Gastroenterologia Praktyczna 4/2017


Autor:

Format: A5

Oprawa: Miękka

Cena: 22,00 zł
LUB
Opis

Szczegóły

Klasyfikacja Chicago zaburzeń motoryki przełyku: zdobyte doświadczenie
Chicago classification of esophageal motility disorders: lessons learned
W.O.A. Rohof, A.J. Bredenoord
Streszczenie
Cel przeglądu. Manometria wysokiej rozdzielczości (high‑resolution manometry – HRM) jest badaniem motoryki przełyku, które wykonywane jest coraz częściej. W celu interpretacji wyników manometrii i ułatwienia stawiania rozpoznań zaburzeń motoryki przełyku stosowana jest klasyfikacja Chicago. Niniejsza praca przedstawia nowe spostrzeżenia dotyczące rozpoznania i postępowania z zastosowaniem klasyfikacji Chicago.
Ostatnie doniesienia. Ostatnie badania wykazały wyższość HRM w stosunku do manometrii konwencjonalnej i jej wyższą czułość w diagnostyce achalazji. Ponadto wyróżnienie 3 podtypów achalazji w klasyfikacji Chicago ma wartość prognostyczną i może wpływać bezpośrednio na terapię. Rozpoznanie skurczu przełyku zostało udoskonalone poprzez wprowadzenie nowego parametru – latencji dystalnej – jako kryterium diagnostycznego. Kryteria rozpoznania łagodnych zaburzeń perystaltyki zostały ostatnio zaostrzone, co skutkuje zmniejszeniem częstości tych rozpoznań, a tym samym zwiększeniem znaczenia tego rozpoznania.
Podsumowanie. HRM jest obecnie uważana za „złoty standard” diagnostyki zaburzeń motoryki przełyku. Klasyfikacja Chicago przedstawia wystandaryzowaną ocenę nieprawidłowości z możliwością ich kategoryzacji, co istotnie poszerza naszą wiedzę na temat rozpoznawania i postępowania z chorymi dotkniętymi zaburzeniami motorycznymi przełyku, choć konieczne jest dalsze udoskonalenie tej klasyfikacji.
Słowa kluczowe: motoryka przełyku, manometria, klasyfikacja Chicago, achalazja, skurcz przełyku
Komentarz
Dr hab. n. med. Dorota Waśko-Czopnik

Kryteria rzymskie IV – aktualizacja klasyfikacji zaburzeń okrężniczo‑odbytniczych: implikacje w praktyce klinicznej
Update on Rome IV criteria for colorectal disorders: implications for clinical practice
Magnus Simren, Olafur S. Palsson, William E. Whitehead
Streszczenie
Cel przeglądu. Celem przeglądu jest przedstawienie implikacji klinicznych aktualizacji kryteriów rzymskich IV klasyfikacji zaburzeń okrężniczo‑odbytniczych.
Aktualne podejście. Kryteria rzymskie są uzgodnionymi przez grono ekspertów kryteriami diagnostycznymi czynnościowych zaburzeń przewodu pokarmowego (functional gastrointestinal disorders – FGIDs). Obecna wersja została opublikowana w maju 2016 r., prawie dekadę po kryteriach rzymskich III. Opracował ją zespół złożony z ponad 100 czołowych specjalistów zajmujących się zaburzeniami czynnościowymi układu pokarmowego. W zakresie zaburzeń czynnościowych jelit i odbytu, w stosunku do kryteriów rzymskich III, pojawiły się jedynie niewielkie zmiany, które w większości nie mają dużego wpływu na praktykę kliniczną. Warto jednak zauważyć ważną modyfikację w kryteriach diagnostycznych zespołu jelita nadwrażliwego i klasyfikacji jego podtypów oraz nowy pogląd na zaburzenia czynnościowe jelit i nową definicję nietrzymania stolca.
Podsumowanie. Nowości w podejściu do zaburzeń czynnościowych jelita grubego i odbytu zawarte w kryteriach rzymskich IV będą miały, poza kilkoma wyjątkami, prawdopodobnie niewielki wpływ na praktykę kliniczną.
Słowa kluczowe: zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego, kryteria rzymskie IV, czynnościowe zaburzenia jelit, zespół jelita nadwrażliwego, czynnościowe zaburzenia odbytu i odbytnicy, nietrzymanie stolca

Tłuszczaki przewodu pokarmowego – obraz kliniczny, diagnostyka i leczenie
Gastrointestinal lipomas – clinical presentation, diagnosis and treatment
Marta Minkiewicz, Krzysztof Kurek, Andrzej Baniukiewicz
Streszczenie
Tłuszczaki przewodu pokarmowego są łagodnymi nowotworami pochodzenia mezenchymalnego, zlokalizowanymi najczęściej w błonie podśluzowej. Stanowią 5‑6% wszystkich nowotworów przewodu pokarmowego. Najczęstszymi lokalizacjami tłuszczaków są okrężnica (65‑75%) i jelito cienkie (20‑25%). Etiologia powstawania tłuszczaków w przewodzie pokarmowym nie jest w pełni wyjaśniona. W większości przypadków są zmianami bezobjawowymi i najczęściej wykrywane są przypadkowo. Mogą być jednak przyczyną bólów brzucha, krwawień do przewodu pokarmowego, żółtaczki, niedrożności jelit, a nawet perforacji. Podstawę diagnostyki tłuszczaków przewodu pokarmowego stanowią badania endoskopowe, natomiast spośród badań obrazowych istotne znaczenie odgrywa tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny. W niniejszej pracy przeglądowej przedstawiono zasady dotyczące diagnostyki i leczenia tłuszczaków przewodu pokarmowego ze szczególnym uwzględnieniem technik leczenia endoskopowego.
Słowa kluczowe: tłuszczaki, łagodne nowotwory przewodu pokarmowego, leczenie endoskopowe, endoskopowa resekcja, endoskopowa dyssekcja podśluzówkowa

Nowe spojrzenie na heterotopie żołądkowe w proksymalnym odcinku przełyku
New approach to heterotopic gastric mucosa of the proximal esophagus
Marcin Romańczyk, Aleksandra Bołdys
Streszczenie
Pomimo ponaddwustuletniej wiedzy o występowaniu heterotopii żołądkowych w górnym odcinku przełyku, dotychczas nie przypisano tej patologii znaczącej roli klinicznej. Rutynowo wykonywane badania endoskopowe nie pozwalają na określenie rzeczywistej częstości występowania heterotopii żołądkowych, a dane dotyczące ich patogenezy oraz związku z innymi chorobami przewodu pokarmowego nie są jednoznaczne. Większość wytycznych oraz zaleceń dotyczących endoskopii górnego odcinka przewodu nie zawiera informacji na temat heterotopii żołądkowych górnego odcinka przełyku lub są one skąpe. Dotyczy to zarówno postępowania w sytuacji przypadkowego wykrycia bezobjawowego ogniska heterotopii, jak i zmian objawowych. Również nie opracowano zaleceń dotyczących nadzoru nad objawowymi ogniskami heterotopii. W niniejszej pracy przedstawiono aktualny stan wiedzy na temat heterotopii żołądkowych. Opisano również nowe możliwości wykorzystania heterotopii żołądkowych dla poprawienia jakości endoskopii górnego odcinka przewodu pokarmowego.
Słowa kluczowe: przełyk, heterotopie żołądkowe, ektopowa tkanka żołądkowa, endoskopia, egzofagoskopia

Zespół Sweeta u chłopca z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego
Sweet’s syndrome in a boy with ulcerative colitis
Magdalena Neścioruk, Izabella Łazowska‑Przeorek, Aleksandra Banaszkiewicz
Streszczenie
Zespół Sweeta jest rzadko występującą chorobą skórną. Do jej głównych objawów zalicza się nagle pojawiającą się wysoką gorączkę z leukocytozą oraz charakterystyczne rumieniowe lub guzkowe zmiany skórne z naciekami neutrofilowymi. Etiopatogeneza tej choroby pozostaje nieznana, natomiast może ona mieć związek z nowotworami, infekcjami wirusowymi i bakteryjnymi górnych dróg oddechowych lub przewodu pokarmowego, chorobami autoimmunizacyjnymi, stosowaniem niektórych leków, szczepieniami czy ciążą. Do rozpoznania zespołu Sweeta muszą być spełnione kryteria diagnostyczne opisane przez Su i Liu w 1986 r., a zmodyfikowane przez von den Driescha w 1994 r. Rozróżnia się 3 typy zespołu Sweeta: klasyczny, zwany też idiopatycznym, paraneoplastyczny oraz indukowany przez leki. Najczęściej występuje postać klasyczna. Podstawą leczenia zespołu Sweeta są systemowo działające glikokortykosteroidy (GKS). W drugim rzucie zastosowanie znajdują dapson, cyklosporyna lub indometacyna, podawane łącznie z GKS lub w monoterapii. Rokowanie na ogół jest dobre. Opisano przypadek zespołu Sweeta u 15‑letniego chłopca z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego.
Słowa kluczowe: zespół Sweeta, ostra gorączkowa dermatoza neutrofilowa, nieswoiste zapalenie jelit

Trudności w karmieniu u dzieci – problem multidyscyplinarny
Feeding difficulties in children – a multidisciplinary problem
Monika Kowalczuk‑Krystoń, Agnieszka Prus, Marta Twarowska, Ewa Samocik, Dariusz Lebensztejn
Streszczenie
Zaburzenia karmienia (feeding disorders) odnoszą się do sytuacji, kiedy niemowlę lub dziecko (do 6. roku życia) odmawia przyjmowania pokarmu i/lub spożywa ilości nieadekwatne do potrzeb stosownych dla wieku, jest niezdolne do jedzenia lub ma trudności w jedzeniu. Powyższe problemy mogą wynikać z zaburzeń o podłożu psychologicznym i/lub wskazywać na przyczynę organiczną. Zgodnie z najnowszą nomenklaturą termin „zaburzenia karmienia” zarezerwowany jest dla pacjentów z najcięższymi zaburzeniami skutkującymi poważnymi następstwami zdrowotnymi, nieprawidłowym stanem odżywienia czy problemami emocjonalnymi. Wprowadzone pojęcie „trudności w karmieniu” (feeding difficulties) oznacza wystąpienie jakichkolwiek problemów w karmieniu małego dziecka. Przyczyny trudności w karmieniu dzielą się na organiczne i nieorganiczne. W najnowszej klasyfikacji uwzględniono również style karmienia prezentowane przez rodziców. Trudności w karmieniu mają wiele przyczyn i mogą objawiać się na różne sposoby. W związku z tym najlepszą metodą diagnozowania i leczenia tej grupy pacjentów jest podejście interdyscyplinarne.
Słowa kluczowe: zaburzenia karmienia, trudności w karmieniu

Spis treści

Spis treści

Klasyfikacja Chicago zaburzeń motoryki przełyku: zdobyte doświadczenie

Chicago classification of esophageal motility disorders: lessons learned

W.O.A. Rohof, A.J. Bredenoord

Komentarz

Dr hab. n. med. Dorota Waśko-Czopnik

Kryteria rzymskie IV – aktualizacja klasyfikacji zaburzeń okrężniczo‑odbytniczych: implikacje w praktyce klinicznej

Update on Rome IV criteria for colorectal disorders: implications for clinical practice

Magnus Simren, Olafur S. Palsson, William E. Whitehead

Tłuszczaki przewodu pokarmowego – obraz kliniczny, diagnostyka i leczenie

Gastrointestinal lipomas – clinical presentation, diagnosis and treatment

Marta Minkiewicz, Krzysztof Kurek, Andrzej Baniukiewicz

Nowe spojrzenie na heterotopie żołądkowe w proksymalnym odcinku przełyku

New approach to heterotopic gastric mucosa of the proximal esophagus

Marcin Romańczyk, Aleksandra Bołdys

Zespół Sweeta u chłopca z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego

Sweet’s syndrome in a boy with ulcerative colitis

Magdalena Neścioruk, Izabella Łazowska‑Przeorek, Aleksandra Banaszkiewicz

Trudności w karmieniu u dzieci – problem multidyscyplinarny

Feeding difficulties in children – a multidisciplinary problem

Monika Kowalczuk‑Krystoń, Agnieszka Prus, Marta Twarowska, Ewa Samocik, Dariusz Lebensztejn

Dwie katastrofy w jamie brzusznej: ostre martwicze zapalenie trzustki i zawał wątroby

Joanna Pilch‑Kowalczyk, Magdalena Gawron‑Kiszka, Michał Żorniak, Marek Hartleb

Skleroterapia żylaków dna żołądka u chorego z marskością wątroby i hemofilią B

Joanna Lorenc, Łukasz Krupa, Robert Staroń, Dorota Gutkowska, Krzysztof Gutkowski

Warto przeczytać

Reklama w gabinecie lekarskim

Przemysław Gogojewicz

Reklama pod kategoriami z lewej strony

Strona korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie oraz dostosowania ich do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Cel, warunki przechowywania lub dostęp do cookies dostępne są w Polityce prywatności. Mogą Państwo dokonać w każdej chwili zmiany ustawień. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności. Zobacz więcej