluczowe: znamiona wrodzone, dermoskopia, czerniak, melanoza nerwowo-skórna


     Analiza fototoksyczności wywołanej lekami ogólnoustrojowymi oparta na zaleceniach EDF (European Dermatology Forum)

     Drug-induced phototoxicity analysis based on EDF (European Dermatology Forum) recommendations
    Joanna Krzysiek, Aleksandra Lesiak, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Na co dzień jesteśmy narażeni na wiele substancji o właściwościach fototoksycznych. W połączeniu z promieniowaniem słonecznym mogą one wywołać miejscowe reakcje fototoksyczne i fotoalergiczne. Są to często występujące schorzenia skóry, różniące się od siebie mechanizmem powstawania, obrazem klinicznym, a także rodzajem wywołujących je substancji. Staranny wywiad, analiza obrazu klinicznego oraz dodatkowe testy diagnostyczne mogą ułatwić ustalenie ostatecznego rozpoznania. Reakcje fototoksyczne stanowią zdecydowaną większość przypadków fotosensytyzacji, dlatego warto omówić temat, opierając się na wytycznych zaproponowanych przez EDF (European Dermatology Forum).
    Słowa kluczowe: fototoksyczność, wytyczne, leki

    Roztwór furoinianu mometazonu – refundowana, skuteczna opcja terapeutyczna dla pacjentów z łojotokowym zapaleniem skóry oraz łuszczycą skóry owłosionej głowy

    Mometasone furoate – reimbursed, effective therapeutic option for patients with seborrheic dermatitis and scalp psoriasis
    Aleksandra Lesiak, Magdalena Ciążyńska, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Mometazon (furoinian mometazonu) jest glikokortykosteroidem stosowanym miejscowo, który charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz wysoką skutecznością. Z powodzeniem znosi uczucie świądu, redukując dodatkowo rumień oraz objawy złuszczania skóry. Produkt znalazł zastosowanie w miejscowym leczeniu wielu dermatoz odpowiadających na leczenie miejscowe glikokortykosteroidami, m.in. atopowego zapalenia skóry czy dermatoz kontaktowych. Dostępny na rynku roztwór 0,1% mometazonu stosowany 1 × dziennie wykazuje szczególną skuteczność oraz korzystny profil bezpieczeństwa w leczeniu stanów zapalnych i świądu w obrębie owłosionej skóry głowy, w tym m.in. terapii łojotokowego zapalenia skóry czy leczeniu łuszczycy skóry owłosionej głowy.
    Słowa kluczowe: furoinian mometazonu, mometazon, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca skóry owłosionej głowy


    Schorzenia dermatologiczne związane z uszkodzeniami nerwów. Część 1. Półpasiec, zespół troficzny nerwu trójdzielnego, zespół cieśni kanału nadgarstka

    Dermatological diseases related to nervous damage. Part 1. Herpes zoster, trigeminal trophic syndrome, carpal tunnel syndrome
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Skóra wykazuje różne związki z układem nerwowym: obwodowym (sensorycznym), autonomicznym oraz ośrodkowym. Ze względu na wymienione powiązania, skóra stanowi narząd neuroimmunoendokrynologiczny. Zaburzenia złożonych procesów regulacji neuronalnych uczestniczą w patogenezie niektórych chorób z pogranicza neurologiczno-dermatologicznego, takich jak: półpasiec, zespół troficzny nerwu trójdzielnego oraz zespół cieśni kanału nadgarstka.
    Słowa kluczowe: półpasiec, zespół troficzny nerwu trójdzielnego, zespół cieśni kanału nadgarstka, neuropeptydy, współczulna reakcja skórna

     

     Łuszczyca krostkowa u dzieci – doświadczenia własne

    Pustular psoriasis in children – own experience
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą chorobą skóry polegającą na nadmiernej proliferacji komórek naskórkowych oraz na obecności stanu zapalnego. Uogólniona łuszczyca krostkowa typu von Zumbuscha jest postacią łuszczycy krostkowej o skrajnym nasileniu. U dzieci występuje sporadycznie. Może ujawnić się w okresie niemowlęcym lub wczesnym dzieciństwie.
    Słowa kluczowe: niemowlęta, dzieci, łuszczyca krostkowa, zmiany skórne, diagnostyka różnicowa, leczenie


    Zmiany skórne w ostrej chorobie retrowirusowej – diagnostyka różnicowa chorób przebiegających z wysypką

    Skin changes in acute retroviral disease – differential diagnostics of diseases with rash
    Jagoda Stroynowska-Kosik, Dominika Szkodzińska, Ewelina Biało-Wójcicka

    Streszczenie
    Ostra choroba retrowirusowa rozwija się u większości osób zakażonych wirusem HIV w ciągu 2-4 tygodni od ekspozycji na materiał zakaźny. Objawy występują nagle i utrzymują się przez ok. 3 tygodnie. W niektórych przypadkach dolegliwości przedłużają się do 10 tygodni. Choroba przebiega najczęściej z gorączką, nudnościami, bólami mięśniowo-stawowymi, bólami głowy, bólami gardła, powiększeniem węzłów chłonnych, bólami brzucha z biegunką i utratą apetytu. Zmiany skórne w ostrej chorobie retrowirusowej występują u ok. 60% osób – najczęściej w postaci wysypki plamisto-grudkowej z wykwitami o średnicy 0,5-1 cm, zlokalizowanej na twarzy, tułowiu i dłoniach. Wysypka może też być plamista, grudkowa, rzadziej pokrzywkowa lub drobnopęcherzykowa. Charakterystyczna, często opisywana triada objawów – gorączka, zapalenie gardła i powiększenie węzłów chłonnych – nie występuje u wszystkich zakażonych pacjentów. Choroba może przebiegać w postaci skąpoobjawowej lub mieć przebieg bezobjawowy, co przy braku świadomości związanej z ryzykownym zachowaniem powoduje, że zakażenie jest wykrywane późno, w zaawansowanym stadium. Zmiany skórne mogą być błędnie rozpoznawane jako wysypka w przebiegu chorób infekcyjnych lub jako osutka polekowa. W przedstawionym artykule 36-letni pacjent miał objawy ogólne oraz zmiany skórne w postaci wysypki plamisto-grudkowej, mogące odpowiadać płonicy lub reakcji alergicznej polekowej. Właściwie zebrany wywiad i wykonane badania laboratoryjne uwzględniające choroby infekcyjne przebiegające z wysypką, w tym badanie w kierunku zakażenia wirusem HIV, umożliwiły ustalenie prawidłowego rozpoznania.
    Słowa kluczowe: infekcja wirusem HIV, wysypka plamisto-grudkowa, gorączka, ból gardła


    Linijna IgA dermatoza pęcherzowa w przebiegu świerzbu norweskiego

     Linear IgA bullous dermatosis in the course of Norwegian scabies
    Justyna Rembiałkowska-Piela, Dominik Mikiel, Anna Neneman, Monika Bowszyc-Dmochowska, Marian Dmochowski

    Streszczenie
    Linijna IgA dermatoza pęcherzowa (LABD) należy do grupy rzadkich chorób o podłożu auto immunologicznym. Wyróżnia się postać idiopatyczną oraz indukowaną. W klasycznym obrazie choroby w obrazie klinicznym dominują rozsiane zmiany rumieniowe, napięte pęcherze i pęcherzyki. Lokalizacja zmian skórnych jest zróżnicowana i może dotyczyć skóry okolicy tułowia, twarzy, owłosionej skóry głowy wraz z zajęciem błon śluzowych. W procesie diagnostycznym decydujące znaczenie ma badanie immunopatologiczne, głównie immunofluorescencja bezpośrednia wykazująca linearne złogi przeciwciał IgA wzdłuż połączenia skórno-naskórkowego. Leczenie LABD polega na zastosowaniu dapsonu jako leku pierwszego rzutu, jak również glikokortykosteroidów oraz immunoglobulin dożylnych.
    Świerzb należy do częstych, zakaźnych chorób pasożytniczych. Wywołany jest przez roztocza Sarcoptes scabiei. W klasycznej postaci choroby dominują symetryczne zmiany grudkowo-pęcherzykowe, zlokalizowane głównie w okolicy skóry brzucha, pośladków, palców rąk z towarzyszącym świądem wzmagającym się w godzinach nocnych. Świerzb norweski to nasilona postać choroby, cechuje się wysoką zakaźnością, występowaniem bardzo dużej liczby osobników świerzbowca oraz nawarstwionymi łuskami w obrębie zajętej skóry. Możliwość wyindukowania przez świerzbowca autoimmunizacyjnej choroby pęcherzowej nie została do końca wyjaśniona. Rozważa się dwa mechanizmy, które mogą być odpowiedzialne za wytwarzanie autoprzeciwciał u pacjentów ze świerzbem: uszkodzenie błony podstawnej przez enzymy lityczne, produkowane przez roztocza powodujące ekspozycję antygenów oraz reakcję krzyżową z antygenami błony podstawnej na zasadzie mimikry antygenowej.
    W artykule przedstawiono przypadek 82-letniej kobiety z rozsianymi zmianami skórnymi zdiagnozowanymi jako świerzb norweski ze współistniejącą autoimmunizacyjną chorobą pęcherzową spełniającą kryteria linijnej IgA dermatozy pęcherzowej (LABD).
    Słowa kluczowe: świerzb, linijna IgA dermatoza pęcherzowa, immunofluorescencja bezpośrednia, złogi IgA, wzbudzanie

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Osutki polekowe należą do powszechnie spotykanych objawów niepożądanych. Zmiany w przebiegu wysypek polekowych mogą być ograniczone lub uogólnione. Zmianom skórnym mogą towarzyszyć zmiany ogólnoustrojowe. Tak jest w przypadku ostrej uogólnionej wysypki krostkowej. Podstawą leczenia jest odstawienie leku wywołującego.
    Atopowe zapalenie skóry jest genetycznie uwarunkowaną chorobą skóry, modyfikowaną przez czynniki środowiskowe. Defekt genetyczny dotyczy m.in. filagryny. Białko to warunkuje prawidłową produkcję barierowych czynników nawilżająco-natłuszczających. Wskutek tego defektu skóra jest sucha. Najbardziej narażona na wysychanie jest twarz. Dlatego pierwszym objawem klinicznym atopowego zapalenia skóry w wieku niemowlęcym są tzw. lakierowane policzki.
    Trądzik pospolity jest przewlekłą, zapalną chorobą gruczołów łojowych i ujść mieszków włosowych. Jest najczęstszą chorobą skóry w okresie pokwitania. Charakteryzuje się występowaniem zarówno wykwitów niezapalnych, jak i zapalnych. Zmian tych nie należy usuwać samemu z uwagi na możliwość powstania powikłań.
    Brodawki wirusowe obejmują wiele odmian klinicznych. Do najczęściej występujących należą brodawki zwykłe, wśród nich brodawki rąk i stóp. Brodawki stóp często są mylnie rozpoznawane i traktowane jako odciski oraz niewłaściwie leczone. Przy nieodpowiednim postępowaniu może dojść do rozsiewu zmian i powikłań.
    Wśród malformacji naczyniowych najczęściej występuje u dzieci znamię naczyniowe płaskie typu PWS (port wine stain). Każda obecność naczyniaka płaskiego w obrębie twarzy nakazuje przeprowadzić badania w kierunku rozpoznania zespołu Sturge’a-Webera.
    Słowa kluczowe: dzieci, ostra uogólniona osutka krostkowa, atopowe zapalenie skóry, trądzik pospolity, brodawki wirusowe, malformacje naczyniowe typu PWS

     

    WENEROLOGIA – pytania i odpowiedzi

     Monika Wasilewska, Bartłomiej Święs, Iwona Rudnicka, Sławomir Majewski

    Streszczenie
    Ciąża jest szczególnym stanem fizjologicznym dla organizmu kobiety. Dochodzi między innymi do zjawiska immunosupresji i wzrostu ryzyka ujawnienia utajonego zakażenia typami genitalnymi HPV. W ciąży brodawki płciowe są liczne, mogą osiągać większe rozmiary, a nawroty są częste. Potencjalne ryzyko zakażenia dziecka wirusami HPV występuje zazwyczaj podczas porodu. Leczenie brodawek płciowych w ciąży jest utrudnione ze względu na ograniczone możliwości terapeutyczne. U kobiet w ciąży preferowane są metody zabiegowe, takie jak krioterapia i łyżeczkowanie. Podczas leczenia w wyjątkowych sytuacjach można zastosować preparat miejscowy zawierający imikwimod.
    Kłykciny kończyste okolicy odbytu są głównie przenoszone przez bierne kontakty seksualne jednakowo u obu płci. Ryzyko wystąpienia zmian zależy w największym stopniu od wydolności układu odpornościowego. Lokalizacja kłykcin kończystych w odbycie często skutkuje późnym rozpoznaniem. W terapii można zastosować preparaty miejscowe zawierające podofilotoksynę czy imikwimod oraz standardowe procedury zabiegowe, takie jak krioterapia, łyżeczkowanie i wycięcie chirurgiczne. Bardzo istotna jest współpraca z lekarzem proktologiem i rektoskopowa ocena kanału odbytu pod kątem występowania zmian. Po zabiegu pacjent wymaga edukacji na temat wysokiej zakaźności choroby.
    Słowa kluczowe: brodawki płciowe, ciąża, okolica odbytu, krioterapia, łyżeczkowanie, kłykciny kończyste, imikwimod, podofilotoksyna

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł

    Brak w magazynie

  3. Dermatologia Praktyczna 6/2019

    Dermatologia Praktyczna 6/2019

    Porównanie skuteczności fali uderzeniowej i masażu bańką chińską w terapii antycellulitowej

    Efficacy comparison of shock wave and Chinese bubble for anti-cellulite therapy
    Anna Zabiszak, Maria Urbańska, Iwona Micek, Anna Kroma, Agnieszka Seraszek-Jaros,
    Ewa Pelant, Gerard Nowak, Justyna Gornowicz-Porowska

    Streszczenie
    Cellulit to nieprawidłowe rozmieszczenie tkanki tłuszczowej oraz obrzękowo-włókniste zmiany tkanki podskórnej, objawiające się na powierzchni skóry wgłębieniami i guzkami, kształtem przypominającymi skórkę pomarańczową. Zmiany występują najczęściej w okolicy ud, pośladków i ramion, co stanowi dla kobiet istotny problem estetyczny. W ostatnich latach wzrosła popularność zabiegów antycellulitowych wykonywanych za pomocą specjalistycznych urządzeń. W badaniach przedstawiono dwie nieinwazyjne metody redukcji cellulitu: masaż bańką chińską w połączeniu ze szczotkowaniem ciała oraz falę uderzeniową. Porównano ich wpływ na jakość skóry oraz subiektywną ocenę probantek. Po zabiegach z falą uderzeniową otrzymano: obwód ud – średnia poprawa u 73,33% badanych osób o 1,54 cm; TEWL ud – średnia poprawa u 93,33% badanych osób o 3,9 g/godz./m2; TEWL pośladków – średnia poprawa u 86,66% badanych osób o 3,2 g/godz./m2. Po zabiegach z bańką chińską otrzymano: obwód ud – średnia poprawa u 72,7% osób o 1,1 cm; TEWL ud – średnia poprawa u 81,8% badanych osób o 6 g/godz./m2; TEWL pośladków – średnia poprawa u 90,9% badanych osób o 5,48 g/godz./m2. Zarówno fala uderzeniowa, jak i bańka chińska pozwalają znacznie poprawić jakość skóry objętej cellulitem.
    Słowa kluczowe: cellulit, bańka chińska, fala uderzeniowa

     

    Poziom stresu psychicznego u pacjentów chorujących na liszaj płaski błony śluzowej jamy ustnej

    The level of mental stress in patients suffering from oral lichen planus
    Michalina Szymczak-Paluch, Sebastian Kłosek

    Streszczenie
    Wstęp:
    W granicach zdolności adaptacyjnych stres zwiększa aktywność i wydolność organizmu. Jego pozytywny wpływ przestaje być widoczny, kiedy staje się zjawiskiem przewlekłym, które w efekcie doprowadza do obniżenia odporności oraz rozwijania się zaburzeń psychosomatycznych. Błona śluzowa jamy ustnej jest okolicą, w której można zaobserwować zmiany w stanie zdrowia całego organizmu. Wiele chorób systemowych, zaburzeń ogólnoustrojowych oraz psychicznych może ograniczać swoje objawy jedynie do okolicy błony śluzowej jamy ustnej. Zaburzenia psychiczne, do których zaliczają się depresja, podwyższony poziom stresu psychicznego i lęku, mogą odgrywać znaczącą rolę w wystąpieniu, przebiegu i powodzeniu leczenia części ze zmian obserwowanych w jamie ustnej. Wśród zaburzeń, które mogą występować w tym miejscu i są kojarzone z działaniem przewlekłych bodźców stresowych, lękiem i depresją, wymienia się przede wszystkim liszaj płaski błony śluzowej jamy ustnej.

    Cel: Określenie poziomu odczuwanego stresu psychicznego w przebiegu liszaja płaskiego błony śluzowej jamy ustnej oraz możliwej korelacji pomiędzy poziomem odczuwanego stresu i objawami subiektywnymi zgłaszanymi przez pacjentów.

    Materiał i metody:
    Badaniem objęto 62 pacjentów, zamieszkałych w województwie łódzkim. Kryterium kwalifikacji uczestników było zdiagnozowanie liszaja płaskiego błony śluzowej jamy ustnej na podstawie badania podmiotowego, przedmiotowego oraz histopatologicznego wycinka ze zmian chorobowych. U wszystkich pacjentów przeprowadzono test poziomu odczuwanego stresu psychicznego w okresie miesiąca poprzedzającego rozpoznanie choroby z zastosowaniem testu PSS-10 i poziomu odczuwanego bólu błony śluzowej jamy ustnej w skali VAS. Dane przeanalizowano z pomocą programu Statistica 13 (p < 0,05).

    Wyniki:
    Ogólnie spośród badanych 62 pacjentów: 51 osób stanowiły kobiety, a 11 mężczyźni. Podwyższony poziom odczuwanego stresu psychicznego występował u 48 osób: 43 kobiet i 5 mężczyzn, co stanowiło 77,42% badanych z OLP. Poziom stresu na poziomie średnim zanotowano u 18 osób, a wysokim u 30 osób, brak obciążenia stresem psychicznym występował u 14 osób. Wyższy poziom stresu psychicznego korelował dodatnio z natężeniem odczuwanego bólu błony śluzowej jamy ustnej.

    Wnioski:
    Częstość występowania podwyższonego poziomu stresu psychicznego w przebiegu liszaja płaskiego błony śluzowej jamy ustnej w zbadanej grupie wynosi 77,42%. Zmiany tego typu są częstsze u kobiet niż u mężczyzn i ma to związek predylekcją OLP do płci żeńskiej. Zaobserwowano dodatnią korelację pomiędzy poziomem odczuwanego przez pacjentów bólu błony śluzowej jamy ustnej a poziomem stresu psychicznego w przebiegu OLP. Nie zaobserwowano korelacji pomiędzy częstością sięgania po używki przez pacjentów chorujących na OLP, a poziomem stresu psychicznego. Konieczne są dalsze badania nad ewentualną zależnością między liszajem płaskim błony śluzowej jamy ustnej a innymi parametrami wpływającymi na przebieg choroby.

    Słowa kluczowe:
    liszaj płaski, przewlekły stres psychiczny, PSS-10, skala VAS, badanie histopatologiczne


    Doświadczenia z zastosowania połączenia kalcypotriolu i betametazonu w postaci piany w miejscowym leczeniu pacjentów z niepowodzeniem terapeutycznym po innych terapiach

    Clinical experience with combination of calcipotriol and betamethasone foam in topical treatment of recalcitrant skin psoriatic lesions
    Agnieszka Osmola-Mańkowska, Anna Malewska-Woźniak, Marta Dobrzyńska, Ewa Teresiak-Mikołajczak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Łuszczyca jest ogólnoustrojową, przewlekłą, zapalną chorobą z manifestacjami skórnymi, uwarunkowaną genetycznie o nieprzewidywalnym przebiegu. U ok. 60% chorych przebieg choroby jest łagodny i stabilny z obecnością zmian w miejscach predylekcyjnych. Jednak u pozostałych pacjentów może być on cięższy z zajęciem większych okolic skóry. W przypadkach łuszczycy o przebiegu łagodnym, wystarczające może być zastosowanie leków miejscowych usuwających łuskę i hamujących nadmierną proliferację naskórka. W przebiegu umiarkowanym do ciężkiego stosuje się fototerapię lub leki ogólne, takie jak: metotreksat, cyklosporynę, retinoidy oraz leki biologiczne. W cięższych postaciach choroby mimo leczenia ogólnoustrojowego nadal zaleca się skojarzenie z terapią miejscową. Polskie Towarzystwo Dermatologiczne (PTD) w leczeniu miejscowym łuszczycy zaleca: środki keratolityczne, cygnolinę, pochodne witaminy D3 w monoterapii lub połączenie kalcypotriolu z betametazonem, glikokortykosteroidy (GKS), retinoid, dziegcie, a także preparaty wspomagające, takie jak emolienty. Za szczególnie rekomendowany uznaje się preparat złożony, zawierający kalcypotriol i betametazon (Cal/BD) w postaci maści, żelu oraz nowego podłoża – piany. Przedstawiono 3 przypadki pacjentów leczonych lekiem złożonym zawierającym kalcypotriol
    i betametazon w pianie.
    Słowa kluczowe:
    łuszczyca, kalcypotriol, betametazon, leczenie miejscowe

     

    Metody stosowane w leczeniu blizn potrądzikowych

    Methods used in acne scars treatment
    Julia Sworowska, Natalia Welc, Magdalena Jałowska, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Trądzik pospolity to najczęstsza choroba skóry wieku młodzieńczego, spotykana u niemal 100% osób pomiędzy 11. a 30. r.ż., przy czym u 15% chorych przebiega ciężko jako postać zapalna, często pozostawiająca przebarwienia oraz blizny. Wyróżnia się blizny potrądzikowe typu icepick, rolling oraz boxcar. Celem pracy był przegląd dostępnych metod stosowanych w leczeniu blizn potrądzikowych z użyciem i bez użycia energii. Blizny typu rolling były leczone satysfakcjonująco przy zastosowaniu metody podcięć, natomiast blizny typu icepick dobrze reagują na leczenie za pomocą peelingów chemicznych. Zastosowanie lasera CO2 okazało się skuteczniejsze w przypadku leczenia blizn typu rolling i box car niż blizn typu icepick. Efektywność poszczególnych zabiegów różni się w zależności od rodzaju blizn pacjenta. Łączenie ze sobą różnych metod może przynieść lepsze rezultaty niż stosowanie pojedynczej metody.
    Słowa kluczowe: trądzik, blizny, leczenie

     

    Brodawki – łatwo je „złapać”, ale jak się ich pozbyć?

    Warts – easy to „catch” them, but how to get rid of them?
    Aleksandra Lesiak, Magdalena Ciążyńska

    Streszczenie
    Brodawki zwykłe (verrucae vulgares), brodawki podeszwowe (verrucae plantares) i brodawki płaskie (verrucae planae) są często spotykanymi, łagodnymi zmianami skóry wywołanymi przez wirusy brodawczaka ludzkiego (human papillomaviruses – HPV). Na zarażenie nimi szczególnie narażone są dzieci, zwłaszcza z atopowym zapaleniem skóry oraz osoby z chorobami przebiegającymi z obniżeniem odporności. Zmiany te rozprzestrzeniają się bardzo szybko poprzez bezpośredni kontakt ze skórą lub pośrednio poprzez styczność z zanieczyszczonymi powierzchniami, wykazując ponadto tendencję do częstych nawrotów. Biorąc pod uwagę, że nawet co dziesiąty człowiek zarażony jest wirusem brodawczaka, zmiany te stanowią istotny problem kosmetyczny i zdrowotny, z jakim boryka się znaczna część społeczeństwa, szczególnie gdy obejmują one eksponowane lokalizacje ciała, takie jak np. dłonie.

    Leczenie brodawek skóry polega na zastosowaniu metod opartych na technikach wymrażania, usunięciu chirurgicznym zmian oraz zastosowaniu miejscowych preparatów zawierających m.in. kwas salicylowy oraz 5-fluorouracyl. Pomimo znacznej rangi problemu nadal nie istnieje jeden złoty środek, który spowodowałby wyleczenie zmian u wszystkich pacjentów. Dlatego bardzo powszechne jest szukanie i stosowanie wielu terapii skojarzonych w celu uzyskania wyższych wskaźników wyleczeń. Biorąc pod uwagę dostępne dane literaturowe oraz własne doświadczenia, najskuteczniejszym zalecanym schematem postępowania w przypadku brodawek wirusowych jest połączenie zabiegów wymrażania z preparatami zawierającymi kwas salicylowy oraz 5-fluorouracyl.

    W pracy dokonano przeglądu informacji dotyczących metod leczenia brodawek skóry ze szczególnym uwzględnieniem powszechnie stosowanych terapii miejscowych kwasem salicylowym i 5-fluorouracylem oraz metod skojarzonych.

    Słowa kluczowe:
    brodawka, wirus brodawczaka ludzkiego, kwas salicylowy, 5-fluorouracyl, krioterapia

     

    Zewnętrzne zastosowanie witaminy A i E w dermatologii

    Topical use of vitamins A and E in dermatology
    Karolina Olek-Hrab, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    We współczesnych czasach obserwuje się dążenie do poprawy wyglądu, zwracanie uwagi na zdrowe odżywianie, unikanie produktów modyfikowanych, walkę z zanieczyszczeniem środowiska. W ten trend wpisuje się również zainteresowanie kosmetykami, które coraz częściej powinny być naturalne i przyjazne dla środowiska. Mają one pomóc w walce ze stresem oksydacyjnym. Ogromnym zainteresowaniem cieszą się witaminy, które znalazły zastosowanie w kosmetykach. Ze względu na ich wszechstronne funkcje posiadają wielokierunkowe działanie. Mogą być używane jako emolienty, regulatory procesów keratynizacji, antyutleniacze, środki nawilżające, filtry UV oraz substancje przeciwdziałające powstawaniu szkodliwych związków. Witaminy A i E można również łączyć z innymi substancjami, takimi jak mocznik, ichtiol jasny, tormentiol, krem borny czy cholesterol, zwiększając tym samym wskazania do stosowania zarówno jako pielęgnację, jak i leczenie wybranych dermatoz.
    Słowa kluczowe:
    witaminy, skóra, stres oksydacyjny

     

    Współistnienie łuszczycy zwyczajnej i kiły wczesnej objawowej u młodego mężczyzny – opis przypadku

    Comorbidity of psoriasis vulgaris and early symptomatic syphilis in a young man – case report
    Marta Pyrko, Ewa Wojdała

    Streszczenie
    Łuszczyca zwyczajna jest przewlekłą, nawracającą, zapalną chorobą skóry. Jednym z czynników, które mogą prowokować wysiew lub nasilać zmiany skórne w przebiegu łuszczycy, są infekcje. Kiła jest chorobą infekcyjną, przenoszoną drogą płciową wywołaną przez bakterię spiralną T. pallidum. Zarówno w kile, jak i w łuszczycy zwyczajnej mogą występować liczne rozsiane zmiany skórne. Wykwity mogą być zlokalizowane nie zawsze w typowych miejscach i mieć zmienne nasilenie. Obie choroby dotyczą ludzi zarówno w młodym, jak i w starszym wieku; możliwe jest również ich współistnienie. W takiej sytuacji przebieg tych chorób może być nietypowy. Oba schorzenia wymagają innego leczenia. Kluczowe jest przeprowadzenie prawidłowej diagnostyki. W procesie diagnostycznym wymagane jest niekiedy wykonanie badania histopatologicznego. Dla rozpoznania kiły konieczne jest zrobienie testów serologicznych.
    Słowa kluczowe:
    kiła, łuszczyca zwyczajna, diagnostyka, PASI, VDRL

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry jest bardzo częstą dermatozą występującą u dzieci. Wyprysk sutków jest jednym z kryteriów mniejszych Hanifina i Rajki. Wymaga nie tylko leczenia, lecz także długotrwałej profilaktyki, w której wiodącą rolę odgrywają emolienty.
    Okres noworodkowy sprzyja wystąpieniu potówek. Jednocześnie może rozwinąć się łojotokowe zapalenie skóry. Należy wyeliminować czynniki prowadzące do powstania potówek oraz zastosować delikatne leczenie przeciwzapalne.
    Jedną z postaci atopowego zapalenia skóry jest wyprysk dłoni i stóp. Jest schorzeniem przewlekłym i nawracającym. Wymaga on odpowiedniego leczenia i profilaktyki.
    Słowa kluczowe: dzieci, atopowe zapalenie skóry, wyprysk sutków, potówki, łojotokowe zapalenie skóry, wyprysk dłoni i stóp, leczenie i profilaktyka

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  4. Dermatologia Praktyczna 5/2019

    Dermatologia Praktyczna 5/2019

    Lizosomalne choroby spichrzeniowe z objawami dermatologicznymi. Część 2. Sfingolipidozy

    Lisosomal skin diseases with dermatological symptoms. Part 2. Sphingolipidoses
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    U podłoża sfingolipidoz leżą genetycznie uwarunkowane defekty specyficznych enzymów uczestniczących w stopniowej degradacji sfingolipidów. Cechą charakterystyczną choroby omawianej grupy jest postępujące zaangażowanie wielu narządów, w tym skóry, co prowadzi do niepełnosprawności, z możliwością przedwczesnej śmierci. W pracy dokonano przeglądu postaci klinicznych sfingolipidoz przebiegających z objawami dermatologicznymi, takich jak choroba Gauchera, niedobór kwaśnej sfingomielinazy, choroba Fabry’ego i choroba Farbera. Omówiono klinikę, diagnostykę oraz możliwości lecznicze.
    Słowa kluczowe:
    sfingolipidozy, choroba Gauchera, niedobór kwaśnej sfingomielinazy, choroba Fabry’ego, choroba Farbera

     

    Trimetyloaminuria (zespół odoru rybnego) – patogeneza, klinika i postępowanie lecznicze

    Trimethylaminuria (fish odor syndrome) – patogenesis, clinic and treatment
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Trimetyloaminuria, zwana też zespołem odoru rybnego, jest zaburzeniem metabolicznym, wynikającym z dysfunkcji enzymu monooksygenazy zawierającej flawinę 3. W następstwie dochodzi do upośledzenia szlaku N-utleniania trimetyloaminy do bezwonnego tlenku trimetyloaminy. Nadmierne gromadzenie tej substancji powoduje wydzielanie przykrego zapachu, co działa destrukcyjnie na życie osobiste, zawodowe oraz społeczne. W pracy dokonano przeglądu danych dotyczących etiopatogenezy, kliniki oraz leczenia omawianego zaburzenia.
    Słowa kluczowe:
    trimetyloaminuria, zespół odoru rybnego, monooksygenaza zawierająca flawinę 3, trimetyloamina, tlenek trimetyloaminy


    Polimorficzne osutki ciężarnych

    Polymorphic eruption of pregnancy
    Klaudia Tutka, Adam Reich

    Streszczenie
    Polimorficzne osutki ciężarnych (polymorphic eruption of pregnancy – PEP), zwane inaczej zmianami pokrzywkowymi i grudkowymi ze świądem w przebiegu ciąży (pruritic urticarial papules and plaques of pregnancy – PUPPP), to obok atopowych osutek ciążowych najczęstsza dermatoza swoista dla ciąży. Choroba po raz pierwszy została opisana w 1979 r. przez Lawleya i wsp. Powyższa jednostka chorobowa nie ma w pełni ustalonej etiologii. Charakteryzuje się występowaniem swędzących zmian grudkowych i rumieniowo-obrzękowych w 3. trymestrze ciąży lub rzadziej po porodzie. W przebiegu choroby nie notuje się istotnych odchyleń w badaniach laboratoryjnych i immunologicznych. Schorzenie ma przebieg łagodny z tendencją do samoistnego ustępowania, a średni czas trwania objawów wynosi 4-6 tygodni.
    Słowa kluczowe:
    ciąża, dermatozy ciążowe, świąd

     

    Nowe kryteria kwalifikacji do leczenia rytuksymabem chorych na ciężką pęcherzycę w programie terapeutycznym

    New eligibility criteria for treatment with rituximab in patients with pemphigus in therapeutic programme
    Małgorzata Dominiak, Magdalena Oszukowska, Andrzej Kaszuba, Aleksandra Lesiak, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Pęcherzyca to choroba autoimmunologiczna, w której dochodzi do powstania przeciwciał wobec desmosomalnych białek naskórka. Schorzenie to charakteryzuje się przewlekłym i potencjalnie zagrażającym życiu przebiegiem. Ważną opcją terapeutyczną w pęcherzycy jest rytuksymab – przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko antygenowi CD20 limfocytów B. W ramach programu terapeutycznego lek jest dostępny w Polsce dla pacjentów z ciężką pęcherzycą. W artykule przedstawiono nowe kryteria kwalifikacji i zasady monitorowania pacjentów w tym programie.
    Słowa kluczowe:
    pęcherzyca, desmogleiny, przeciwciało monoklonalne

     

    Współczesne metody leczenia rogowacenia słonecznego

    Current treatment of actinic keratosis
    Witold Owczarek

    Streszczenie
    Rogowacenie słoneczne (actinic keratosis − AK) jest formą przedinwazyjną raka kolczystokomórkowego (squamous cell carcinoma in situ − SCC in situ). Wyniki badań wskazują na istotny związek pomiędzy rozwojem inwazyjnego SCC a obecnością AK. Zmiany w przebiegu rogowacenia słonecznego rzadko występują pojedynczo. Najczęściej u poszczególnych chorych obserwuje się od kilku do kilkunastu ognisk AK. Obszar zagrożenia nowotworowego (OZN) to rejon skóry uszkodzony przez promieniowanie UV, zawierający widoczne klinicznie i subkliniczne ogniska rogowacenia słonecznego. W badaniach wykazano zależność pomiędzy stopniem nasilenia obszaru zagrożenia nowotworowego a ryzykiem rozwoju raka kolczystokomórkowego. Rozpoznanie OZN ma istotne implikacje terapeutyczne. Ze względu na związek pomiędzy rogowaceniem słonecznym a rozwojem SCC zwraca się uwagę na konieczność leczenia, ochrony przeciwsłonecznej oraz wykonywania regularnych badań profilaktycznych w tej grupie chorych. Metody stosowane w leczeniu rogowacenia słonecznego można podzielić na terapie ukierunkowane na pojedyncze zmiany oraz wykorzystywane w terapii obszaru zagrożenia nowotworowego. W artykule przedstawiono rekomendacje dotyczące leczenia AK/OZN na podstawie elementów patogenezy choroby.
    Słowa kluczowe:
    rogowacenie słoneczne, obszar zagrożenia nowotworowego, leczenie

     

    Nadpotliwość – wstydliwy problem dermatologiczny

    Hyperhidrosis – embarrassing dermatological problem
    Paulina Szczepanik-Kułak

    Streszczenie
    Nadpotliwość (NP) lub hiperhydroza definiowana jest jako choroba dermatologiczna związana z nadprodukcją potu przekraczającą wydolność mechanizmów termoregulacyjnych. Wyróżnia się dwie główne odmiany choroby: pierwotną, dotyczącą ok. 93% pacjentów z rozpoznaniem NP, oraz wtórną, u podłoża której leżą określone przyczyny. Obecnie dostępne są liczne narzędzia pomocne w ocenie nasilenia objawów NP oraz ustalenia najlepszej metody terapeutycznej: jakościowe, subiektywne i ilościowe, obiektywne. Jednak nie są to sposoby stosowane rutynowo w codziennej praktyce klinicznej.

    Niewątpliwie nadmierne wydzielanie potu negatywnie wpływa na jakość życia chorych, utrudniając prawidłowe funkcjonowanie w zakresie sfery społecznej, fizycznej i emocjonalnej. Wykazano, że aż 90% osób dotkniętych chorobą nadmiernego pocenia odczuwa z tego powodu silny dyskomfort. Uwzględniając powyższe oraz możliwość rozwoju powikłań nieleczonej choroby, należy podkreślić znaczenie wczesnej diagnostyki oraz leczenia. Wśród strategii terapeutycznych kluczowe znaczenie ma edukacja chorych i zmiana stylu życia. Do pozostałych metod należy leczenie miejscowe, ogólne oraz chirurgiczne. Niewątpliwie dobór opcji terapeutycznej powinien być rozpatrzony indywidualnie, z uwzględnieniem preferencji pacjenta, wskaźnika ryzyka do korzyści, skutków odległych i kosztów leczenia.
    Słowa kluczowe:
    nadpotliwość, nadmierne pocenie, choroba gruczołów potowych

     

    Polekowe wypadanie włosów – opis dwóch przypadków łysienia po leczeniu acytretyną

    Drug-induced hair loss – two cases of alopecia after treatment with acitretin
    Martyna Zbiciak-Nylec, Piotr Kapica, Agnieszka Honisz, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Działania niepożądane leków stanowią ważne zagadnienie z punktu widzenia zarówno lekarzy, jak i pacjentów. Jedno z nich to łysienie polekowe, gdzie związek przyczynowo-skutkowy nie zawsze jest łatwy do ustalenia, podobnie jak mechanizm patogenezy tego procesu. W populacji ogólnej częstość występowania tego zjawiska nie jest dokładnie znana. W artykule przedstawiono opisy dwóch przypadków pacjentek z łuszczycą zwykłą, u których doszło do masywnej utraty włosów po zastosowaniu leczeniu acytretyną.
    Słowa kluczowe:
    łysienie polekowe, acytretyna, łuszczyca zwykła

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie

    Rogowiec krwawy jest łagodnym nowotworem naczyniowym skóry. Dla usunięcia zmian stosuje się laser barwnikowy, elektrokoagulację i wycięcie chirurgiczne.
    Liszaj twardzinowy to rzadka choroba, jednak coraz częściej występująca w populacji dziecięcej. Charakterystyczne są porcelanowobiałe grudki porównywalne z kolorem kości słoniowej, zlewające się w większe ogniska. We wczesnej fazie choroby proces może być odwracalny. W terapii stosuje się silne maści glikokortykosteroidowe i takrolimus..
    Ospa wietrzna należy do chorób wirusowych o bardzo dużej zakaźności w populacji dziecięcej. Przebiega z objawami nieżytowymi i ogólnoustrojowymi. Na ogół nie wymaga leczenia poza miejscowym postępowaniem objawowym, ale czasami podaje się ogólne leki przeciwwirusowe. Nieraz mylona jest z enterowirusowym zapaleniem skóry.
    Choroba jamy ustnej, rąk i stóp to sezonowa choroba wirusowa o dużej zakaźności. Jest chorobą samoograniczającą się i nie wymaga leczenia.
    Słowa kluczowe:
    rogowiec krwawy, bielactwo, liszaj twardzinowy, ospa wietrzna, choroba jamy ustnej, rąk i stóp

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  5. Dermatologia Praktyczna 4/2019

    Dermatologia Praktyczna 4/2019

    Lizosomalne choroby spichrzeniowe z objawami dermatologicznymi. Część 1. Mukopolisacharydozy

    Lisosomal skin diseases with dermatological symptoms. Part 1. Mucopolysaccharidoses
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Mukopolisacharydozy stanowią największą grupę lizosomalnych chorób spichrzeniowych. U ich podłoża leżą genetycznie uwarunkowane defekty specyficznych enzymów lizosomalnych z grupy hydrolaz, które uczestniczą w stopniowej degradacji glikozoaminoglikanów. Cechą charakteryzującą mukopolisacharydozy jest postępujące zaangażowanie wielu narządów, co prowadzi do niepełnosprawności, z możliwością przedwczesnej śmierci. Ze względu na zróżnicowane podłoże genetyczne, defekty enzymatyczne, rodzaj spichrzania oraz cechy fenotypowe mukopolisacharydozy dzieli się na 7 typów głównych: I, II, III, IV, VI, VII i IX. W pracy dokonano przeglądu poszczególnych typów mukopolisacharydoz – kliniki, diagnostyki oraz możliwości leczniczych.
    Słowa kluczowe:
    lizosomy, lizosomalne choroby spichrzeniowe, mukopolisacharydozy, glikozoaminoglikany, enzymatyczna terapia zastępcza, przeszczep hematopoetycznych komórek macierzystych

    Abstract
    Mucopolysaccharidoses are the largest group of lysosomal storage diseases. The underlying causes of these diseases are genetically determined defects of specific lysosomal enzymes from the group of hydrolases that are involved in the gradual degradation of glycosaminoglycans. A characteristic feature of mucopolysaccharidoses is the progressive involvement of many organs, which leads to disability, with the possibility of premature death. Due to the diverse genetic background, enzymatic defects, storage type and phenotypic features, mucopolysaccharidoses are divided into 7 main types: I, II, III, IV, VI, VII and IX. The work reviewed particular types of mucopolysaccharidoses – clinics, diagnostics and treatment options.
    Key words:
    lysosomes, lysosomal storage diseases, mucopolysaccharidoses, glycosaminoglycans, enzyme replacement therapy, hematopoietic stem cell transplantation

     

    Liszajec zakaźny pęcherzowy u dzieci

    Bullous impetigo in children
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Liszajec zakaźny pęcherzowy jest zlokalizowaną postacią gronkowcowego zapalenia skóry. Zmiany skórne są wywołane działaniem eksfoliatyn. W przebiegu liszajca powstają wiotkie pęcherzyki i pęcherze. Pęcherze łatwo ulegają przerwaniu. Liszajec zakaźny wymaga różnicowania z wieloma jednostkami chorobowymi. W leczeniu stosuje się środki miejscowe i antybiotykoterapię systemową.
    Słowa kluczowe:
    dzieci, liszajec pęcherzowy, gronkowiec złocisty, eksfoliatyny

    Abstract
    Bullous impetigo is a localized form of Staphylococcus aureus skin infection. The skin changes are caused by action of exfoliative toxins. This disease results in the formation of flaccid blisters and bullae. The blisters burst easily. Bullous impetigo should be differentiated with many disease entities. In treatment there are used topical medications and systemic antibiotics.
    Key words:
    children, bullous impetigo, Staphylococcus aureus, exfoliative toxins

     

    Świąd w atopowym zapaleniu skóry

    Pruritus in atopic dermatitis
    Aneta Gruchała, Katarzyna Galica, Anna Zalewska-Janowska

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) to przewlekła, zapalna choroba skóry, charakteryzująca się obecnością nasilonego świądu (nieprzyjemnego odczucia prowadzącego do intensywnego drapania). Według Międzynarodowego Forum Badań Świądu (International Forum for the Study of Itch − IFSI) w AZS klasyfikuje się świąd jako grupę I (świąd skóry wcześniej zmienionej chorobowo) o skórnym mechanizmie powstawania. Obniża jakość życia pacjentów z AZS − zakłóca sen, prowadzi do ciągłego zmęczenia, depresji, a nawet myśli samobójczych. Patogeneza świądu jest wieloczynnikowa: na jego powstawanie wpływają zaburzenia ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, układu cholinergicznego, cytokiny i neuropeptydy. Wizualna skala analogowa (Visual Analogue Scale − VAS) oraz numeryczna skala szacunkowa (Numeric Rating Scale − NRS) są szeroko stosowane do oceny nasilenia świądu. Pomimo ogromnego postępu w naukach medycznych, leczenie świądu u pacjentów z AZS wciąż sprawia problemy. Postępowanie powinno być kompleksowe − obejmować profilaktykę, pielęgnację skóry, przeciwzapalne leczenie miejscowe, a w ciężkich przypadkach także terapię ogólną.
    Słowa kluczowe:
    atopowe zapalenie skóry, świąd, klasyfikacja, cytokiny, terapia

    Abstract
    Atopic dermatitis is a chronic, inflammatory skin disease, which is characterized by severe pruritus (a sensation that causes the desire or reflex to scratch). According to International Forum for the Study of Itch (IFSI), pruritus in atopic dermatitis is classified as group I (pruritus on diseased skin) caused by dermatological issues. Itch decreases quality of life – affects sleep, causes chronic tiredness, depression and even suicidal thoughts. The pathogenesis of pruritus is multifactorial: there is infl uence of central and peripheral nervous system, cholinergic system, cytokines and neuropeptides. Pruritus severity is commonly assessed with Visual Analogue Scale (VAS) and Numeric Rating Scale (NRS). Despite huge progress in medical science, effective management of pruritus in patients with atopic dermatitis still cause problems. The treatment of such patients should be comprehensive which means prophylaxis, skin care, antinflammatory topical treatment and in case of severe cases systemic drugs should be administered.
    Key words:
    atopic dermatitis, pruritus, classifi cation, cytokines, therapeutics

     

    Powrót do przeszłości. Zastosowanie nowoczesnych preparatów dziegciowych w leczeniu chorób skóry

    Back to the past. Usage of modern tar preparations in skin therapy
    Leszek Bartoszak, Magdalena Łuczkowska, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Stosowanie dziegci w terapii chorób skóry ma wielowiekową tradycję i sięga czasów starożytnych Greków. Pomimo upływu lat ich skuteczność w leczeniu wybranych dermatoz sprawia, że ciągle znajdują miejsce w aktualnych rekomendacjach terapeutycznych. Używany niegdyś dziegieć z węgla kamiennego został zastąpiony przez dziegcie pochodzenia roślinnego, które cechują się wyższym profilem bezpieczeństwa stosowania. Dodatkowo nowoczesne preparaty dziegciowe posiadają mniejszy potencjał wywoływania reakcji podrażnieniowych oraz lepsze właściwości kosmetyczne związane z wysokim stopniem oczyszczenia oraz standaryzacją produkcji. Badania nad dziegciami przeszły ewolucję od opisu składu, właściwości fizykochemicznych oraz skuteczności w leczeniu chorób skóry do szczegółowej analizy mechanizmów działania przeciwzapalnego oraz normalizującego różnicowanie się keratynocytów, za pośrednictwem receptorów dla węglowodorów aromatycznych.
    Słowa kluczowe:
    dziegieć, łuszczyca, wyprysk, atopowe zapalenie skóry, receptory dla węglowodorów aromatycznych

    Abstract
    Tar usage in a skin therapy has centuries-old tradition and dates back to ancient Greece. Despite the passage of time its effectiveness in treatment of chosen dermatoses results in constant presence of tar in recent therapeutic recommendation. Earlier used coal tar is now replaced by wood tar which characterizes a higher safety clinical profile. In addition, currently used tar preparations has lower profile of causing skin irritation and better cosmetic properties when it comes to higher level of purity and better standardization of production. Over the last years, researches on tar underwent relevant evolution – from describing composition, physicochemical properties and eff ectiveness in skin therapy to a detailed analysis of mechanism of anti-inflammatory and differentiating keratinocytes effect of tar, which is executed through aromatic hydrocarbons receptor (AhR).
    Key words:
    tar, psoriasis, eczema, atopic dermatitis, aryl hydrocarbon receptors

     

    Choroba ziarniniakowa (ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń) – obserwacja zmian skórnych u 55-letniej pacjentki

    Granulomatous dermatitis (granulomatosis with polyangiitis) – observation skin lesions in 55-year-old patient
    Piotr Brzeziński, Romuald Olszański

    Streszczenie
    Choroby ziarniniakowe to grupa licznych jednostek, w przebiegu których w skórze lub w innych narządach tworzą się ziarniniaki. Mają one ograniczony obszar, w obrębie którego występuje naciek zapalny zawierający komórki olbrzymie i makrofagi. W pracy przedstawiono opis przypadku 55-letniej kobiety – mieszkanki Izraela ze skórnymi zmianami na prawym przedramieniu, które rozwinęły się po 6. miesiącach od podróży do Gwatemali.
    Słowa kluczowe:
    choroby ziarniniakowe, ziarniniak Wegenera, leiszmanioza

    Abstract
    Granulomatous diseases are a group of a number of units which in the course of disease in the skin or other organs are formed granulomas. Granulomas form a limited area within which there is an inflammatory infiltrate containing giant cells and macrophages. The article describe a case description 55-year-old woman resident of Israel with skin lesions on his right forearm, which lesions developed after 6 months of traveling to Guatemala.
    Key words:
    granulomatous dermatitis, Wegener’s granulomatosis, leishmaniosis

     

    Zapalenie skóry berloque – opis przypadku

    Berloque dermatitis – a case report
    Ewa Kopycińska, Zofia Mazurek-Durlak, Andrzej Jaworek, Anna Wojas-Pelc

    Streszczenie
    Fotokontaktowe zapalenie skóry (photocontact dermatitis) wywołane jest kontaktem skóry z substancją chemiczną po ekspozycji na promieniowanie UV. Fotokontaktowe zapalenie skóry powstaje w mechanizmie reakcji fototoksycznej lub fotoalergicznej. W reakcji fotoalergiczej z substancji chemicznej w wyniku działania promieniowania UV jest obecny foto alergen inicjujący reakcję immunologiczną typu IV. Aby doszło do reakcji fototoksycznej, nie potrzeba udziału układu immunologicznego. Stan zapalny skóry jest wynikiem reakcji fotochemicznej, prowadzącej do uszkodzenia keratynocytów. Świetlne zapalenie skóry wywołane przez rośliny (phytophotodermatitis) powstaje najczęściej w mechanizmie reakcji fototoksycznej, wywołanej przez kontakt skóry z roślinami zawierającymi związki z grupy furanokumaryn (psoralenów) z następczą ekspozycją na słońce. Furanokumaryny wytwarzane są przez wiele roślin powszechnie obecnych w otoczeniu, takich jak: limonka, cytryna, pietruszka i seler.

    Plamy pigmentacyjne o dziwnych kształtach, zlokalizowane najczęściej na szyi, za uszami i dekolcie, powstałe w następstwie reakcji fototoksycznej związanej z aplikacją substancji zapachowej, (np. perfum) opisywane są w piśmiennictwie jako berloque dermatitis. Przykładem substancji niegdyś powszechnie wywołującej berloque dermatitis jest olejek z bergamotki zawierający bergapten (5-methoxypsoralen). Olejek ten może powodować

    powstawanie plam hiperpigmentacyjnych bez objawów klinicznych wcześniejszego stanu zapalnego skóry (rumienia). Obecnie berloque dermatitis jest chorobą rzadką z uwagi na wycofanie większości substancji fototoksycznych ze składu perfum i kosmetyków.

    W artykule przedstawiono przypadek kobiety z nietypowymi brunatnymi plamami na szyi i za uszami, które zaobserwowała po powrocie z podróży z Indii. W czasie pobytu za granicą kobieta nie stosowała repelentów, chemioprofilaktyki malarii ani systematycznej ochrony przed UV. Została wielokrotnie ukąszona przez komary, kleszcze oraz pijawki. Pogłębiony wywiad pozwolił rozpoznać dziwne zmiany skórne jako berloque dermatitis w następstwie aplikacji perfum.
    Słowa kluczowe:
    świetlne zapalenie skóry wywołane przez rośliny, zapalenie skóry berloque, fotokontaktowe zapalenie skóry

    Abstract
    Photocontact dermatitis may occur when certain chemicals are applied to the skin and subsequently exposed to the sun. The reaction can be phototoxic or photoallergic. Photoallergic reaction is a cell mediated immune response type IV in which the antygen is the light-activated photosensitising agent. Phototoxic reaction results from direct damage to keratinocytes caused by photochemical reaction. Phytophotodermatitis is an acute phototoxic reaction. It is caused by skin contact with plants containing furanocoumarins (psoralens) followed by exposure to sunlight. Furanocoumarins are produced by common plants including lime, lemon, parsley or celery. The bizarre shaped pigmented patches observed on the neck, behind the ears, on the cleavage of patients, caused by phototoxic reaction after the use of a perfume are described as berloque dermatitis. An example of a substance which in the past often caused berloque dermatitis is bergamot oil which contains bergapten (5-methoxypsoralen). Bergamot oil can trigger a skin hiperpigmentation without the previous symptoms of inflamation (skin redness). Nowadays berloque dermatitis is a rare condition because most of photosensitizing agents are excluded from perfumes and cosmetics.

    The following article describes the case of a woman who presented irregularly shaped hyperpigmented macules on the neck and behind the ears. She noticed that shortly after her return from travel to India. She did not use any insect repellent, malaria chemoprophylaxis and systematic UV protection. While traveling she was many times bitten by mosquitos, ticks and leeches. Bizarre skin lesions turned out to be berloque dermatitis resulting from an application of a perfume.
    Key words:
    phytophotodermatitis, berloque dermatitis, photocontact dermatitis

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Dzieci dość często zapadają na infekcje dermatofitowe skóry owłosionej głowy, ponieważ przed okresem pokwitania włosy są pozbawione ochronnego działania łoju. Dermatofity zoofilne wywołują ciężkie zapalenia przypominające czyraczność. Dla potwierdzenia rozpoznania klinicznego konieczne jest badanie mikologiczne. Po uzyskaniu dodatniego wyniku należy wdrożyć leczenie miejscowe i ogólne.

    Półpasiec jest reaktywacją latentnej infekcji wirusem ospy wietrznej–półpaśca. U dzieci zdarza się rzadko. Dermatomalna lokalizacja może sugerować półpaśca. W diagnostyce różnicowej powinny być uwzględnione zmiany w przebiegu opryszczki zwykłej zlokalizowanej w obrębie określonego dermatomu. W leczeniu stosuje się leki miejscowe objawowe i ogólne o działaniu antywirusowym.

    Łuszczyca jest często spotykanym, przewlekłym i nawrotowym schorzeniem skóry. Może ona wystąpić w każdym miejscu na skórze. W sposób izolowany może pojawić się w okolicy anogenitalnej. Może wtedy sprawiać najwięcej trudności diagnostycznych i leczniczych.
    Słowa kluczowe:
    dzieci, grzybica głęboka, półpasiec, łuszczyca okolicy anogenitalnej

    Abstract
    Children are susceptible to dermatophytes infection of the scalp, because before adolescence hair are devoided of protective sebum action. Zoophilic dermatophytes cause severe infl ammation similar to furunculosis. Mycological examination is needed to confirm the clinical diagnosis. After receiving positive result of the examination, topical and general treatment should be implemented. Herpes zoster is due to reactivation of latent varicella-zoster virus infection. In children it happens rarely. Dermatome localization can suggest herpes zoster diagnosis. In differential diagnosis, herpes simplex infection localized in dermatome should be considered. In treatment, there are used symptomatic topical preparations and general antiviral drugs.

    Psoriasis is often, chronic and recurrent skin disease. It can affect every place on the skin. As isolated form, it can occur in genital area. In this type of psoriasis, there are diagnostic and treatment difficulties.
    Key words: children, tinea profunda, herpes zoster, genital psoriasis

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  6. Dermatologia Praktyczna 3/2019

    Dermatologia Praktyczna 3/2019

    Mezenchymalne komórki macierzyste w dermatologii. Część 2. Wybrane genodermatozy

    Mesenchymal stem cells in dermatology. Part 2. Selected genodermatoses
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Aktualnie wzrasta zainteresowanie komórkami macierzystymi do celów leczenia wielu chorób dermatologicznych. W pierwszej części pracy dokonano przeglądu wyników badań eksperymentalnych i klinicznych dotyczących prób leczenia mezenchymalnymi komórkami macierzystymi chorób autoimmunologicznych: tocznia rumieniowatego układowego, twardziny układowej, zespołu Sjögrena i zapalenia skórno-mięśniowego. Część drugą pracy poświęcono leczeniu wybranych genodermatoz: pęcherzowego oddzielania się naskórka oraz wrodzonego wadliwego rogowacenia naskórka.
    Słowa kluczowe:
    mezenchymalne komórki macierzyste, indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, terapia genowa, pęcherzowe oddzielanie się naskórka, wrodzone wadliwe rogowacenie naskórka

    Abstract
    Currently, interest in stem cells is growing for the treating many dermatological diseases. In the first part of the work, the results of experimental and clinical studies on the treatment of mesenchymal stem cells of autoimmune diseases were reviewed: systemic lupus erythematosus, systemic sclerosis, Sjögren’s syndrome and dermatomyositis. Part two of the work is devoted to the treatment of selected genodermatoses: epidermolysis bullosa and dyskeratosis congenita.
    Key words:
    mesenchymal stem cells, induced pluripotent cells, gene therapy, epidermolysis bullosa, dyskeratosis congenita

     

    Choroby skóry wywołane przez nicienie, tasiemce i przywry

    Skin diseases caused by nematodes, cestodes and trematodes
    Michał Szczepanek, Aleksandra Buczek, Katarzyna Adamczyk, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Rozwój turystyki i migracji powoduje, że choroby wywołane przez robaki, występujące zazwyczaj w klimacie tropikalnym i subtropikalnym, mogą zostać przywleczone do krajów, gdzie te schorzenia nie są obecne. Niektóre robaki pasożytnicze, np. owsica, glistnica czy tasiemczyce, występują powszechnie na świecie. W tej pracy przedstawiono wybrane choroby wywołane przez nicienie, płazińce i przywry wywołujące objawy skórne.
    Słowa kluczowe:
    owsica, glistnica, larwa skórna wędrująca, schistosomoza, wągrzyca

    Abstract
    The development of tourism and migration is the reason that diseases caused by worms usually found in tropical and subtropical climates can be dragged to countries where these diseases do not occur. Some parasitic worms, for example, enterobiasis, ascariasis or taeniasis are common in the world. This paper presents selected diseases caused by nematodes, tapeworms and flukes that cause skin symptoms.
    Key words:
    enterobiasis, ascariasis, cutaneous larva migrans, schistosomiasis, cysticercosis

     

    Rzadkie przyczyny owrzodzeń podudzi

    Rare causes of leg ulceration
    Igor A. Bednarski, Paweł Kolano, Joanna Narbutt, Aleksandra Lesiak

    Streszczenie
    Owrzodzenia podudzi są jednym z najczęstszych problemów medycznych w praktyce dermatologicznej. Ich główną przyczyną jest przewlekła niewydolność żylna (PNŻ), dotykająca w populacji polskiej ok. 38% mężczyzn i 51% kobiet oraz odpowiadająca za ok. 65% wszystkich owrzodzeń. Oprócz PNŻ istnieją także inne przyczyny owrzodzeń podudzi, które powinny zostać wzięte pod uwagę podczas diagnostyki różnicowej: owrzodzenie neuropatyczne, powstające na tle tętniczym, wtórne do układowych chorób tkanki łącznej czy też spowodowane innymi, jeszcze rzadszymi przyczynami. Niniejsza praca ma na celu omówienie rzadkich przyczyn rozwoju owrzodzeń podudzi.
    Słowa kluczowe:
    owrzodzenia, piodermia, choroby tkanki łącznej, przewlekła niewydolność żylna

     Abstract
    Venous leg ulcers are one of the most common medical problems in dermatological practice. The most common cause of leg ulcers is chronic venous insufficiency which is affecting approximately 38% of men and 51% of women in the Polish population and is responsible for approximately 65% of all diagnoses of leg ulcers. In addition to chronic venous insufficiency, there are other causes of leg ulcers, which should be taken into account during differential diagnosis: neuropathic and arterial ulcerations, systemic connective tissue diseases or other, even less frequent causes. The aim of the study is to discuss rare causes of leg ulcer.
    Key words:
    ulcerations, pyodermia, connective tissue diseases, chronic venous insufficiency

     

    Furoinian mometazonu krem o formule „olej w wodzie” – zastosowanie w dermatologii

    Mometasone furoate cream in the new “oil-in-water” formulation – application in dermatology
    Marta Gawrońska, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Furoinian mometazonu jest silnym miejscowym glikokortykosteroidem (według klasyfikacji europejskiej należy do klasy III) o działaniu przeciwzapalnym, antyproliferacyjnym, immunosupresyjnym oraz wazokonstrykcyjnym. Znalazł zastosowanie w leczeniu licznych dermatologicznych jednostek chorobowych odpowiadających na terapię miejscowymi glikortykosteroidami. Wykazuje szybki początek działania, wysoką skuteczność oraz ma bardzo korzystny indeks terapeutyczny. Dzięki zastosowaniu nowej formulacji typu „olej w wodzie” krem ma lepsze właściwości kosmetyczne (nie klei się, nie brudzi i jest pozbawiony nieprzyjemnego zapachu) od analogicznych preparatów o formule „woda w oleju”. Poprawa wygody jego stosowania wpływa z kolei na lepsze przestrzeganie zaleceń lekarskich dotyczących aplikacji preparatu oraz współpracę lekarz-pacjent.
    Słowa kluczowe:
    furoinian mometazonu, mechanizm działania, terapia

    Abstract
    Mometasone furoate is a potent topical glucocorticosteroid (according to European classification belongs to a class III), which has antiinfl ammatory, antiproliferative, immunosuppressiveand vasoconstructive properties. He found application in the treatment of numerous dermatological diseases responding to local glucocorticoid therapy. It shows a rapid onset of action, high efficacy and has a very beneficial therapeutic index. Thanks to the new “oil-in-water” formulation, the cream has better cosmetic properties (does not stick, does not get dirty and does not have an unpleasant smell) from analogous preparations with the formula “water in oil”. The improvement of the convenience of its use, affects the better compliance with the medical recommendations on the application of the preparation and the doctor-patient compliance.
    Key words:
    mometasone furoate, mechanism of action, therapy

     

    Ziarnica weneryczna pachwin

    Lymphogranuloma venereum
    Aleksandra Kobusiewicz, Wojciech Bienias, Katarzyna Tomaszewska, Andrzej Kaszuba, Anna Zalewska-Janowska, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Ziarnica weneryczna pachwin jest chorobą przenoszoną drogą płciową i jest wywołana przez Chlamydia trachomatis, serotypy L1-3. Przebieg choroby jest kilkuetapowy: rozpoczyna się od objawu pierwotnego, przechodzi w zapalenie węzłów chłonnych (bubo) i może prowadzić do późnych powikłań, takich jak słoniowacizna narządów płciowych. Schorzenie dobrze toleruje leczenie doksycykliną. Obserwuje się wzrost liczby zachorowań na zespół odbytniczo-odbytowy wśród homoseksualistów na terenie Europy i USA. Leczenie powinno obejmować partnerów seksualnych.
    Słowa kluczowe:
    choroba weneryczna, chlamydia, doksycyklina

    Abstract
    Lymphogranuloma venerum is a sexually transmitted disease and is caused by Chlamydia trachomatis L1-3 serotypes. The disease is divided in three phases: starts from the primary symptom, through limphadenopathy (bubo) and may lead to late complications such as genital elephantiasis. The disease responds well to doxycycline. Incidents of the anorectal syndrome among men having sex with men (MSM) in Europe are increasingly described in the literature.
    Key words:
    sexually transmitted disease, chlamydia, doxycycline

     

    Naczyniaki wczesnodziecięce – zadziwiające anomalie okresu rozwojowego

    Infantile hemangiomas – intriguing anomalies of childhood
    Katarzyna Galica, Aneta Gruchała, Katarzyna Tomaszewska, Elżbieta Sałacińska-Łoś, Joanna Narbutt, Katarzyna Taran

    Streszczenie
    Naczyniaki wczesnodziecięce są najczęstszymi łagodnymi nowotworami wieku rozwojowego, pojawiają się w okresie noworodkowym lub wczesnoniemowlęcym. Istnieje wiele czynników ryzyka wystąpienia tej anomalii naczyniowej, jak m.in. niska masa urodzeniowa noworodka oraz ciąża mnoga i ciąża powikłana. Zmiany te charakteryzują się wzrostem szybszym niż wzrost dziecka. W biologii naczyniaków wczesnodziecięcych zwraca uwagę obecność dwóch faz – proliferacji i inwolucji oraz fenomen spontanicznej lub indukowanej propranololem – regresji. Około 10% tych zmian przez swoje znaczne rozmiary, powikłany przebieg lub niekorzystną lokalizację stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia dzieci i wymaga leczenia specjalistycznego. W terapii stosowane są preparaty miejscowe z propranololem, tymololem, kortykosteroidami oraz doogniskowe podania kortykosteroidów lub metody zabiegowe, które obejmują laseroterapię, embolizację i wycięcie zmiany. Obecnie lekiem z wyboru w terapii ogólnej naczyniaków wczesnodziecięcych jest nieselektywny betabloker – propranolol. Ten lek jest dobrze tolerowany i stosunkowo bezpieczny, należy jednak pamiętać o przeciwwskazaniach do tej terapii oraz o możliwości wystąpienia działań niepożądanych, które wynikają z nieselektywnego działania tego leku na receptory adrenergiczne β-1 i β-2. Efekty leczenia propranololem są zadowalające u większości pacjentów, jednakże mechanizm działania tego leku nadal nie jest w pełni poznany.
    Słowa kluczowe:
    propranolol, naczyniak wczesnodziecięcy, leczenie naczyniaków wczesnodziecięcych, IHs

    Abstract
    Infantile hemangiomas are the most common benign tumours of childhood which appear in the neonatal or early infancy period and grow fasterthan the child. Significant risk factors include prematurity, low birthweight, multiple gestation and a positive family history of hemangiomas. In the biology of infantile hemangiomas are found the two phases proliferation and involution, and a phenomenon of spontanic regression, spontanic or evoked by propranolol. Approximately 10% of these lesions can cause serious complications and require treatment. Therapeutic options include pharmacologic (topical or systemic), surgical, or laser interventions. Topical drugs (propranolol, timolol) are best for small, superficial, and localized infantile hemangiomas. Systemic therapy is reserved for larger lesions and those with more aggressive growth with a non-selective beta blocker, propranolol as the first-line therapy. Propranolol is a well-tolerated and relatively safe drug, however, contraindications for this therapy and the possibility of side effects connected with the non-selective action of propranolol on adrenergic β-1 and β-2 receptors should be taken into consideration. The eff ects of propranolol treatment in infantile heamangiomas are satisfactory in the majority of pediatric patients, however the mechanism of its action is not fully understood.
    Key words:
    propranolol, infantile hemangioma, treatment of infantile hemangiomas, IHs

     

    Ocena jakości życia u pacjentów chorych na łuszczycę

    Quality of life among psoriasis patients
    Anna Karpińska-Mirecka, Adam Reich, Dorota Krasowska

    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry. Mimo stosowania coraz to nowszych metod leczenia, w tym innowacyjnych drobnocząsteczkowych leków ogólnych czy leków biologicznych, nadal pozostaje chorobą nieuleczalną, z którą pacjenci muszą się zmagać każdego dnia. Oprócz aspektu fizycznego schorzenie w dużym stopniu oddziałuje także na sferę psychiczną oraz na funkcjonowanie w społeczeństwie. W celu szerszej analizy wpływu łuszczycy na dobrostan psychofizyczny pacjentów opracowano wiele narzędzi do oceny jakości ich życia warunkowanej zdrowiem. W niniejszej pracy podsumowano najważniejsze aspekty wpływu łuszczycy na dobrostan osób na nią chorujących.
    Słowa kluczowe:
    łuszczyca, zaburzenia psychiczne, stygmatyzacja, skale psychologiczne

    Abstract
    Psoriasis is a chronic, inflammatory skin disease. Despite a number of new methods of treatment of psoriasis that have become available very recently such as small molecules and biologic therapies, psoriasis still remains an incurable disease with which the patients have to deal every day. Apart from the physical aspect of the illness, psoriasis also has a tremandous impact on psyche and functioning of a patient in a society. A variety of health-related quality of life questionnaires have been developed to better characterize the influence of psoriasis on patients’ well-being. In the current review, the most important aspects of the psoriasis in relation to patient well-being have been summarized.
    Key words:
    psoriasis, mental disorders, stigmatization, psychological scales

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Gdy w okolicy okołoodbytniczej pojawi się zaczerwienie, ból czy pieczenie, a nieraz świąd, można podejrzewać zwykłe wyprzenia. Stan ten sprzyja nadkażeniom drożdżakowym i bakteryjnym. W leczeniu należy zastosować leki o działaniu przeciwzapalnym, przeciwgrzybiczym albo przeciwbakteryjnym. Dobrą opcją jest użycie wodnego roztworu gencjany. Bliznowce to rodzaj zgrubiałych, przerośniętych i uniesionych blizn. Mogą powstawać z różnego rodzaju uszkodzeń skóry. W leczeniu używa się kortykosteroidów podawanych doogniskowo, krioterapii i laseroterapii. Dysfunkcja bariery naskórkowej w atopowym zapaleniu skóry ułatwia penetrację czynników infekcyjnych, stanowiąc wrota zakażenia m.in. dla wirusa mięczaka zakaźnego. Zdarza się, że wykwity umiejscowią się na powiekach. Wydaje się, że najlepszą opcją terapeutyczną będzie skierowanie dziecka do okulisty, który w znieczuleniu miejscowym usunie wykwity. Można też skierować małego pacjenta na oddział dermatologii dziecięcej. Rumień trwały polekowy jest jednym z działań niepożądanych leków. Wśród leków stosowanych w pediatrii rumień trwały polekowy najczęściej wywoływany jest przez trimetoprym-sulfametoksazol, kolejno leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe oraz antybiotyki. W postępowaniu najważniejsze jest odstawienie wywołującego leku.
    Słowa kluczowe:
    dzieci, wyprzenia, okolica okołoodbytnicza, keloidy, powieki, mięczak zakaźny, rumień trwały polekowy

    Abstract
    When redness, pain, burning sensation or sometimes pruritus arise in the perianal area, a intertrigo may be suspected. This condition favors yeast and bacterial superinfections. That is why, anti-inflammatory, antifungal or antibacterial should be used for the treatment. A good option is to use an aqueous gentian solution. Keloids are a type of thickened, overgrown and raised scars. They can arise from various types of skin damage. Cortical corticosteroids, cryotherapy and laser therapy are used in the treatment. Dysfunction of the epidermal barrier in atopic dermatitis facilitates the penetration of infectious agents, being the Gateway to infection, e.g. for molluscum contagiosum virus. It happens that the skin changes locate on the eyelids. It seems that the best therapeutic option will be to refer the child to an ophthalmologist who will remove the skim changes under local anesthesia. You can also refer your child to a paediatric dermatology department. Fixed drug eruption is one of the drug-induced reactions. Among pediatric medications, fixed drug eruption is mostly triggered by trimethoprim, sulfamethoxazole, analgesics/antipyretics and antibiotics. The most important procedure is discontinuing the initiating drug.
    Key words:
    children, intertrigo, perianal area, keloids, molluscum contagiosum, fixed drug eruption

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  7. Dermatologia Praktyczna 2/2019

    Dermatologia Praktyczna 2/2019

    CZĘSTOŚĆ WYSTĘPOWANIA STAPHYLOCOCCUS AUREUS NA SKÓRZE PACJENTÓW Z ATOPOWYM ZAPALENIEM SKÓRY I LEKOODPORNOŚĆ IZOLOWANYCH SZCZEPÓW

    Prevalence and antibiotic resistance of Staphylococcus aureus on the skin of patients with atopic dermatitis
    Klaudia Tutka, Adam Reich

    Streszczenie
    Wprowadzenie:
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest jedną z najczęstszych dermatoz zapalnych. W ostatnich latach zwrócono uwagę na zmniejszoną bioróżnorodność flory bakteryjnej skóry osób z AZS i zdecydowaną przewagę kolonizacji skóry tych osób przez Staphylococcus aureus.

    Cel pracy: Ocena częstości izolowania St. aureus ze skóry pacjentów chorujących na AZS i porównanie wykazania tego patogenu na skórze z nasileniem choroby oraz analiza lekooporności wyizolowanych szczepów St. aureus.
    Materiał i metody: U 50 pacjentów z AZS oceniono nasilenie choroby oraz intensywność odczuwanego świądu, a następnie od każdego chorego pobrano wymaz ze skóry celem wykonania badania mikrobiologicznego z identyfikacją patogenu i antybiogramem.
    Wyniki: Obecność kolonii St. aureus na skórze potwierdzono u 41 (82%) pacjentów. Chorzy, od których wyizolowano szczepy St. aureus, charakteryzowali się większym nasileniem AZS niż osoby z ujemnymi hodowlami (EASI: 22,5 ± 14,0 vs. 7,3 ± 7,1, p < 0,01; SCORAD: 57,6 ± 17,5 vs. 30,0 ± 12,5, p < 0,001), jak również odczuwali bardziej intensywny świąd skóry (NRS: 7,6 ± 2,4 vs. 5,2 ± 2,2, p = 0,01). Większość (n = 40, 97,6%) wyizolowanych szczepów St. aureus było szczepami metycylinowrażliwymi; 22% szczepów było opornych na erytromycynę, 17,1% na klindamycynę, 14,6% na gentamycynę, 9,8% na kwas fusydynowy, 7,3% na chloramfenikol oraz 4,9% na mupirocynę.
    Wnioski: St. aureus stanowi częsty składnik mikroflory bakteryjnej skóry chorych na AZS, a jego obecność związana jest z większym nasileniem stanu zapalnego. Izolowane szczepy rzadziej wykazywały oporność na antybiotyki stosowane jedynie miejscowo w porównaniu z antybiotykami stosowanymi zarówno miejscowo, jak i ogólnie.
    Słowa kluczowe: antybiotykooporność, atopowe zapalenie skóry, mikroflora bakteryjna



    ZASTOSOWANIE CHIRURGII MIKROGRAFICZNEJ MOHSA W LECZENIU RAKA SKÓRY WYSOKIEGO RYZYKA

    Use of Mohs micrographic surgery for high risk skin cancer
    Marcin Janiszewski, Mateusz Pryt

    Streszczenie
    Wprowadzenie: Rak skóry jest najczęstszym nowotworem złośliwym występującym u człowieka. Liczba pacjentów z tym rozpoznaniem wzrasta każdego roku. W piśmiennictwie brak jest dokładnych statystyk dotyczących częstości występowania tego schorzenia. Wyróżniamy wiele metod leczenia w zależności od stopnia zaawansowania choroby i jej lokalizacji. W piśmiennictwie światowym przyjęto podział nowotworów skóry na wysokiego i niskiego ryzyka nawrotu. Radykalne leczenie chirurgiczne wraz z kontrolą mikroskopową marginesów chirurgicznych jest zalecaną metodą w przypadku zmian wysokiego ryzyka.
    Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie lokalizacji i wielkości zmian nowotworowych na skórze, które zaliczają się do grupy wysokiego ryzyka nawrotu, jak również opis sposobu ich leczenia metodą chirurgii mikrograficznej Mohsa (MMS).
    Materiał i metodyka: Do badania zakwalifikowano pacjentów z rakiem podstawnokomórkowym (BCC) i kolczystokomórkowym (SCC), określonym jako typ o wysokim ryzyku wznowy. Analizie statystycznej poddano grupę pacjentów leczonych metodą chirurgii mikrograficznej Mohsa w latach 2016-2018 w Klinice Chirurgii Onkologicznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Grupę kontrolną stanowili pacjenci leczeni metodą klasycznego wycięcia chirurgicznego w podobnym przedziale czasowym.
    Wyniki: Uzyskano doszczętne wycięcie nowotworu u 93% pacjentów z grupy chirurgii Mohsa, natomiast w grupie kontrolnej u 73%. Powstałe ubytki w obu grupach zaopatrywano najczęściej za pomocą plastyk płatowych. Obie przedstawione metody niosą za sobą minimalne ryzyko powikłań.
    Wnioski: Diagnostyka i leczenie nowotworów skóry jest poważnym wyzwaniem ekonomicznym, ponieważ liczba zachorowań stale rośnie. Dlatego metody leczenia muszą być nie tylko skuteczne pod względem onkologicznym, ale powinny jednocześnie pozwalać na racjonalizację kosztów. Lokalizacja raka skóry w strefie wysokiego ryzyka wznowy niesie za sobą podwyższone ryzyko niecałkowitego wycięcia w przypadku zastosowania techniki klasycznej. Chirurgia mikrograficzna Mohsa pozwala na doszczętne wycięcie ogniska nowotworowego przy maksymalnie możliwym zachowaniu zdrowej skóry, uniknięciu defektu estetycznego i funkcjonalnego. Mimo pozornie większego nakładu środków na jej wykorzystanie udowodniono, iż to właśnie ona jest mniej kosztochłonna w odniesieniu do całej populacji leczonych pacjentów.
    Słowa kluczowe: rak skóry, rak podstawnokomórkowy, chirurgia Mohsa



    OCENA JAKOŚCI ŻYCIA U KOBIET Z NASILONYMI ZMIANAMI TRĄDZIKOWYMI Z REGIONU WIELKOPOLSKI

    Evaluation of acne related quality of life among female from Wielkopolska
    Daria Sobkowska, Błażej Męczekalski, Justyna Gornowicz-Porowska, Klaudyna Kaszuba, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Celem pracy była ocena jakości życia u kobiet z nasilonymi zmianami trądzikowymi. W badaniu wykorzystano zmodyfikowaną ankietę WHOQOL-BREF dotyczącą oceny jakości życia. Aby zaklasyfikować pacjentki ze względu na stopień nasilenia prezentowanych zmian na skórze, wykorzystano Acne Global Severity Scale. Grupa badana liczyła 120 osób w wieku od 12 do 42 lat. Dodatkowo 30 kobiet w tym samym wieku, bez przewlekłych schorzeń endokrynologicznych, psychologicznych czy psychiatrycznych tworzyło grupę kontrolną. Wyniki opracowano za pomocą oprogramowania Statistica 12. W pracy wykazano istotny wpływ trądziku na jakość życia kobiet w zakresie domeny psychologicznej. Dowiedziono m.in., że osoby z cerą trądzikową częściej odczuwają rozpacz, lęk, przygnębienie czy samotność. Myśli o byciu gorszym od innych u respondentek pojawiały się często lub bardzo często – 42,5% ankietowanych. Na dodatek osoby te miały utrudnione zdolności w komunikacji z otoczeniem oraz relacje międzyludzkie, co jest zgodne z wcześniejszymi doniesieniami. W piśmiennictwie można znaleźć również zależność w sferze postrzegania siebie w odmienny sposób przez osoby chorujące na trądzik pospolity. Wśród nich aż 77,5% nie akceptowało swojego wyglądu fizycznego. Jednak 45% kobiet z cerą trądzikową deklarowało, że jest zadowolona ze swojej aparycji. Na niezadowolenie ze swojego wyglądu zewnętrznego w grupie osób z trądzikiem skarżyła się równo co czwarta badana. Prawie co trzecia osoba nie potrafiła określić tego poziomu. Nie zaobserwowano, by wiek w istotny sposób korelował z oceną jakości życia respondentów. Natomiast stopień ciężkości trądziku wyraźnie wpływał na domenę psychologiczną, środowiskową i socjalną.
    Słowa kluczowe: trądzik pospolity, jakość życia, wygląd zewnętrzny, zaburzenia depresyjne



    NOWE MOŻLIWOŚCI LECZENIA BLIZN PRZEROSTOWYCH I KELOIDÓW – LECOXEN

    New approach to keloids and hypertrophic scars treatment
    Agnieszka Żebrowska

    Streszczenie
    Każdy uraz wiążący się z uszkodzeniem skóry pozostawia bliznę będącą wynikiem gojenia się rany. W zależności od umiejscowienia, rodzaju urazu i zależnego od skłonności osobniczych przebiegu procesu naprawy może powstać blizna przerostowa lub keloid. Dostępne są różne strategie zapobiegania bliznom i obejmują one: terapię ciśnieniową, żele silikonowe, opatrunki okluzyjne i preparaty miejscowe: m.in. ekstrakt z cebuli, heparynę i witaminę E. Artykuł jest przeglądem wiedzy na temat możliwości leczniczych.
    Słowa kluczowe: blizny przerostowe, keloidy, leczenie, ekstrakt z cebuli, heparyna


    LECZENIE ŚWIĄDU SKÓRY U DZIECI Z ATOPOWYM ZAPALENIEM SKÓRY

    Treatment of pruritus in children with atopic dermatitis
    Maciej Pawłowski, Hanna Zielińska-Bliźniewska, Monika Sienkiewicz

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą, nawrotową chorobą zapalną skóry, która rozpoczyna się na ogół we wczesnym dzieciństwie, większość zmian pojawia się już w 1. r.ż. dziecka. Charakteryzuje się typowym umiejscowieniem zmian skórnych oraz świądem skóry. Do rozpoznania tego schorzenia można użyć klasyfikacji według Hannifina i Rajki, w której ustalono kryteria większe i mniejsze – muszą wystąpić co najmniej 3 z 4 kryteriów większych. W mechanizmie powstawania AZS dużą rolę odgrywają czynniki genetyczne (w przypadku występowania AZS u obojga rodziców szansa odziedziczenia tej choroby przez dziecko może sięgać nawet 70%) i środowiskowe (głównie tzw. czynniki wyzwalające, np. alergeny pokarmowe i powietrznopochodne, zanieczyszczenie środowiska, stres, czynniki hormonalne). Choroba jest powszechna, według niektórych ekspertów, w zależności od regionu świata, może dotyczyć nawet kilkunastu procent populacji. Może stanowić czynnik ryzyka wystąpienia astmy i alergicznego nieżytu nosa w późniejszym okresie życia. W leczeniu dużą rolę odgrywają glikokortykosteroidy (o różnej mocy), emolienty, leki antyhistaminowe, inhibitory kalcyneuryny, czasami antybiotyki, cyklosporyna i fototerapia, a przede wszystkim właściwa pielęgnacja skóry. Niezwykle istotne jest również leczenie świądu skóry, gdyż oprócz wysoce negatywnego wpływu na psychikę dziecka może powodować groźne powikłania, jak np. bakteryjne zakażenie skóry. W niniejszym artykule skupiono uwagę na omówieniu najczęstszych i najskuteczniejszych terapii świądu w AZS u dzieci.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, świąd, leczenie



    ROLA INTERLEUKINY 17 W PATOGENEZIE CHORÓB SKÓRY

    The role of interleukin 17 in the pathogenesis of skin diseases
    Kinga Wilusz-Ludwiczak, Marta Gawrońska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Cytokiny są niskocząsteczkowymi białkami wpływającymi na różnorodne procesy biologiczne. Zaliczamy do nich interleukiny, interferony, czynniki martwicy nowotworów, czynniki wzrostu i chemokiny. Oprócz wywierania określonych efektów biologicznie oddziałują wzajemnie na siebie (antagonistycznie lub synergistycznie). Limfocyty Th17 są niedawno opisaną subpopulacją limfocytów. Najważniejszymi cytokinami odpowiedzialnymi za przekształcanie limfocytów naiwnych w subpopulację Th17 są TGF-β i Il-6. Główną cytokiną wytwarzaną przez limfocyty Th17 jest interleukina 17A (spośród rodziny Il-17 wywiera ona najsilniejszy efekt biologiczny). Komórki Th17 odgrywają istotną rolę w chorobach autoimmunologicznych, alergicznych, zapalnych, biorą udział w odpowiedzi przeciwzakaźnej, a także mają udział w chorobach nowotworowych. Podwyższony poziom Il-17 opisano w wielu chorobach: RZS, stwardnieniu rozsianym, łuszczycy, astmie, toczniu rumieniowatym układowym, reakcji odrzucania przeszczepu, twardzinie, zapalnych chorobach jelit.
    Słowa kluczowe: limfocyty Th 17, cytokiny, interleukina 17A


    ZESPOŁY AUTOZAPALNE W DERMATOLOGII – CZĘŚĆ 2

    Autoinflammatory syndromes in dermatology – part 2
    Katarzyna Tomaszewska, Agnieszka Wojciechowska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Klaudyna Kaszuba, Aleksandra Kobusiewicz, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Zespoły autozapalne charakteryzują się nieprawidłową aktywacją nieswoistej odpowiedzi immunologicznej (innate immune system). Choroby autozapalne przebiegają z nawracającymi atakami gorączki i wielonarządowego zapalenia, które może przyjmować również manifestacje skórne. Rozpoznanie skórnych cech tych zespołów może pomóc w szybkiej diagnozie i wczesnym leczeniu, jest to kluczowe dla jakości życia i przeżycia pacjentów. W tej części pracy zostaną omówione skórne manifestacje zespołu PAPA, zespołu Blaua i sarkoidozy o wczesnym początku, zespołu Majeeda, choroby Behçeta, zespołu Schnitzlera oraz zespołów PFAPA i DIRA.
    Słowa kluczowe: zespoły autozapalne, manifestacje skórne, zespół PAPA, zespół Blaua i sarkoidoza o wczesnym początku, zespół Majeeda, choroba Behçeta, zespół Schnitzlera, zespół PFAPA, zespół DIRA


    MOŻLIWA ROLA WYBRANYCH SKŁADNIKÓW ODŻYWCZYCH W ŁYSIENIU – PRZEGLĄD LITERATURY

    Possible role of selected nutrients in alopecia – a review
    Katarzyna Wróblewska-Kończalik, Jerzy Kolasiński, Justyna Gornowicz-Porowska, Klaudyna Kaszuba, Aleksandra Szymczak-Tomczak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Włosy stanowią niezwykle istotny element komunikacji międzyludzkiej. Ich dobra kondycja może być odzwierciedleniem wysokiej samooceny oraz pozytywnego postrzegania przez osoby z otoczenia. Za tym, jak ważny jest to czynnik psychospołeczny, przemawia fakt występowania zaburzeń w relacjach społecznych osób, których dotyczy problem wypadania włosów lub łysienia. Włosy są także wrażliwym wskaźnikiem stanu zdrowotnego całego organizmu człowieka. Zaburzenia gospodarki hormonalnej, niektóre choroby, przyjmowane leki, zatrucia (szczególnie metalami ciężkimi) mogą wpływać negatywnie na stan owłosienia i przyczynić się tym samym do złej oceny własnego wyglądu, przynosząc w konsekwencji obniżenie jakości życia. Etiopatogeneza łysienia jest znana w większości przypadków, jednak czasem jest trudna do ustalenia. Istnieją publikacje medyczne, w których autorzy zwracają uwagę na rolę składników odżywczych, mogących wpływać na jakość włosów, jak i ich wypadanie. W artykule przeanalizowano obserwacje i wnioski zawarte w niektórych tych publikacjach, wskazujące na niedokładnie jeszcze poznane potencjalne przyczyny wypadania włosów i łysienia, związane z wpływem składników odżywczych zawartych w diecie.
    Słowa kluczowe: łysienie, dieta, wypadanie włosów, witaminy, żelazo, cynk, selen


    WYCIĘCIE LASEREM CO2 JAKO ALTERNATYWNA METODA LECZENIA RAKA PODSTAWNOKOMÓRKOWEGO Z DOBRYM EFEKTEM ONKOLOGICZNYM I KOSMETYCZNYM – ANALIZA PRZYPADKU I KRÓTKI PRZEGLĄD PIŚMIENNICTWA

    Laser CO2 excision as an alternative basal cell carcinoma method of treatment with good oncological and cosmetic efect – case report and brief literature review
    Łukasz Pilarczyk, Karolina Olek-Hrab, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Rak podstawnokomórkowy skóry (BCC) jest najczęstszą postacią raka skóry i stanowi 75-80% wszystkich rozpoznań, a raki skóry w liczbie bezwzględnej są najczęściej występującymi nowotworami złośliwymi człowieka. Ryzyko zachorowania na jedną z postaci raka skóry sięga 20% w ciągu życia. Wybór terapii zależy od płci, wieku, jak i od wielkości zmiany, jej lokalizacji i typu. Nie ma jednej idealnej metody usunięcia zmiany dla wszystkich lokalizacji. W leczeniu najważniejsze jest radykalne usunięcie zmiany zapobiegające wznowie, uzyskanie najlepszego efektu estetycznego i funkcjonalnego tkanek, co ma szczególne znaczenie na twarzy. Autorzy na przykładzie własnego doświadczenia chcieliby zaproponować i pokazać inne – mniej, według autorów, oszpecające chirurgiczne leczenie, które jest również terapią satysfakcjonującą onkologicznie. Jest to operacyjne wycięcie nowotworu laserem CO2 z badaniem histopatologicznym i pozostawieniem ubytku do samoistnego wynaskórkowania.
    Słowa kluczowe: rak podstawonokomórkowy, laseroterapia


    TOZEŃ RUMIENIOWATY NOWORODKÓW – OPIS PRZYPADKU

    Neonatal lupus erythematosus – case report
    Anna Bil, Michał Dziub, Agnieszka Piekarek, Małgorzata Filipowicz

    Streszczenie
    Toczeń rumieniowaty noworodków jest złożonym zespołem chorobowym, w przebiegu którego może dochodzić do zajęcia skóry, serca, układu krwiotwórczego, nerek, wątroby czy OUN. Choroba występuje na skutek biernego przenikania do organizmu płodu matczynych przeciwciał przeciwjądrowych klasy IgG skierowanych przeciwko składowym jądra komórkowego, zwłaszcza rybonukleoproteinom Ro/SSA, La/SSB lub rzadziej rybonukleoproteinie U1 (U1-RNP). Objawy skórne, hematologiczne i wątrobowe zwykle ustępują samoistnie. Jedynym trwałym i jednocześnie najpoważniejszym powikłaniem choroby jest blok serca, który stanowi zagrożenie życia dziecka. Dzieci, które cierpiały na toczeń rumieniowaty noworodkowy, mają podwyższone ryzyko zachorowania w przyszłości na SLE oraz inne schorzenia autoimmunologiczne. W artykule przedstawiono przypadek 3-tygodniowego noworodka płci żeńskiej, u którego na podstawie wywiadu, obrazu klinicznego oraz badania immunologicznego rozpoznano toczeń rumieniowaty noworodków
    Słowa kluczowe: toczeń, przeciwciała przeciwjądrowe, wrodzony blok serca


    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA – PYTANIA I ODPOWIEDZI

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Fitofotodermatoza to reakcja fototoksyczna wywołana przez kontakt z roślinami zawierającymi substancje uwrażliwiające na promieniowanie ultrafioletowe. Zmiany skórne są dość charakterystyczne, ale nieraz wymagają różnicowania z liszajcem pęcherzowym. Paznokieć to jeden z wytworów naskórka pełniący funkcję ochronną oraz pomagający w wykonywaniu precyzyjnych czynności palcami. Jednym z czynników uszkadzających może być obgryzanie paznokci. Dla pozbycia się tego nawyku ważne jest uświadomienie, w jakich okolicznościach dochodzi do obgryzania i wyeliminowanie tych form zachowania. Zaleca się także leczenie miejscowe, a nieraz farmakologiczne. Brodawki należą do najczęstszych guzów okolicy paznokci. Powstają we wrotach zakażenia, jakimi jest uszkodzona bariera naskórkowa, najczęściej u dzieci z atopowym zapaleniem skóry. Większość brodawek wirusowych można usunąć znanymi preparatami dla zwalczania brodawek lub metodami zabiegowymi. Trudności terapeutyczne mogą stanowić brodawki okołopaznokciowe, zlokalizowane pod paznokciem i za obłączkiem. Większość przypadków twardziny młodzieńczej ma postać twardziny ograniczonej, takiej jak morphea circumscripta lub twardzina linijna. Szczególną odmianą twardziny linijnej jest twardzina linijna czaszki przypominająca bliznę po cięciu szablą o nazwie coup de sabre. Postać ta często wiąże się ze zmianami zapalnymi oczodołu i w mózgu. Jej skutkiem może być ciężka padaczka, jak również poważne zniekształcenia twarzy i czaszki. W takich przypadkach zaleca się wczesne agresywne leczenie steroidami i metotreksatem.
    Słowa kluczowe: dzieci, fitofotodermatoza, liszajec pęcherzowy, obgryzanie paznokci, brodawki okołopaznokciowe, twardzina linijna twarzy



    POSTĘPOWANIE LEKARZA PODCZAS SZCZEPIEŃ OCHRONNYCH

    Rafał Patryn

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  8. Dermatologia Praktyczna 1/2019

    Dermatologia Praktyczna 1/2019

    MEZENCHYMALNE KOMÓRKI MACIERZYSTE W DERMATOLOGII.
    CZĘŚĆ1. CHOROBY AUTOIMMUNOLOGICZNE

    Mesenchymal stem cells in dermatology. Part 1. Autoimmune diseases
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Komórki macierzyste pochodzenia szpikowego są stosowane głównie w leczeniu chorób hematologicznych. Aktualnie wzrasta również zainteresowanie wymienionymi komórkami do celów leczenia chorób niehematologicznych, w tym wielu chorób dermatologicznych. W pracy dokonano przeglądu wyników badań eksperymentalnych i klinicznych dotyczących prób leczenia mezenchymalnymi komórkami macierzystymi chorób autoimmunologicznych: tocznia rumieniowatego układowego, twardziny układowej, zespołu Sjögrena i zapalenia skórno-mięśniowego.
    Słowa kluczowe: mezenchymalne komórki macierzyste, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zespół Sjögrena, zapalenie skórno-mięśniowe

    Abstract
    Myeloid stem cells are mainly used in the treatment of hematological diseases. Currently, interest in these cells is also growing for the purpose of treating non hematological diseases, including many dermatological diseases. The paper reviews the results of experimental and clinical studies on attempts to treat mesenchymal stem cells of autoimmune diseases: systemic lupus erythematosus, systemic sclerosis, Sjögren’s syndrome and dermatomyositis.
    Key words: mesenchymal stem cells, systemic lupus erythematosus, systemic sclerosis, Sjögren’s syndrome, dermatomyositis

     

    ZESPOŁY AUTOZAPALNE W DERMATOLOGII - CZĘŚĆ 1

    Autoinflammatory syndromes in dermatology – part 1
    Katarzyna Tomaszewska, Agnieszka Wojciechowska, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kobusiewicz, Jan Czarnecki, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Zespoły autozapalne charakteryzują się nieprawidłową aktywacją nieswoistej odpowiedzi immunologicznej (innate immune system). Choroby autozapalne przebiegają z nawracającymi atakami gorączki i zapalenia wielonarządowego, które może przyjmować również manifestacje skórne. Rozpoznanie skórnych cech tych zespołów może pomóc w szybkiej diagnozie i wczesnym leczeniu, jest to kluczowe dla jakości życia i przeżycia pacjentów. W tej części pracy zostaną omówione skórne manifestacje dziedzicznych zespołów okresowej gorączki oraz okresowych zespołów chorobowych związanych z kriopiryną.
    Słowa kluczowe: zespoły autozapalne, manifestacje skórne, dziedziczne zespoły okresowej gorączki, okresowe zespoły chorobowe związane z kriopiryną

    Abstract
    Autoinfl ammatory syndromes are characterised by inappropriate activation of innate immune system. Autoinfl ammatory diseases run a course with recurrent outbreaks of fever and multisystemic infl ammation, however, the skin may also be aff ected by a variety of infl ammatory manifestations. Recognizing the cutaneous features of these syndromes will aid for prompt diagnosis and early treatment that is of key importance for the quality of life and survival of the aff ected patients. In this paper, we focus on the skin manifestations of periodic fever syndromes and cryopirin-associated periodic syndromes.
    Key words: autoinfl ammatory syndromes, cutaneous manifestations, hereditary periodic fever syndromes, cryopyrin-associated periodic syndromes


    ZABURZENIA W OBRĘBIE NARZĄDU PAZNOKCIOWEGO U OSÓB STARSZYCH

    Disorders of the nail apparatus in the elderly
    Marta Szymoniak-Lipska, Adriana Polańska, Paulina Cieplewicz, Zygmunt Adamski, Ryszard Żaba, Aleksandra Dańczak-Pazdrowska

    Streszczenie
    Starzenie się i związane z nim zmiany dotyczą całego organizmu, w tym także narządu paznokciowego. Z upływem lat paznokcie, szczególnie stóp, stają się grubsze, twardsze i bardziej kruche. W miarę starzenia się wzrasta częstość występowania takich zaburzeń jak: szponowatość paznokci (onychogryphosis), przerost paznokci (onychauxis), rozszczepienie płytki paznokciowej (onychoschisis), podłużne wyżłobienia na powierzchni paznokci (onychorrhexis), nagniotek podpaznokciowy (onychoclavus), wrastanie paznokci (onychocryptosis). Częściej występują także zakażenia, zwłaszcza grzybicze, krwotoki podpaznokciowe, krwotoki linearne i nowotwory aparatu paznokciowego. Powyższy przegląd najczęstszych stanów chorobowych narządów paznokciowych spotykanych w wieku podeszłym zwraca uwagę na ich różnorodną symptomatologię i wskazuje, że zmiany chorobowe obserwowane w paznokciach nie mogą być traktowane tylko jako problem kosmetyczny. Regularna ocena narządu paznokciowego daje możliwość szybkiego zidentyfi kowania czynnika sprawczego i wdrożenia leczenia.
    Słowa kluczowe: aparat paznokciowy u osób starszych, zaburzenia paznokci, zaburzenia aparatu paznokciowego

    Abstract
    Aging and related changes aff ect the entire organism, including the nail apparatus. Over the years nails, especially the feet nails, become thicker, harder and more fragile. As aging increases the incidence of such disorders as nails resembling claws (onychogryphosis), hypertrophy of the nails (onychauxis), splitting of the nail plate (onychoschisis), longitudinal grooves on the surface of nails (onychorrhexis), sub-corneous corn (onychoclavus), ingrowth of nails (onychocryptosis). Also more frequent are infections, especially fungal infections, subungual hemorrhages, linear haemorrhages and neoplasms of the nail apparatus. The presented overview of the most common pathological conditions of the nail apparatus encountered in old age draws attention to their various symptomatology and indicates that the lesions observed in the nails can not be treated only as a cosmetic problem. Regular assessment of the nail apparatus gives the opportunity to quickly identify the causative factor and implement the treatment.
    Key words: nail apparatus in elderly, nail disorders, nail apparatus disorders

    LARWATERAPIA - NATURALNA METODA LECZENIA RAN PRZEWLEKŁYCH

    Larvaltherapy – as a natural treatment method of chronic wounds
    Magdalena Korzycka, Anna Malewska-Woźniak, Katarzyna Gerke, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Niegojące się rany przewlekłe są olbrzymim interdyscyplinarnym problemem we współczesnej medycynie. Z uwagi na wzrastającą liczbę zachorowań na takie choroby jak cukrzyca, otyłość, choroby naczyń krwionośnych, które zaburzają proces gojenia, problem ten będzie się stale powiększał. Larwaterapia (maggot debridement therapy – MDT) jest naturalną, alternatywną metodą leczenia ran przewlekłych. Terapia larwami odbywa się według trzech głównych mechanizmów – oczyszczania rany przez usunięcie martwej, zakażonej tkanki (debridement), odkażania rany oraz pobudzania jej gojenia. Usuwanie zainfekowanej tkanki odbywa się przez wydzielane enzymy trawienne, m.in. proteazy serynowe oraz deoksyrybonukleazy. Larwy wydzielają całe spektrum substancji antybakteryjnych działających zarówno na bakterie Gram dodatnie i Gram ujemne, jak i na grzyby, np. lucifensin, lucifensin II, lucimycin. Pobudzenie gojenia ran odbywa się głównie przez aktywację proliferacji fi broblastów oraz angiogenezy. MDT w 2004 r. została zaakceptowana przez FDA do leczenia owrzodzeń. Larwy używane w terapii są dezynfekowane oraz umieszczane w specjalnych opatrunkach. Dostępna jest całodobowa dostawa kurierska zamówionych opatrunków, ponieważ larwy są bardzo wrażliwe na problemy związane z transportem. Larwaterapia jest alternatywną, bezpieczną metodą leczenia ran przewlekłych.
    Słowa kluczowe: larwaterapia, MDT, rany przewlekłe

    Abstract
    Nonhealing chronic wound are a huge interdyscyplinary problem in medicine nowadays. Due to increasing incidence of conditions that impede wound healing, such as diabetes, obesity and vascular disorders the problem that will only escalate. Larvaltherapy is a natural, alternative treatment of chronic wounds. Medicinal maggots is based on three major mechanisms of action on wounds debridement (cleaning of debris), disinfection, and hastened wound healing. Removal of infected tissue is carried out by secreted digestive enzymes such as serine proteases and deoxyribonuclease. Maggots secreates diff erent antibacterial substances which have an inhibitory eff ect on both Gram-positive and Gram-negative bacteria and have a antifungal bioactivity such as lucifensin, lucifensin II, lucimycin. Maggot stimulates the proliferation of fi broblasts and increases angiogenesis. In 2004, the Food and Drug Administration approved medicalgrade maggots for the treatment of chronic wounds. The medical maggots are disinfected and placed in dressings. Overnight courier services have made it relatively simple to deliver the highly perishable maggots. MDT is an alternative,: relatively safe treatment method of chronic wounds.
    Key words: relatively safe treatment method of chronic wounds, larvaltherapy, MDT, chronic wounds


    FRAKCYJNY LASER ABLACYJNY CO2 W LECZENIU ATROFICZNYCH BLIZN POTRĄDZIKOWYCH

    Ablative fractional CO2 laser for the treatment of atrophic acne scars
    Agata Pakla-Misiur, Marcelina Grochowiec, Igor Bednarski, Aleksandra Lesiak

    Streszczenie

    Trądzik zwyczajny jest jedną z najczęstszych chorób skóry, w której rozwój zmian zapalnych często prowadzi do powstania atrofi cznych blizn nadających skórze zniekształconego, szpecącego wyglądu. Aktualnie dostępnych jest wiele metod leczenia blizn, z których najskuteczniejszą, według licznych badań, jest frakcyjny laser ablacyjny CO2. Laser ten w wyniku wywołania zjawiska frakcyjnej fototermolizy w skórze uruchamia mechanizmy regeneracji skóry, zwiększa produkcję miofi broblastów i kwasu hialuronowego. Działania niepożądane w wyniku laseroterapii laserem CO2 występują rzadko i należy je odróżnić od przemijających zmian pojawiających się po zabiegu, do których zaliczamy ból, rumień i złuszczanie skóry. Frakcyjny laser ablacyjny CO2 może wyznaczyć nowy algorytm leczenia atroficznych blizn potrądzikowych w XXI w.
    Słowa kluczowe: trądzik zwyczajny, blizny atroficzne, frakcyjny laser ablacyjny CO2, leczenie blizn, blizny w kształcie sopla lodu

    Abstract
    Acne is one of the most common skin diseases in which the development of infl ammatory changes often leads to atrophic scars that give the skin a distorted, disfi guring look. Currently, there are many methods of scar treatment, the most eff ective of which, according to numerous studies, is an ablative fractional CO2 laser. This laser as a result of the triggering of the phototermolysis in the skin, activates the mechanisms of skin regeneration, increases the production of myofi broblasts and hyaluronic acid. Side eff ects occurring as a result of laser CO2 laser therapy are rare and should be distinguished from transient lesions occurring after exertions, which include pain, erythema and exfoliation of the skin. The ablative fractional CO2 laser can determine a new algorithm for treating atrophic acne scars in the 21st century.
    Key words: acne vulgaris, atrophic scars, ablative fractional CO2 laser, scar treatment, icepick scars


    TRYCHODYNIA U 76-LETNIEJ PACJENTKI

    Trichodynia in a 76-year-old female patient
    Piotr Brzeziński, Anna Możarowska, Lorenzo Martini

    Streszczenie
    Trychodynia charakteryzuje się bólem, dyskomfortem i/lub parestezją w rejonie skóry głowy lub włosów. W wywiadzie często współistnieją choroby psychiczne. W pracy przedstawiliśmy 76-letnią kobietę z depresją, przerzedzeniem włosów oraz z bólem włosów i skóry głowy. Ból występował podczas czesania włosów oraz ich dotykania. Objawom towarzyszyło pieczenie skóry głowy i uczucie gorąca. Zastosowaliśmy propranolol w dawce 10 mg, co zaowocowało poprawą kliniczną. Trychodynia jest często spotykanym objawem u pacjentów z rozlanym łysieniem, a depresja może odgrywać ważną rolę w etiologii tej jednostki chorobowej.
    Słowa kluczowe: trychodynia, propranolol, łysienie telogenowe, ból włosów

    Abstract
    Trichodynia refers to pain, discomfort, and/or paresthesia in the skin of the scalp or the hair. There may be an associated psychologic comorbidity. We presented a 76-year-old female with depression, thinning hair and with pain in hair and scalp while combing the hair, when touching of hair. Symptoms were accompanied burning of the scalp and feeling hot. We used propranolol 10 mg with resulted in clinical improvement. Trichodynia is a commonly encountered symptom in patients with diff use alopecia, and depression may play an important role in its aetiology.
    Key words: trichodynia, propranolol, telogen effl uvium, hair pain, telogen alopecia

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA - PYTANIA I ODPOWIEDZI

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Dość często w okresie noszenia przez dzieci pieluchomajtek rozwija się drożdżakowe pieluszkowe zapalenie skóry. Jest ono wynikiem nadkażenia kontaktowego pieluszkowego zapalenia albo dysbakteriozy spowodowanej antybiotykoterapią. Przy nadkażeniu zwykle wystarcza miejscowe leczenie przeciwzapalne i przeciwgrzybicze, w przypadku dysbakteriozy wskazane jest dodatkowe leczenie doustnymi preparatami przeciwdrożdżakowymi. W naszych warunkach klimatycznych najczęściej spotykamy się z ukąszeniem przez komary, meszki, kleszcze, pchły i pluskwy. Większość ukąszeń spotyka się w sezonie wiosenno-jesiennym co wiąże się z cyklem rozwojowym owadów. Ale i w okresie zimowym spotykamy się z odczynami spowodowanym przez owady: pchły, pluskwy i pająki. Kontaktowy wyprysk alergiczny zależny jest od IV mechanizmu alergicznego. Ekspozycja na substancje silnie uczulające powoduje powstanie wykwitów skórnych w ciągu ok. tygodnia. Szczególne nasilenie zmian obserwuje się w miejscu naniesienia lub przylegania czynnika uczulającego, ale zmiany mogą się szybko rozprzestrzeniać na całą powierzchnię ciała. W leczeniu stosuje się zazwyczaj miejscowe kortykosteroidy, niekiedy podaje się je ogólnie. W przebiegu zaburzeń emocjonalnych i różnych stanów kompulsywnych, na skutek występowania bardzo nasilonego świądu dochodzi do uporczywego drapania i powstania zmian liszaja prostego przewlekłego. Typowa lokalizacja i obraz kliniczny w większości przypadków pozwalają ustalić rozpoznanie i zastosować właściwe leczenie. W nielicznych przypadkach zaleca się badanie histopatologiczne. W leczeniu stosuje się miejscowo silne preparaty kortykosteroidowe, ogólnie leki przeciwhistaminowe II generacji i leki uspokajające. Zaleca się też poradnictwo psychologiczne.
    Słowa kluczowe: pieluszkowe zapalenie skóry, drożdżaki, odczyny po ukąszeniu, kontaktowy wyprysk alergiczny, liszaj przewlekły

    Abstract
    Quite often, when children wear diaper pants, diaper dermatitis develops. It is the result of superinfection of contact dermatitis or dysbacteriosis caused by antibiotic therapy. Local anti-infl ammatory and antibacterial treatment is usually suffi cient when secondary infection appears, in the case of dysbacteriosis an additional treatment with oral antifungal treatment is recommended. The most common bites, in our climate, are caused by mosquitos, fl ies, ticks, fl eas and bedbugs. Most bites appear in the spring and autumn which is associated with the insect’s development cycle. Also in the winter time we meet with the reactions caused by insects such as fl eas, bedbugs and spiders. Allergic contact dermatitis is caused in 4th allergic mechanism. Skin eruptions caused by the exposure to highly sensitizing substances evolve within a week. Lesions are observed at the site of application or adhesion of the sensitizing agent, but may spread rapidly to the entire body surface. Topical corticosteroids are usually used in the treatment, sometimes oral corticosteroids are administered. Lesions of chronic lichen simplex occur in the course of emotional distress and various compulsive habits associated with severe pruritus, followed by persistent scratching. The typical location and clinical features in most cases allow to establish the right diagnosis and apply appropriate treatment. In rare cases, histopathological examination is recommended. Topical corticosteroid, 2nd generation of antihistamines and sedatives are used in the treatment. Psychological counseling is also recommended.
    Key words: diaper dermatitis, candidiasis, bites allergic reaction, contact dermatitis, chronic lichen simplex


    ODSTĄPIENIE OD WYKONYWANIA CZYNNOŚCI ZAWODOWYCH PRZEZ LEKARZA Z UWAGI NA AGRESYWNE ZACHOWANIE PACJENTA

    Rafał Patryn



    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  9. Dermatologia Praktyczna 6/2018

    Dermatologia Praktyczna 6/2018

    WIRUSOWE GORĄCZKI KRWOTOCZNE PRZENOSZONE PRZEZ KLESZCZE

    Tick-borne viral hemorrhagic fevers
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Kleszcze należą do pasożytów zewnętrznych żywiących się krwią ssaków i ptaków, niekiedy również gadów i płazów. W ich cyklu rozwojowym występują kolejno cztery etapy: jaja, larwy, nimfy oraz osobniki dorosłe. W procesie pobierania krwi od gospodarzy kleszcze mogą ulegać zakażeniu i w następstwie stawać się rezerwuarem różnych patogenów, ale również ich wektorem – wobec bakterii, riketsji, wirusów, pierwotniaków, chlamydii, mykoplazm, a także nicieni. W poprzednich publikacjach dokonano przeglądu aktualnego piśmiennictwa dotyczącego głównych chorób skóry wywoływanych przez bakterie oraz riketsje przenoszone przez kleszcze . Niniejszy artykuł dotyczy roli wektorowej kleszczy w odniesieniu do wirusowych gorączek krwotocznych.
    Słowa kluczowe: kleszcze, wirusowe gorączki krwotoczne, Nairowirus, Bunyawirus, wektory zakażenia

     

    WYBRANE DERMATOZY PASOŻYTNICZE ZWIĄZAE Z PODRÓŻOWANIEM

    Selected parasitic dermatoses relating to travelling
    Piotr Kapica, Agnieszka Honisz, Olga Grygierzec, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Znane powiedzenie: „podróże kształcą” chyba nigdy w przeszłości nie było tak aktualne. W dzisiejszych czasach podróżowanie dla wielu osób stało się pewnego rodzaju sposobem na życie. Rozwój cywilizacji i transportu, migracje społeczne i ekonomiczne oraz dynamiczny rozwój turystki doprowadziły do coraz częstszego i łatwiejszego podróżowania za granicę. Wyprawy naszych pacjentów, bez względu na charakter oraz ostateczny cel, wiążą się z podwyższonym ryzkiem kontaktu z rozmaitymi pasożytami, mogącymi przyczyniać się do różnych chorób skóry. Lekarze coraz częściej spotykają się z egzotycznymi infestacjami, wcześniej praktycznie niewystępującymi w naszej szerokości geografi cznej. Najczęstszymi przyczynami tego typu dermatoz są różne gatunki owadów i pajęczaków. Jako pasożyty żyją na powierzchni skóry gospodarza lub w jej obrębie. Klinicznie mają znaczenie z dwóch powodów: po pierwsze jako bezpośredni sprawcy zakażeń zewnętrznych,
    np. świerzb, po drugie jako wektory przenoszące rozmaite choroby, np. kleszcze. Niecharakterystyczny obraz chorobowy połączony z często odległym początkiem zmian
    na skórze potrafi zmylić nawet najbardziej doświadczonych klinicystów. Celem poniższej pracy jest zwrócenie uwagi na wybrane dermatozy związane z infekcjami pasożytniczymi. Praktyczne i kliniczne informacje mogą ułatwić i znacznie przyspieszyć ustalenie rozpoznania, przeprowadzenie diagnostyki oraz leczenia w przypadku parazytoz częściej występujących w klimacie tropikalnym, ale także tych pozostałych szeroko rozprzestrzenionych w różnych częściach świata.
    Słowa kluczowe: ektopasożyty, medycyna podróży, stawonogi, pierwotniaki, infestacja


    KONSERWANTY JAKO ISTOTNE CZYNNIKI UCZULAJĄCE KOSMETYKÓW. KOSMETYKI STERYLNE - KROK W STRONĘ POPRAWY BEZPIECZEŃSTWA STOSOWANIA PRODUKTÓW

    Preservatives as important sensitizers in cosmetics. Sterile cosmetics – a step towards improving the safety of products
    Beata Kręcisz

    Streszczenie
    Kosmetyki są dla wielu osób produktami codziennego użytku z wyboru. Natomiast w grupach pacjentów z problemami dermatologicznymi, takimi jak: atopowe zapalenie skóry, różne postacie rybiej łuski, nadmiernej suchości skóry, wyprysku kontaktowego itp., stanowią niezbędny element uzupełniający leczenie miejscowe. W związku z tym kluczowym zagadnieniem jest odpowiednie bezpieczeństwo stosowanych produktów. Tymczasem ok. 20% użytkowników doświadcza rocznie jakiegoś działania niepożądanego. Najczęściej jest to wyprysk kontaktowy (z podrażnienia i/lub alergiczny), który zwykle powodują substancje zapachowe i konserwujące. Ponadto mimo obecności środków konserwujących do 50% używanych kosmetyków nie zachowuje pożądanej czystości mikrobiologicznej.
    W celu poprawy długofalowego bezpieczeństwa aplikowanych na skórę kosmetyków należy ograniczyć dodawanie do receptur substancji zapachowych i dążyć do stosowania kosmetyków wolnych od środków konserwujących, a jednocześnie zachowujących sterylność podczas całego okresu użytkowania produktu.
    Słowa kluczowe: kosmetyki, działania niepożądane, konserwanty, emolienty, kosmetyki sterylne


    CZYNNIKI ZAKAŹNE U DZIECI  Z ATOPOWYM ZAPAPLENIEM SKÓRY W KONTEKŚCIE MIKROBIOMU SKÓRY

    Infectious agents in children with atopic dermatitis in the context of the skin microbiome
    Magdalena Kręgiel, Joanna Krzysiek, Anna Żuchowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Skóra jako największy narząd ciała pełni funkcje barierowe, chroniąc przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Funkcję doskonałej zapory zapewnia warstwa rogowa naskórka, która jest wzmocniona dodatkowymi czynnikami. Są to różne gatunki drobnoustrojów, tworzące mikrobiom skóry. Mimo że skóra nie jest przyjaznym ekosystemem dla rozwoju drobnoustrojów, jest kolonizowana zarówno przez mikroorganizmy pożyteczne dla niej, jak i przez patogeny. Ta różnorodność fl ory zależy od stanu skóry oraz czynników środowiskowych. Zaburzeń w zakresie ilościowym i jakościowym mikrobiota skóry doszukuje się w atopowym zapaleniu skóry. Głównym patogenem kolonizującym skórę osób z atopowym zapaleniem skóry jest S.aureus, który pogłębia defekt bariery naskórkowej. Kontrola stanu zapalnego oraz kolonizacji S.aureus stanowi skuteczną strategię w postępowaniu leczniczym w atopowym zapaleniu skóry.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, mikrobiom, gronkowiec złocisty

     

    ONYCHOSKOPIA - ŚWIATŁO W DIAGNOSTYCE ZMIAN CHOROBOWYCH PAZNOKCI

    Onychoscopy – light in the diagnosis of nails
    Paulina Szczepanik-Kułak

    Streszczenie
    Choroby paznokci stanowią dla dermatologów niejednokrotnie wyzwanie diagnostyczne. Onychoskopia, czyli obrazowanie aparatu paznokciowego w powiększeniu, w ostatnich latach staje się coraz bardziej docenianą metodą oceny klinicznej. Pozwala ona na znacznie dokładniejszą charakterystykę zmian, które w badaniu okiem nieuzbrojonym budzą niepokój. Podkreśla się, że jest to tania, bezpieczna i łatwo powtarzalna metoda diagnostyczna, dlatego warto dołożyć starań, by zgłębić jej tajniki. Onychoskopia ogranicza konieczność wykonywania technicznie trudnej, inwazyjnej i traumatyzującej pacjenta biopsji paznokci. Ponadto zmniejsza ilość niepotrzebnie podjętych zabiegów resekcji zmian tej okolicy w obawie przed ich złośliwym charakterem.
    Słowa kluczowe: onychoskopia, dermoskopia, paznokcie, choroby dermatologiczne


    ŁUSZCZYCA PLACKOWATA WSPÓŁISTNIEJĄCA Z WRZODZIEJĄCYM ZAPALENIEM JELITA GRUBEGO. OPIS PRZYPADKU I PRZEGLĄD PIŚMIENNICTWA

    Plaque-type psoriasis coexisting with ulcerative colitis. A case report and literature review
    Justyna Szczęch, Dominik Samotij, Adam Reich

    Streszczenie
    32-letni mężczyzna, chorujący na wrzodziejące zapalenie jelita grubego, został przyjęty do Kliniki Dermatologii w Rzeszowie w celu leczenia niedawno rozpoznanej łuszczycy plackowatej. Pierwsze zmiany skórne chory zaobserwował bezpośrednio po przebytym zakażeniu górnych dróg oddechowych i jednoczasowym zakończeniu glikokortykosteroidoterapii systemowej, prowadzonej wcześniej z powodu zaostrzenia objawów wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Z uwagi na łagodne nasilenie zmian łuszczycowych rozpoczęto terapię miejscową z zastosowaniem skojarzonego preparatu kalcypotriolu i dipropionianu betametazonu na podłożu żelowym. W wyniku zastosowanego leczenia doszło do całkowitego ustąpienia zmian skórnych.
    Słowa kluczowe: łuszczyca plackowata, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, nieswoiste zapalenie jelita, betametazon, kalcypotriol

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA - PYTANIA I ODPOWIEDZI

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Trądzik pospolity jest przewlekłą chorobą zapalną gruczołów łojowych oraz ujść mieszków włosowych. Jego etiopatogeneza jest wieloczynnikowa. Wykwitami podstawowymi są zaskórniki. Leczenie miejscowe jest podstawowym postępowaniem w terapii zmian trądzikowych (w postaciach łagodnych i średnio nasilonych), do których zalicza się trądzik zaskórnikowy. Mięczak zakaźny jest schorzeniem wirusowym skóry i błon śluzowych. W populacji dziecięcej najczęściej rozwija się na
    podłożu suchej skóry atopowej. Czynnikami predysponującymi do masywnego wysiewu zmian są świąd towarzyszący chorobie podstawowej oraz miejscowa kortykosteroidoterapia. W przebiegu różnych schorzeń dziedzicznych lub nabytych może dojść do rozwoju zmian określanych jako rogowacenie ciemne. Jedną z takich chorób jest otyłość. W większości przypadków należy przeprowadzić poszerzoną diagnostykę laboratoryjną i endokrynologiczną.
    Słowa kluczowe: trądzik zaskórnikowy, wyprysk mięczakowy, rogowacenie ciemne, otyłość

     

    PROCEDURA DOTYCZĄCA BEZPIECZEŃSTWA ZABIEGÓW INWAZYJNYCH. OKOŁOOPERACYJNA KARTA KONTROLNA

    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  10. Dermatologia Praktyczna 5/2018

    Dermatologia Praktyczna 5/2018

    BIAŁKA RODZINY S100 W DERMATOLOGII. CZĘŚĆ 2. NOWOTWORY SKÓRY

    S100 Family Proteins in dermatology. Part 2. Tumor skin diseases
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Wykazano związki białek rodziny S100 z wieloma chorobami skóry, w tym z niektórymi nowotworami – zarówno na poziomie kancerogenezy, jak i progresji nowotworu. Na podstawie przeglądu piśmiennictwa przedstawiono białka S100 kojarzone z rakiem podstawnokomórkowym, rakiem kolczystokomórkowym, czerniakiem, guzem z komórek ziarnistych oraz ziarniniakiem grzybiastym, a także z innymi, opisywanymi kazuistycznie nowotworami skóry.
    Słowa kluczowe: rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy, czerniak złośliwy, guz z komórek ziarnistych, ziarniniak grzybiasty

     

    ZMIANY OCZNE W WYBRANYCH SCHORZENIACH DERMATOLOGICZNYCH

    Ocular changes in certain skin diseases
    Agnieszka Honisz, Karolina Stanienda-Sokół, Olga Grygierzec, Piotr Kapica, Agata Kłosowicz, Dariusz Dobrowolski, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    W wielu schorzeniach dermatologicznych obserwuje się zajęcie narządu wzroku. Może ono dotyczyć niemal każdej części gałki ocznej. Zarówno w dermatozach infekcyjnych, atopowych, polekowych, ziarniakowych, nowotworowych, jak również w chorobach pęcherzowych i autoimmunologicznych gałka oczna może być zajęta z różną częstością. W niektórych przypadkach powikłania okulistyczne prowadzą do trwałych uszkodzeń wzroku, w tym do ślepoty. Zmiany oczne mogą być spowodowane nagłym zaostrzeniem danej dermatozy, współistniejącymi powikłaniami ogólnoustrojowymi czy też toksycznym działaniem leków stosowanych w dermatologii (prednizon, arechina i jej pochodne). Powszechnie wiadomo, że w wielu dermatozach mogą wystąpić objawy okulistyczne. Zdarza się, że leczona dermatoza nie jest tak poważna jak skojarzone z nią zajęcie gałki ocznej. Celem niniejszego artykułu jest przypomnienie praktykującym dermatologom i okulistom o wielu różnych objawach chorób układowych, które mogą zajmować równocześnie gałkę oczną i skórę. Dobra współpraca lekarzy dermatologów i okulistów na etapie diagnostyki przyczynia się do prawidłowego rozpoznania, co ma wpływ na szybkie włączenie odpowiedniego leczenia, a zatem także na ograniczenie i uniknięcie powikłań oraz skrócenie okresu rekonwalescencji. W artykule przedstawiono kilka wybranych schorzeń dermatologicznych, przy których mogą występować zmiany oczne, często grożące utratą widzenia. Lekarze dermatolodzy w przypadku stwierdzenia opisanej dermatozy powinni rozważyć konsultację przypadku ze specjalistą okulistą celem włączenia adekwatnego leczenia.
    Słowa kluczowe: półpasiec oczny, sarkoidoza, zespół Stevensa - Johnsona, pemfigoid, zespół suchego oka

    SKÓRA W OKRESIE MENOPAUZY – NAJCZĘSTSZE PROBLEMY DERMATOLOGICZNE

    Skin in menopause period – mostly dermatological problems
    Olga Grygierzec, Agnieszka Honisz, Piotr Kapica, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Menopauza, która przypada najczęściej w przedziale wiekowym 45-55 r.ż. i oznacza okres od zakończenia ostatniej miesiączki, podczas którego zachodzą liczne zmiany w organizmie, jest ważnym epizodem w życiu każdej kobiety. Wraz ze stopniowym wygaszaniem czynności jajników dochodzi do spadku stężenia estrogenu oraz progesteronu, co najczęściej skutkuje występowaniem charakterystycznych objawów. Kobiety uskarżają się na uderzenia gorąca, napadowy rumień twarzy, zmiany nastroju, zaburzenia snu, apatię, zmniejszone libido, zwiększony apetyt oraz trudności w koncentracji i skupieniu uwagi. Zmiany w gospodarce hormonalnej okresu menopauzy wpływają również na stan oraz jakość skóry. Dochodzi wówczas do jej ścieńczenia, utraty gęstości i jędrności, co pogłębia już istniejące zmarszczki. Kobiety często zgłaszają dokuczliwą suchość oraz świąd okolic intymnych na skutek znacznej atrofii błony śluzowej związanej ze zmniejszeniem syntezy kolagenu. W poniższym artykule przedstawiono wybrane problemy dermatologiczne, charakterystyczne dla okresu menopauzy
    Słowa kluczowe: menopauza, estrogeny, skóra, problemy dermatologiczne, hormonalna terapia zastępcza

     

    WYBRANE GENODERMATOZY PRZEBIEGAJĄCE ZAWSZE Z ZABURZENIAMI WZROSTU WŁOSÓW

    Selected genodermatoses occurring always with hair growth disorders
    Piotr Kapica, Agnieszka Honisz, Olga Grygierzec, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Genodermatozy to dziedziczne choroby skóry, w których różnorodnym zmianom dermatologicznym może towarzyszyć także zwiększone ryzyko zachorowania na nowotwory złośliwe skóry i narządów wewnętrznych. Etiologia oraz patogeneza części genodermatoz nie zostały w pełni poznane, jednak liczne badania ostatnich lat pozwoliły na dokładne zrozumienie podstaw genetyki, a także procesów molekularnych leżących u podstawy części z nich. Pomimo znacznej niejednorodności, choroby te cechują się także innymi licznymi i nakładającymi się objawami, takimi jak: nadwrażliwość na światło, zmiany neurologiczne, zaburzenia barwnikowe, przedwczesne starzenie oraz występujące w niektórych jednostkach chorobowych charakterystyczne problemy trichologiczne. Nieprawidłowości w obrębie włosów zaczynają się na różnym etapie rozwoju osobniczego człowieka i mają one rozmaitą postać: od przedwczesnego siwienia, nadmiernego owłosienia, znacznych ubytków do nawet całkowitego braku owłosienia skóry głowy i reszty ciała. Wszystkie te objawy są bardzo uciążliwe dla chorych, a w przypadku wielu zaburzeń genetycznych po dzień dzisiejszy brakuje skutecznych metod terapeutycznych, które poprawiałyby stan owłosienia. Postępowanie lekarskie w przypadku wrodzonych genodermatoz wymaga ścisłej współpracy wielu specjalistów. Celem poniższej pracy jest zwrócenie uwagi na wybrane zespoły genetyczne i towarzyszące im problemy trichologiczne, których powiązanie może ułatwić i przyspieszyć ustalenie właściwego rozpoznania klinicznego. Wzajemna współpraca lekarzy różnych specjalności i multidyscyplinarna opieka medyczna są kluczowe dla właściwego postępowania z osobami chorymi.
    Słowa kluczowe:
    genodermatozy, problemy trichologiczne, łysienie, włosy, zespoły genetyczne

     

    ERYTRODERMIA – NAJCZĘSTSZE PRZYCZYNY DERMATOLOGICZNE

    Erythroderma – mostly dermatological problems
    Olga Grygierzec, Agnieszka Honisz, Piotr Kapica, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Erytrodermia, czyli uogólnione zapalenie skóry, to ostry stan zapalny skóry zajmujący powyżej 90% jej powierzchni. Objawia się uogólnionym rumieniem oraz nasilonym złuszczaniem skóry, którym towarzyszą objawy ogólne, takie jak: osłabienie, gorączka, dreszcze, limfadenopatia oraz liczne odchylenia w badaniach laboratoryjnych wynikające z zaburzonego metabolizmu. Choroba ta zależnie od jej przyczyny występuje w różnych grupach wiekowych, jednak najczęściej dotyka osób po 40 r.ż. Jej przebieg i stopień nasilenia zmian jest różny i zależny od przyczyny wystąpienia, lecz bardzo często potencjalnie zagraża ona życiu, dlatego tak ważne jest szybkie i odpowiednie wdrożenie leczenia. Najczęstszymi stanami przebiegającymi z erytrodermią są: łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, osutki polekowe oraz chłoniaki: ziarniniak grzybiasty i zespół Sezary’ego. W poniższym artykule przedstawiono najczęstsze przyczyny dermatologiczne występowania erytrodermii.
    Słowa kluczowe: erytrodermia, uogólnione zapalenie skóry, rumień, złuszczanie, świąd

     

    NANOCZĄSTKI SREBRA JAKO SUBSTANCJA PRZECIWDROBNOUSTROJOWA

    Silver nanoparticles as an antimicrobial substanceSilver nanoparticles as an antimicrobial substance
    Dorota Mehrholz, Wioletta Barańska-Rybak, Roman Janusz Nowicki

    Streszczenie
    Nasilanie się antybiotykooporności wśród bakterii stanowi jeden z głównych problemów zdrowia publicznego na świecie. Obecność infekcji wywołanych wielolekoopornymi szczepami bakteryjnymi powoduje przedłużenie hospitalizacji, wzrost śmiertelności oraz zwiększenie kosztów opieki zdrowotnej. Zbyt mała wrażliwość lub całkowita oporność na dotychczas stosowane antybiotyki stały się przyczyną poszukiwania alternatywnych metod walki z infekcjami bakteryjnymi. Innowacyjną metodą walki z bakteriami chorobotwórczymi jest zastosowanie nanocząstek srebra (AgNPs). Srebro jest dobrze znaną i szeroko stosowaną substancją bakteriobójczą. Metale w skali nano, czyli o wielkości do 100 nm, charakteryzuje większa skuteczność działania ze względu na dużą powierzchnię w stosunku do rozmiaru. Nanocząstki, w przeciwieństwie do konwencjonalnych antybiotyków, nie mają sprecyzowanego celu molekularnego, co może znacznie utrudniać bakteriom wytwarzanie mechanizmów lekooporności. Wykazano, że AgNPs hamują proliferację bakterii oraz mają zdolność niszczenia biofilmu, co więcej utrudniają mechanizm jego formowania.
    Słowa kluczowe: biofilm, cytotoksyczność, infekcje bakteryjne, nanocząstki srebra, substancje przeciwbakteryjne

     

    APEC – ENIGMATYCZNA CHOROBA O JEDNOZNACZNYM OBLICZU

    APEC – an enigmatic disease of an unambiguous countenance
    Anna Jędrowiak, Aleksandra Kobusiewicz, Joanna Krzysiek, Igor Bednarski, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    APEC (Asymmetric Perifl exural Exanthem of Childhood) to rzadka, samoograniczająca się osutka o nieznanej etiologii, występująca u dzieci. Opisano nieliczne przypadki schorzenia występujące u dorosłych.
    Słowa kluczowe: APEC (Asymmetric Perifl exural Exanthem of Childhood), osutki wieku dziecięcego, asymetryczne osutki

     

    ZASTOSOWANIE KWASU FUSYDOWEGO I JEGO POŁĄCZENIA Z WALERIANEM BETAMETAZONU W DERMATOLOGII – STUDIUM PRZYPADKÓW KLINICZNYCH

    Use of fucidic acid and its combination with bethametasone waleriate in dermatology – clinical case study
    Wioletta Barańska-Rybak

    Streszczenie
    Kwas fusydowy jest stosowany w terapii zakażeń wywoływanych przez bakterie Gram-dodatnie (Staphylococcus aureus oraz Streptococcus pyogenes) od 1962 r. Nowa formuła 2-proc. kwasu fusydowego w połączeniu z 0,1-proc. walerianem betametazonu w postaci kremu lipidowego została stworzona z myślą o pacjentach z wtórnie nadkażonymi zmianami wypryskowymi. W artykule przedstawiono przypadki kliniczne zastosowań kwasu fusydowego w kremie i w maści oraz kwasu fusydowego w połączeniu z walerianem betametazonu w różnych chorobach skóry.
    Słowa kluczowe: kwas fusydowy, infekcje, leczenie

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Jednym z działających szkodliwie czynników fizycznych jest stałe lub okresowo powtarzalne przegrzewanie skóry, w wyniku czego powstają charakterystyczne zmiany erythema abigne. W postępowaniu leczniczym należy zatem wyeliminować czynnik wywołujący chorobę. Ucząc się chorób skóry poznajemy jednostkę, jej odmiany kliniczne i różnicowanie. Pamiętać należy, że nie tylko kiła, świerzb i sarkoidoza naśladują różne jednostki chorobowe, ale także grzybica. W rozpoznaniu rozstrzygające jest badanie mikologiczne.
    Liszaj twardzinowy w anogenitalnej postaci u dziewcząt jest przewlekłą zapalną chorobą o nieznanej etiologii. Występuje najczęściej u dziewczynek w wieku przedpokwitaniowym. Może dotyczyć zewnętrznych narządów płciowych, okolicy krocza i odbytu. Z uwagi na możliwość licznych powikłań wymaga odpowiedniego leczenia. Nałożenie się czynnika genetycznego i czynników środowiskowych w AZS skutkuje wysychaniem skóry, jej pękaniem i możliwością zakażenia patogenami chorobotwórczymi. W takich warunkach często dochodzi do rozwoju wirusów i wytworzenia brodawek pospolitych. W przypadku brodawek pojedynczych proponuje się leczenie miejscowe i/lub działania zabiegowe, w przypadku brodawek rozsianych zaleca się leczenie miejscowe i stymulujące układ odpornościowy.
    Słowa kluczowe: dzieci, rumień cieplny, grzybica skóry gładkiej, liszaj twardzinowy sromu, brodawki wirusowe rozsiane

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2
  3. 3

Strona korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie oraz dostosowania ich do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Cel, warunki przechowywania lub dostęp do cookies dostępne są w Polityce prywatności. Mogą Państwo dokonać w każdej chwili zmiany ustawień. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności. Zobacz więcej