Dermatologia Praktyczna 6/2017


Autor:

Format: A4

Oprawa: Miękka

Cena: 22,00 zł
LUB
Opis

Szczegóły

Obturacyjny bezdech senny u osób z chorobami skóry
Obstructive sleep apnea among people with skin diseases
Franciszek Seneczko
Streszczenie
Zaburzenia snu wpływają negatywnie na wszystkie układy organizmu – prowadzą do wzrostu zachorowalności na inne choroby, podwyższenia odczuwania bólu, obniżenia jakości życia oraz zwiększają ryzyko śmiertelności. Wyróżnia się ok. 80 typów zaburzeń snu. Spośród nich, poza różnymi postaciami bezsenności (insomnia), do najbardziej rozpowszechnionych form zaburzeń oddychania w czasie snu (sleep disordered breathing) należy obturacyjny bezdech senny (obstructive sleep apnea), określany również jako zespół obturacyjnego bezdechu sennego (obstructive sleep apnea syndrome). Jest to zaburzenie przewlekłe i rozpowszechnione, kojarzone także z wieloma chorobami ogólnymi, również z niektórymi chorobami dermatologicznymi. W pracy omówiono choroby dermatologiczne kojarzone z obturacyjnym bezdechem sennym, najbardziej rozpoznane (łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, czerniak, zespół Sjögrena, sarkoidoza, choroba Behçeta) oraz inne, opisywane kazuistycznie.
Słowa kluczowe: obturacyjny bezdech senny, zespół metaboliczny, otyłość, dyslipidemia, choroby skóry, łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, czerniak złośliwy, zespół Sjögrena, sarkoidoza, choroba Behçeta

Różnicowanie ŁZS i AZS wieku niemowlęcego
The differential diagnosis of seborrheic dermatitis and atopic dermatitis in infancy
Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kobusiewicz, Andrzej Kaszuba
Streszczenie
Wśród wielu chorób, z jakimi lekarz może mieć do czynienia w praktyce dermatologicznej u dzieci, wymienia się dwie, które często sprawiają trudności diagnostyczne, a w konsekwencji również lecznicze. Choroby te mogą współistnieć w określonym przedziale czasowym. Mowa tu o łojotokowym i atopowym zapaleniu skóry wieku niemowlęcego. Celem artykułu jest przedstawienie zróżnicowania tych dwóch jednostek chorobowych wymagających podobnego leczenia przeciwzapalnego, a w przypadku atopowego zapalenia skóry także właściwej emolientacji.
Słowa kluczowe: niemowlęta, łojotokowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, różnicowanie

Rola przewlekłej niewydolności żylnej w rozwoju wyprysku podudzi
The role of chronic venous insuffi ciency in the development of crural eczema
Witold Owczarek
Streszczenie
Przewlekła niewydolność żylna (PNŻ) oraz wyprysk podudzi będący jej konsekwencją, stanowią istotny problem społeczny. Podstawową przyczyną PNŻ jest nadciśnienie żylne, definiowane jako stan zaburzonego odpływu i zastoju żylnego u pacjenta znajdującego się w pozycji stojącej, wskutek refluksu, zwężenia lub niedrożności żył bądź ich współwystępowania. Nadciśnienie żylne wpływa na rozwój zmian patologicznych zarówno w obrębie żył, jak i tkanek znajdujących się wokół naczyń. Zmiany skórne występujące w przebiegu przewlekłej niewydolności żylnej są spowodowane przede wszystkim trwającym procesem zapalnym. Mikroangiopatia w przebiegu PNŻ jest przyczyną uszkodzenia bariery naskórkowej i czynnikiem podstawowym patogenezy wyprysku podudzi skóry u tej grupy chorych. Leczenie wyprysku podudzi jest niezwykle trudne z uwagi na wzajemnie oddziaływanie nieprawidłowych procesów naczyniowo-zapalnych. Skuteczna terapia powinna obejmować wszystkie elementy patogenezy choroby, tzn.: leczenie nadciśnienia żylnego, poprawę funkcji barierowej skóry oraz leczenie wyprysku podudzi. Z tego powodu poprawa zaburzeń żylnych w przebiegu PNŻ, m.in. poprzez zastosowanie sulodeksydu, może istotnie wpłynąć na przebieg wyprysku podudzi.
Słowa kluczowe: wyprysk podudzi, przewlekła niewydolność żylna, sulodeksyd

Zastosowanie refleksyjnej mikroskopii konfokalnej w codziennej praktyce dermatologicznej
Application of reflectance confocal microscopy in a daily dermatology practice
Joanna Łudzik, Alexander Witkowski, Adrian Chwojnicki
Streszczenie
Nowotwory skóry to najczęściej występujące nowotwory w populacji światowej, o wyraźnej tendencji wzrostowej. Poprawa wczesnej diagnostyki nowotworów skóry jest ważna w populacji polskiej, gdyż zachorowalność odnotowana w większości rejestrów w kraju jest poniżej średniej europejskiej. Nowoczesna technologia obrazowania, jaką jest refleksyjna mikroskopia konfokalna (reflectance confocal microscopy − RCM), stosowana w codziennej praktyce, przyczynia się do poprawy wczesnej diagnostyki nowotworów skóry. Badanie histopatologiczne nadal pozostaje złotym standardem w rozpoznaniu nowotworów skóry, lecz rozpowszechnienie RCM z pewnością doprowadzi do ograniczenia potrzeby wykonywania inwazyjnych i niepotrzebnych biopsji diagnostycznych. Czułość oceny jest wyższa dla doświadczonych użytkowników RCM w porównaniu z nowo wyszkolonymi osobami w odczycie obrazów (91% vs. 84,8%), ale swoistość diagnozy jest zbliżona (80% vs. 77,9%). Na podstawie przedstawionych przypadków – łagodnego rogowacenia liszajowatego i znamienia o cechach atypii – pokazano, że refleksyjna mikroskopia konfokalna jest pomocna w precyzyjnym diagnozowaniu. Pozwala na identyfikację lub wykluczenie proliferacji atypowych melanocytów wokół mieszków włosowych, komórek pagetoidalnych w naskórku oraz innych zmian na granicy skórno-naskórkowej – typowych dla czerniaka. Obserwuje się wyraźne korzyści dla systemu zdrowotnego wynikające ze zmniejszenia obciążenia finansowego, jakie stanowią koszty procedur chirurgicznych i patologicznych. Istotna jest również redukacja przepełnionych list oczekujących na zabiegi dermatochirurgiczne i biopsje zmian oraz – będące ich konsekwencją – ryzyko opóźnionej diagnozy, zwłaszcza w przypadku niejednoznacznych zmian skórnych.
Słowa kluczowe: znamię, dermoskopia, refleksyjna mikroskopia konfokalna

Świerzb – wielki naśladowca? Najnowsze doniesienia dotyczące świerzbu oraz opis przypadku
Scabies – the great imitator? Recent reports on scabies and a case report
Aleksandra Kosmala, Ryszard Żaba, Zygmunt Adamski
Streszczenie
Wprowadzenie: Świerzb jest szeroko rozpowszechnioną, zakaźną i upośledzającą codzienne funkcjonowanie chorobą pasożytniczą, która dotyczy wszystkich grup socjoekonomicznych. Zazwyczaj rozpoznanie ustalane jest na podstawie obrazu klinicznego, jednak świerzb może imitować inne choroby dermatologiczne, co znacznie utrudnia ostateczną diagnozę. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie najnowszych danych dotyczących świerzbu oraz prezentacja przypadku infestacji świerzbowcem ludzkim diagnozowanym początkowo jako lymphomatoid papulosis.
Opis przypadku: Przedstawiono przypadek pacjenta przyjętego do Kliniki Dermatologii w celu diagnostyki rozsianych zmian skórnych o charakterze guzków oraz grudek barwy różowobrązowej, zlokalizowanych na całym ciele, z towarzyszącym intensywnym świądem, nasilającym się nocą. Początkowo podejrzewano lymphomatoid papulosis – pierwotnie skórnego chłoniaka z limfocytów T CD30+. W wyniku szerokiej diagnostyki rozpoznano jednak świerzb guzkowy.
Wnioski: Mimo że świerzb jest chorobą pasożytniczą znaną od wielu stuleci, z uwagi na swą różnorodność obrazu klinicznego nadal stanowi istotny problem diagnostyczny dla lekarzy, w tym także doświadczonych specjalistów. Poszukiwanie swoistej, czułej i łatwej w wykonaniu metody diagnostycznej choroby powinno być jednym z priorytetów współczesnej dermatologii.
Słowa kluczowe: świerzb, świąd, lymphomatoid papulosis, guzki

Zmiany skórne w chorobach tarczycy
Skin changes in thyroid diseases
Karolina Olek-Hrab, Zygmunt Adamski
Streszczenie
Wśród wielu chorób endokrynologicznych na szczególną uwagę z punktu widzenia dermatologicznego zasługują zaburzenia tarczycy. Prawidłowa funkcja tego gruczołu odpowiada za szereg fizjologicznych procesów w organizmie. Zaburzenia tarczycy prowadzą do jej nadczynności lub niedoczynności, a także do zapalenia bądź powstawania nowotworów, co objawia się w postaci określonych zmian obserwowanych na skórze. W niniejszym artykule zostały omówione najczęstsze zmiany skórne towarzyszące wyżej wymienionym chorobom tarczycy. Wydaje się, że prawidłowe postępowanie diagnostyczne może przyczynić się do szybkiego ustalenia rozpoznania, a włączenie odpowiedniego leczenia wpływa na poprawę zarówno problemów endokrynologicznych, jak i dermatologicznych.
Słowa kluczowe: nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, zapalenie tarczycy, rak tarczycy

Charakterystyka kliniczna świądu wodnego u pacjentów z nowotworami mieloproliferacyjnymi
Tłumaczenie artykułu:
Clinical characteristics of aquagenic pruritus in patients with myeloproliferative neoplasms
C. Le Gall-Ianotto, E. Brenaut, M. Gouillou, K. Lacut, E. Nowak, A. Tempescul, C. Berthou, V. Ugo, J.L. Carré, L. Misery, J.C. Ianotto
Tłumaczenie: lek. Joanna Krzysiak
Sprawozdanie z XI konferencji edukacyjnej „Andrzejki dermatologiczne 2017”
Zofia Gerlicz-Kowalczuk
Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
Mirosława Kuchciak-Brancewicz
Streszczenie
W pierwszej fazie AZS dominuje suchość skóry, która jest uwarunkowana genetycznym defektem białka filagryny. Na skutek działania czynników środowiskowych suchość ta nasila się, prowadząc do objawiania się choroby w postaci ognisk rumieniowo-złuszczających. Zmianom tym towarzyszy świąd. Właściwa emolientacja prowadzi do zredukowania zmian i ustąpienia objawów. Jeśli zaczerwienienie i szorstkość skóry utrzymują się mimo właściwej pielęgnacji, należy rozważyć rzadką, przewlekłą, zapalno-proliferacyjną chorobę skóry – łupież czerwony mieszkowy, który charakteryzuje się występowaniem dużego złuszczania, z okołomieszkowym stanem zapalnym i rogowaceniem. Ogniska szerzą się obwodowo i stopniowo się zlewają, powodując erytrodermię, z pozostawieniem ,,rezerw” skóry niezmienionej. Dla ustalenia rozpoznania konieczne jest wykonanie biopsji.W 7% przypadków klasycznej postaci świerzbu występują spoiste, czerwonobrunatne albo czerwonofioletowe guzki z nasilonym świądem (tzw. guzki przetrwałe). Nie są one zakaźne i mogą utrzymywać się przez kilka tygodni/miesięcy. Jeśli pomimo leczenia nie widać regresji zmian skórnych, należy zastanowić się, czy pacjent choruje wyłącznie na świerzb. Warto potrzeć jeden wykwit na ciele chorego, by odczytać objaw Dariera. Dodatni objaw Dariera nasuwa podejrzenie pokrzywki barwnikowej. Rozstrzygające jest w tym wypadku badanie histopatologiczne. Nietrzymanie barwnika jest rzadką genodermatozą, w której zmianom skórnym mogą towarzyszyć inne anomalie rozwojowe narządów i układów. Zmiany skórne układają się wzdłuż linii Blaschko. Ujawniają się w życiu płodowym lub w pierwszych tygodniach życia. Mają różnorodny charakter, w zależności od stadium choroby. Zaleca się konsultacje genetyczne oraz badania mające na celu wykrycie anomalii rozwojowych i leczenie miejscowe, które zapobiegnie infekcjom w okresie zapalnym (w stadium pęcherzykowym).Dzieci podlegają obowiązkowym szczepieniom ochronnym zgodnie z kalendarzem szczepień w danym kraju. Odczyn po szczepieniu jest efektem zainicjowanej reakcji układu odpornościowego na podanie szczepionki i jest zazwyczaj spodziewaną reakcją organizmu. Do miejscowych odczynów poszczepiennych należą: bolesny obrzęk i zaczerwienienie w miejscu podania, powiększenie okolicznych węzłów chłonnych, utworzenie się ropnia w miejscu wkłucia. Rzadziej może występować odczynupęcherzowy. W większości odczynów miejscowych wystarcza leczenie objawowe.
Słowa kluczowe: AZS, łupież czerwony mieszkowy, świerzb, pokrzywka barwnikowa, nietrzymanie barwnika, odczyny poszczepienne

Reklama pod kategoriami z lewej strony

TA STRONA UŻYWA COOKIE. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej informacji można uzyskać w polityce prywatności. Zobacz więcej