Dermatologia Praktyczna

dermatologia-praktyczna

Czasopismo oparte na doskonałych artykułach polskich i zagranicznych. Forum dermatologiczne prezentujące praktyczną wiedzę i wykorzystanie najnowszych osiągnięć w dziedzinie dermatologii.

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2

  1. Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna Dowiedz się więcej
    Cena: 89,00 zł
  2. Dermatologia Praktyczna 1/2021

    Dermatologia Praktyczna 1/2021

    Łuszczyca i choroby współistniejące. Część 2. Choroby autoimmunologiczne

    Psoriasis and co-morbidities. Part 2. Autoimmunological diseases
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    W etiopatogenezie łuszczycy, poza zaburzeniami immunologicznymi, rozważa się również mechanizmy autoimmunologiczne, za którymi przemawia obecność autoreaktywnych komórek T, jako jednych z najważniejszych patogenetycznych elementów komórkowych choroby. Poza tym łuszczyca, szczególnie o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, wiąże się ze znacząco zwiększonym ryzykiem dermatologicznych oraz innych chorób współistniejących, w tym chorób autoimmunologicznych, takich jak autoimmunologiczne choroby pęcherzowe, bielactwo nabyte, łysienie plackowate, zapalenie tarczycy, niektóre choroby tkanki łącznej, stwardnienie rozsiane, cukrzyca typu I i choroba Leśniowskiego-Crohna.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, choroby autoimmunologiczne, autoimmunologiczne choroby pęcherzowe, choroby współistniejące.


    Kalcypotriol/Betametazon – preferencje pacjentów

    Calcipotriol/Betamethasone – patients’ preferences
    Joanna Narbutt

    Streszczenie
    W łagodnej postaci łuszczycy zaleca się terapię miejscową, natomiast w postaci umiarkowanej do ciężkiej jest ona jedynie uzupełnieniem leczenia ogólnego. Zgodnie z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego leczeniem miejscowym pierwszego rzutu są preparaty zawierające w składzie betametazon i kalcypotriol, obecnie dostępne w trzech podłożach: maści, żelu i piany. Wykazują one najwyższą skuteczność spośród wszystkich dostępnych na rynku leków i charakteryzują się dobrym profilem bezpieczeństwa. Ponadto są łatwe w aplikacji, co istotnie wpływa na przestrzeganie zaleceń lekarskich i regularne stosowanie preparatu przez pacjentów. Kalcypotriol/betametazon w postaci maści dodatkowo charakteryzuje się szybką penetracją substancji aktywnych oraz ma właściwości natłuszczające skórę. Ostateczny wybór podłoża (maść, żel, piana) jest wynikiem poznania preferencji pacjenta. W pracy przedstawiono dane dotyczące potrzeb chorych oraz informacje na temat bezpieczeństwa i skuteczności preparatów zawierających kalcypotriol z dipropionianem betametazonu.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, terapia miejscowa, betametazon, kalcypotriol, potrzeby pacjentów


    Najczęstsze patologie skóry stopy

    The most common pathologies of the foot’s skin
    Ligia Brzezińska-Wcisło, Agnieszka Honisz, Piotr Kapica

    Streszczenie
    Stopa to jeden z najbardziej precyzyjnych elementów narządu ruchu, styka się z podłożem, po którym stąpamy, wyczuwa nieprawidłowości, dostosowuje się do marszu pod górę czy w dół, a czasami ulega zmęczeniu.
    Pokrywa ją skóra gruba i nieowłosiona. Na jej powierzchni występują rowki o równym przebiegu, tworząc charakterystyczny układ zwany liniami papilarnymi, znamiennymi i charakterystycznymi dla każdego człowieka.
    Do podstawowych funkcji skóry stóp zalicza się funkcję ochronną, odbiór bodźców ze środowiska zewnętrznego i termoregulację. Stopy są podatne na wiele zaburzeń dermatologicznych ze względu na odmienną budowę histopatologiczną skóry w tej lokalizacji. Stopa narażona jest na częste urazy, co może skutkować infekcjami bakteryjnymi. Intensywne pocenie się, maceracja i znaczna ciepłota w obrębie stopy mogą prowadzić do zakażeń o różnorodnej etiologii. Przykład stanowi zakażenie grzybicze wywołane dermatofitami, grzybami drożdżopodobnymi i pleśniowcami.
    Nadmierne pocenie predysponuje także do zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego. W pracy został również omówiony wyprysk stóp, w terapii którego kluczowe znaczenie ma szybka eliminacja czynników prowokujących zmiany.
    Omówiono również zmiany morfologiczne paznokci, do których zaliczamy wrodzone zaburzenia w rozwoju paznokci, zmiany w uksztaltowaniu i zabarwieniu płytki paznokciowej oraz zmiany strukturalne paznokci.
    Wzmożone pocenie i podrażnienie mechaniczne nasilają chorobę podstawową, dlatego leczenie dermatologiczne stóp jest trudne.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, grzybica, wyprysk, zmiany morfologiczne paznokci


    Ciężkie skórne reakcje niepożądane związane ze stosowaniem leków – etiopatogeneza, cechy kliniczne i leczenie. Część 1. Zespół Stevensa-Johnsona/ toksyczna nekroliza naskórka (SJS/TEN)

    Severe cutaneous adverse reactions related to the use of drugs – ethiopathogenesis, clinical features and treatment. Part 1. Stevens-Johnson syndrome/ toxic epidermal necrolysis (SJS/TEN)
    Michał Seneczko, Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Nadwrażliwość na leki może ujawniać się jako różne rodzaje reakcji – od łagodnych i samoograniczających się, po zagrażające życiu ciężkie skórne reakcje niepożądane (SCARs). Do SCARs należą nieanafilaktyczne postaci fenotypowe, wywoływane przy udziale opóźnionych reakcji nadwrażliwości typu IV, które cechuje swoista dla leku odpowiedź immunologiczna z udziałem limfocytów T. Do głównych SCARs są zaliczane: zespół Stevensa-Johnsona/toksyczna nekroliza naskórka (SJS/TEN), reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP) oraz uogólniona pęcherzowa utrwalona wysypka polekowa (GBFDE). Poza patomechanizmem, poszczególne postacie SCARs różnią się pod względem wywołujących leków, obrazem klinicznym, leczeniem i rokowaniem. W pracy omówiono zespół Stevensa-Johnsona/ toksyczną nekrolizę naskórka – etiologię, cechy kliniczne i leczenie.
    Słowa kluczowe: ciężkie skórne reakcje niepożądane, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna nekroliza naskórka, cyklosporyna, leki biologiczne


    Historia fototerapii (UVB, UVA, PUVA) w dermatologii

    History of phototherapy (UVB, UVA, PUVA) in dermatology
    Anna Malewska-Woźniak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    W dermatologii istnieje wiele form leczenia, od miejscowego, poprzez leczenie ogólne oraz światłolecznictwo. Fototerapia jako najstarsza metoda jest jedną z bezpieczniejszych i skuteczniejszych terapii. Fototerapia jest szczególną formą leczenia, która wykorzystując światło słoneczne lub widmo zbliżone do światła słonecznego, wywołuje efekt terapeutyczny. Leczenie światłem jest uznaną metodą leczenia ze względu na koszt, jednakże nie zawsze cechuje się łatwą dostępnością. Już w starożytności uczeni wierzyli w zdrowotną moc słońca, uznawali, że wpatrywanie się w nie może nieść im pomoc. Leczenie światłem stało się popularną formą leczenia i jest wykorzystywane do dzisiaj.
    Słowa kluczowe: fototerapia, UVB, PUVA, UVA1


    Opis przypadku terapii trądziku piorunującego bez objawów systemowych przy pomocy izotretynoiny z azytromycyną oraz miejscowego leczenia roztworem rodników ponadtlenkowych o neutralnym pH

    Acne fulminans without systemic symptoms treated with isotretoin, azithromycin and neutral pH superoxidised aqueous solution – a case report
    Gustaw Roter, Dorota Mehrholz, Natalia Brzezińska, Roman Nowicki

    Streszczenie
    Trądzik piorunujący (acne fulminans) to rzadka postać trądziku, występująca najczęściej u chłopców w wieku dojrzewania. Z uwagi na ciężki przebieg choroby terapia powinna być wielokierunkowa oraz dostosowana do potrzeb pacjenta. Leczenie w pierwszej linii opiera się na połączeniu doustnych glikokortykosteroidów oraz izotretynoiny. W przypadku obecności zaawansowanych zmian ropnych stosuje się dodatkowo doustne antybiotyki oraz miejscowe środki antyseptyczne. U przedstawionego pacjenta jako leczenie wspomagające zastosowano miejscowo roztwór rodników ponadtlenkowych o neutralnym pH.
    Słowa kluczowe: trądzik, izotretynoina, roztwór rodników ponadtlenkowych o neutralnym pH


    Skórne manifestacje zakażenia SARS-CoV-2 – opis przypadku („COVID toes”)

    Cutaneus manifestations in SARS-Cov-2 patients – case report („COVID toes”)
    Katarzyna Waligóra-Dziwak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Infekcja SARS-CoV-2 obejmuje szerokie spektrum objawów, zarówno zagrażających życiu, jak i miernie nasilonych. Wraz z rosnącą liczbą raportowanych przypadków zakażeń SARS-CoV-2 zwiększa się ilość opisywanych manifestacji skórnych. W literaturze pojawiają się dane o występowaniu objawów dermatologicznych zakażenia SARS-CoV-2 z różną częstością, w zależności od badań przeprowadzonych w zainfekowanej populacji, obejmując zakres od 0,2% przypadków w badaniu przeprowadzonym w populacji chińskiej, aż do 20,4% przypadków w badaniu przeprowadzonym w populacji włoskiej. Spośród najczęściej opisywanych skórnych manifestacji wymienia się osutkę ospopodobną, osutkę plamistogrudkową, wykwity pokrzywkowate, a także zmiany pseudoodmrozinowe w częściach akralnych kończyn. Zmiany pseudoodmrozinowe raportowane podczas pandemii COVID-19 opisywane są jako rumieniowo-obrzękowe wykwity, zlokalizowane w częściach akralnych kończyn, zazwyczaj na palcach stóp i podeszwach. Zmiany te występują zwykle asymetrycznie, są bolesne lub towarzyszy im świąd. Zazwyczaj dotyczą młodych pacjentów, bez objawów ogólnych oraz bez objawu Raynauda, a także bez wywiadu ekspozycji na zimne, wilgotne powietrze. Istnieją liczne doniesienia literaturowe odnośnie tzw. „COVID toes”, jednakże w części przypadków nie przeprowadzono testów weryfikujących zakażenie SARS-CoV-2, z tego względu związek pomiędzy zakażeniem i objawem wymaga dalszych badań. W niniejszej publikacji został opisany kolejny przypadek zmian rumieniowo-obrzękowych w części akralnej kończyn w przebiegu zakażenia SARS-CoV-2.
    Słowa kluczowe: SARS-CoV-2, COVID-19, zmiany pseudoodmrozinowe, manifestacja skórna

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  3. Dermatologia Praktyczna 4/2020

    Dermatologia Praktyczna 4/2020

    Choroby włosów w pigułce

    Hair diseases in a nutshell
    Ligia Brzezińska-Wcisło, Piotr Kapica, Agnieszka Honisz

    Streszczenie
    Wygląd zewnętrzny staje się obecnie coraz bardziej istotny w społeczeństwie. Stan włosów wpływa na poczucie własnej wartości oraz na ocenę atrakcyjności. Włosy głowy mają duże znaczenie psychospołeczne jako naturalna ozdoba, szczególnie u kobiet, dlatego też wymagają specjalnej troski. Łysienie powstaje wskutek zachwiania równowagi pomiędzy utratą włosów a ich odrostem. Problemy trychologiczne dla wielu osób mogą być przeszkodą w kształtowaniu pozytywnego wizerunku, dlatego łysienie bywa silnym przeżyciem emocjonalnym. Może powodować lęk, depresję, gorszą ocenę własnego wyglądu, a w całokształcie niską samoocenę.
    W pracy przedstawiono najczęstsze choroby włosów, a przede wszystkim ich leczenie. Pojawienie się symptomów w obrębie włosów bądź sąsiadującej skóry głowy zobowiązuje każdego lekarza, a zwłaszcza dermatologa, do dokładnej oceny całego ciała z wnikliwym badaniem płytek paznokciowych i błon śluzowych, może to być początek poważnego schorzenia dermatologicznego lub ogólnoustrojowego. Leczeniem chorób włosów powinien zająć się dermatolog z możliwością konsultacji endokrynologicznej czy ginekologicznej.

     

    Samouszkodzenia skóry jako problem stale aktualny

    Self-injuries of the skin – still a contemporary problem
    Aleksandra Kuźniak, Anna Słomiak-Wąsik, Zygmunt Adamski, Dorota Jenerowicz

    Streszczenie
    Samookaleczenia (samouszkodzenia skóry, dermatitis artefacta, DA) pomimo coraz częstszego występowania w populacji są zjawiskiem trudnym do jednoznacznego sklasyfikowania. Obecnie zaliczane są do grupy psychodermatoz. Celem publikacji jest przedstawienie problemu samookaleczania oraz czynników ryzyka w patomechanizmie powstawania tego typu zmian skórnych, a także podkreślenie roli dermatologa w ich rozpoznawaniu.
    W DA zwraca uwagę różnorodność występujących zmian skórnych, co może utrudniać postawienie diagnozy. Podkreślić należy jednak rolę prawidłowo zebranego wywiadu. Samouszkodzenia mogą być między innymi regulatorem napięcia i lęku, formą radzenia sobie z gniewem, z przeżytą traumą, lub formą karania własnej osoby. Samouszkodzenie skóry stwarza problem diagnostyczny i leczniczy oraz wymagający współpracy lekarzy różnych specjalności, zwłaszcza dermatologów i psychiatrów.

     

    Łuszczyca i choroby współistniejące. Cz. 1. Systemowe choroby zapalne

    Psoriasis and co-morbidities. Part 1. Systemic inflammatory diseases
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Dane eksperymentalne wskazują, że charakterystyczne dla łuszczycy przewlekłe zapalenie skóry jest częścią zaburzenia ogólnoustrojowego, które oddziałuje na różne szlaki metaboliczne i skutkuje zapaleniem w innych tkankach, wyznaczając wieloukładowy charakter choroby. Uważa się, że u 73% chorych z łuszczycą współwystępuje co najmniej jedna choroba oddzielna; w szczególności – głównie u chorych z ciężkimi postaciami łuszczycy – znacząco częściej współwystępują ogólnoustrojowe choroby zapalne, wchodzące w skład zespołu metabolicznego oraz chorób sercowo-naczyniowych.

     

    Znaczenie dziegci w dermatologii

    The importance of tar in dermatology
    Waldemar Placek

    Streszczenie
    Dziegcie należą do grupy substancji historycznie otrzymywanych w wyniku suchej destylacji kory brzozowej, rzadziej bukowej. Obecnie dziegcie obejmują również produkty wytwarzane z żywicznego drzewa sosny, a także proderminę uzyskiwaną jako smołę pogazową z węgla kamiennego. Pod względem chemicznym dziegcie to mieszanina związków fenolowych, naftenów, antracenów, parafin lekkich i ksylenoli. Dziegcie mają postać gęstej mazi o ciemnobrunatnej barwie, rozpuszczalnej w eterze, nafcie, chloroformach i olejach. Częściowo rozpuszczają się w spirytusie. Prodermina węglowa ma działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwświądowe. Na początku leczenia proderminą obserwuje się hiperplazję skóry. Dalsze stosowanie proderminy węglowej ma działanie cytostatyczne, które powoduje ścieńczenie naskórka. Po zastosowaniu smoły węglowej zachodzą zmiany w rodzajach keratyn – normalizacji ulega ilość keratyn 1 i 10, natomiast obniża się ilość keratyn 6 i 16. Prodermina ma również działanie fotodynamiczne, które sprawia, że skóra jest bardziej wrażliwa na światło UV. Wskazaniem do stosowania dziegci jest łuszczyca, atopowe zapalenie skóry (AZS), wyprysk. Ze względu na działanie przeciwświądowe i przeciwzapalne produkty zawierające proderminę są również stosowane w leczeniu krostkowicy dłoniowo-podeszwowej i świerzbiączki ograniczonej. W przypadkach opornych na gotowe leki przeciwświerzbowe stosuje się w szpitalu trzydniową (weekendową) kurację maścią Wilkinsona, zawierającą oryginalnie dziegieć węglowy, a obecnie sosnowy. Działanie kancerogenne dziegci jako leków nie zostało udowodnione.

     

    Zastosowanie połączenia kalcypotriolu z dipropionianem betametazonu w formie maści w terapii miejscowej łuszczycy

    The use of a combination of calcipotriol and betamethasone dipropionate ointment in the topical treatment of psoriasis
    Aleksandra Lesiak, Justyna Ceryn, Magdalena Ciążyńska

    Streszczenie
    Preparaty złożone zawierające dipropionian betametazonu (betametazon) z kalcypotriolem są powszechnie zalecenie przez Polskie Towarzystwo Dermatologiczne w leczeniu postaci łuszczycy o niewielkim nasileniu oraz jako terapia dodatkowa w leczeniu zmian resztkowych po leczeniu systemowym. Preparaty te ze względu na synergizm działania substancji aktywnych, wysoką i szybką skuteczność oraz małe ryzyko podrażnień są preferowaną opcją leczenia zarówno przez lekarzy, jak i pacjentów. Przyjazny schemat dawkowania w postaci pojedynczej aplikacji zaledwie raz dziennie sprawia, że chorzy chętniej stosują się do zaleceń lekarskich. Według dostępnych danych literaturowych, preparaty złożone zawierające betametazon z kalcypotriolem stanowią aktualnie najskuteczniejszą opcję leczenia miejscowego łuszczycy. Maść jest pierwszą forma preparatu złożonego zawierającego betametazon z pochodną witaminy D, której skuteczność i bezpieczeństwo zostały poddane tak licznym badaniom klinicznym z randomizacją. Oprócz charakterystycznych właściwości zapewniających szybką penetrację i absorbcję substancji aktywnych, maść wykazuje silne działanie natłuszczające, co stanowi dodatkowy benefit dla pacjentów z łuszczycą, których skóra jest często przesuszona i wymaga intensywnej pielęgnacji. W pracy przedstawiono analizę danych, uzasadniających zastosowanie preparatów złożonych w formie maści jako leków pierwszego wyboru w terapii łuszczycy.


    Choroba Morbihana. Obrzęk lity twarzy możliwości terapeutyczne

    Morbihan's disease. Chronic persistent erythema and edema of the face therapeutic possibilities
    Jagoda Stroynowska-Kosik, Ewelina Biało-Wójcicka

    Streszczenie
    Obrzęk lity twarzy, znany także jako choroba Morbihana, to rzadka, przewlekła, zapalna choroba skóry i tkanki podskórnej. Schorzenie objawia się występowaniem w obrębie twarzy, głównie jej środkowej części, niebolesnego, symetrycznego, twardego obrzęku, któremu może towarzyszyć rumień. Diagnostyka polega na wykluczeniu innych chorób o podobnej manifestacji klinicznej. Etiologia choroby nie jest w pełni znana. Jedna z hipotez zakłada, że choroba Morbihana jest skutkiem zaburzeń w drobnych naczyniach limfatycznych, które wtórnie prowadzą do stanu zapalnego tkanki podskórnej, włóknienia i obrzęku. Pod uwagę bierze się również podłoże genetyczne. Do tej pory nie ma zgodności co do tego, czy schorzenie to uznać za powikłanie trądziku różowatego lub trądziku zwykłego, czy też wyodrębnić je jako osobną jednostkę chorobową. Obecnie brakuje wytycznych dotyczących leczenia choroby Morbihana, a opcje terapeutyczne są ograniczone. Choroba często bywa oporna na zastosowane terapie. Leczenie jest trudne ze względu na niejasną etiologię oraz częstą oporność choroby na zastosowaną terapię. W artykule przedstawiono przypadek 18-letniego pacjenta, u którego rozpoznano obrzęk lity twarzy. W leczeniu zastosowano ogólnie izotretynoinę w połączeniu z ketotifenem, obserwując stopniową poprawę stanu miejscowego.



    Rola emolientów w codziennej pielęgnacji skóry u pacjentów z egzemą

    The role of emollients in daily skin care in patients with eczema
    Aleksandra Lesiak, Magdalena Ciążyńska

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą, nawrotową, zapalną chorobą, występującą głównie u dzieci. Pacjenci z AZS często skarżą się na obecność charakterystycznych zmian skórnych z towarzyszącą suchością skóry i intensywnym świądem. Zmiany te spowodowane są, między innymi, nieprawidłową funkcją keratynocytów, prowadzącą do uszkodzenia fizjologicznej bariery naskórkowej, co potęgowane jest przez stan zapalny toczący się w skórze pacjentów cierpiących na AZS.
    Emolienty są zasadniczym elementem zarówno miejscowej, jak i systemowej terapii atopowego zapalenia skóry. Ich działanie polega głównie na przywróceniu odpowiedniej funkcji bariery skórno-naskórkowej poprzez dostarczenie składników lipidowych i białkowych, których brakuje w zmienionej chorobowo skórze. Ponadto wiążą i utrzymują wodę w obrębie warstwy rogowej naskórka, co skutecznie redukuje objawy suchości skóry pacjentów. Wysublimowany skład dostępnych na rynku dermokosmetyków sprawia, że preparaty te dodatkowo niwelują świąd i redukują intensywność stanów zapalnych w postaci zaczerwienienia i podrażnienia skóry.


    Pierwotny naczyniakomięsak głowy i twarzy z przerzutami do płuc u 83-letniego mężczyzny – opis przypadku

    Primary angiosarcoma of the head and face with lung metastases in an 83-year-old man. Case report
    Ewa Alska, Katarzyna Napiórkowska-Baran, Tomasz Rosada

    Streszczenie
    Guzy naczyniowe należą do najrzadszych nowotworów dotykających populację osób dorosłych. Ich niejasny obraz kliniczny powoduje trudności w ustaleniu odpowiedniego rozpoznania. Opóźnienie rozpoznania oznacza niekorzystne rokowanie dla pacjenta. Opisany przez nas przypadek to dobry przykład serii omyłek prowadzących do złego zakończenia historii.

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz


    Aktualności naukowe

    Paulina Szczepanik-Kułak


    Odpowiedzialność lekarza i lekarza dentysty za błędy w sztuce lekarskiej

    Paweł Chalecki


    Warto przeczytać
    Program edukacyjny










    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  4. Dermatologia Praktyczna 3/2020

    Dermatologia Praktyczna 3/2020

    Czy wszystkiemu winna jest latte? Część 2 – czyli czym leczyć trądzik u dorosłych kobiet

    Is latte to blame for everything? Part 2 – how should we treat adult female acne
    Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Adam Srebrzyński

    Streszczenie
    Trądzik pospolity jest jedną z najczęstszych przyczyn wizyt w gabinecie dermatologa. Choroba dotychczas kojarzona z okresem dojrzewania obecnie coraz częściej obserwowana jest u dorosłych kobiet. Już prawie jedna trzecia wszystkich pacjentów z trądzikiem to kobiety po 25. roku życia. Celem drugiej części artykułu jest przegląd opublikowanych danych dotyczących szerokiego spektrum możliwości terapeutycznych trądziku dorosłych kobiet.
    Słowa kluczowe: trądzik dorosłych, hiperandrogenizm, izotretynoina, retinoidy, spironolakton

     

    Trądzik wieku dziecięcego – odrębności kliniczne i terapeutyczne

    Acne in childhood – clinical and therapeutic differences
    Julita Anna Krahel, Iwona Flisiak

    Streszczenie
    Trądzik pospolity (acne vulgaris) jest częstym zapalnym schorzeniem gruczołów łojowych i ujść mieszków włosowych, które może występować w każdym wieku. Szczyt zachorowań przypada na okres dojrzewania, jednak chorobę coraz częściej rozpoznaje się również u małych dzieci. Podział kliniczny trądziku dziecięcego oparty jest na wieku zachorowania, wyróżnia się: trądzik noworodkowy, niemowlęcy, wczesnodziecięcy oraz przedpokwitaniowy.
    Ze względu na rzadsze występowanie choroby w tej populacji, odrębności kliniczne, ryzyko schorzeń współistniejących oraz brak jednoznacznych rekomendacji terapeutycznych, a także konieczność stosowania leków poza wskazaniami rejestracyjnymi, rozpoznanie i leczenie trądziku wieku dziecięcego bywa wyzwaniem diagnostyczno-terapeutycznym. Celem niniejszej pracy jest podsumowanie etiopatogenezy, obrazu klinicznego oraz możliwości terapeutycznych trądziku wieku dziecięcego.
    Słowa kluczowe: trądzik noworodkowy, trądzik niemowlęcy, trądzik okresu wczesnego dzieciństwa, trądzik okresu przedpokwitaniowego, leczenie trądziku wieku dziecięcego

    Grzybica skóry gładkiej u dzieci

    Mycosis of smooth skin in children
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Grzybica skóry gładkiej to dermatofitowe zakażenie nieowłosionej skóry twarzy, skóry tułowia oraz kończyn z wyłączeniem rąk, stóp i pachwin. Występuje głównie w obrębie skóry odsłoniętej. Zmiany skórne mogą być pojedyncze lub mnogie. Wykwity mają dość charakterystyczny wygląd. Objawom podmiotowym towarzyszy świąd. Może zdarzyć się tak, że zakażenie grzybicze ma nietypowy przebieg.
    Słowa kluczowe: dzieci, skóra gładka, grzybica, diagnostyka różnicowa, leczenie


    Odpowiedź izotopowa Wolfa – prezentacje dermatologiczne

    Wolf’s isotopic response – dermatological presentations
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Odpowiedź izotopowa Wolfa oznacza występowanie nowej niepowiązanej choroby w okolicy wcześniej wyleczonego innego schorzenia skóry. Określenie wykazuje podobieństwo z odpowiedzią izomorficzną Köbnera; odpowiedź Köbnera oznacza jednak występowanie ognisk tej samej choroby w innej podrażnionej okolicy skóry pierwotnie niezajętej.
    W pracy przedstawiono najbardziej reprezentatywne mechanizmy patogenetyczne odpowiedzi izotopowej Wolfa: wirusowy, naczyniowy, immunologiczny oraz neuronowy. Opisano także najczęściej występujące choroby należące do omawianej kategorii.
    Słowa kluczowe: odpowiedź izotopowa Wolfa, odpowiedź izomorficzna Köbnera, postherpetyczna odpowiedź izotopowa, odpowiedź izoradiotopowa, zespół znamienia Beckera


    Zachowawcze metody leczenia żylnych owrzodzeń podudzi

    Non-invasive treatment of venous leg ulcerations
    Igor A. Bednarski, Paweł Kolano, Joanna Narbutt, Aleksandra Lesiak

    Streszczenie
    Owrzodzenia żylne podudzi są jednym z poważniejszych problemów w populacji ogólnej. Bardzo często wymagają długotrwałego, jak również kosztownego leczenia, będąc jednocześnie dla pacjenta sporym obciążeniem psychofi zycznym ze względu na zaburzenia postrzegania własnego ciała i współistniejący ból. Leczenie owrzodzeń żylnych podudzi jest procesem długotrwałym i kosztownym, dlatego też ustalenie czynnika etiologicznego owrzodzenia decyduje o wdrożeniu odpowiedniej terapii, dostosowanej indywidualnie do każdego pacjenta. Niniejszy artykuł omawia podstawowe metody leczenia zachowawczego owrzodzeń żylnych podudzi.
    Słowa kluczowe: owrzodzenia, leczenie zachowawcze, przewlekła niewydolność żylna


    Rola autofagii w wybranych chorobach skóry

    The role of autophagy in selected skin diseases
    Michał Seneczko

    Streszczenie
    Autofagia jest to zachodzący we wszystkich komórkach eukariotycznych szlak autokatabolityczny, ewolucyjnie związany z wieloma organizmami. Podstawową właściwością autofagii jest recykling cytoplazmy, realizowany poprzez tworzenie autofagosomów, których zadaniem jest dostarczanie do lizosomów specyficznych zawartości cytoplazmy, takich jak stare lub uszkodzone organelle oraz zdegradowane białka wewnątrzkomórkowe, a także wewnątrzkomórkowe patogeny, w celu ich degradacji przez hydrolazy lizosomów i ponownego wykorzystania powstałych mikrocząsteczek. Wymienione procesy biorą udział w homeostazie komórkowej. Wady autofagii mogą wywoływać hiperzapalną reakcję skórną, spowodowaną aktywacją inflamasomów, aktywację ROS za pośrednictwem UVR oraz nieprawidłowe uwalnianie prozapalnych cytokin, co może odgrywać rolę w patogenezie niektórych chorób skóry.
    Do chorób dermatologicznych o podłożu zapalnym i autoimmunologicznym, związanych z wadami szlaków autofagii i/lub genów związanych z autofagią należą m.in. łuszczyca i łuszczycowe zapalenia stawów, a także toczeń rumieniowaty układowy.
    Słowa kluczowe: autofagia, makroautofagia, mikroautofagia, autofagia mediowana białkami opiekuńczymi, łuszczyca, toczeń rumieniowaty układowy


    „Futro wygryzione przez mole” jako rzadki objaw łysienia kiłowego

    Moth-eaten alopecia as rare sign of alopecia syphilitica
    Aleksandra Kitowska, Piotr Brzeziński, César Bimbi

    Streszczenie
    Łysienie syfilityczne jest rzadko występującym objawem kiły wtórnej. Może współistnieć z innymi objawami skórnymi wtórnej kiły lub rzadko stanowi jedyny objaw wtórnej kiły, tzw. „essential syphilitic alopecia”. Przedstawiamy przypadek łysienia syfilitycznego u młodego mężczyzny, celem przypomnienia lekarzom tego zagadnienia.
    Słowa kluczowe: łysienie, kiła, wtórna kiła, Treponema pallidum

     

    Ocena skuteczności serii dermokosmetyków Normacne w zwalczaniu trądziku pospolitego – postać łagodna i umiarkowana

    Assessment of the effectiveness of the Normacne dermocosmetics series in combating acne vulgaris – mild and moderate form
    Marta Adamczyk, Ewa Trznadel-Grodzka

    Streszczenie
    Trądzik pospolity jest częstą zapalną dermatozą z okresami remisji i zaostrzeń. Mimo postępu w badaniach nad etiopatogenezą i leczeniem nadal istnieją trudności terapeutyczne, takie jak oporność Cutibacterium acnes (C. acnes) na antybiotyki, podrażnienie, zaczerwienienie, złuszczenie po miejscowych lekach przeciwtrądzikowych (izotretynoinie, nadtlenku benzoilu, kwasie azelainowym i innych).
    W celu złagodzenia objawów ubocznych, wzmocnienia leczenia farmakologicznego oraz poprawy parametrów biofizycznych naskórka, stworzono serię dermokosmetyków Normacne marki Dermedic. Zawierają one 3 innowacyjne kompleksy: Veprolanum, Oxyniacyde oraz Niacestre z czynnymi substancjami przeciwbakteryjnymi, przeciwzapalnymi, seboregulującymi i nawilżającymi.
    Celem pracy była ocena poziomu pH naskórka, jego nawilżenia, poziomu sebum, rumienia oraz monitorowanie stanu klinicznego probantów.
    Materiał: 20 ochotników; mężczyzn i kobiet, chorych na łagodny lub umiarkowany trądzik pospolity.
    Metody:
    MPA Courage + Khazaka electronic GmbH Köln/Germany
    Tricho-Cam© 2014, UV LED
    VisioFace® 1000 D Courage + Khazaka electronic GmbH Köln/Germany
    Badanie mikrobiologiczne: płytki agarowe do hodowli bakterii, kolonie C. acnes, cieplarka do hodowli beztlenowych.
    Wyniki:
    Preparaty Normacne – matujący krem nawilżający, krem niwelujący niedoskonałości na noc oraz antybakteryjny żel do mycia – spowodowały znaczną poprawę lub remisję kliniczną zmian charakterystycznych dla trądziku pospolitego. Po 6 miesiącach kuracji wykazano istotne obniżenie pH naskórka, wzrost stopnia nawilżenia, regulację poziomu sebum oraz remisję zmian trądzikowych.
    Wnioski:
    Dermokosmetyki Normacne – matujący krem nawilżający, krem niwelujący niedoskonałości na noc oraz antybakteryjny żel do mycia są skuteczne na każdym etapie trądziku o łagodnym lub umiarkowanym przebiegu. Poprawiają stopień nawilżenia naskórka, obniżają jego pH, regulują wydzielanie sebum, rozjaśniają potrądzikowe przebarwienia, usprawniają proces gojenia.
    Słowa kluczowe: dermokosmetyki, trądzik, korneometria, sebumetria, pH

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  5. Dermatologia Praktyczna 2/2020

    Dermatologia Praktyczna 2/2020

    Czy wszystkiemu winna jest latte? – czyli skąd trądzik u dorosłych kobiet

    Is latte to blame for everything? – where does the adult female acne come from
    Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Adam Srebrzyński

    Streszczenie
    Trądzik pospolity jest jedną z najczęstszych przyczyn wizyt w gabinecie dermatologa. Choroba dotychczas kojarzona z okresem dojrzewania obecnie coraz częściej obserwowana jest u dorosłych kobiet. Już prawie jedna trzecia wszystkich pacjentów z trądzikiem to kobiety po 25. roku życia. Celem artykułu jest przegląd opublikowanych danych dotyczących trądziku dorosłych kobiet, przede wszystkim w kontekście patogenezy oraz czynników ryzyka jego wystąpienia. W kolejnej części przedstawione zostaną stosowane metody leczenia, ze szczególnym uwzględnieniem terapii miejscowej.
    Słowa kluczowe: trądzik dorosłych, hiperandrogenizm, izotretynoina, retinoidy, hormony

    Dermatologiczne aspekty pielęgnacji skóry noworodków i niemowląt

    Dermatological aspects of skin care of newborns and infants
    Mira Kijańska, Daria Gorawska

    Streszczenie
    Skóra małego dziecka, ze względu na specyfikę swojej budowy, wymaga właściwej ochrony i pielęgnacji. Bardzo często rodzice nie wiedzą, jak odpowiednio wykonywać podstawowe zabiegi higieniczne. Prawidłowa pielęgnacja niesie pozytywne skutki i wywiera efekt prozdrowotny nawet w odległych latach życia. W artykule omówiono podstawowe zasady pielęgnacji i higieny skóry noworodka i niemowlęcia.
    Słowa kluczowe: płaszcz wodno-lipidowy, kąpiel, pępek, pieluszka, ochrona słoneczna


    Schorzenia dermatologiczne związane z uszkodzeniami nerwów. Część 2. Zespoły naczyniowe

    Dermatological diseases related to nervous damage. Part 2. Vascular syndromes
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Zważywszy wielorakie związki skóry z układem nerwowym – obwodowym sensorycznym, autonomicznym i ośrodkowym – w pierwszej części pracy dokonano przeglądu wybranych chorób z pogranicza neurologiczno-dermatologicznego, takich jak półpasiec, zespół troficzny nerwu trójdzielnego oraz zespół cieśni kanału nadgarstka. Część drugą pracy poświęcono chorobom wchodzącym w skład zespołów naczyniowych, w szczególności guzkowemu zapaleniu tętnic, postaci skórnej guzkowego zapalenia tętnic, krioglobulinemii, eozynofilowej ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń i ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń.
    Słowa kluczowe: guzkowe zapalenie tętnic, postać skórna guzkowego zapalenia tętnic, krioglobulinemia, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń


    Testy dermoskopowe w codziennej praktyce dermatologicznej

    Dermoscopic tests in everyday dermatological practice
    Grażyna Kamińska-Winciorek

    Streszczenie
    Powszechnie wykorzystywana w codziennej praktyce dermoskopia może być uzupełniona o szybkie testy kliniczne, które wspierają lekarza w postawieniu właściwej diagnozy. Ewidentnymi korzyściami są: mniejsza liczba niepotrzebnych wycięć, zwiększenie pewności rozpoznania klinicznego, oszczędność kosztów opieki zdrowotnej, przy jednoczesnym wzbogaceniu doświadczenia praktykujących dermoskopistów. Dotychczas w dostępnej literaturze opisano podstawowe pomocnicze testy dermoskopowe, takie jak: test przełącznika (toggle test), test świecenia (glow test), test ucisku naczyń (pressure application vessel test), test chybotania (wobble test), test plastra (tape stripping), test zdrapania (scraping, scratching test), test atramentu (furrow ink test) oraz test skrobi z jodyną (starch-iodine test). W pracy omówiono główne techniki pomocnych testów dermoskopowych stanowiących dodatkowe narzędzie szybkiej diagnostyki uzupełniającej badanie dermoskopowe.
    Słowa kluczowe: dermoskopia, testy dermoskopowe, test świecenia, test przełącznika, test atramentu

    Zastosowanie miejscowych kortykosteroidów w ciąży w oparciu o wytyczne Europejskiego Forum Dermatologicznego (EDF)

    Use of topical corticosteroids in pregnancy based on European Dermatology Forum guideline (EDF)
    Joanna Krzysiek, Katarzyna Tomaszewska, Aleksandra Lesiak, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Ciąża może powodować szereg dermatoz, które często wymagają leczenia miejscowymi glikokortykosteroidami. Niestety wiedza na temat ich działania w ciąży wciąż jest ograniczona.
    Stanowisko ekspertów Europejskiego Forum Dermatologicznego (EDF) zakłada, że dotychczasowe badania nie potwierdzają związku między leczeniem miejscowymi GKS kobiet ciężarnych a ryzykiem wad wrodzonych, porodu przedwczesnego czy zamartwicą.
    Za najbezpieczniejsze leki w tej grupie uważa się GKS o małej i średniej sile działania. Silne bądź bardzo silne GKS należy stosować jako leki drugiego rzutu i tak krótko, jak tylko możliwe. Ich stosowanie wiąże się z ryzykiem urodzenia dziecka z niską masą urodzeniową ciała. Podejmując jednak taką farmakoterapię, należy rozważyć, czy potencjalne korzyści przeważają nad ryzykiem dla płodu.
    Słowa kluczowe: miejscowe glikokortykosteroidy, ciąża, działania niepożądane

    Dermatologia i kleszcze – co wiemy, a czego nie wiemy? Uwaga na smartfony!

    Dermatology and ticks – what do we know and what do we not know? Watch out for smartphones!
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Kleszcz pospolity występuje na terenie całego kraju. W Polsce aktywność kleszczy rozpoczyna się od połowy kwietnia i trwa do początku listopada. Człowiek jest żywicielem przypadkowym. Wybór żywiciela oparty jest głównie na wskazówkach węchowych. Ostatnio dużo pisze się o tym, że pole elektromagnetyczne wytwarzane przez telefony komórkowe oddziałuje na kleszcze, przyciągając je niczym magnes. Ukąszenia przez kleszcze wywołują różne odczyny skórne. Niektóre ukąszenia mogą także skutkować zakażeniem boreliozą.
    Słowa kluczowe: kleszcze, czynniki predysponujące, odczyny skórne, borelioza, zapobieganie

    Kontaktowe zapalenie skóry na akrylany związane z zawodem – opis przypadku

    Contact dermatitis on acrylates related to profession – case report
    Magdalena Czarnecka-Operacz, Dorota Jenerowicz, Nina Łabędź, Monika Łukomska, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Akrylany to syntetyczne żywice termoplastyczne, o znanym już dobrze, szkodliwym działaniu w przypadku kontaktu ze skórą człowieka, które stosowane są nadal w wielu produktach kosmetycznych. Akrylany stanowią istotną i coraz częściej notowaną przyczynę rozwoju klinicznych objawów alergicznego kontaktowego zapalenia skóry. Dotyczy to nie tylko klientek, ale również kosmetyczek wykonujących zabiegi narażające je na ekspozycję na wspomniane powyżej substancje.
    Ze względu na zawodowe narażenie na akrylany, dotyczące osób pracujących w obszarze kosmetologii, w niektórych przypadkach po udokumentowaniu związku choroby z narażeniem zawodowym, alergiczne kontaktowe zapalenia skóry traktowane są jako choroby zawodowe. Statystycznie, jedną z najczęstszych dermatoz zawodowych jest zawodowe kontaktowe zapalenie skóry. Można je podzielić na kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia i o podłożu alergicznym, czyli alergiczne kontaktowe zapalenie skóry. W większości przypadków oba typy kontaktowego zapalenia skóry manifestują się jako wypryskowe zmiany skórne o morfologii wyprysku, zlokalizowane na odsłoniętych powierzchniach skóry, a zwłaszcza na skórze rąk. Podstawą rozpoznania jest wnikliwy wywiad chorobowy, dokładne badanie przedmiotowe i wynik testów płatkowych.
    W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku 36-letniej kosmetyczki, u której wystąpiła reakcja alergiczna skóry na akrylany, objawiająca się klinicznie ostrym wypryskiem dłoni. A zatem w przypadku przedstawianej przez nas pacjentki, stwierdzono ewidentną kontaktową alergię wieloważną, która ze względu na wykonywany przez nią zawód, wymaga bezwzględnie przeprowadzenia kolejnych badań w celu ustalenia wysoce prawdopodobnego związku przyczynowo-skutkowego (a mianowicie ekspozycji na silnie alergizujące związki w gabinecie kosmetycznym i rozwój alergicznego wyprysku kontaktowego), oraz uznania problemu klinicznego za chorobę zawodową. Wymaga to spełnienia ściśle określonych wymagań, sprecyzowanych w ustawodawstwie medycznym.
    Słowa kluczowe: akrylany, alergiczne zapalenie skóry, choroba zawodowa, testy płatkowe


    Nawrotowe wykwity pokrzywkowe u pacjentki po zabiegu kriolipolizy – opis przypadku

    Recurrent urticarial exanthem in patient after cryolipolysis – case report
    Katarzyna Waligóra, Magdalena Jałowska, Magdalena Czarnecka-Operacz, Dorota Jenerowicz, Ryszard Żaba, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Pokrzywka to jedna z najczęściej rozpoznawanych chorób skóry. Według literatury 20-30% populacji ogólnej przebyło w ciągu swojego życia przynajmniej jeden epizod pokrzywki ostrej. Wśród przyczyn pokrzywki ostrej wymienia się m.in. reakcje alergiczne, pseudoalergiczne, toksyczne, a także infekcje. Wśród przyczyn pokrzywki przewlekłej podaje się m.in. defekty enzymatyczne, zaburzenia psychosomatyczne, infekcje, czynniki fizykalne, nadwrażliwości pokarmowe, stany zapalne, choroby autoimmunologiczne. Aktualnie nie odnajdujemy w literaturze doniesień w zakresie przypadków identyfi kacji zabiegu kriolipolizy jako potencjalnego czynnika wywołującego rozwój objawów pokrzywki ostrej. Jednakże, w obliczu faktu, iż zabieg ten wywołuje apoptozę adipocytów, co skutkuje powstaniem procesu zapalnego w obrębie tkanki tłuszczowej (panniculitis), podejrzewa się, iż może być on jednym z czynników przyczyniających się do wystąpienia wysiewów wykwitów pokrzywkowych.
    Słowa kluczowe: pokrzywka, kriolipoliza, powikłania, diagnostyka

    Zastosowanie sekukinumabu w leczeniu łuszczycy plackowatej u pacjentów ze współistniejącym łuszczycowym zapaleniem stawów

    Secukinumab in the treatment of plaque psoriasis in patients with psoriatic arthritis
    Marta Dobrzyńska, Agnieszka Osmola-Mańkowska, Ewa Teresiak-Mikołajczak,
    Anna Malewska-Woźniak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Sekukinumab jest rekombinowanym, w pełni ludzkim przeciwciałem należącym do grupy inhibitorów interleukiny 17. Jest lekiem zarejestrowanym do leczenia łuszczycy plackowatej oraz łuszczycowego zapalenia stawów, dostępnym w Polsce w programach lekowych finansowanych przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Sekukinumab charakteryzuje się szybkim początkiem działania, wysoką skutecznością oraz dobrym profilem bezpieczeństwa.
    Słowa kluczowe: sekukinumab, łuszczyca plackowata, łuszczycowe zapalenie stawów

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Półpasiec i opryszczkę wywołują wirusy należące do jednej rodziny. Mają powinowactwo do komórek układu nerwowego. Wywołują dość podobne objawy podmiotowe. Czasem trudno jest odróżnić te dwie jednostki chorobowe.
    Naprzemienne zwilżanie i wysychanie skóry wokół ust jest najczęstszą przyczyną zapalenia skóry w tej okolicy. Oprócz leczenia ważna jest profilaktyka wtórna. Odtwarza ona barierę skórno-naskórkową. Pomaga też zwalczyć odruch nawykowego oblizywania warg.
    Do najczęściej występujących należą brodawki zwykłe. Spotyka się je powszechnie, zwłaszcza u ludzi młodych, aktywnych sportowo i seksualnie, u tych, którzy golą owłosienie łonowe, oraz u dzieci z atopowym zapaleniem skóry. Mogą występować wszędzie, także na wzgórku łonowym. W leczeniu stosuje się metody zabiegowe i niezabiegowe.
    Nadmanganian potasu wykazuje działanie odkażające i utleniające, bakteriobójcze i grzybobójcze. Stosowany jest u niemowląt często przy potówkach, odparzeniach, pieluszkowym zapaleniu skóry itp. Ma też działania uboczne. Może wywołać martwicę skrzepową.
    W profilaktyce i leczeniu atopowego zapalenia skóry na pierwszym miejscu wymienia się emolienty. Zasadnicze znaczenie mają te, które są używane do bezpośredniego stosowania na skórę.
    Słowa kluczowe: dzieci, półpasiec, opryszczka, zapalenie okołoustne, brodawki wirusowe, martwica skrzepowa, emolienty

    Wenerologia – pytania i odpowiedzi

    Monika Wasilewska, Bartłomiej Święs, Iwona Rudnicka, Sławomir Majewski

    Streszczenie
    Liszaj twardzinowy (lichen sclerosus – LS) to przewlekła choroba zapalna skóry i błon śluzowych, która często zlokalizowana jest w okolicach narządów płciowych i odbytu. LS powoduje świąd i ból, dysfunkcję seksualną, utrudnienie oddawania moczu u mężczyzn oraz związany jest z ryzykiem rozwoju raka. Etiologia LS nie jest znana, lecz znane są towarzyszące choroby oraz czynniki ryzyka rozwoju i czynniki protekcyjne. Rozpoznanie ustala się na podstawie obrazu klinicznego. Złotym standardem leczenia pozostają silne i bardzo silne miejscowe glikokortykosteroidy.
    W przypadku typowych zmian LS nie jest wymagana weryfikacja histopatologiczna. Jest ona jednak niezbędna przy: niepewnym obrazie klinicznym, podejrzeniu nowotworu, nieskuteczności leczenia oraz obrzezaniu.
    Dobrą praktyką jest, by przy każdej wizycie kontrolnej pacjenta z LS oceniać obraz kliniczny pod kątem obecności przemian nowotworowych, gdyż choroba ta wiąże się ze zwiększonym ryzykiem nowotworzenia. Nie jest pewne, czy w wyniku skutecznego leczenia ryzyko to zmienia się.
    Słowa kluczowe: liszaj twardzinowy, okolica anogenitalna, miejscowe preparaty glikokortykosteroidów, biopsja, ryzyko rozwoju nowotworu

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł
  6. Dermatologia Praktyczna 1/2020

    Dermatologia Praktyczna 1/2020

     Znamiona melanocytowe wrodzone u dzieci. Aktualne zalecenia diagnostyczno-terapeutyczne

     Congenital nevi in children. Current diagnostics and therapeutic recommendations
    Hubert Arasiewicz, Barbara Szpyrka. Maciej Bagłaj, Grażyna Kamińska-Winciorek

    Streszczenie
    Wrodzone znamiona melanocytowe są obecne od urodzenia lub pojawiają się do 2. r.ż. Występują dość powszechnie, charakteryzując się zmienną morfologią w zakresie lokalizacji, barwy i kształtu. Dermoskopia oraz badanie histopatologiczne stanowią złoty standard diagnostyki wrodzonych zmian barwnikowych. Obecnie kategoryzuje się je na podstawie współczynnika przewidywanego rozmiaru w wieku dorosłym. Szczególnej uwagi wymagają znamiona o dużej powierzchni, ponieważ stanowią poważny problem psychologiczny, a także są związane z innymi schorzeniami.
    Najistotniejszym aspektem jest różnicowanie melanozy nerwowo-skórnej ze zwiększeniem ryzyka czerniaka ośrodkowego układu nerwowego oraz określenie ryzyka transformacji nowotworowej czerniaka, które zwiększa się wraz z rozmiarem znamienia i liczby zmian satelitarnych.
    Niniejszy artykuł ma na celu przedstawienie aktualnej wiedzy na temat wrodzonych zmian melanocytowych z określeniem wskazań do przeprowadzenia zabiegu chirurgicznego i badań obrazowych na podstawie doniesień z literatury oraz doświadczeń własnych.
    Słowa kluczowe: znamiona wrodzone, dermoskopia, czerniak, melanoza nerwowo-skórna


     Analiza fototoksyczności wywołanej lekami ogólnoustrojowymi oparta na zaleceniach EDF (European Dermatology Forum)

     Drug-induced phototoxicity analysis based on EDF (European Dermatology Forum) recommendations
    Joanna Krzysiek, Aleksandra Lesiak, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Na co dzień jesteśmy narażeni na wiele substancji o właściwościach fototoksycznych. W połączeniu z promieniowaniem słonecznym mogą one wywołać miejscowe reakcje fototoksyczne i fotoalergiczne. Są to często występujące schorzenia skóry, różniące się od siebie mechanizmem powstawania, obrazem klinicznym, a także rodzajem wywołujących je substancji. Staranny wywiad, analiza obrazu klinicznego oraz dodatkowe testy diagnostyczne mogą ułatwić ustalenie ostatecznego rozpoznania. Reakcje fototoksyczne stanowią zdecydowaną większość przypadków fotosensytyzacji, dlatego warto omówić temat, opierając się na wytycznych zaproponowanych przez EDF (European Dermatology Forum).
    Słowa kluczowe: fototoksyczność, wytyczne, leki

    Roztwór furoinianu mometazonu – refundowana, skuteczna opcja terapeutyczna dla pacjentów z łojotokowym zapaleniem skóry oraz łuszczycą skóry owłosionej głowy

    Mometasone furoate – reimbursed, effective therapeutic option for patients with seborrheic dermatitis and scalp psoriasis
    Aleksandra Lesiak, Magdalena Ciążyńska, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Mometazon (furoinian mometazonu) jest glikokortykosteroidem stosowanym miejscowo, który charakteryzuje się szybkim początkiem działania oraz wysoką skutecznością. Z powodzeniem znosi uczucie świądu, redukując dodatkowo rumień oraz objawy złuszczania skóry. Produkt znalazł zastosowanie w miejscowym leczeniu wielu dermatoz odpowiadających na leczenie miejscowe glikokortykosteroidami, m.in. atopowego zapalenia skóry czy dermatoz kontaktowych. Dostępny na rynku roztwór 0,1% mometazonu stosowany 1 × dziennie wykazuje szczególną skuteczność oraz korzystny profil bezpieczeństwa w leczeniu stanów zapalnych i świądu w obrębie owłosionej skóry głowy, w tym m.in. terapii łojotokowego zapalenia skóry czy leczeniu łuszczycy skóry owłosionej głowy.
    Słowa kluczowe: furoinian mometazonu, mometazon, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca skóry owłosionej głowy


    Schorzenia dermatologiczne związane z uszkodzeniami nerwów. Część 1. Półpasiec, zespół troficzny nerwu trójdzielnego, zespół cieśni kanału nadgarstka

    Dermatological diseases related to nervous damage. Part 1. Herpes zoster, trigeminal trophic syndrome, carpal tunnel syndrome
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Skóra wykazuje różne związki z układem nerwowym: obwodowym (sensorycznym), autonomicznym oraz ośrodkowym. Ze względu na wymienione powiązania, skóra stanowi narząd neuroimmunoendokrynologiczny. Zaburzenia złożonych procesów regulacji neuronalnych uczestniczą w patogenezie niektórych chorób z pogranicza neurologiczno-dermatologicznego, takich jak: półpasiec, zespół troficzny nerwu trójdzielnego oraz zespół cieśni kanału nadgarstka.
    Słowa kluczowe: półpasiec, zespół troficzny nerwu trójdzielnego, zespół cieśni kanału nadgarstka, neuropeptydy, współczulna reakcja skórna

     

     Łuszczyca krostkowa u dzieci – doświadczenia własne

    Pustular psoriasis in children – own experience
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą chorobą skóry polegającą na nadmiernej proliferacji komórek naskórkowych oraz na obecności stanu zapalnego. Uogólniona łuszczyca krostkowa typu von Zumbuscha jest postacią łuszczycy krostkowej o skrajnym nasileniu. U dzieci występuje sporadycznie. Może ujawnić się w okresie niemowlęcym lub wczesnym dzieciństwie.
    Słowa kluczowe: niemowlęta, dzieci, łuszczyca krostkowa, zmiany skórne, diagnostyka różnicowa, leczenie


    Zmiany skórne w ostrej chorobie retrowirusowej – diagnostyka różnicowa chorób przebiegających z wysypką

    Skin changes in acute retroviral disease – differential diagnostics of diseases with rash
    Jagoda Stroynowska-Kosik, Dominika Szkodzińska, Ewelina Biało-Wójcicka

    Streszczenie
    Ostra choroba retrowirusowa rozwija się u większości osób zakażonych wirusem HIV w ciągu 2-4 tygodni od ekspozycji na materiał zakaźny. Objawy występują nagle i utrzymują się przez ok. 3 tygodnie. W niektórych przypadkach dolegliwości przedłużają się do 10 tygodni. Choroba przebiega najczęściej z gorączką, nudnościami, bólami mięśniowo-stawowymi, bólami głowy, bólami gardła, powiększeniem węzłów chłonnych, bólami brzucha z biegunką i utratą apetytu. Zmiany skórne w ostrej chorobie retrowirusowej występują u ok. 60% osób – najczęściej w postaci wysypki plamisto-grudkowej z wykwitami o średnicy 0,5-1 cm, zlokalizowanej na twarzy, tułowiu i dłoniach. Wysypka może też być plamista, grudkowa, rzadziej pokrzywkowa lub drobnopęcherzykowa. Charakterystyczna, często opisywana triada objawów – gorączka, zapalenie gardła i powiększenie węzłów chłonnych – nie występuje u wszystkich zakażonych pacjentów. Choroba może przebiegać w postaci skąpoobjawowej lub mieć przebieg bezobjawowy, co przy braku świadomości związanej z ryzykownym zachowaniem powoduje, że zakażenie jest wykrywane późno, w zaawansowanym stadium. Zmiany skórne mogą być błędnie rozpoznawane jako wysypka w przebiegu chorób infekcyjnych lub jako osutka polekowa. W przedstawionym artykule 36-letni pacjent miał objawy ogólne oraz zmiany skórne w postaci wysypki plamisto-grudkowej, mogące odpowiadać płonicy lub reakcji alergicznej polekowej. Właściwie zebrany wywiad i wykonane badania laboratoryjne uwzględniające choroby infekcyjne przebiegające z wysypką, w tym badanie w kierunku zakażenia wirusem HIV, umożliwiły ustalenie prawidłowego rozpoznania.
    Słowa kluczowe: infekcja wirusem HIV, wysypka plamisto-grudkowa, gorączka, ból gardła


    Linijna IgA dermatoza pęcherzowa w przebiegu świerzbu norweskiego

     Linear IgA bullous dermatosis in the course of Norwegian scabies
    Justyna Rembiałkowska-Piela, Dominik Mikiel, Anna Neneman, Monika Bowszyc-Dmochowska, Marian Dmochowski

    Streszczenie
    Linijna IgA dermatoza pęcherzowa (LABD) należy do grupy rzadkich chorób o podłożu auto immunologicznym. Wyróżnia się postać idiopatyczną oraz indukowaną. W klasycznym obrazie choroby w obrazie klinicznym dominują rozsiane zmiany rumieniowe, napięte pęcherze i pęcherzyki. Lokalizacja zmian skórnych jest zróżnicowana i może dotyczyć skóry okolicy tułowia, twarzy, owłosionej skóry głowy wraz z zajęciem błon śluzowych. W procesie diagnostycznym decydujące znaczenie ma badanie immunopatologiczne, głównie immunofluorescencja bezpośrednia wykazująca linearne złogi przeciwciał IgA wzdłuż połączenia skórno-naskórkowego. Leczenie LABD polega na zastosowaniu dapsonu jako leku pierwszego rzutu, jak również glikokortykosteroidów oraz immunoglobulin dożylnych.
    Świerzb należy do częstych, zakaźnych chorób pasożytniczych. Wywołany jest przez roztocza Sarcoptes scabiei. W klasycznej postaci choroby dominują symetryczne zmiany grudkowo-pęcherzykowe, zlokalizowane głównie w okolicy skóry brzucha, pośladków, palców rąk z towarzyszącym świądem wzmagającym się w godzinach nocnych. Świerzb norweski to nasilona postać choroby, cechuje się wysoką zakaźnością, występowaniem bardzo dużej liczby osobników świerzbowca oraz nawarstwionymi łuskami w obrębie zajętej skóry. Możliwość wyindukowania przez świerzbowca autoimmunizacyjnej choroby pęcherzowej nie została do końca wyjaśniona. Rozważa się dwa mechanizmy, które mogą być odpowiedzialne za wytwarzanie autoprzeciwciał u pacjentów ze świerzbem: uszkodzenie błony podstawnej przez enzymy lityczne, produkowane przez roztocza powodujące ekspozycję antygenów oraz reakcję krzyżową z antygenami błony podstawnej na zasadzie mimikry antygenowej.
    W artykule przedstawiono przypadek 82-letniej kobiety z rozsianymi zmianami skórnymi zdiagnozowanymi jako świerzb norweski ze współistniejącą autoimmunizacyjną chorobą pęcherzową spełniającą kryteria linijnej IgA dermatozy pęcherzowej (LABD).
    Słowa kluczowe: świerzb, linijna IgA dermatoza pęcherzowa, immunofluorescencja bezpośrednia, złogi IgA, wzbudzanie

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Osutki polekowe należą do powszechnie spotykanych objawów niepożądanych. Zmiany w przebiegu wysypek polekowych mogą być ograniczone lub uogólnione. Zmianom skórnym mogą towarzyszyć zmiany ogólnoustrojowe. Tak jest w przypadku ostrej uogólnionej wysypki krostkowej. Podstawą leczenia jest odstawienie leku wywołującego.
    Atopowe zapalenie skóry jest genetycznie uwarunkowaną chorobą skóry, modyfikowaną przez czynniki środowiskowe. Defekt genetyczny dotyczy m.in. filagryny. Białko to warunkuje prawidłową produkcję barierowych czynników nawilżająco-natłuszczających. Wskutek tego defektu skóra jest sucha. Najbardziej narażona na wysychanie jest twarz. Dlatego pierwszym objawem klinicznym atopowego zapalenia skóry w wieku niemowlęcym są tzw. lakierowane policzki.
    Trądzik pospolity jest przewlekłą, zapalną chorobą gruczołów łojowych i ujść mieszków włosowych. Jest najczęstszą chorobą skóry w okresie pokwitania. Charakteryzuje się występowaniem zarówno wykwitów niezapalnych, jak i zapalnych. Zmian tych nie należy usuwać samemu z uwagi na możliwość powstania powikłań.
    Brodawki wirusowe obejmują wiele odmian klinicznych. Do najczęściej występujących należą brodawki zwykłe, wśród nich brodawki rąk i stóp. Brodawki stóp często są mylnie rozpoznawane i traktowane jako odciski oraz niewłaściwie leczone. Przy nieodpowiednim postępowaniu może dojść do rozsiewu zmian i powikłań.
    Wśród malformacji naczyniowych najczęściej występuje u dzieci znamię naczyniowe płaskie typu PWS (port wine stain). Każda obecność naczyniaka płaskiego w obrębie twarzy nakazuje przeprowadzić badania w kierunku rozpoznania zespołu Sturge’a-Webera.
    Słowa kluczowe: dzieci, ostra uogólniona osutka krostkowa, atopowe zapalenie skóry, trądzik pospolity, brodawki wirusowe, malformacje naczyniowe typu PWS

     

    WENEROLOGIA – pytania i odpowiedzi

     Monika Wasilewska, Bartłomiej Święs, Iwona Rudnicka, Sławomir Majewski

    Streszczenie
    Ciąża jest szczególnym stanem fizjologicznym dla organizmu kobiety. Dochodzi między innymi do zjawiska immunosupresji i wzrostu ryzyka ujawnienia utajonego zakażenia typami genitalnymi HPV. W ciąży brodawki płciowe są liczne, mogą osiągać większe rozmiary, a nawroty są częste. Potencjalne ryzyko zakażenia dziecka wirusami HPV występuje zazwyczaj podczas porodu. Leczenie brodawek płciowych w ciąży jest utrudnione ze względu na ograniczone możliwości terapeutyczne. U kobiet w ciąży preferowane są metody zabiegowe, takie jak krioterapia i łyżeczkowanie. Podczas leczenia w wyjątkowych sytuacjach można zastosować preparat miejscowy zawierający imikwimod.
    Kłykciny kończyste okolicy odbytu są głównie przenoszone przez bierne kontakty seksualne jednakowo u obu płci. Ryzyko wystąpienia zmian zależy w największym stopniu od wydolności układu odpornościowego. Lokalizacja kłykcin kończystych w odbycie często skutkuje późnym rozpoznaniem. W terapii można zastosować preparaty miejscowe zawierające podofilotoksynę czy imikwimod oraz standardowe procedury zabiegowe, takie jak krioterapia, łyżeczkowanie i wycięcie chirurgiczne. Bardzo istotna jest współpraca z lekarzem proktologiem i rektoskopowa ocena kanału odbytu pod kątem występowania zmian. Po zabiegu pacjent wymaga edukacji na temat wysokiej zakaźności choroby.
    Słowa kluczowe: brodawki płciowe, ciąża, okolica odbytu, krioterapia, łyżeczkowanie, kłykciny kończyste, imikwimod, podofilotoksyna

    Dowiedz się więcej
    Cena: 27,00 zł

    Brak w magazynie

  7. Dermatologia Praktyczna 6/2019

    Dermatologia Praktyczna 6/2019

    Porównanie skuteczności fali uderzeniowej i masażu bańką chińską w terapii antycellulitowej

    Efficacy comparison of shock wave and Chinese bubble for anti-cellulite therapy
    Anna Zabiszak, Maria Urbańska, Iwona Micek, Anna Kroma, Agnieszka Seraszek-Jaros,
    Ewa Pelant, Gerard Nowak, Justyna Gornowicz-Porowska

    Streszczenie
    Cellulit to nieprawidłowe rozmieszczenie tkanki tłuszczowej oraz obrzękowo-włókniste zmiany tkanki podskórnej, objawiające się na powierzchni skóry wgłębieniami i guzkami, kształtem przypominającymi skórkę pomarańczową. Zmiany występują najczęściej w okolicy ud, pośladków i ramion, co stanowi dla kobiet istotny problem estetyczny. W ostatnich latach wzrosła popularność zabiegów antycellulitowych wykonywanych za pomocą specjalistycznych urządzeń. W badaniach przedstawiono dwie nieinwazyjne metody redukcji cellulitu: masaż bańką chińską w połączeniu ze szczotkowaniem ciała oraz falę uderzeniową. Porównano ich wpływ na jakość skóry oraz subiektywną ocenę probantek. Po zabiegach z falą uderzeniową otrzymano: obwód ud – średnia poprawa u 73,33% badanych osób o 1,54 cm; TEWL ud – średnia poprawa u 93,33% badanych osób o 3,9 g/godz./m2; TEWL pośladków – średnia poprawa u 86,66% badanych osób o 3,2 g/godz./m2. Po zabiegach z bańką chińską otrzymano: obwód ud – średnia poprawa u 72,7% osób o 1,1 cm; TEWL ud – średnia poprawa u 81,8% badanych osób o 6 g/godz./m2; TEWL pośladków – średnia poprawa u 90,9% badanych osób o 5,48 g/godz./m2. Zarówno fala uderzeniowa, jak i bańka chińska pozwalają znacznie poprawić jakość skóry objętej cellulitem.
    Słowa kluczowe: cellulit, bańka chińska, fala uderzeniowa

     

    Poziom stresu psychicznego u pacjentów chorujących na liszaj płaski błony śluzowej jamy ustnej

    The level of mental stress in patients suffering from oral lichen planus
    Michalina Szymczak-Paluch, Sebastian Kłosek

    Streszczenie
    Wstęp:
    W granicach zdolności adaptacyjnych stres zwiększa aktywność i wydolność organizmu. Jego pozytywny wpływ przestaje być widoczny, kiedy staje się zjawiskiem przewlekłym, które w efekcie doprowadza do obniżenia odporności oraz rozwijania się zaburzeń psychosomatycznych. Błona śluzowa jamy ustnej jest okolicą, w której można zaobserwować zmiany w stanie zdrowia całego organizmu. Wiele chorób systemowych, zaburzeń ogólnoustrojowych oraz psychicznych może ograniczać swoje objawy jedynie do okolicy błony śluzowej jamy ustnej. Zaburzenia psychiczne, do których zaliczają się depresja, podwyższony poziom stresu psychicznego i lęku, mogą odgrywać znaczącą rolę w wystąpieniu, przebiegu i powodzeniu leczenia części ze zmian obserwowanych w jamie ustnej. Wśród zaburzeń, które mogą występować w tym miejscu i są kojarzone z działaniem przewlekłych bodźców stresowych, lękiem i depresją, wymienia się przede wszystkim liszaj płaski błony śluzowej jamy ustnej.

    Cel: Określenie poziomu odczuwanego stresu psychicznego w przebiegu liszaja płaskiego błony śluzowej jamy ustnej oraz możliwej korelacji pomiędzy poziomem odczuwanego stresu i objawami subiektywnymi zgłaszanymi przez pacjentów.

    Materiał i metody:
    Badaniem objęto 62 pacjentów, zamieszkałych w województwie łódzkim. Kryterium kwalifikacji uczestników było zdiagnozowanie liszaja płaskiego błony śluzowej jamy ustnej na podstawie badania podmiotowego, przedmiotowego oraz histopatologicznego wycinka ze zmian chorobowych. U wszystkich pacjentów przeprowadzono test poziomu odczuwanego stresu psychicznego w okresie miesiąca poprzedzającego rozpoznanie choroby z zastosowaniem testu PSS-10 i poziomu odczuwanego bólu błony śluzowej jamy ustnej w skali VAS. Dane przeanalizowano z pomocą programu Statistica 13 (p < 0,05).

    Wyniki:
    Ogólnie spośród badanych 62 pacjentów: 51 osób stanowiły kobiety, a 11 mężczyźni. Podwyższony poziom odczuwanego stresu psychicznego występował u 48 osób: 43 kobiet i 5 mężczyzn, co stanowiło 77,42% badanych z OLP. Poziom stresu na poziomie średnim zanotowano u 18 osób, a wysokim u 30 osób, brak obciążenia stresem psychicznym występował u 14 osób. Wyższy poziom stresu psychicznego korelował dodatnio z natężeniem odczuwanego bólu błony śluzowej jamy ustnej.

    Wnioski:
    Częstość występowania podwyższonego poziomu stresu psychicznego w przebiegu liszaja płaskiego błony śluzowej jamy ustnej w zbadanej grupie wynosi 77,42%. Zmiany tego typu są częstsze u kobiet niż u mężczyzn i ma to związek predylekcją OLP do płci żeńskiej. Zaobserwowano dodatnią korelację pomiędzy poziomem odczuwanego przez pacjentów bólu błony śluzowej jamy ustnej a poziomem stresu psychicznego w przebiegu OLP. Nie zaobserwowano korelacji pomiędzy częstością sięgania po używki przez pacjentów chorujących na OLP, a poziomem stresu psychicznego. Konieczne są dalsze badania nad ewentualną zależnością między liszajem płaskim błony śluzowej jamy ustnej a innymi parametrami wpływającymi na przebieg choroby.

    Słowa kluczowe:
    liszaj płaski, przewlekły stres psychiczny, PSS-10, skala VAS, badanie histopatologiczne


    Doświadczenia z zastosowania połączenia kalcypotriolu i betametazonu w postaci piany w miejscowym leczeniu pacjentów z niepowodzeniem terapeutycznym po innych terapiach

    Clinical experience with combination of calcipotriol and betamethasone foam in topical treatment of recalcitrant skin psoriatic lesions
    Agnieszka Osmola-Mańkowska, Anna Malewska-Woźniak, Marta Dobrzyńska, Ewa Teresiak-Mikołajczak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Łuszczyca jest ogólnoustrojową, przewlekłą, zapalną chorobą z manifestacjami skórnymi, uwarunkowaną genetycznie o nieprzewidywalnym przebiegu. U ok. 60% chorych przebieg choroby jest łagodny i stabilny z obecnością zmian w miejscach predylekcyjnych. Jednak u pozostałych pacjentów może być on cięższy z zajęciem większych okolic skóry. W przypadkach łuszczycy o przebiegu łagodnym, wystarczające może być zastosowanie leków miejscowych usuwających łuskę i hamujących nadmierną proliferację naskórka. W przebiegu umiarkowanym do ciężkiego stosuje się fototerapię lub leki ogólne, takie jak: metotreksat, cyklosporynę, retinoidy oraz leki biologiczne. W cięższych postaciach choroby mimo leczenia ogólnoustrojowego nadal zaleca się skojarzenie z terapią miejscową. Polskie Towarzystwo Dermatologiczne (PTD) w leczeniu miejscowym łuszczycy zaleca: środki keratolityczne, cygnolinę, pochodne witaminy D3 w monoterapii lub połączenie kalcypotriolu z betametazonem, glikokortykosteroidy (GKS), retinoid, dziegcie, a także preparaty wspomagające, takie jak emolienty. Za szczególnie rekomendowany uznaje się preparat złożony, zawierający kalcypotriol i betametazon (Cal/BD) w postaci maści, żelu oraz nowego podłoża – piany. Przedstawiono 3 przypadki pacjentów leczonych lekiem złożonym zawierającym kalcypotriol
    i betametazon w pianie.
    Słowa kluczowe:
    łuszczyca, kalcypotriol, betametazon, leczenie miejscowe

     

    Metody stosowane w leczeniu blizn potrądzikowych

    Methods used in acne scars treatment
    Julia Sworowska, Natalia Welc, Magdalena Jałowska, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Trądzik pospolity to najczęstsza choroba skóry wieku młodzieńczego, spotykana u niemal 100% osób pomiędzy 11. a 30. r.ż., przy czym u 15% chorych przebiega ciężko jako postać zapalna, często pozostawiająca przebarwienia oraz blizny. Wyróżnia się blizny potrądzikowe typu icepick, rolling oraz boxcar. Celem pracy był przegląd dostępnych metod stosowanych w leczeniu blizn potrądzikowych z użyciem i bez użycia energii. Blizny typu rolling były leczone satysfakcjonująco przy zastosowaniu metody podcięć, natomiast blizny typu icepick dobrze reagują na leczenie za pomocą peelingów chemicznych. Zastosowanie lasera CO2 okazało się skuteczniejsze w przypadku leczenia blizn typu rolling i box car niż blizn typu icepick. Efektywność poszczególnych zabiegów różni się w zależności od rodzaju blizn pacjenta. Łączenie ze sobą różnych metod może przynieść lepsze rezultaty niż stosowanie pojedynczej metody.
    Słowa kluczowe: trądzik, blizny, leczenie

     

    Brodawki – łatwo je „złapać”, ale jak się ich pozbyć?

    Warts – easy to „catch” them, but how to get rid of them?
    Aleksandra Lesiak, Magdalena Ciążyńska

    Streszczenie
    Brodawki zwykłe (verrucae vulgares), brodawki podeszwowe (verrucae plantares) i brodawki płaskie (verrucae planae) są często spotykanymi, łagodnymi zmianami skóry wywołanymi przez wirusy brodawczaka ludzkiego (human papillomaviruses – HPV). Na zarażenie nimi szczególnie narażone są dzieci, zwłaszcza z atopowym zapaleniem skóry oraz osoby z chorobami przebiegającymi z obniżeniem odporności. Zmiany te rozprzestrzeniają się bardzo szybko poprzez bezpośredni kontakt ze skórą lub pośrednio poprzez styczność z zanieczyszczonymi powierzchniami, wykazując ponadto tendencję do częstych nawrotów. Biorąc pod uwagę, że nawet co dziesiąty człowiek zarażony jest wirusem brodawczaka, zmiany te stanowią istotny problem kosmetyczny i zdrowotny, z jakim boryka się znaczna część społeczeństwa, szczególnie gdy obejmują one eksponowane lokalizacje ciała, takie jak np. dłonie.

    Leczenie brodawek skóry polega na zastosowaniu metod opartych na technikach wymrażania, usunięciu chirurgicznym zmian oraz zastosowaniu miejscowych preparatów zawierających m.in. kwas salicylowy oraz 5-fluorouracyl. Pomimo znacznej rangi problemu nadal nie istnieje jeden złoty środek, który spowodowałby wyleczenie zmian u wszystkich pacjentów. Dlatego bardzo powszechne jest szukanie i stosowanie wielu terapii skojarzonych w celu uzyskania wyższych wskaźników wyleczeń. Biorąc pod uwagę dostępne dane literaturowe oraz własne doświadczenia, najskuteczniejszym zalecanym schematem postępowania w przypadku brodawek wirusowych jest połączenie zabiegów wymrażania z preparatami zawierającymi kwas salicylowy oraz 5-fluorouracyl.

    W pracy dokonano przeglądu informacji dotyczących metod leczenia brodawek skóry ze szczególnym uwzględnieniem powszechnie stosowanych terapii miejscowych kwasem salicylowym i 5-fluorouracylem oraz metod skojarzonych.

    Słowa kluczowe:
    brodawka, wirus brodawczaka ludzkiego, kwas salicylowy, 5-fluorouracyl, krioterapia

     

    Zewnętrzne zastosowanie witaminy A i E w dermatologii

    Topical use of vitamins A and E in dermatology
    Karolina Olek-Hrab, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    We współczesnych czasach obserwuje się dążenie do poprawy wyglądu, zwracanie uwagi na zdrowe odżywianie, unikanie produktów modyfikowanych, walkę z zanieczyszczeniem środowiska. W ten trend wpisuje się również zainteresowanie kosmetykami, które coraz częściej powinny być naturalne i przyjazne dla środowiska. Mają one pomóc w walce ze stresem oksydacyjnym. Ogromnym zainteresowaniem cieszą się witaminy, które znalazły zastosowanie w kosmetykach. Ze względu na ich wszechstronne funkcje posiadają wielokierunkowe działanie. Mogą być używane jako emolienty, regulatory procesów keratynizacji, antyutleniacze, środki nawilżające, filtry UV oraz substancje przeciwdziałające powstawaniu szkodliwych związków. Witaminy A i E można również łączyć z innymi substancjami, takimi jak mocznik, ichtiol jasny, tormentiol, krem borny czy cholesterol, zwiększając tym samym wskazania do stosowania zarówno jako pielęgnację, jak i leczenie wybranych dermatoz.
    Słowa kluczowe:
    witaminy, skóra, stres oksydacyjny

     

    Współistnienie łuszczycy zwyczajnej i kiły wczesnej objawowej u młodego mężczyzny – opis przypadku

    Comorbidity of psoriasis vulgaris and early symptomatic syphilis in a young man – case report
    Marta Pyrko, Ewa Wojdała

    Streszczenie
    Łuszczyca zwyczajna jest przewlekłą, nawracającą, zapalną chorobą skóry. Jednym z czynników, które mogą prowokować wysiew lub nasilać zmiany skórne w przebiegu łuszczycy, są infekcje. Kiła jest chorobą infekcyjną, przenoszoną drogą płciową wywołaną przez bakterię spiralną T. pallidum. Zarówno w kile, jak i w łuszczycy zwyczajnej mogą występować liczne rozsiane zmiany skórne. Wykwity mogą być zlokalizowane nie zawsze w typowych miejscach i mieć zmienne nasilenie. Obie choroby dotyczą ludzi zarówno w młodym, jak i w starszym wieku; możliwe jest również ich współistnienie. W takiej sytuacji przebieg tych chorób może być nietypowy. Oba schorzenia wymagają innego leczenia. Kluczowe jest przeprowadzenie prawidłowej diagnostyki. W procesie diagnostycznym wymagane jest niekiedy wykonanie badania histopatologicznego. Dla rozpoznania kiły konieczne jest zrobienie testów serologicznych.
    Słowa kluczowe:
    kiła, łuszczyca zwyczajna, diagnostyka, PASI, VDRL

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry jest bardzo częstą dermatozą występującą u dzieci. Wyprysk sutków jest jednym z kryteriów mniejszych Hanifina i Rajki. Wymaga nie tylko leczenia, lecz także długotrwałej profilaktyki, w której wiodącą rolę odgrywają emolienty.
    Okres noworodkowy sprzyja wystąpieniu potówek. Jednocześnie może rozwinąć się łojotokowe zapalenie skóry. Należy wyeliminować czynniki prowadzące do powstania potówek oraz zastosować delikatne leczenie przeciwzapalne.
    Jedną z postaci atopowego zapalenia skóry jest wyprysk dłoni i stóp. Jest schorzeniem przewlekłym i nawracającym. Wymaga on odpowiedniego leczenia i profilaktyki.
    Słowa kluczowe: dzieci, atopowe zapalenie skóry, wyprysk sutków, potówki, łojotokowe zapalenie skóry, wyprysk dłoni i stóp, leczenie i profilaktyka

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  8. Dermatologia Praktyczna 5/2019

    Dermatologia Praktyczna 5/2019

    Lizosomalne choroby spichrzeniowe z objawami dermatologicznymi. Część 2. Sfingolipidozy

    Lisosomal skin diseases with dermatological symptoms. Part 2. Sphingolipidoses
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    U podłoża sfingolipidoz leżą genetycznie uwarunkowane defekty specyficznych enzymów uczestniczących w stopniowej degradacji sfingolipidów. Cechą charakterystyczną choroby omawianej grupy jest postępujące zaangażowanie wielu narządów, w tym skóry, co prowadzi do niepełnosprawności, z możliwością przedwczesnej śmierci. W pracy dokonano przeglądu postaci klinicznych sfingolipidoz przebiegających z objawami dermatologicznymi, takich jak choroba Gauchera, niedobór kwaśnej sfingomielinazy, choroba Fabry’ego i choroba Farbera. Omówiono klinikę, diagnostykę oraz możliwości lecznicze.
    Słowa kluczowe:
    sfingolipidozy, choroba Gauchera, niedobór kwaśnej sfingomielinazy, choroba Fabry’ego, choroba Farbera

     

    Trimetyloaminuria (zespół odoru rybnego) – patogeneza, klinika i postępowanie lecznicze

    Trimethylaminuria (fish odor syndrome) – patogenesis, clinic and treatment
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Trimetyloaminuria, zwana też zespołem odoru rybnego, jest zaburzeniem metabolicznym, wynikającym z dysfunkcji enzymu monooksygenazy zawierającej flawinę 3. W następstwie dochodzi do upośledzenia szlaku N-utleniania trimetyloaminy do bezwonnego tlenku trimetyloaminy. Nadmierne gromadzenie tej substancji powoduje wydzielanie przykrego zapachu, co działa destrukcyjnie na życie osobiste, zawodowe oraz społeczne. W pracy dokonano przeglądu danych dotyczących etiopatogenezy, kliniki oraz leczenia omawianego zaburzenia.
    Słowa kluczowe:
    trimetyloaminuria, zespół odoru rybnego, monooksygenaza zawierająca flawinę 3, trimetyloamina, tlenek trimetyloaminy


    Polimorficzne osutki ciężarnych

    Polymorphic eruption of pregnancy
    Klaudia Tutka, Adam Reich

    Streszczenie
    Polimorficzne osutki ciężarnych (polymorphic eruption of pregnancy – PEP), zwane inaczej zmianami pokrzywkowymi i grudkowymi ze świądem w przebiegu ciąży (pruritic urticarial papules and plaques of pregnancy – PUPPP), to obok atopowych osutek ciążowych najczęstsza dermatoza swoista dla ciąży. Choroba po raz pierwszy została opisana w 1979 r. przez Lawleya i wsp. Powyższa jednostka chorobowa nie ma w pełni ustalonej etiologii. Charakteryzuje się występowaniem swędzących zmian grudkowych i rumieniowo-obrzękowych w 3. trymestrze ciąży lub rzadziej po porodzie. W przebiegu choroby nie notuje się istotnych odchyleń w badaniach laboratoryjnych i immunologicznych. Schorzenie ma przebieg łagodny z tendencją do samoistnego ustępowania, a średni czas trwania objawów wynosi 4-6 tygodni.
    Słowa kluczowe:
    ciąża, dermatozy ciążowe, świąd

     

    Nowe kryteria kwalifikacji do leczenia rytuksymabem chorych na ciężką pęcherzycę w programie terapeutycznym

    New eligibility criteria for treatment with rituximab in patients with pemphigus in therapeutic programme
    Małgorzata Dominiak, Magdalena Oszukowska, Andrzej Kaszuba, Aleksandra Lesiak, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Pęcherzyca to choroba autoimmunologiczna, w której dochodzi do powstania przeciwciał wobec desmosomalnych białek naskórka. Schorzenie to charakteryzuje się przewlekłym i potencjalnie zagrażającym życiu przebiegiem. Ważną opcją terapeutyczną w pęcherzycy jest rytuksymab – przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko antygenowi CD20 limfocytów B. W ramach programu terapeutycznego lek jest dostępny w Polsce dla pacjentów z ciężką pęcherzycą. W artykule przedstawiono nowe kryteria kwalifikacji i zasady monitorowania pacjentów w tym programie.
    Słowa kluczowe:
    pęcherzyca, desmogleiny, przeciwciało monoklonalne

     

    Współczesne metody leczenia rogowacenia słonecznego

    Current treatment of actinic keratosis
    Witold Owczarek

    Streszczenie
    Rogowacenie słoneczne (actinic keratosis − AK) jest formą przedinwazyjną raka kolczystokomórkowego (squamous cell carcinoma in situ − SCC in situ). Wyniki badań wskazują na istotny związek pomiędzy rozwojem inwazyjnego SCC a obecnością AK. Zmiany w przebiegu rogowacenia słonecznego rzadko występują pojedynczo. Najczęściej u poszczególnych chorych obserwuje się od kilku do kilkunastu ognisk AK. Obszar zagrożenia nowotworowego (OZN) to rejon skóry uszkodzony przez promieniowanie UV, zawierający widoczne klinicznie i subkliniczne ogniska rogowacenia słonecznego. W badaniach wykazano zależność pomiędzy stopniem nasilenia obszaru zagrożenia nowotworowego a ryzykiem rozwoju raka kolczystokomórkowego. Rozpoznanie OZN ma istotne implikacje terapeutyczne. Ze względu na związek pomiędzy rogowaceniem słonecznym a rozwojem SCC zwraca się uwagę na konieczność leczenia, ochrony przeciwsłonecznej oraz wykonywania regularnych badań profilaktycznych w tej grupie chorych. Metody stosowane w leczeniu rogowacenia słonecznego można podzielić na terapie ukierunkowane na pojedyncze zmiany oraz wykorzystywane w terapii obszaru zagrożenia nowotworowego. W artykule przedstawiono rekomendacje dotyczące leczenia AK/OZN na podstawie elementów patogenezy choroby.
    Słowa kluczowe:
    rogowacenie słoneczne, obszar zagrożenia nowotworowego, leczenie

     

    Nadpotliwość – wstydliwy problem dermatologiczny

    Hyperhidrosis – embarrassing dermatological problem
    Paulina Szczepanik-Kułak

    Streszczenie
    Nadpotliwość (NP) lub hiperhydroza definiowana jest jako choroba dermatologiczna związana z nadprodukcją potu przekraczającą wydolność mechanizmów termoregulacyjnych. Wyróżnia się dwie główne odmiany choroby: pierwotną, dotyczącą ok. 93% pacjentów z rozpoznaniem NP, oraz wtórną, u podłoża której leżą określone przyczyny. Obecnie dostępne są liczne narzędzia pomocne w ocenie nasilenia objawów NP oraz ustalenia najlepszej metody terapeutycznej: jakościowe, subiektywne i ilościowe, obiektywne. Jednak nie są to sposoby stosowane rutynowo w codziennej praktyce klinicznej.

    Niewątpliwie nadmierne wydzielanie potu negatywnie wpływa na jakość życia chorych, utrudniając prawidłowe funkcjonowanie w zakresie sfery społecznej, fizycznej i emocjonalnej. Wykazano, że aż 90% osób dotkniętych chorobą nadmiernego pocenia odczuwa z tego powodu silny dyskomfort. Uwzględniając powyższe oraz możliwość rozwoju powikłań nieleczonej choroby, należy podkreślić znaczenie wczesnej diagnostyki oraz leczenia. Wśród strategii terapeutycznych kluczowe znaczenie ma edukacja chorych i zmiana stylu życia. Do pozostałych metod należy leczenie miejscowe, ogólne oraz chirurgiczne. Niewątpliwie dobór opcji terapeutycznej powinien być rozpatrzony indywidualnie, z uwzględnieniem preferencji pacjenta, wskaźnika ryzyka do korzyści, skutków odległych i kosztów leczenia.
    Słowa kluczowe:
    nadpotliwość, nadmierne pocenie, choroba gruczołów potowych

     

    Polekowe wypadanie włosów – opis dwóch przypadków łysienia po leczeniu acytretyną

    Drug-induced hair loss – two cases of alopecia after treatment with acitretin
    Martyna Zbiciak-Nylec, Piotr Kapica, Agnieszka Honisz, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Działania niepożądane leków stanowią ważne zagadnienie z punktu widzenia zarówno lekarzy, jak i pacjentów. Jedno z nich to łysienie polekowe, gdzie związek przyczynowo-skutkowy nie zawsze jest łatwy do ustalenia, podobnie jak mechanizm patogenezy tego procesu. W populacji ogólnej częstość występowania tego zjawiska nie jest dokładnie znana. W artykule przedstawiono opisy dwóch przypadków pacjentek z łuszczycą zwykłą, u których doszło do masywnej utraty włosów po zastosowaniu leczeniu acytretyną.
    Słowa kluczowe:
    łysienie polekowe, acytretyna, łuszczyca zwykła

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie

    Rogowiec krwawy jest łagodnym nowotworem naczyniowym skóry. Dla usunięcia zmian stosuje się laser barwnikowy, elektrokoagulację i wycięcie chirurgiczne.
    Liszaj twardzinowy to rzadka choroba, jednak coraz częściej występująca w populacji dziecięcej. Charakterystyczne są porcelanowobiałe grudki porównywalne z kolorem kości słoniowej, zlewające się w większe ogniska. We wczesnej fazie choroby proces może być odwracalny. W terapii stosuje się silne maści glikokortykosteroidowe i takrolimus..
    Ospa wietrzna należy do chorób wirusowych o bardzo dużej zakaźności w populacji dziecięcej. Przebiega z objawami nieżytowymi i ogólnoustrojowymi. Na ogół nie wymaga leczenia poza miejscowym postępowaniem objawowym, ale czasami podaje się ogólne leki przeciwwirusowe. Nieraz mylona jest z enterowirusowym zapaleniem skóry.
    Choroba jamy ustnej, rąk i stóp to sezonowa choroba wirusowa o dużej zakaźności. Jest chorobą samoograniczającą się i nie wymaga leczenia.
    Słowa kluczowe:
    rogowiec krwawy, bielactwo, liszaj twardzinowy, ospa wietrzna, choroba jamy ustnej, rąk i stóp

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  9. Dermatologia Praktyczna 4/2019

    Dermatologia Praktyczna 4/2019

    Lizosomalne choroby spichrzeniowe z objawami dermatologicznymi. Część 1. Mukopolisacharydozy

    Lisosomal skin diseases with dermatological symptoms. Part 1. Mucopolysaccharidoses
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Mukopolisacharydozy stanowią największą grupę lizosomalnych chorób spichrzeniowych. U ich podłoża leżą genetycznie uwarunkowane defekty specyficznych enzymów lizosomalnych z grupy hydrolaz, które uczestniczą w stopniowej degradacji glikozoaminoglikanów. Cechą charakteryzującą mukopolisacharydozy jest postępujące zaangażowanie wielu narządów, co prowadzi do niepełnosprawności, z możliwością przedwczesnej śmierci. Ze względu na zróżnicowane podłoże genetyczne, defekty enzymatyczne, rodzaj spichrzania oraz cechy fenotypowe mukopolisacharydozy dzieli się na 7 typów głównych: I, II, III, IV, VI, VII i IX. W pracy dokonano przeglądu poszczególnych typów mukopolisacharydoz – kliniki, diagnostyki oraz możliwości leczniczych.
    Słowa kluczowe:
    lizosomy, lizosomalne choroby spichrzeniowe, mukopolisacharydozy, glikozoaminoglikany, enzymatyczna terapia zastępcza, przeszczep hematopoetycznych komórek macierzystych

    Abstract
    Mucopolysaccharidoses are the largest group of lysosomal storage diseases. The underlying causes of these diseases are genetically determined defects of specific lysosomal enzymes from the group of hydrolases that are involved in the gradual degradation of glycosaminoglycans. A characteristic feature of mucopolysaccharidoses is the progressive involvement of many organs, which leads to disability, with the possibility of premature death. Due to the diverse genetic background, enzymatic defects, storage type and phenotypic features, mucopolysaccharidoses are divided into 7 main types: I, II, III, IV, VI, VII and IX. The work reviewed particular types of mucopolysaccharidoses – clinics, diagnostics and treatment options.
    Key words:
    lysosomes, lysosomal storage diseases, mucopolysaccharidoses, glycosaminoglycans, enzyme replacement therapy, hematopoietic stem cell transplantation

     

    Liszajec zakaźny pęcherzowy u dzieci

    Bullous impetigo in children
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Liszajec zakaźny pęcherzowy jest zlokalizowaną postacią gronkowcowego zapalenia skóry. Zmiany skórne są wywołane działaniem eksfoliatyn. W przebiegu liszajca powstają wiotkie pęcherzyki i pęcherze. Pęcherze łatwo ulegają przerwaniu. Liszajec zakaźny wymaga różnicowania z wieloma jednostkami chorobowymi. W leczeniu stosuje się środki miejscowe i antybiotykoterapię systemową.
    Słowa kluczowe:
    dzieci, liszajec pęcherzowy, gronkowiec złocisty, eksfoliatyny

    Abstract
    Bullous impetigo is a localized form of Staphylococcus aureus skin infection. The skin changes are caused by action of exfoliative toxins. This disease results in the formation of flaccid blisters and bullae. The blisters burst easily. Bullous impetigo should be differentiated with many disease entities. In treatment there are used topical medications and systemic antibiotics.
    Key words:
    children, bullous impetigo, Staphylococcus aureus, exfoliative toxins

     

    Świąd w atopowym zapaleniu skóry

    Pruritus in atopic dermatitis
    Aneta Gruchała, Katarzyna Galica, Anna Zalewska-Janowska

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) to przewlekła, zapalna choroba skóry, charakteryzująca się obecnością nasilonego świądu (nieprzyjemnego odczucia prowadzącego do intensywnego drapania). Według Międzynarodowego Forum Badań Świądu (International Forum for the Study of Itch − IFSI) w AZS klasyfikuje się świąd jako grupę I (świąd skóry wcześniej zmienionej chorobowo) o skórnym mechanizmie powstawania. Obniża jakość życia pacjentów z AZS − zakłóca sen, prowadzi do ciągłego zmęczenia, depresji, a nawet myśli samobójczych. Patogeneza świądu jest wieloczynnikowa: na jego powstawanie wpływają zaburzenia ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego, układu cholinergicznego, cytokiny i neuropeptydy. Wizualna skala analogowa (Visual Analogue Scale − VAS) oraz numeryczna skala szacunkowa (Numeric Rating Scale − NRS) są szeroko stosowane do oceny nasilenia świądu. Pomimo ogromnego postępu w naukach medycznych, leczenie świądu u pacjentów z AZS wciąż sprawia problemy. Postępowanie powinno być kompleksowe − obejmować profilaktykę, pielęgnację skóry, przeciwzapalne leczenie miejscowe, a w ciężkich przypadkach także terapię ogólną.
    Słowa kluczowe:
    atopowe zapalenie skóry, świąd, klasyfikacja, cytokiny, terapia

    Abstract
    Atopic dermatitis is a chronic, inflammatory skin disease, which is characterized by severe pruritus (a sensation that causes the desire or reflex to scratch). According to International Forum for the Study of Itch (IFSI), pruritus in atopic dermatitis is classified as group I (pruritus on diseased skin) caused by dermatological issues. Itch decreases quality of life – affects sleep, causes chronic tiredness, depression and even suicidal thoughts. The pathogenesis of pruritus is multifactorial: there is infl uence of central and peripheral nervous system, cholinergic system, cytokines and neuropeptides. Pruritus severity is commonly assessed with Visual Analogue Scale (VAS) and Numeric Rating Scale (NRS). Despite huge progress in medical science, effective management of pruritus in patients with atopic dermatitis still cause problems. The treatment of such patients should be comprehensive which means prophylaxis, skin care, antinflammatory topical treatment and in case of severe cases systemic drugs should be administered.
    Key words:
    atopic dermatitis, pruritus, classifi cation, cytokines, therapeutics

     

    Powrót do przeszłości. Zastosowanie nowoczesnych preparatów dziegciowych w leczeniu chorób skóry

    Back to the past. Usage of modern tar preparations in skin therapy
    Leszek Bartoszak, Magdalena Łuczkowska, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Stosowanie dziegci w terapii chorób skóry ma wielowiekową tradycję i sięga czasów starożytnych Greków. Pomimo upływu lat ich skuteczność w leczeniu wybranych dermatoz sprawia, że ciągle znajdują miejsce w aktualnych rekomendacjach terapeutycznych. Używany niegdyś dziegieć z węgla kamiennego został zastąpiony przez dziegcie pochodzenia roślinnego, które cechują się wyższym profilem bezpieczeństwa stosowania. Dodatkowo nowoczesne preparaty dziegciowe posiadają mniejszy potencjał wywoływania reakcji podrażnieniowych oraz lepsze właściwości kosmetyczne związane z wysokim stopniem oczyszczenia oraz standaryzacją produkcji. Badania nad dziegciami przeszły ewolucję od opisu składu, właściwości fizykochemicznych oraz skuteczności w leczeniu chorób skóry do szczegółowej analizy mechanizmów działania przeciwzapalnego oraz normalizującego różnicowanie się keratynocytów, za pośrednictwem receptorów dla węglowodorów aromatycznych.
    Słowa kluczowe:
    dziegieć, łuszczyca, wyprysk, atopowe zapalenie skóry, receptory dla węglowodorów aromatycznych

    Abstract
    Tar usage in a skin therapy has centuries-old tradition and dates back to ancient Greece. Despite the passage of time its effectiveness in treatment of chosen dermatoses results in constant presence of tar in recent therapeutic recommendation. Earlier used coal tar is now replaced by wood tar which characterizes a higher safety clinical profile. In addition, currently used tar preparations has lower profile of causing skin irritation and better cosmetic properties when it comes to higher level of purity and better standardization of production. Over the last years, researches on tar underwent relevant evolution – from describing composition, physicochemical properties and eff ectiveness in skin therapy to a detailed analysis of mechanism of anti-inflammatory and differentiating keratinocytes effect of tar, which is executed through aromatic hydrocarbons receptor (AhR).
    Key words:
    tar, psoriasis, eczema, atopic dermatitis, aryl hydrocarbon receptors

     

    Choroba ziarniniakowa (ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń) – obserwacja zmian skórnych u 55-letniej pacjentki

    Granulomatous dermatitis (granulomatosis with polyangiitis) – observation skin lesions in 55-year-old patient
    Piotr Brzeziński, Romuald Olszański

    Streszczenie
    Choroby ziarniniakowe to grupa licznych jednostek, w przebiegu których w skórze lub w innych narządach tworzą się ziarniniaki. Mają one ograniczony obszar, w obrębie którego występuje naciek zapalny zawierający komórki olbrzymie i makrofagi. W pracy przedstawiono opis przypadku 55-letniej kobiety – mieszkanki Izraela ze skórnymi zmianami na prawym przedramieniu, które rozwinęły się po 6. miesiącach od podróży do Gwatemali.
    Słowa kluczowe:
    choroby ziarniniakowe, ziarniniak Wegenera, leiszmanioza

    Abstract
    Granulomatous diseases are a group of a number of units which in the course of disease in the skin or other organs are formed granulomas. Granulomas form a limited area within which there is an inflammatory infiltrate containing giant cells and macrophages. The article describe a case description 55-year-old woman resident of Israel with skin lesions on his right forearm, which lesions developed after 6 months of traveling to Guatemala.
    Key words:
    granulomatous dermatitis, Wegener’s granulomatosis, leishmaniosis

     

    Zapalenie skóry berloque – opis przypadku

    Berloque dermatitis – a case report
    Ewa Kopycińska, Zofia Mazurek-Durlak, Andrzej Jaworek, Anna Wojas-Pelc

    Streszczenie
    Fotokontaktowe zapalenie skóry (photocontact dermatitis) wywołane jest kontaktem skóry z substancją chemiczną po ekspozycji na promieniowanie UV. Fotokontaktowe zapalenie skóry powstaje w mechanizmie reakcji fototoksycznej lub fotoalergicznej. W reakcji fotoalergiczej z substancji chemicznej w wyniku działania promieniowania UV jest obecny foto alergen inicjujący reakcję immunologiczną typu IV. Aby doszło do reakcji fototoksycznej, nie potrzeba udziału układu immunologicznego. Stan zapalny skóry jest wynikiem reakcji fotochemicznej, prowadzącej do uszkodzenia keratynocytów. Świetlne zapalenie skóry wywołane przez rośliny (phytophotodermatitis) powstaje najczęściej w mechanizmie reakcji fototoksycznej, wywołanej przez kontakt skóry z roślinami zawierającymi związki z grupy furanokumaryn (psoralenów) z następczą ekspozycją na słońce. Furanokumaryny wytwarzane są przez wiele roślin powszechnie obecnych w otoczeniu, takich jak: limonka, cytryna, pietruszka i seler.

    Plamy pigmentacyjne o dziwnych kształtach, zlokalizowane najczęściej na szyi, za uszami i dekolcie, powstałe w następstwie reakcji fototoksycznej związanej z aplikacją substancji zapachowej, (np. perfum) opisywane są w piśmiennictwie jako berloque dermatitis. Przykładem substancji niegdyś powszechnie wywołującej berloque dermatitis jest olejek z bergamotki zawierający bergapten (5-methoxypsoralen). Olejek ten może powodować

    powstawanie plam hiperpigmentacyjnych bez objawów klinicznych wcześniejszego stanu zapalnego skóry (rumienia). Obecnie berloque dermatitis jest chorobą rzadką z uwagi na wycofanie większości substancji fototoksycznych ze składu perfum i kosmetyków.

    W artykule przedstawiono przypadek kobiety z nietypowymi brunatnymi plamami na szyi i za uszami, które zaobserwowała po powrocie z podróży z Indii. W czasie pobytu za granicą kobieta nie stosowała repelentów, chemioprofilaktyki malarii ani systematycznej ochrony przed UV. Została wielokrotnie ukąszona przez komary, kleszcze oraz pijawki. Pogłębiony wywiad pozwolił rozpoznać dziwne zmiany skórne jako berloque dermatitis w następstwie aplikacji perfum.
    Słowa kluczowe:
    świetlne zapalenie skóry wywołane przez rośliny, zapalenie skóry berloque, fotokontaktowe zapalenie skóry

    Abstract
    Photocontact dermatitis may occur when certain chemicals are applied to the skin and subsequently exposed to the sun. The reaction can be phototoxic or photoallergic. Photoallergic reaction is a cell mediated immune response type IV in which the antygen is the light-activated photosensitising agent. Phototoxic reaction results from direct damage to keratinocytes caused by photochemical reaction. Phytophotodermatitis is an acute phototoxic reaction. It is caused by skin contact with plants containing furanocoumarins (psoralens) followed by exposure to sunlight. Furanocoumarins are produced by common plants including lime, lemon, parsley or celery. The bizarre shaped pigmented patches observed on the neck, behind the ears, on the cleavage of patients, caused by phototoxic reaction after the use of a perfume are described as berloque dermatitis. An example of a substance which in the past often caused berloque dermatitis is bergamot oil which contains bergapten (5-methoxypsoralen). Bergamot oil can trigger a skin hiperpigmentation without the previous symptoms of inflamation (skin redness). Nowadays berloque dermatitis is a rare condition because most of photosensitizing agents are excluded from perfumes and cosmetics.

    The following article describes the case of a woman who presented irregularly shaped hyperpigmented macules on the neck and behind the ears. She noticed that shortly after her return from travel to India. She did not use any insect repellent, malaria chemoprophylaxis and systematic UV protection. While traveling she was many times bitten by mosquitos, ticks and leeches. Bizarre skin lesions turned out to be berloque dermatitis resulting from an application of a perfume.
    Key words:
    phytophotodermatitis, berloque dermatitis, photocontact dermatitis

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Dzieci dość często zapadają na infekcje dermatofitowe skóry owłosionej głowy, ponieważ przed okresem pokwitania włosy są pozbawione ochronnego działania łoju. Dermatofity zoofilne wywołują ciężkie zapalenia przypominające czyraczność. Dla potwierdzenia rozpoznania klinicznego konieczne jest badanie mikologiczne. Po uzyskaniu dodatniego wyniku należy wdrożyć leczenie miejscowe i ogólne.

    Półpasiec jest reaktywacją latentnej infekcji wirusem ospy wietrznej–półpaśca. U dzieci zdarza się rzadko. Dermatomalna lokalizacja może sugerować półpaśca. W diagnostyce różnicowej powinny być uwzględnione zmiany w przebiegu opryszczki zwykłej zlokalizowanej w obrębie określonego dermatomu. W leczeniu stosuje się leki miejscowe objawowe i ogólne o działaniu antywirusowym.

    Łuszczyca jest często spotykanym, przewlekłym i nawrotowym schorzeniem skóry. Może ona wystąpić w każdym miejscu na skórze. W sposób izolowany może pojawić się w okolicy anogenitalnej. Może wtedy sprawiać najwięcej trudności diagnostycznych i leczniczych.
    Słowa kluczowe:
    dzieci, grzybica głęboka, półpasiec, łuszczyca okolicy anogenitalnej

    Abstract
    Children are susceptible to dermatophytes infection of the scalp, because before adolescence hair are devoided of protective sebum action. Zoophilic dermatophytes cause severe infl ammation similar to furunculosis. Mycological examination is needed to confirm the clinical diagnosis. After receiving positive result of the examination, topical and general treatment should be implemented. Herpes zoster is due to reactivation of latent varicella-zoster virus infection. In children it happens rarely. Dermatome localization can suggest herpes zoster diagnosis. In differential diagnosis, herpes simplex infection localized in dermatome should be considered. In treatment, there are used symptomatic topical preparations and general antiviral drugs.

    Psoriasis is often, chronic and recurrent skin disease. It can affect every place on the skin. As isolated form, it can occur in genital area. In this type of psoriasis, there are diagnostic and treatment difficulties.
    Key words: children, tinea profunda, herpes zoster, genital psoriasis

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  10. Dermatologia Praktyczna 3/2019

    Dermatologia Praktyczna 3/2019

    Mezenchymalne komórki macierzyste w dermatologii. Część 2. Wybrane genodermatozy

    Mesenchymal stem cells in dermatology. Part 2. Selected genodermatoses
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Aktualnie wzrasta zainteresowanie komórkami macierzystymi do celów leczenia wielu chorób dermatologicznych. W pierwszej części pracy dokonano przeglądu wyników badań eksperymentalnych i klinicznych dotyczących prób leczenia mezenchymalnymi komórkami macierzystymi chorób autoimmunologicznych: tocznia rumieniowatego układowego, twardziny układowej, zespołu Sjögrena i zapalenia skórno-mięśniowego. Część drugą pracy poświęcono leczeniu wybranych genodermatoz: pęcherzowego oddzielania się naskórka oraz wrodzonego wadliwego rogowacenia naskórka.
    Słowa kluczowe:
    mezenchymalne komórki macierzyste, indukowane pluripotencjalne komórki macierzyste, terapia genowa, pęcherzowe oddzielanie się naskórka, wrodzone wadliwe rogowacenie naskórka

    Abstract
    Currently, interest in stem cells is growing for the treating many dermatological diseases. In the first part of the work, the results of experimental and clinical studies on the treatment of mesenchymal stem cells of autoimmune diseases were reviewed: systemic lupus erythematosus, systemic sclerosis, Sjögren’s syndrome and dermatomyositis. Part two of the work is devoted to the treatment of selected genodermatoses: epidermolysis bullosa and dyskeratosis congenita.
    Key words:
    mesenchymal stem cells, induced pluripotent cells, gene therapy, epidermolysis bullosa, dyskeratosis congenita

     

    Choroby skóry wywołane przez nicienie, tasiemce i przywry

    Skin diseases caused by nematodes, cestodes and trematodes
    Michał Szczepanek, Aleksandra Buczek, Katarzyna Adamczyk, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Rozwój turystyki i migracji powoduje, że choroby wywołane przez robaki, występujące zazwyczaj w klimacie tropikalnym i subtropikalnym, mogą zostać przywleczone do krajów, gdzie te schorzenia nie są obecne. Niektóre robaki pasożytnicze, np. owsica, glistnica czy tasiemczyce, występują powszechnie na świecie. W tej pracy przedstawiono wybrane choroby wywołane przez nicienie, płazińce i przywry wywołujące objawy skórne.
    Słowa kluczowe:
    owsica, glistnica, larwa skórna wędrująca, schistosomoza, wągrzyca

    Abstract
    The development of tourism and migration is the reason that diseases caused by worms usually found in tropical and subtropical climates can be dragged to countries where these diseases do not occur. Some parasitic worms, for example, enterobiasis, ascariasis or taeniasis are common in the world. This paper presents selected diseases caused by nematodes, tapeworms and flukes that cause skin symptoms.
    Key words:
    enterobiasis, ascariasis, cutaneous larva migrans, schistosomiasis, cysticercosis

     

    Rzadkie przyczyny owrzodzeń podudzi

    Rare causes of leg ulceration
    Igor A. Bednarski, Paweł Kolano, Joanna Narbutt, Aleksandra Lesiak

    Streszczenie
    Owrzodzenia podudzi są jednym z najczęstszych problemów medycznych w praktyce dermatologicznej. Ich główną przyczyną jest przewlekła niewydolność żylna (PNŻ), dotykająca w populacji polskiej ok. 38% mężczyzn i 51% kobiet oraz odpowiadająca za ok. 65% wszystkich owrzodzeń. Oprócz PNŻ istnieją także inne przyczyny owrzodzeń podudzi, które powinny zostać wzięte pod uwagę podczas diagnostyki różnicowej: owrzodzenie neuropatyczne, powstające na tle tętniczym, wtórne do układowych chorób tkanki łącznej czy też spowodowane innymi, jeszcze rzadszymi przyczynami. Niniejsza praca ma na celu omówienie rzadkich przyczyn rozwoju owrzodzeń podudzi.
    Słowa kluczowe:
    owrzodzenia, piodermia, choroby tkanki łącznej, przewlekła niewydolność żylna

     Abstract
    Venous leg ulcers are one of the most common medical problems in dermatological practice. The most common cause of leg ulcers is chronic venous insufficiency which is affecting approximately 38% of men and 51% of women in the Polish population and is responsible for approximately 65% of all diagnoses of leg ulcers. In addition to chronic venous insufficiency, there are other causes of leg ulcers, which should be taken into account during differential diagnosis: neuropathic and arterial ulcerations, systemic connective tissue diseases or other, even less frequent causes. The aim of the study is to discuss rare causes of leg ulcer.
    Key words:
    ulcerations, pyodermia, connective tissue diseases, chronic venous insufficiency

     

    Furoinian mometazonu krem o formule „olej w wodzie” – zastosowanie w dermatologii

    Mometasone furoate cream in the new “oil-in-water” formulation – application in dermatology
    Marta Gawrońska, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Furoinian mometazonu jest silnym miejscowym glikokortykosteroidem (według klasyfikacji europejskiej należy do klasy III) o działaniu przeciwzapalnym, antyproliferacyjnym, immunosupresyjnym oraz wazokonstrykcyjnym. Znalazł zastosowanie w leczeniu licznych dermatologicznych jednostek chorobowych odpowiadających na terapię miejscowymi glikortykosteroidami. Wykazuje szybki początek działania, wysoką skuteczność oraz ma bardzo korzystny indeks terapeutyczny. Dzięki zastosowaniu nowej formulacji typu „olej w wodzie” krem ma lepsze właściwości kosmetyczne (nie klei się, nie brudzi i jest pozbawiony nieprzyjemnego zapachu) od analogicznych preparatów o formule „woda w oleju”. Poprawa wygody jego stosowania wpływa z kolei na lepsze przestrzeganie zaleceń lekarskich dotyczących aplikacji preparatu oraz współpracę lekarz-pacjent.
    Słowa kluczowe:
    furoinian mometazonu, mechanizm działania, terapia

    Abstract
    Mometasone furoate is a potent topical glucocorticosteroid (according to European classification belongs to a class III), which has antiinfl ammatory, antiproliferative, immunosuppressiveand vasoconstructive properties. He found application in the treatment of numerous dermatological diseases responding to local glucocorticoid therapy. It shows a rapid onset of action, high efficacy and has a very beneficial therapeutic index. Thanks to the new “oil-in-water” formulation, the cream has better cosmetic properties (does not stick, does not get dirty and does not have an unpleasant smell) from analogous preparations with the formula “water in oil”. The improvement of the convenience of its use, affects the better compliance with the medical recommendations on the application of the preparation and the doctor-patient compliance.
    Key words:
    mometasone furoate, mechanism of action, therapy

     

    Ziarnica weneryczna pachwin

    Lymphogranuloma venereum
    Aleksandra Kobusiewicz, Wojciech Bienias, Katarzyna Tomaszewska, Andrzej Kaszuba, Anna Zalewska-Janowska, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Ziarnica weneryczna pachwin jest chorobą przenoszoną drogą płciową i jest wywołana przez Chlamydia trachomatis, serotypy L1-3. Przebieg choroby jest kilkuetapowy: rozpoczyna się od objawu pierwotnego, przechodzi w zapalenie węzłów chłonnych (bubo) i może prowadzić do późnych powikłań, takich jak słoniowacizna narządów płciowych. Schorzenie dobrze toleruje leczenie doksycykliną. Obserwuje się wzrost liczby zachorowań na zespół odbytniczo-odbytowy wśród homoseksualistów na terenie Europy i USA. Leczenie powinno obejmować partnerów seksualnych.
    Słowa kluczowe:
    choroba weneryczna, chlamydia, doksycyklina

    Abstract
    Lymphogranuloma venerum is a sexually transmitted disease and is caused by Chlamydia trachomatis L1-3 serotypes. The disease is divided in three phases: starts from the primary symptom, through limphadenopathy (bubo) and may lead to late complications such as genital elephantiasis. The disease responds well to doxycycline. Incidents of the anorectal syndrome among men having sex with men (MSM) in Europe are increasingly described in the literature.
    Key words:
    sexually transmitted disease, chlamydia, doxycycline

     

    Naczyniaki wczesnodziecięce – zadziwiające anomalie okresu rozwojowego

    Infantile hemangiomas – intriguing anomalies of childhood
    Katarzyna Galica, Aneta Gruchała, Katarzyna Tomaszewska, Elżbieta Sałacińska-Łoś, Joanna Narbutt, Katarzyna Taran

    Streszczenie
    Naczyniaki wczesnodziecięce są najczęstszymi łagodnymi nowotworami wieku rozwojowego, pojawiają się w okresie noworodkowym lub wczesnoniemowlęcym. Istnieje wiele czynników ryzyka wystąpienia tej anomalii naczyniowej, jak m.in. niska masa urodzeniowa noworodka oraz ciąża mnoga i ciąża powikłana. Zmiany te charakteryzują się wzrostem szybszym niż wzrost dziecka. W biologii naczyniaków wczesnodziecięcych zwraca uwagę obecność dwóch faz – proliferacji i inwolucji oraz fenomen spontanicznej lub indukowanej propranololem – regresji. Około 10% tych zmian przez swoje znaczne rozmiary, powikłany przebieg lub niekorzystną lokalizację stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia dzieci i wymaga leczenia specjalistycznego. W terapii stosowane są preparaty miejscowe z propranololem, tymololem, kortykosteroidami oraz doogniskowe podania kortykosteroidów lub metody zabiegowe, które obejmują laseroterapię, embolizację i wycięcie zmiany. Obecnie lekiem z wyboru w terapii ogólnej naczyniaków wczesnodziecięcych jest nieselektywny betabloker – propranolol. Ten lek jest dobrze tolerowany i stosunkowo bezpieczny, należy jednak pamiętać o przeciwwskazaniach do tej terapii oraz o możliwości wystąpienia działań niepożądanych, które wynikają z nieselektywnego działania tego leku na receptory adrenergiczne β-1 i β-2. Efekty leczenia propranololem są zadowalające u większości pacjentów, jednakże mechanizm działania tego leku nadal nie jest w pełni poznany.
    Słowa kluczowe:
    propranolol, naczyniak wczesnodziecięcy, leczenie naczyniaków wczesnodziecięcych, IHs

    Abstract
    Infantile hemangiomas are the most common benign tumours of childhood which appear in the neonatal or early infancy period and grow fasterthan the child. Significant risk factors include prematurity, low birthweight, multiple gestation and a positive family history of hemangiomas. In the biology of infantile hemangiomas are found the two phases proliferation and involution, and a phenomenon of spontanic regression, spontanic or evoked by propranolol. Approximately 10% of these lesions can cause serious complications and require treatment. Therapeutic options include pharmacologic (topical or systemic), surgical, or laser interventions. Topical drugs (propranolol, timolol) are best for small, superficial, and localized infantile hemangiomas. Systemic therapy is reserved for larger lesions and those with more aggressive growth with a non-selective beta blocker, propranolol as the first-line therapy. Propranolol is a well-tolerated and relatively safe drug, however, contraindications for this therapy and the possibility of side effects connected with the non-selective action of propranolol on adrenergic β-1 and β-2 receptors should be taken into consideration. The eff ects of propranolol treatment in infantile heamangiomas are satisfactory in the majority of pediatric patients, however the mechanism of its action is not fully understood.
    Key words:
    propranolol, infantile hemangioma, treatment of infantile hemangiomas, IHs

     

    Ocena jakości życia u pacjentów chorych na łuszczycę

    Quality of life among psoriasis patients
    Anna Karpińska-Mirecka, Adam Reich, Dorota Krasowska

    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry. Mimo stosowania coraz to nowszych metod leczenia, w tym innowacyjnych drobnocząsteczkowych leków ogólnych czy leków biologicznych, nadal pozostaje chorobą nieuleczalną, z którą pacjenci muszą się zmagać każdego dnia. Oprócz aspektu fizycznego schorzenie w dużym stopniu oddziałuje także na sferę psychiczną oraz na funkcjonowanie w społeczeństwie. W celu szerszej analizy wpływu łuszczycy na dobrostan psychofizyczny pacjentów opracowano wiele narzędzi do oceny jakości ich życia warunkowanej zdrowiem. W niniejszej pracy podsumowano najważniejsze aspekty wpływu łuszczycy na dobrostan osób na nią chorujących.
    Słowa kluczowe:
    łuszczyca, zaburzenia psychiczne, stygmatyzacja, skale psychologiczne

    Abstract
    Psoriasis is a chronic, inflammatory skin disease. Despite a number of new methods of treatment of psoriasis that have become available very recently such as small molecules and biologic therapies, psoriasis still remains an incurable disease with which the patients have to deal every day. Apart from the physical aspect of the illness, psoriasis also has a tremandous impact on psyche and functioning of a patient in a society. A variety of health-related quality of life questionnaires have been developed to better characterize the influence of psoriasis on patients’ well-being. In the current review, the most important aspects of the psoriasis in relation to patient well-being have been summarized.
    Key words:
    psoriasis, mental disorders, stigmatization, psychological scales

     

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Gdy w okolicy okołoodbytniczej pojawi się zaczerwienie, ból czy pieczenie, a nieraz świąd, można podejrzewać zwykłe wyprzenia. Stan ten sprzyja nadkażeniom drożdżakowym i bakteryjnym. W leczeniu należy zastosować leki o działaniu przeciwzapalnym, przeciwgrzybiczym albo przeciwbakteryjnym. Dobrą opcją jest użycie wodnego roztworu gencjany. Bliznowce to rodzaj zgrubiałych, przerośniętych i uniesionych blizn. Mogą powstawać z różnego rodzaju uszkodzeń skóry. W leczeniu używa się kortykosteroidów podawanych doogniskowo, krioterapii i laseroterapii. Dysfunkcja bariery naskórkowej w atopowym zapaleniu skóry ułatwia penetrację czynników infekcyjnych, stanowiąc wrota zakażenia m.in. dla wirusa mięczaka zakaźnego. Zdarza się, że wykwity umiejscowią się na powiekach. Wydaje się, że najlepszą opcją terapeutyczną będzie skierowanie dziecka do okulisty, który w znieczuleniu miejscowym usunie wykwity. Można też skierować małego pacjenta na oddział dermatologii dziecięcej. Rumień trwały polekowy jest jednym z działań niepożądanych leków. Wśród leków stosowanych w pediatrii rumień trwały polekowy najczęściej wywoływany jest przez trimetoprym-sulfametoksazol, kolejno leki przeciwbólowe/przeciwgorączkowe oraz antybiotyki. W postępowaniu najważniejsze jest odstawienie wywołującego leku.
    Słowa kluczowe:
    dzieci, wyprzenia, okolica okołoodbytnicza, keloidy, powieki, mięczak zakaźny, rumień trwały polekowy

    Abstract
    When redness, pain, burning sensation or sometimes pruritus arise in the perianal area, a intertrigo may be suspected. This condition favors yeast and bacterial superinfections. That is why, anti-inflammatory, antifungal or antibacterial should be used for the treatment. A good option is to use an aqueous gentian solution. Keloids are a type of thickened, overgrown and raised scars. They can arise from various types of skin damage. Cortical corticosteroids, cryotherapy and laser therapy are used in the treatment. Dysfunction of the epidermal barrier in atopic dermatitis facilitates the penetration of infectious agents, being the Gateway to infection, e.g. for molluscum contagiosum virus. It happens that the skin changes locate on the eyelids. It seems that the best therapeutic option will be to refer the child to an ophthalmologist who will remove the skim changes under local anesthesia. You can also refer your child to a paediatric dermatology department. Fixed drug eruption is one of the drug-induced reactions. Among pediatric medications, fixed drug eruption is mostly triggered by trimethoprim, sulfamethoxazole, analgesics/antipyretics and antibiotics. The most important procedure is discontinuing the initiating drug.
    Key words:
    children, intertrigo, perianal area, keloids, molluscum contagiosum, fixed drug eruption

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  11. Dermatologia Praktyczna 2/2019

    Dermatologia Praktyczna 2/2019

    CZĘSTOŚĆ WYSTĘPOWANIA STAPHYLOCOCCUS AUREUS NA SKÓRZE PACJENTÓW Z ATOPOWYM ZAPALENIEM SKÓRY I LEKOODPORNOŚĆ IZOLOWANYCH SZCZEPÓW

    Prevalence and antibiotic resistance of Staphylococcus aureus on the skin of patients with atopic dermatitis
    Klaudia Tutka, Adam Reich

    Streszczenie
    Wprowadzenie:
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest jedną z najczęstszych dermatoz zapalnych. W ostatnich latach zwrócono uwagę na zmniejszoną bioróżnorodność flory bakteryjnej skóry osób z AZS i zdecydowaną przewagę kolonizacji skóry tych osób przez Staphylococcus aureus.

    Cel pracy: Ocena częstości izolowania St. aureus ze skóry pacjentów chorujących na AZS i porównanie wykazania tego patogenu na skórze z nasileniem choroby oraz analiza lekooporności wyizolowanych szczepów St. aureus.
    Materiał i metody: U 50 pacjentów z AZS oceniono nasilenie choroby oraz intensywność odczuwanego świądu, a następnie od każdego chorego pobrano wymaz ze skóry celem wykonania badania mikrobiologicznego z identyfikacją patogenu i antybiogramem.
    Wyniki: Obecność kolonii St. aureus na skórze potwierdzono u 41 (82%) pacjentów. Chorzy, od których wyizolowano szczepy St. aureus, charakteryzowali się większym nasileniem AZS niż osoby z ujemnymi hodowlami (EASI: 22,5 ± 14,0 vs. 7,3 ± 7,1, p < 0,01; SCORAD: 57,6 ± 17,5 vs. 30,0 ± 12,5, p < 0,001), jak również odczuwali bardziej intensywny świąd skóry (NRS: 7,6 ± 2,4 vs. 5,2 ± 2,2, p = 0,01). Większość (n = 40, 97,6%) wyizolowanych szczepów St. aureus było szczepami metycylinowrażliwymi; 22% szczepów było opornych na erytromycynę, 17,1% na klindamycynę, 14,6% na gentamycynę, 9,8% na kwas fusydynowy, 7,3% na chloramfenikol oraz 4,9% na mupirocynę.
    Wnioski: St. aureus stanowi częsty składnik mikroflory bakteryjnej skóry chorych na AZS, a jego obecność związana jest z większym nasileniem stanu zapalnego. Izolowane szczepy rzadziej wykazywały oporność na antybiotyki stosowane jedynie miejscowo w porównaniu z antybiotykami stosowanymi zarówno miejscowo, jak i ogólnie.
    Słowa kluczowe: antybiotykooporność, atopowe zapalenie skóry, mikroflora bakteryjna



    ZASTOSOWANIE CHIRURGII MIKROGRAFICZNEJ MOHSA W LECZENIU RAKA SKÓRY WYSOKIEGO RYZYKA

    Use of Mohs micrographic surgery for high risk skin cancer
    Marcin Janiszewski, Mateusz Pryt

    Streszczenie
    Wprowadzenie: Rak skóry jest najczęstszym nowotworem złośliwym występującym u człowieka. Liczba pacjentów z tym rozpoznaniem wzrasta każdego roku. W piśmiennictwie brak jest dokładnych statystyk dotyczących częstości występowania tego schorzenia. Wyróżniamy wiele metod leczenia w zależności od stopnia zaawansowania choroby i jej lokalizacji. W piśmiennictwie światowym przyjęto podział nowotworów skóry na wysokiego i niskiego ryzyka nawrotu. Radykalne leczenie chirurgiczne wraz z kontrolą mikroskopową marginesów chirurgicznych jest zalecaną metodą w przypadku zmian wysokiego ryzyka.
    Cel pracy: Celem pracy jest przedstawienie lokalizacji i wielkości zmian nowotworowych na skórze, które zaliczają się do grupy wysokiego ryzyka nawrotu, jak również opis sposobu ich leczenia metodą chirurgii mikrograficznej Mohsa (MMS).
    Materiał i metodyka: Do badania zakwalifikowano pacjentów z rakiem podstawnokomórkowym (BCC) i kolczystokomórkowym (SCC), określonym jako typ o wysokim ryzyku wznowy. Analizie statystycznej poddano grupę pacjentów leczonych metodą chirurgii mikrograficznej Mohsa w latach 2016-2018 w Klinice Chirurgii Onkologicznej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi. Grupę kontrolną stanowili pacjenci leczeni metodą klasycznego wycięcia chirurgicznego w podobnym przedziale czasowym.
    Wyniki: Uzyskano doszczętne wycięcie nowotworu u 93% pacjentów z grupy chirurgii Mohsa, natomiast w grupie kontrolnej u 73%. Powstałe ubytki w obu grupach zaopatrywano najczęściej za pomocą plastyk płatowych. Obie przedstawione metody niosą za sobą minimalne ryzyko powikłań.
    Wnioski: Diagnostyka i leczenie nowotworów skóry jest poważnym wyzwaniem ekonomicznym, ponieważ liczba zachorowań stale rośnie. Dlatego metody leczenia muszą być nie tylko skuteczne pod względem onkologicznym, ale powinny jednocześnie pozwalać na racjonalizację kosztów. Lokalizacja raka skóry w strefie wysokiego ryzyka wznowy niesie za sobą podwyższone ryzyko niecałkowitego wycięcia w przypadku zastosowania techniki klasycznej. Chirurgia mikrograficzna Mohsa pozwala na doszczętne wycięcie ogniska nowotworowego przy maksymalnie możliwym zachowaniu zdrowej skóry, uniknięciu defektu estetycznego i funkcjonalnego. Mimo pozornie większego nakładu środków na jej wykorzystanie udowodniono, iż to właśnie ona jest mniej kosztochłonna w odniesieniu do całej populacji leczonych pacjentów.
    Słowa kluczowe: rak skóry, rak podstawnokomórkowy, chirurgia Mohsa



    OCENA JAKOŚCI ŻYCIA U KOBIET Z NASILONYMI ZMIANAMI TRĄDZIKOWYMI Z REGIONU WIELKOPOLSKI

    Evaluation of acne related quality of life among female from Wielkopolska
    Daria Sobkowska, Błażej Męczekalski, Justyna Gornowicz-Porowska, Klaudyna Kaszuba, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Celem pracy była ocena jakości życia u kobiet z nasilonymi zmianami trądzikowymi. W badaniu wykorzystano zmodyfikowaną ankietę WHOQOL-BREF dotyczącą oceny jakości życia. Aby zaklasyfikować pacjentki ze względu na stopień nasilenia prezentowanych zmian na skórze, wykorzystano Acne Global Severity Scale. Grupa badana liczyła 120 osób w wieku od 12 do 42 lat. Dodatkowo 30 kobiet w tym samym wieku, bez przewlekłych schorzeń endokrynologicznych, psychologicznych czy psychiatrycznych tworzyło grupę kontrolną. Wyniki opracowano za pomocą oprogramowania Statistica 12. W pracy wykazano istotny wpływ trądziku na jakość życia kobiet w zakresie domeny psychologicznej. Dowiedziono m.in., że osoby z cerą trądzikową częściej odczuwają rozpacz, lęk, przygnębienie czy samotność. Myśli o byciu gorszym od innych u respondentek pojawiały się często lub bardzo często – 42,5% ankietowanych. Na dodatek osoby te miały utrudnione zdolności w komunikacji z otoczeniem oraz relacje międzyludzkie, co jest zgodne z wcześniejszymi doniesieniami. W piśmiennictwie można znaleźć również zależność w sferze postrzegania siebie w odmienny sposób przez osoby chorujące na trądzik pospolity. Wśród nich aż 77,5% nie akceptowało swojego wyglądu fizycznego. Jednak 45% kobiet z cerą trądzikową deklarowało, że jest zadowolona ze swojej aparycji. Na niezadowolenie ze swojego wyglądu zewnętrznego w grupie osób z trądzikiem skarżyła się równo co czwarta badana. Prawie co trzecia osoba nie potrafiła określić tego poziomu. Nie zaobserwowano, by wiek w istotny sposób korelował z oceną jakości życia respondentów. Natomiast stopień ciężkości trądziku wyraźnie wpływał na domenę psychologiczną, środowiskową i socjalną.
    Słowa kluczowe: trądzik pospolity, jakość życia, wygląd zewnętrzny, zaburzenia depresyjne



    NOWE MOŻLIWOŚCI LECZENIA BLIZN PRZEROSTOWYCH I KELOIDÓW – LECOXEN

    New approach to keloids and hypertrophic scars treatment
    Agnieszka Żebrowska

    Streszczenie
    Każdy uraz wiążący się z uszkodzeniem skóry pozostawia bliznę będącą wynikiem gojenia się rany. W zależności od umiejscowienia, rodzaju urazu i zależnego od skłonności osobniczych przebiegu procesu naprawy może powstać blizna przerostowa lub keloid. Dostępne są różne strategie zapobiegania bliznom i obejmują one: terapię ciśnieniową, żele silikonowe, opatrunki okluzyjne i preparaty miejscowe: m.in. ekstrakt z cebuli, heparynę i witaminę E. Artykuł jest przeglądem wiedzy na temat możliwości leczniczych.
    Słowa kluczowe: blizny przerostowe, keloidy, leczenie, ekstrakt z cebuli, heparyna


    LECZENIE ŚWIĄDU SKÓRY U DZIECI Z ATOPOWYM ZAPALENIEM SKÓRY

    Treatment of pruritus in children with atopic dermatitis
    Maciej Pawłowski, Hanna Zielińska-Bliźniewska, Monika Sienkiewicz

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą, nawrotową chorobą zapalną skóry, która rozpoczyna się na ogół we wczesnym dzieciństwie, większość zmian pojawia się już w 1. r.ż. dziecka. Charakteryzuje się typowym umiejscowieniem zmian skórnych oraz świądem skóry. Do rozpoznania tego schorzenia można użyć klasyfikacji według Hannifina i Rajki, w której ustalono kryteria większe i mniejsze – muszą wystąpić co najmniej 3 z 4 kryteriów większych. W mechanizmie powstawania AZS dużą rolę odgrywają czynniki genetyczne (w przypadku występowania AZS u obojga rodziców szansa odziedziczenia tej choroby przez dziecko może sięgać nawet 70%) i środowiskowe (głównie tzw. czynniki wyzwalające, np. alergeny pokarmowe i powietrznopochodne, zanieczyszczenie środowiska, stres, czynniki hormonalne). Choroba jest powszechna, według niektórych ekspertów, w zależności od regionu świata, może dotyczyć nawet kilkunastu procent populacji. Może stanowić czynnik ryzyka wystąpienia astmy i alergicznego nieżytu nosa w późniejszym okresie życia. W leczeniu dużą rolę odgrywają glikokortykosteroidy (o różnej mocy), emolienty, leki antyhistaminowe, inhibitory kalcyneuryny, czasami antybiotyki, cyklosporyna i fototerapia, a przede wszystkim właściwa pielęgnacja skóry. Niezwykle istotne jest również leczenie świądu skóry, gdyż oprócz wysoce negatywnego wpływu na psychikę dziecka może powodować groźne powikłania, jak np. bakteryjne zakażenie skóry. W niniejszym artykule skupiono uwagę na omówieniu najczęstszych i najskuteczniejszych terapii świądu w AZS u dzieci.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, świąd, leczenie



    ROLA INTERLEUKINY 17 W PATOGENEZIE CHORÓB SKÓRY

    The role of interleukin 17 in the pathogenesis of skin diseases
    Kinga Wilusz-Ludwiczak, Marta Gawrońska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Cytokiny są niskocząsteczkowymi białkami wpływającymi na różnorodne procesy biologiczne. Zaliczamy do nich interleukiny, interferony, czynniki martwicy nowotworów, czynniki wzrostu i chemokiny. Oprócz wywierania określonych efektów biologicznie oddziałują wzajemnie na siebie (antagonistycznie lub synergistycznie). Limfocyty Th17 są niedawno opisaną subpopulacją limfocytów. Najważniejszymi cytokinami odpowiedzialnymi za przekształcanie limfocytów naiwnych w subpopulację Th17 są TGF-β i Il-6. Główną cytokiną wytwarzaną przez limfocyty Th17 jest interleukina 17A (spośród rodziny Il-17 wywiera ona najsilniejszy efekt biologiczny). Komórki Th17 odgrywają istotną rolę w chorobach autoimmunologicznych, alergicznych, zapalnych, biorą udział w odpowiedzi przeciwzakaźnej, a także mają udział w chorobach nowotworowych. Podwyższony poziom Il-17 opisano w wielu chorobach: RZS, stwardnieniu rozsianym, łuszczycy, astmie, toczniu rumieniowatym układowym, reakcji odrzucania przeszczepu, twardzinie, zapalnych chorobach jelit.
    Słowa kluczowe: limfocyty Th 17, cytokiny, interleukina 17A


    ZESPOŁY AUTOZAPALNE W DERMATOLOGII – CZĘŚĆ 2

    Autoinflammatory syndromes in dermatology – part 2
    Katarzyna Tomaszewska, Agnieszka Wojciechowska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Klaudyna Kaszuba, Aleksandra Kobusiewicz, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Zespoły autozapalne charakteryzują się nieprawidłową aktywacją nieswoistej odpowiedzi immunologicznej (innate immune system). Choroby autozapalne przebiegają z nawracającymi atakami gorączki i wielonarządowego zapalenia, które może przyjmować również manifestacje skórne. Rozpoznanie skórnych cech tych zespołów może pomóc w szybkiej diagnozie i wczesnym leczeniu, jest to kluczowe dla jakości życia i przeżycia pacjentów. W tej części pracy zostaną omówione skórne manifestacje zespołu PAPA, zespołu Blaua i sarkoidozy o wczesnym początku, zespołu Majeeda, choroby Behçeta, zespołu Schnitzlera oraz zespołów PFAPA i DIRA.
    Słowa kluczowe: zespoły autozapalne, manifestacje skórne, zespół PAPA, zespół Blaua i sarkoidoza o wczesnym początku, zespół Majeeda, choroba Behçeta, zespół Schnitzlera, zespół PFAPA, zespół DIRA


    MOŻLIWA ROLA WYBRANYCH SKŁADNIKÓW ODŻYWCZYCH W ŁYSIENIU – PRZEGLĄD LITERATURY

    Possible role of selected nutrients in alopecia – a review
    Katarzyna Wróblewska-Kończalik, Jerzy Kolasiński, Justyna Gornowicz-Porowska, Klaudyna Kaszuba, Aleksandra Szymczak-Tomczak, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Włosy stanowią niezwykle istotny element komunikacji międzyludzkiej. Ich dobra kondycja może być odzwierciedleniem wysokiej samooceny oraz pozytywnego postrzegania przez osoby z otoczenia. Za tym, jak ważny jest to czynnik psychospołeczny, przemawia fakt występowania zaburzeń w relacjach społecznych osób, których dotyczy problem wypadania włosów lub łysienia. Włosy są także wrażliwym wskaźnikiem stanu zdrowotnego całego organizmu człowieka. Zaburzenia gospodarki hormonalnej, niektóre choroby, przyjmowane leki, zatrucia (szczególnie metalami ciężkimi) mogą wpływać negatywnie na stan owłosienia i przyczynić się tym samym do złej oceny własnego wyglądu, przynosząc w konsekwencji obniżenie jakości życia. Etiopatogeneza łysienia jest znana w większości przypadków, jednak czasem jest trudna do ustalenia. Istnieją publikacje medyczne, w których autorzy zwracają uwagę na rolę składników odżywczych, mogących wpływać na jakość włosów, jak i ich wypadanie. W artykule przeanalizowano obserwacje i wnioski zawarte w niektórych tych publikacjach, wskazujące na niedokładnie jeszcze poznane potencjalne przyczyny wypadania włosów i łysienia, związane z wpływem składników odżywczych zawartych w diecie.
    Słowa kluczowe: łysienie, dieta, wypadanie włosów, witaminy, żelazo, cynk, selen


    WYCIĘCIE LASEREM CO2 JAKO ALTERNATYWNA METODA LECZENIA RAKA PODSTAWNOKOMÓRKOWEGO Z DOBRYM EFEKTEM ONKOLOGICZNYM I KOSMETYCZNYM – ANALIZA PRZYPADKU I KRÓTKI PRZEGLĄD PIŚMIENNICTWA

    Laser CO2 excision as an alternative basal cell carcinoma method of treatment with good oncological and cosmetic efect – case report and brief literature review
    Łukasz Pilarczyk, Karolina Olek-Hrab, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Rak podstawnokomórkowy skóry (BCC) jest najczęstszą postacią raka skóry i stanowi 75-80% wszystkich rozpoznań, a raki skóry w liczbie bezwzględnej są najczęściej występującymi nowotworami złośliwymi człowieka. Ryzyko zachorowania na jedną z postaci raka skóry sięga 20% w ciągu życia. Wybór terapii zależy od płci, wieku, jak i od wielkości zmiany, jej lokalizacji i typu. Nie ma jednej idealnej metody usunięcia zmiany dla wszystkich lokalizacji. W leczeniu najważniejsze jest radykalne usunięcie zmiany zapobiegające wznowie, uzyskanie najlepszego efektu estetycznego i funkcjonalnego tkanek, co ma szczególne znaczenie na twarzy. Autorzy na przykładzie własnego doświadczenia chcieliby zaproponować i pokazać inne – mniej, według autorów, oszpecające chirurgiczne leczenie, które jest również terapią satysfakcjonującą onkologicznie. Jest to operacyjne wycięcie nowotworu laserem CO2 z badaniem histopatologicznym i pozostawieniem ubytku do samoistnego wynaskórkowania.
    Słowa kluczowe: rak podstawonokomórkowy, laseroterapia


    TOZEŃ RUMIENIOWATY NOWORODKÓW – OPIS PRZYPADKU

    Neonatal lupus erythematosus – case report
    Anna Bil, Michał Dziub, Agnieszka Piekarek, Małgorzata Filipowicz

    Streszczenie
    Toczeń rumieniowaty noworodków jest złożonym zespołem chorobowym, w przebiegu którego może dochodzić do zajęcia skóry, serca, układu krwiotwórczego, nerek, wątroby czy OUN. Choroba występuje na skutek biernego przenikania do organizmu płodu matczynych przeciwciał przeciwjądrowych klasy IgG skierowanych przeciwko składowym jądra komórkowego, zwłaszcza rybonukleoproteinom Ro/SSA, La/SSB lub rzadziej rybonukleoproteinie U1 (U1-RNP). Objawy skórne, hematologiczne i wątrobowe zwykle ustępują samoistnie. Jedynym trwałym i jednocześnie najpoważniejszym powikłaniem choroby jest blok serca, który stanowi zagrożenie życia dziecka. Dzieci, które cierpiały na toczeń rumieniowaty noworodkowy, mają podwyższone ryzyko zachorowania w przyszłości na SLE oraz inne schorzenia autoimmunologiczne. W artykule przedstawiono przypadek 3-tygodniowego noworodka płci żeńskiej, u którego na podstawie wywiadu, obrazu klinicznego oraz badania immunologicznego rozpoznano toczeń rumieniowaty noworodków
    Słowa kluczowe: toczeń, przeciwciała przeciwjądrowe, wrodzony blok serca


    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA – PYTANIA I ODPOWIEDZI

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Fitofotodermatoza to reakcja fototoksyczna wywołana przez kontakt z roślinami zawierającymi substancje uwrażliwiające na promieniowanie ultrafioletowe. Zmiany skórne są dość charakterystyczne, ale nieraz wymagają różnicowania z liszajcem pęcherzowym. Paznokieć to jeden z wytworów naskórka pełniący funkcję ochronną oraz pomagający w wykonywaniu precyzyjnych czynności palcami. Jednym z czynników uszkadzających może być obgryzanie paznokci. Dla pozbycia się tego nawyku ważne jest uświadomienie, w jakich okolicznościach dochodzi do obgryzania i wyeliminowanie tych form zachowania. Zaleca się także leczenie miejscowe, a nieraz farmakologiczne. Brodawki należą do najczęstszych guzów okolicy paznokci. Powstają we wrotach zakażenia, jakimi jest uszkodzona bariera naskórkowa, najczęściej u dzieci z atopowym zapaleniem skóry. Większość brodawek wirusowych można usunąć znanymi preparatami dla zwalczania brodawek lub metodami zabiegowymi. Trudności terapeutyczne mogą stanowić brodawki okołopaznokciowe, zlokalizowane pod paznokciem i za obłączkiem. Większość przypadków twardziny młodzieńczej ma postać twardziny ograniczonej, takiej jak morphea circumscripta lub twardzina linijna. Szczególną odmianą twardziny linijnej jest twardzina linijna czaszki przypominająca bliznę po cięciu szablą o nazwie coup de sabre. Postać ta często wiąże się ze zmianami zapalnymi oczodołu i w mózgu. Jej skutkiem może być ciężka padaczka, jak również poważne zniekształcenia twarzy i czaszki. W takich przypadkach zaleca się wczesne agresywne leczenie steroidami i metotreksatem.
    Słowa kluczowe: dzieci, fitofotodermatoza, liszajec pęcherzowy, obgryzanie paznokci, brodawki okołopaznokciowe, twardzina linijna twarzy



    POSTĘPOWANIE LEKARZA PODCZAS SZCZEPIEŃ OCHRONNYCH

    Rafał Patryn

     

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  12. Dermatologia Praktyczna 1/2019

    Dermatologia Praktyczna 1/2019

    MEZENCHYMALNE KOMÓRKI MACIERZYSTE W DERMATOLOGII.
    CZĘŚĆ1. CHOROBY AUTOIMMUNOLOGICZNE

    Mesenchymal stem cells in dermatology. Part 1. Autoimmune diseases
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Komórki macierzyste pochodzenia szpikowego są stosowane głównie w leczeniu chorób hematologicznych. Aktualnie wzrasta również zainteresowanie wymienionymi komórkami do celów leczenia chorób niehematologicznych, w tym wielu chorób dermatologicznych. W pracy dokonano przeglądu wyników badań eksperymentalnych i klinicznych dotyczących prób leczenia mezenchymalnymi komórkami macierzystymi chorób autoimmunologicznych: tocznia rumieniowatego układowego, twardziny układowej, zespołu Sjögrena i zapalenia skórno-mięśniowego.
    Słowa kluczowe: mezenchymalne komórki macierzyste, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, zespół Sjögrena, zapalenie skórno-mięśniowe

    Abstract
    Myeloid stem cells are mainly used in the treatment of hematological diseases. Currently, interest in these cells is also growing for the purpose of treating non hematological diseases, including many dermatological diseases. The paper reviews the results of experimental and clinical studies on attempts to treat mesenchymal stem cells of autoimmune diseases: systemic lupus erythematosus, systemic sclerosis, Sjögren’s syndrome and dermatomyositis.
    Key words: mesenchymal stem cells, systemic lupus erythematosus, systemic sclerosis, Sjögren’s syndrome, dermatomyositis

     

    ZESPOŁY AUTOZAPALNE W DERMATOLOGII - CZĘŚĆ 1

    Autoinflammatory syndromes in dermatology – part 1
    Katarzyna Tomaszewska, Agnieszka Wojciechowska, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kobusiewicz, Jan Czarnecki, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Zespoły autozapalne charakteryzują się nieprawidłową aktywacją nieswoistej odpowiedzi immunologicznej (innate immune system). Choroby autozapalne przebiegają z nawracającymi atakami gorączki i zapalenia wielonarządowego, które może przyjmować również manifestacje skórne. Rozpoznanie skórnych cech tych zespołów może pomóc w szybkiej diagnozie i wczesnym leczeniu, jest to kluczowe dla jakości życia i przeżycia pacjentów. W tej części pracy zostaną omówione skórne manifestacje dziedzicznych zespołów okresowej gorączki oraz okresowych zespołów chorobowych związanych z kriopiryną.
    Słowa kluczowe: zespoły autozapalne, manifestacje skórne, dziedziczne zespoły okresowej gorączki, okresowe zespoły chorobowe związane z kriopiryną

    Abstract
    Autoinfl ammatory syndromes are characterised by inappropriate activation of innate immune system. Autoinfl ammatory diseases run a course with recurrent outbreaks of fever and multisystemic infl ammation, however, the skin may also be aff ected by a variety of infl ammatory manifestations. Recognizing the cutaneous features of these syndromes will aid for prompt diagnosis and early treatment that is of key importance for the quality of life and survival of the aff ected patients. In this paper, we focus on the skin manifestations of periodic fever syndromes and cryopirin-associated periodic syndromes.
    Key words: autoinfl ammatory syndromes, cutaneous manifestations, hereditary periodic fever syndromes, cryopyrin-associated periodic syndromes


    ZABURZENIA W OBRĘBIE NARZĄDU PAZNOKCIOWEGO U OSÓB STARSZYCH

    Disorders of the nail apparatus in the elderly
    Marta Szymoniak-Lipska, Adriana Polańska, Paulina Cieplewicz, Zygmunt Adamski, Ryszard Żaba, Aleksandra Dańczak-Pazdrowska

    Streszczenie
    Starzenie się i związane z nim zmiany dotyczą całego organizmu, w tym także narządu paznokciowego. Z upływem lat paznokcie, szczególnie stóp, stają się grubsze, twardsze i bardziej kruche. W miarę starzenia się wzrasta częstość występowania takich zaburzeń jak: szponowatość paznokci (onychogryphosis), przerost paznokci (onychauxis), rozszczepienie płytki paznokciowej (onychoschisis), podłużne wyżłobienia na powierzchni paznokci (onychorrhexis), nagniotek podpaznokciowy (onychoclavus), wrastanie paznokci (onychocryptosis). Częściej występują także zakażenia, zwłaszcza grzybicze, krwotoki podpaznokciowe, krwotoki linearne i nowotwory aparatu paznokciowego. Powyższy przegląd najczęstszych stanów chorobowych narządów paznokciowych spotykanych w wieku podeszłym zwraca uwagę na ich różnorodną symptomatologię i wskazuje, że zmiany chorobowe obserwowane w paznokciach nie mogą być traktowane tylko jako problem kosmetyczny. Regularna ocena narządu paznokciowego daje możliwość szybkiego zidentyfi kowania czynnika sprawczego i wdrożenia leczenia.
    Słowa kluczowe: aparat paznokciowy u osób starszych, zaburzenia paznokci, zaburzenia aparatu paznokciowego

    Abstract
    Aging and related changes aff ect the entire organism, including the nail apparatus. Over the years nails, especially the feet nails, become thicker, harder and more fragile. As aging increases the incidence of such disorders as nails resembling claws (onychogryphosis), hypertrophy of the nails (onychauxis), splitting of the nail plate (onychoschisis), longitudinal grooves on the surface of nails (onychorrhexis), sub-corneous corn (onychoclavus), ingrowth of nails (onychocryptosis). Also more frequent are infections, especially fungal infections, subungual hemorrhages, linear haemorrhages and neoplasms of the nail apparatus. The presented overview of the most common pathological conditions of the nail apparatus encountered in old age draws attention to their various symptomatology and indicates that the lesions observed in the nails can not be treated only as a cosmetic problem. Regular assessment of the nail apparatus gives the opportunity to quickly identify the causative factor and implement the treatment.
    Key words: nail apparatus in elderly, nail disorders, nail apparatus disorders

    LARWATERAPIA - NATURALNA METODA LECZENIA RAN PRZEWLEKŁYCH

    Larvaltherapy – as a natural treatment method of chronic wounds
    Magdalena Korzycka, Anna Malewska-Woźniak, Katarzyna Gerke, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Niegojące się rany przewlekłe są olbrzymim interdyscyplinarnym problemem we współczesnej medycynie. Z uwagi na wzrastającą liczbę zachorowań na takie choroby jak cukrzyca, otyłość, choroby naczyń krwionośnych, które zaburzają proces gojenia, problem ten będzie się stale powiększał. Larwaterapia (maggot debridement therapy – MDT) jest naturalną, alternatywną metodą leczenia ran przewlekłych. Terapia larwami odbywa się według trzech głównych mechanizmów – oczyszczania rany przez usunięcie martwej, zakażonej tkanki (debridement), odkażania rany oraz pobudzania jej gojenia. Usuwanie zainfekowanej tkanki odbywa się przez wydzielane enzymy trawienne, m.in. proteazy serynowe oraz deoksyrybonukleazy. Larwy wydzielają całe spektrum substancji antybakteryjnych działających zarówno na bakterie Gram dodatnie i Gram ujemne, jak i na grzyby, np. lucifensin, lucifensin II, lucimycin. Pobudzenie gojenia ran odbywa się głównie przez aktywację proliferacji fi broblastów oraz angiogenezy. MDT w 2004 r. została zaakceptowana przez FDA do leczenia owrzodzeń. Larwy używane w terapii są dezynfekowane oraz umieszczane w specjalnych opatrunkach. Dostępna jest całodobowa dostawa kurierska zamówionych opatrunków, ponieważ larwy są bardzo wrażliwe na problemy związane z transportem. Larwaterapia jest alternatywną, bezpieczną metodą leczenia ran przewlekłych.
    Słowa kluczowe: larwaterapia, MDT, rany przewlekłe

    Abstract
    Nonhealing chronic wound are a huge interdyscyplinary problem in medicine nowadays. Due to increasing incidence of conditions that impede wound healing, such as diabetes, obesity and vascular disorders the problem that will only escalate. Larvaltherapy is a natural, alternative treatment of chronic wounds. Medicinal maggots is based on three major mechanisms of action on wounds debridement (cleaning of debris), disinfection, and hastened wound healing. Removal of infected tissue is carried out by secreted digestive enzymes such as serine proteases and deoxyribonuclease. Maggots secreates diff erent antibacterial substances which have an inhibitory eff ect on both Gram-positive and Gram-negative bacteria and have a antifungal bioactivity such as lucifensin, lucifensin II, lucimycin. Maggot stimulates the proliferation of fi broblasts and increases angiogenesis. In 2004, the Food and Drug Administration approved medicalgrade maggots for the treatment of chronic wounds. The medical maggots are disinfected and placed in dressings. Overnight courier services have made it relatively simple to deliver the highly perishable maggots. MDT is an alternative,: relatively safe treatment method of chronic wounds.
    Key words: relatively safe treatment method of chronic wounds, larvaltherapy, MDT, chronic wounds


    FRAKCYJNY LASER ABLACYJNY CO2 W LECZENIU ATROFICZNYCH BLIZN POTRĄDZIKOWYCH

    Ablative fractional CO2 laser for the treatment of atrophic acne scars
    Agata Pakla-Misiur, Marcelina Grochowiec, Igor Bednarski, Aleksandra Lesiak

    Streszczenie

    Trądzik zwyczajny jest jedną z najczęstszych chorób skóry, w której rozwój zmian zapalnych często prowadzi do powstania atrofi cznych blizn nadających skórze zniekształconego, szpecącego wyglądu. Aktualnie dostępnych jest wiele metod leczenia blizn, z których najskuteczniejszą, według licznych badań, jest frakcyjny laser ablacyjny CO2. Laser ten w wyniku wywołania zjawiska frakcyjnej fototermolizy w skórze uruchamia mechanizmy regeneracji skóry, zwiększa produkcję miofi broblastów i kwasu hialuronowego. Działania niepożądane w wyniku laseroterapii laserem CO2 występują rzadko i należy je odróżnić od przemijających zmian pojawiających się po zabiegu, do których zaliczamy ból, rumień i złuszczanie skóry. Frakcyjny laser ablacyjny CO2 może wyznaczyć nowy algorytm leczenia atroficznych blizn potrądzikowych w XXI w.
    Słowa kluczowe: trądzik zwyczajny, blizny atroficzne, frakcyjny laser ablacyjny CO2, leczenie blizn, blizny w kształcie sopla lodu

    Abstract
    Acne is one of the most common skin diseases in which the development of infl ammatory changes often leads to atrophic scars that give the skin a distorted, disfi guring look. Currently, there are many methods of scar treatment, the most eff ective of which, according to numerous studies, is an ablative fractional CO2 laser. This laser as a result of the triggering of the phototermolysis in the skin, activates the mechanisms of skin regeneration, increases the production of myofi broblasts and hyaluronic acid. Side eff ects occurring as a result of laser CO2 laser therapy are rare and should be distinguished from transient lesions occurring after exertions, which include pain, erythema and exfoliation of the skin. The ablative fractional CO2 laser can determine a new algorithm for treating atrophic acne scars in the 21st century.
    Key words: acne vulgaris, atrophic scars, ablative fractional CO2 laser, scar treatment, icepick scars


    TRYCHODYNIA U 76-LETNIEJ PACJENTKI

    Trichodynia in a 76-year-old female patient
    Piotr Brzeziński, Anna Możarowska, Lorenzo Martini

    Streszczenie
    Trychodynia charakteryzuje się bólem, dyskomfortem i/lub parestezją w rejonie skóry głowy lub włosów. W wywiadzie często współistnieją choroby psychiczne. W pracy przedstawiliśmy 76-letnią kobietę z depresją, przerzedzeniem włosów oraz z bólem włosów i skóry głowy. Ból występował podczas czesania włosów oraz ich dotykania. Objawom towarzyszyło pieczenie skóry głowy i uczucie gorąca. Zastosowaliśmy propranolol w dawce 10 mg, co zaowocowało poprawą kliniczną. Trychodynia jest często spotykanym objawem u pacjentów z rozlanym łysieniem, a depresja może odgrywać ważną rolę w etiologii tej jednostki chorobowej.
    Słowa kluczowe: trychodynia, propranolol, łysienie telogenowe, ból włosów

    Abstract
    Trichodynia refers to pain, discomfort, and/or paresthesia in the skin of the scalp or the hair. There may be an associated psychologic comorbidity. We presented a 76-year-old female with depression, thinning hair and with pain in hair and scalp while combing the hair, when touching of hair. Symptoms were accompanied burning of the scalp and feeling hot. We used propranolol 10 mg with resulted in clinical improvement. Trichodynia is a commonly encountered symptom in patients with diff use alopecia, and depression may play an important role in its aetiology.
    Key words: trichodynia, propranolol, telogen effl uvium, hair pain, telogen alopecia

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA - PYTANIA I ODPOWIEDZI

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Dość często w okresie noszenia przez dzieci pieluchomajtek rozwija się drożdżakowe pieluszkowe zapalenie skóry. Jest ono wynikiem nadkażenia kontaktowego pieluszkowego zapalenia albo dysbakteriozy spowodowanej antybiotykoterapią. Przy nadkażeniu zwykle wystarcza miejscowe leczenie przeciwzapalne i przeciwgrzybicze, w przypadku dysbakteriozy wskazane jest dodatkowe leczenie doustnymi preparatami przeciwdrożdżakowymi. W naszych warunkach klimatycznych najczęściej spotykamy się z ukąszeniem przez komary, meszki, kleszcze, pchły i pluskwy. Większość ukąszeń spotyka się w sezonie wiosenno-jesiennym co wiąże się z cyklem rozwojowym owadów. Ale i w okresie zimowym spotykamy się z odczynami spowodowanym przez owady: pchły, pluskwy i pająki. Kontaktowy wyprysk alergiczny zależny jest od IV mechanizmu alergicznego. Ekspozycja na substancje silnie uczulające powoduje powstanie wykwitów skórnych w ciągu ok. tygodnia. Szczególne nasilenie zmian obserwuje się w miejscu naniesienia lub przylegania czynnika uczulającego, ale zmiany mogą się szybko rozprzestrzeniać na całą powierzchnię ciała. W leczeniu stosuje się zazwyczaj miejscowe kortykosteroidy, niekiedy podaje się je ogólnie. W przebiegu zaburzeń emocjonalnych i różnych stanów kompulsywnych, na skutek występowania bardzo nasilonego świądu dochodzi do uporczywego drapania i powstania zmian liszaja prostego przewlekłego. Typowa lokalizacja i obraz kliniczny w większości przypadków pozwalają ustalić rozpoznanie i zastosować właściwe leczenie. W nielicznych przypadkach zaleca się badanie histopatologiczne. W leczeniu stosuje się miejscowo silne preparaty kortykosteroidowe, ogólnie leki przeciwhistaminowe II generacji i leki uspokajające. Zaleca się też poradnictwo psychologiczne.
    Słowa kluczowe: pieluszkowe zapalenie skóry, drożdżaki, odczyny po ukąszeniu, kontaktowy wyprysk alergiczny, liszaj przewlekły

    Abstract
    Quite often, when children wear diaper pants, diaper dermatitis develops. It is the result of superinfection of contact dermatitis or dysbacteriosis caused by antibiotic therapy. Local anti-infl ammatory and antibacterial treatment is usually suffi cient when secondary infection appears, in the case of dysbacteriosis an additional treatment with oral antifungal treatment is recommended. The most common bites, in our climate, are caused by mosquitos, fl ies, ticks, fl eas and bedbugs. Most bites appear in the spring and autumn which is associated with the insect’s development cycle. Also in the winter time we meet with the reactions caused by insects such as fl eas, bedbugs and spiders. Allergic contact dermatitis is caused in 4th allergic mechanism. Skin eruptions caused by the exposure to highly sensitizing substances evolve within a week. Lesions are observed at the site of application or adhesion of the sensitizing agent, but may spread rapidly to the entire body surface. Topical corticosteroids are usually used in the treatment, sometimes oral corticosteroids are administered. Lesions of chronic lichen simplex occur in the course of emotional distress and various compulsive habits associated with severe pruritus, followed by persistent scratching. The typical location and clinical features in most cases allow to establish the right diagnosis and apply appropriate treatment. In rare cases, histopathological examination is recommended. Topical corticosteroid, 2nd generation of antihistamines and sedatives are used in the treatment. Psychological counseling is also recommended.
    Key words: diaper dermatitis, candidiasis, bites allergic reaction, contact dermatitis, chronic lichen simplex


    ODSTĄPIENIE OD WYKONYWANIA CZYNNOŚCI ZAWODOWYCH PRZEZ LEKARZA Z UWAGI NA AGRESYWNE ZACHOWANIE PACJENTA

    Rafał Patryn



    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  13. Dermatologia Praktyczna 6/2018

    Dermatologia Praktyczna 6/2018

    WIRUSOWE GORĄCZKI KRWOTOCZNE PRZENOSZONE PRZEZ KLESZCZE

    Tick-borne viral hemorrhagic fevers
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Kleszcze należą do pasożytów zewnętrznych żywiących się krwią ssaków i ptaków, niekiedy również gadów i płazów. W ich cyklu rozwojowym występują kolejno cztery etapy: jaja, larwy, nimfy oraz osobniki dorosłe. W procesie pobierania krwi od gospodarzy kleszcze mogą ulegać zakażeniu i w następstwie stawać się rezerwuarem różnych patogenów, ale również ich wektorem – wobec bakterii, riketsji, wirusów, pierwotniaków, chlamydii, mykoplazm, a także nicieni. W poprzednich publikacjach dokonano przeglądu aktualnego piśmiennictwa dotyczącego głównych chorób skóry wywoływanych przez bakterie oraz riketsje przenoszone przez kleszcze . Niniejszy artykuł dotyczy roli wektorowej kleszczy w odniesieniu do wirusowych gorączek krwotocznych.
    Słowa kluczowe: kleszcze, wirusowe gorączki krwotoczne, Nairowirus, Bunyawirus, wektory zakażenia

     

    WYBRANE DERMATOZY PASOŻYTNICZE ZWIĄZAE Z PODRÓŻOWANIEM

    Selected parasitic dermatoses relating to travelling
    Piotr Kapica, Agnieszka Honisz, Olga Grygierzec, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Znane powiedzenie: „podróże kształcą” chyba nigdy w przeszłości nie było tak aktualne. W dzisiejszych czasach podróżowanie dla wielu osób stało się pewnego rodzaju sposobem na życie. Rozwój cywilizacji i transportu, migracje społeczne i ekonomiczne oraz dynamiczny rozwój turystki doprowadziły do coraz częstszego i łatwiejszego podróżowania za granicę. Wyprawy naszych pacjentów, bez względu na charakter oraz ostateczny cel, wiążą się z podwyższonym ryzkiem kontaktu z rozmaitymi pasożytami, mogącymi przyczyniać się do różnych chorób skóry. Lekarze coraz częściej spotykają się z egzotycznymi infestacjami, wcześniej praktycznie niewystępującymi w naszej szerokości geografi cznej. Najczęstszymi przyczynami tego typu dermatoz są różne gatunki owadów i pajęczaków. Jako pasożyty żyją na powierzchni skóry gospodarza lub w jej obrębie. Klinicznie mają znaczenie z dwóch powodów: po pierwsze jako bezpośredni sprawcy zakażeń zewnętrznych,
    np. świerzb, po drugie jako wektory przenoszące rozmaite choroby, np. kleszcze. Niecharakterystyczny obraz chorobowy połączony z często odległym początkiem zmian
    na skórze potrafi zmylić nawet najbardziej doświadczonych klinicystów. Celem poniższej pracy jest zwrócenie uwagi na wybrane dermatozy związane z infekcjami pasożytniczymi. Praktyczne i kliniczne informacje mogą ułatwić i znacznie przyspieszyć ustalenie rozpoznania, przeprowadzenie diagnostyki oraz leczenia w przypadku parazytoz częściej występujących w klimacie tropikalnym, ale także tych pozostałych szeroko rozprzestrzenionych w różnych częściach świata.
    Słowa kluczowe: ektopasożyty, medycyna podróży, stawonogi, pierwotniaki, infestacja


    KONSERWANTY JAKO ISTOTNE CZYNNIKI UCZULAJĄCE KOSMETYKÓW. KOSMETYKI STERYLNE - KROK W STRONĘ POPRAWY BEZPIECZEŃSTWA STOSOWANIA PRODUKTÓW

    Preservatives as important sensitizers in cosmetics. Sterile cosmetics – a step towards improving the safety of products
    Beata Kręcisz

    Streszczenie
    Kosmetyki są dla wielu osób produktami codziennego użytku z wyboru. Natomiast w grupach pacjentów z problemami dermatologicznymi, takimi jak: atopowe zapalenie skóry, różne postacie rybiej łuski, nadmiernej suchości skóry, wyprysku kontaktowego itp., stanowią niezbędny element uzupełniający leczenie miejscowe. W związku z tym kluczowym zagadnieniem jest odpowiednie bezpieczeństwo stosowanych produktów. Tymczasem ok. 20% użytkowników doświadcza rocznie jakiegoś działania niepożądanego. Najczęściej jest to wyprysk kontaktowy (z podrażnienia i/lub alergiczny), który zwykle powodują substancje zapachowe i konserwujące. Ponadto mimo obecności środków konserwujących do 50% używanych kosmetyków nie zachowuje pożądanej czystości mikrobiologicznej.
    W celu poprawy długofalowego bezpieczeństwa aplikowanych na skórę kosmetyków należy ograniczyć dodawanie do receptur substancji zapachowych i dążyć do stosowania kosmetyków wolnych od środków konserwujących, a jednocześnie zachowujących sterylność podczas całego okresu użytkowania produktu.
    Słowa kluczowe: kosmetyki, działania niepożądane, konserwanty, emolienty, kosmetyki sterylne


    CZYNNIKI ZAKAŹNE U DZIECI  Z ATOPOWYM ZAPAPLENIEM SKÓRY W KONTEKŚCIE MIKROBIOMU SKÓRY

    Infectious agents in children with atopic dermatitis in the context of the skin microbiome
    Magdalena Kręgiel, Joanna Krzysiek, Anna Żuchowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Skóra jako największy narząd ciała pełni funkcje barierowe, chroniąc przed szkodliwymi czynnikami zewnętrznymi. Funkcję doskonałej zapory zapewnia warstwa rogowa naskórka, która jest wzmocniona dodatkowymi czynnikami. Są to różne gatunki drobnoustrojów, tworzące mikrobiom skóry. Mimo że skóra nie jest przyjaznym ekosystemem dla rozwoju drobnoustrojów, jest kolonizowana zarówno przez mikroorganizmy pożyteczne dla niej, jak i przez patogeny. Ta różnorodność fl ory zależy od stanu skóry oraz czynników środowiskowych. Zaburzeń w zakresie ilościowym i jakościowym mikrobiota skóry doszukuje się w atopowym zapaleniu skóry. Głównym patogenem kolonizującym skórę osób z atopowym zapaleniem skóry jest S.aureus, który pogłębia defekt bariery naskórkowej. Kontrola stanu zapalnego oraz kolonizacji S.aureus stanowi skuteczną strategię w postępowaniu leczniczym w atopowym zapaleniu skóry.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, mikrobiom, gronkowiec złocisty

     

    ONYCHOSKOPIA - ŚWIATŁO W DIAGNOSTYCE ZMIAN CHOROBOWYCH PAZNOKCI

    Onychoscopy – light in the diagnosis of nails
    Paulina Szczepanik-Kułak

    Streszczenie
    Choroby paznokci stanowią dla dermatologów niejednokrotnie wyzwanie diagnostyczne. Onychoskopia, czyli obrazowanie aparatu paznokciowego w powiększeniu, w ostatnich latach staje się coraz bardziej docenianą metodą oceny klinicznej. Pozwala ona na znacznie dokładniejszą charakterystykę zmian, które w badaniu okiem nieuzbrojonym budzą niepokój. Podkreśla się, że jest to tania, bezpieczna i łatwo powtarzalna metoda diagnostyczna, dlatego warto dołożyć starań, by zgłębić jej tajniki. Onychoskopia ogranicza konieczność wykonywania technicznie trudnej, inwazyjnej i traumatyzującej pacjenta biopsji paznokci. Ponadto zmniejsza ilość niepotrzebnie podjętych zabiegów resekcji zmian tej okolicy w obawie przed ich złośliwym charakterem.
    Słowa kluczowe: onychoskopia, dermoskopia, paznokcie, choroby dermatologiczne


    ŁUSZCZYCA PLACKOWATA WSPÓŁISTNIEJĄCA Z WRZODZIEJĄCYM ZAPALENIEM JELITA GRUBEGO. OPIS PRZYPADKU I PRZEGLĄD PIŚMIENNICTWA

    Plaque-type psoriasis coexisting with ulcerative colitis. A case report and literature review
    Justyna Szczęch, Dominik Samotij, Adam Reich

    Streszczenie
    32-letni mężczyzna, chorujący na wrzodziejące zapalenie jelita grubego, został przyjęty do Kliniki Dermatologii w Rzeszowie w celu leczenia niedawno rozpoznanej łuszczycy plackowatej. Pierwsze zmiany skórne chory zaobserwował bezpośrednio po przebytym zakażeniu górnych dróg oddechowych i jednoczasowym zakończeniu glikokortykosteroidoterapii systemowej, prowadzonej wcześniej z powodu zaostrzenia objawów wrzodziejącego zapalenia jelita grubego. Z uwagi na łagodne nasilenie zmian łuszczycowych rozpoczęto terapię miejscową z zastosowaniem skojarzonego preparatu kalcypotriolu i dipropionianu betametazonu na podłożu żelowym. W wyniku zastosowanego leczenia doszło do całkowitego ustąpienia zmian skórnych.
    Słowa kluczowe: łuszczyca plackowata, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, nieswoiste zapalenie jelita, betametazon, kalcypotriol

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA - PYTANIA I ODPOWIEDZI

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Trądzik pospolity jest przewlekłą chorobą zapalną gruczołów łojowych oraz ujść mieszków włosowych. Jego etiopatogeneza jest wieloczynnikowa. Wykwitami podstawowymi są zaskórniki. Leczenie miejscowe jest podstawowym postępowaniem w terapii zmian trądzikowych (w postaciach łagodnych i średnio nasilonych), do których zalicza się trądzik zaskórnikowy. Mięczak zakaźny jest schorzeniem wirusowym skóry i błon śluzowych. W populacji dziecięcej najczęściej rozwija się na
    podłożu suchej skóry atopowej. Czynnikami predysponującymi do masywnego wysiewu zmian są świąd towarzyszący chorobie podstawowej oraz miejscowa kortykosteroidoterapia. W przebiegu różnych schorzeń dziedzicznych lub nabytych może dojść do rozwoju zmian określanych jako rogowacenie ciemne. Jedną z takich chorób jest otyłość. W większości przypadków należy przeprowadzić poszerzoną diagnostykę laboratoryjną i endokrynologiczną.
    Słowa kluczowe: trądzik zaskórnikowy, wyprysk mięczakowy, rogowacenie ciemne, otyłość

     

    PROCEDURA DOTYCZĄCA BEZPIECZEŃSTWA ZABIEGÓW INWAZYJNYCH. OKOŁOOPERACYJNA KARTA KONTROLNA

    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  14. Dermatologia Praktyczna 5/2018

    Dermatologia Praktyczna 5/2018

    BIAŁKA RODZINY S100 W DERMATOLOGII. CZĘŚĆ 2. NOWOTWORY SKÓRY

    S100 Family Proteins in dermatology. Part 2. Tumor skin diseases
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Wykazano związki białek rodziny S100 z wieloma chorobami skóry, w tym z niektórymi nowotworami – zarówno na poziomie kancerogenezy, jak i progresji nowotworu. Na podstawie przeglądu piśmiennictwa przedstawiono białka S100 kojarzone z rakiem podstawnokomórkowym, rakiem kolczystokomórkowym, czerniakiem, guzem z komórek ziarnistych oraz ziarniniakiem grzybiastym, a także z innymi, opisywanymi kazuistycznie nowotworami skóry.
    Słowa kluczowe: rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy, czerniak złośliwy, guz z komórek ziarnistych, ziarniniak grzybiasty

     

    ZMIANY OCZNE W WYBRANYCH SCHORZENIACH DERMATOLOGICZNYCH

    Ocular changes in certain skin diseases
    Agnieszka Honisz, Karolina Stanienda-Sokół, Olga Grygierzec, Piotr Kapica, Agata Kłosowicz, Dariusz Dobrowolski, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    W wielu schorzeniach dermatologicznych obserwuje się zajęcie narządu wzroku. Może ono dotyczyć niemal każdej części gałki ocznej. Zarówno w dermatozach infekcyjnych, atopowych, polekowych, ziarniakowych, nowotworowych, jak również w chorobach pęcherzowych i autoimmunologicznych gałka oczna może być zajęta z różną częstością. W niektórych przypadkach powikłania okulistyczne prowadzą do trwałych uszkodzeń wzroku, w tym do ślepoty. Zmiany oczne mogą być spowodowane nagłym zaostrzeniem danej dermatozy, współistniejącymi powikłaniami ogólnoustrojowymi czy też toksycznym działaniem leków stosowanych w dermatologii (prednizon, arechina i jej pochodne). Powszechnie wiadomo, że w wielu dermatozach mogą wystąpić objawy okulistyczne. Zdarza się, że leczona dermatoza nie jest tak poważna jak skojarzone z nią zajęcie gałki ocznej. Celem niniejszego artykułu jest przypomnienie praktykującym dermatologom i okulistom o wielu różnych objawach chorób układowych, które mogą zajmować równocześnie gałkę oczną i skórę. Dobra współpraca lekarzy dermatologów i okulistów na etapie diagnostyki przyczynia się do prawidłowego rozpoznania, co ma wpływ na szybkie włączenie odpowiedniego leczenia, a zatem także na ograniczenie i uniknięcie powikłań oraz skrócenie okresu rekonwalescencji. W artykule przedstawiono kilka wybranych schorzeń dermatologicznych, przy których mogą występować zmiany oczne, często grożące utratą widzenia. Lekarze dermatolodzy w przypadku stwierdzenia opisanej dermatozy powinni rozważyć konsultację przypadku ze specjalistą okulistą celem włączenia adekwatnego leczenia.
    Słowa kluczowe: półpasiec oczny, sarkoidoza, zespół Stevensa - Johnsona, pemfigoid, zespół suchego oka

    SKÓRA W OKRESIE MENOPAUZY – NAJCZĘSTSZE PROBLEMY DERMATOLOGICZNE

    Skin in menopause period – mostly dermatological problems
    Olga Grygierzec, Agnieszka Honisz, Piotr Kapica, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Menopauza, która przypada najczęściej w przedziale wiekowym 45-55 r.ż. i oznacza okres od zakończenia ostatniej miesiączki, podczas którego zachodzą liczne zmiany w organizmie, jest ważnym epizodem w życiu każdej kobiety. Wraz ze stopniowym wygaszaniem czynności jajników dochodzi do spadku stężenia estrogenu oraz progesteronu, co najczęściej skutkuje występowaniem charakterystycznych objawów. Kobiety uskarżają się na uderzenia gorąca, napadowy rumień twarzy, zmiany nastroju, zaburzenia snu, apatię, zmniejszone libido, zwiększony apetyt oraz trudności w koncentracji i skupieniu uwagi. Zmiany w gospodarce hormonalnej okresu menopauzy wpływają również na stan oraz jakość skóry. Dochodzi wówczas do jej ścieńczenia, utraty gęstości i jędrności, co pogłębia już istniejące zmarszczki. Kobiety często zgłaszają dokuczliwą suchość oraz świąd okolic intymnych na skutek znacznej atrofii błony śluzowej związanej ze zmniejszeniem syntezy kolagenu. W poniższym artykule przedstawiono wybrane problemy dermatologiczne, charakterystyczne dla okresu menopauzy
    Słowa kluczowe: menopauza, estrogeny, skóra, problemy dermatologiczne, hormonalna terapia zastępcza

     

    WYBRANE GENODERMATOZY PRZEBIEGAJĄCE ZAWSZE Z ZABURZENIAMI WZROSTU WŁOSÓW

    Selected genodermatoses occurring always with hair growth disorders
    Piotr Kapica, Agnieszka Honisz, Olga Grygierzec, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Genodermatozy to dziedziczne choroby skóry, w których różnorodnym zmianom dermatologicznym może towarzyszyć także zwiększone ryzyko zachorowania na nowotwory złośliwe skóry i narządów wewnętrznych. Etiologia oraz patogeneza części genodermatoz nie zostały w pełni poznane, jednak liczne badania ostatnich lat pozwoliły na dokładne zrozumienie podstaw genetyki, a także procesów molekularnych leżących u podstawy części z nich. Pomimo znacznej niejednorodności, choroby te cechują się także innymi licznymi i nakładającymi się objawami, takimi jak: nadwrażliwość na światło, zmiany neurologiczne, zaburzenia barwnikowe, przedwczesne starzenie oraz występujące w niektórych jednostkach chorobowych charakterystyczne problemy trichologiczne. Nieprawidłowości w obrębie włosów zaczynają się na różnym etapie rozwoju osobniczego człowieka i mają one rozmaitą postać: od przedwczesnego siwienia, nadmiernego owłosienia, znacznych ubytków do nawet całkowitego braku owłosienia skóry głowy i reszty ciała. Wszystkie te objawy są bardzo uciążliwe dla chorych, a w przypadku wielu zaburzeń genetycznych po dzień dzisiejszy brakuje skutecznych metod terapeutycznych, które poprawiałyby stan owłosienia. Postępowanie lekarskie w przypadku wrodzonych genodermatoz wymaga ścisłej współpracy wielu specjalistów. Celem poniższej pracy jest zwrócenie uwagi na wybrane zespoły genetyczne i towarzyszące im problemy trichologiczne, których powiązanie może ułatwić i przyspieszyć ustalenie właściwego rozpoznania klinicznego. Wzajemna współpraca lekarzy różnych specjalności i multidyscyplinarna opieka medyczna są kluczowe dla właściwego postępowania z osobami chorymi.
    Słowa kluczowe:
    genodermatozy, problemy trichologiczne, łysienie, włosy, zespoły genetyczne

     

    ERYTRODERMIA – NAJCZĘSTSZE PRZYCZYNY DERMATOLOGICZNE

    Erythroderma – mostly dermatological problems
    Olga Grygierzec, Agnieszka Honisz, Piotr Kapica, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Erytrodermia, czyli uogólnione zapalenie skóry, to ostry stan zapalny skóry zajmujący powyżej 90% jej powierzchni. Objawia się uogólnionym rumieniem oraz nasilonym złuszczaniem skóry, którym towarzyszą objawy ogólne, takie jak: osłabienie, gorączka, dreszcze, limfadenopatia oraz liczne odchylenia w badaniach laboratoryjnych wynikające z zaburzonego metabolizmu. Choroba ta zależnie od jej przyczyny występuje w różnych grupach wiekowych, jednak najczęściej dotyka osób po 40 r.ż. Jej przebieg i stopień nasilenia zmian jest różny i zależny od przyczyny wystąpienia, lecz bardzo często potencjalnie zagraża ona życiu, dlatego tak ważne jest szybkie i odpowiednie wdrożenie leczenia. Najczęstszymi stanami przebiegającymi z erytrodermią są: łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, osutki polekowe oraz chłoniaki: ziarniniak grzybiasty i zespół Sezary’ego. W poniższym artykule przedstawiono najczęstsze przyczyny dermatologiczne występowania erytrodermii.
    Słowa kluczowe: erytrodermia, uogólnione zapalenie skóry, rumień, złuszczanie, świąd

     

    NANOCZĄSTKI SREBRA JAKO SUBSTANCJA PRZECIWDROBNOUSTROJOWA

    Silver nanoparticles as an antimicrobial substanceSilver nanoparticles as an antimicrobial substance
    Dorota Mehrholz, Wioletta Barańska-Rybak, Roman Janusz Nowicki

    Streszczenie
    Nasilanie się antybiotykooporności wśród bakterii stanowi jeden z głównych problemów zdrowia publicznego na świecie. Obecność infekcji wywołanych wielolekoopornymi szczepami bakteryjnymi powoduje przedłużenie hospitalizacji, wzrost śmiertelności oraz zwiększenie kosztów opieki zdrowotnej. Zbyt mała wrażliwość lub całkowita oporność na dotychczas stosowane antybiotyki stały się przyczyną poszukiwania alternatywnych metod walki z infekcjami bakteryjnymi. Innowacyjną metodą walki z bakteriami chorobotwórczymi jest zastosowanie nanocząstek srebra (AgNPs). Srebro jest dobrze znaną i szeroko stosowaną substancją bakteriobójczą. Metale w skali nano, czyli o wielkości do 100 nm, charakteryzuje większa skuteczność działania ze względu na dużą powierzchnię w stosunku do rozmiaru. Nanocząstki, w przeciwieństwie do konwencjonalnych antybiotyków, nie mają sprecyzowanego celu molekularnego, co może znacznie utrudniać bakteriom wytwarzanie mechanizmów lekooporności. Wykazano, że AgNPs hamują proliferację bakterii oraz mają zdolność niszczenia biofilmu, co więcej utrudniają mechanizm jego formowania.
    Słowa kluczowe: biofilm, cytotoksyczność, infekcje bakteryjne, nanocząstki srebra, substancje przeciwbakteryjne

     

    APEC – ENIGMATYCZNA CHOROBA O JEDNOZNACZNYM OBLICZU

    APEC – an enigmatic disease of an unambiguous countenance
    Anna Jędrowiak, Aleksandra Kobusiewicz, Joanna Krzysiek, Igor Bednarski, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    APEC (Asymmetric Perifl exural Exanthem of Childhood) to rzadka, samoograniczająca się osutka o nieznanej etiologii, występująca u dzieci. Opisano nieliczne przypadki schorzenia występujące u dorosłych.
    Słowa kluczowe: APEC (Asymmetric Perifl exural Exanthem of Childhood), osutki wieku dziecięcego, asymetryczne osutki

     

    ZASTOSOWANIE KWASU FUSYDOWEGO I JEGO POŁĄCZENIA Z WALERIANEM BETAMETAZONU W DERMATOLOGII – STUDIUM PRZYPADKÓW KLINICZNYCH

    Use of fucidic acid and its combination with bethametasone waleriate in dermatology – clinical case study
    Wioletta Barańska-Rybak

    Streszczenie
    Kwas fusydowy jest stosowany w terapii zakażeń wywoływanych przez bakterie Gram-dodatnie (Staphylococcus aureus oraz Streptococcus pyogenes) od 1962 r. Nowa formuła 2-proc. kwasu fusydowego w połączeniu z 0,1-proc. walerianem betametazonu w postaci kremu lipidowego została stworzona z myślą o pacjentach z wtórnie nadkażonymi zmianami wypryskowymi. W artykule przedstawiono przypadki kliniczne zastosowań kwasu fusydowego w kremie i w maści oraz kwasu fusydowego w połączeniu z walerianem betametazonu w różnych chorobach skóry.
    Słowa kluczowe: kwas fusydowy, infekcje, leczenie

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Jednym z działających szkodliwie czynników fizycznych jest stałe lub okresowo powtarzalne przegrzewanie skóry, w wyniku czego powstają charakterystyczne zmiany erythema abigne. W postępowaniu leczniczym należy zatem wyeliminować czynnik wywołujący chorobę. Ucząc się chorób skóry poznajemy jednostkę, jej odmiany kliniczne i różnicowanie. Pamiętać należy, że nie tylko kiła, świerzb i sarkoidoza naśladują różne jednostki chorobowe, ale także grzybica. W rozpoznaniu rozstrzygające jest badanie mikologiczne.
    Liszaj twardzinowy w anogenitalnej postaci u dziewcząt jest przewlekłą zapalną chorobą o nieznanej etiologii. Występuje najczęściej u dziewczynek w wieku przedpokwitaniowym. Może dotyczyć zewnętrznych narządów płciowych, okolicy krocza i odbytu. Z uwagi na możliwość licznych powikłań wymaga odpowiedniego leczenia. Nałożenie się czynnika genetycznego i czynników środowiskowych w AZS skutkuje wysychaniem skóry, jej pękaniem i możliwością zakażenia patogenami chorobotwórczymi. W takich warunkach często dochodzi do rozwoju wirusów i wytworzenia brodawek pospolitych. W przypadku brodawek pojedynczych proponuje się leczenie miejscowe i/lub działania zabiegowe, w przypadku brodawek rozsianych zaleca się leczenie miejscowe i stymulujące układ odpornościowy.
    Słowa kluczowe: dzieci, rumień cieplny, grzybica skóry gładkiej, liszaj twardzinowy sromu, brodawki wirusowe rozsiane

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  15. Dermatologia Praktyczna 4/2018

    Dermatologia Praktyczna 4/2018

    CHOROBY SKÓRY WYWOŁYWANE PATOGENAMI PRZENOSZONYMI PRZEZ KLESZCZE. CZĘŚĆ 2. RIKETSJE

    Skin diseases caused by pathogens transmitted by ticks. Part 2. Rickettsia
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Kleszcze zasiedlają różne ekosystemy wielu regionów świata. Należą do pasożytów zewnętrznych żywiących się krwią ssaków i ptaków, niekiedy również gadów i płazów. W ich cyklu rozwojowym występują kolejno cztery etapy: jaja, larwy, nimfy oraz osobniki dorosłe. W procesie pobierania krwi od gospodarzy mogą ulegać zakażeniu i w następstwie stać się rezerwuarem patogenu, ale również jego wektorem – wobec bakterii, riketsji, wirusów, pierwotniaków, chlamydii, mykoplazm, a także nicieni. W poprzedniej publikacji dokonano przeglądu aktualnego piśmiennictwa dotyczącego głównych chorób skóry o podłożu bakteryjnym. Niniejsza studium dotyczy roli wektorowej kleszczy w stosunku do riketsji, ze szczególnym uwzględnieniem gorączki plamistej.
    Słowa kluczowe: riketsje, kleszcze, wektory, riketsjozy, gorączka plamista

     

    DYLEMATY TERAPEUTYCZNE W LECZENIU ŁUSZCZYCY OWŁOSIONEJ SKÓRY GŁOWY

    Therapeutic diffi culties of scalp psoriasis
    Marta Samborska, Katarzyna Adamczyk, Dominika Wcisło-Dziadecka, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną chorobą dotykającą ok. 2-3% populacji na całym świecie.
    Owłosiona skóra głowy stanowi jedną z najpowszechniejszych lokalizacji wykwitów chorobowych. W terapii łuszczycy owłosionej skóry głowy stosuje się preparaty zewnętrzne, leczenie systemowe lub połączenie obu tych metod w zależności od nasilenia zmian skórnych. U pacjentów z ciężką lub oporną postacią choroby stosuje się leczenie biologiczne. Odpowiedni dobór terapii zwiększa szansę na sukces terapeutyczny, a tym samym na poprawę jakości życia pacjenta.
    Słowa kluczowe: łuszczyca skóry głowy, dylematy terapeutyczne, jakość życia

    ROLA NADWRAŻLIWOŚCI NA NIKIEL W ETIOPATOGENEZIE PRZEWLEKŁEJ POKRZYWKI

    The role of nickel hypersensitivity in chronic urticaria etiopathogenesis
    Ewa Wygonowska, Agnieszka Owczarczyk-Saczonek, Waldemar Placek

    Streszczenie
    Pokrzywka przewlekła może być prowokowana przez wiele różnych czynników. Niektóre
    badania sugerują, że nadwrażliwość na nikiel może odgrywać znaczącą rolę w tej chorobie.
    W ciągu ostatnich 10 lat przeanalizowano 242 chorych na pokrzywkę przewlekłą diagnozowanych
    w Katedrze i Klinice Dermatologii Miejskiego Szpitala Zespolonego w Olsztynie. Szczególną uwagę zwrócono na rolę testów płatkowych, zwłaszcza na nadwrażliwość na nikiel. Analiza obejmowała – oprócz szczegółowego wywiadu (dotyczącego przyjmowanych leków, chorób współtowarzyszących i możliwych czynników zaostrzających) – szeroki zakres badań laboratoryjnych, testów alergicznych i prób fi zykalnych. U części pacjentów przeprowadzono próby z własną surowicą oraz doustny test z aspiryną. Testy płatkowe przeprowadzone były z 31 alergenami u 206 pacjentów. Do testów wykorzystano standardowy zestaw testów płatkowych – Europejska Seria Podstawowa Seria S-1000. Dodatnie na przynajmniej jeden alergen wyniki testów uzyskano u 104 osób (ok. 50,49%). Najczęstszym alergenem był nikiel: dodatni wynik testu uzyskano u 50 osób (24,5% badanych pacjentów). U 26 osób nie znaleziono innych możliwych czynników sprawczych oprócz dodatnich testów płatkowych. W tym dodatni test na nikiel miało 8 osób. Testy płatkowe, które używane są do wykrywania alergii kontaktowej, mogą być pomocne w poszukiwaniu czynników etiologicznych pokrzywki przewlekłej. Najczęstszym alergenem wśród pacjentów z pokrzywką przewleką jest nikiel.
    Słowa kluczowe: pokrzywka przewlekła, testy płatkowe, nikiel

     

    WYBRANE CHOROBY SKÓRY ZWIĄZANE ZE SPORTEM

    Selected skin diseases related to sport
    Agnieszka Honisz, Olga Grygierzec, Piotr Kapica, Agata Kłosowicz, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Aktywność fizyczna jest częścią naszego życia i formą spędzania wolnego czasu. W związku z rozwojem nowych dyscyplin sportowych wzrasta liczba osób uprawiających sport – zarówno amatorów, jak i zawodowców. Każda z nich niesie ryzyko otarć, skaleczeń czy upadków i mimo pozytywnego wpływu aktywności fi zycznej na nasze ciało i zdrowie może dojść do niekorzystnych skutków ubocznych. U sportowców zdarzają się różnorodne dermatozy będące wynikiem nie tylko urazu, ale także źle dopasowanego stroju czy sprzętu. Często schorzenia skóry, takie jak atopia, uczulenia, mogą ulegać zaostrzeniu w wyniku nadmiernej aktywności fizycznej, co zniechęca chorych do dalszego wysiłku fizycznego.
    Intensywny trening może indukować różne dermatozy, nie tylko o etiologii infekcyjnej, ale także wywoływane przez czynniki środowiskowe czy mechaniczne. U osób aktywnych fizycznie ważna jest higiena oraz pielęgnacja skóry, a także korzystanie z odzieży sportowej, która jest przewiewna, ułatwia regulację temperatury ciała czy odprowadza nadmiar ciepła i wilgoci. Należy jednak pamiętać, że mając problemy skórne, do aktywności fizycznej należy podchodzić z rozsądkiem przez odpowiednie dostosowanie intensywności wysiłku do aktualnego stanu swojego zdrowia. Sport jest bardzo ważnym aspektem zarówno zdrowia fizycznego, jak i psychicznego w związku z uwalnianiem endorfin, czyli hormonów szczęścia obniżających poziom stresu, który także może być jednym z wielu czynników indukujących czy zaostrzających różne dermatozy. W poniższym artykule przedstawiono kilka wybranych dermatoz, które mogą wykazywać związek z sportem.
    Słowa kluczowe:
    podrażnienie, infekcja, czynniki środowiskowe, czynniki mechaniczne, alergia

     

    NA SKRAJU DERMATOLOGII I PSYCHIATRII – O ONYCHOTILLOMANII

    Onychotillomania – a fi ne line between psychiatry and dermatology
    Paulina Szczepanik-Kułak

    Streszczenie
    Onychotillomania, czyli patologiczne skubanie paznokci, po raz pierwszy została opisana w 1934 r. przez Jana Alkiewicza. Obecnie jednak wciąż niewiele wiadomo na temat tego zaburzenia. Z pewnością jest to wynikiem słabego rozpowszechnienia wiedzy na jego temat w społeczeństwie, zwraca się bowiem uwagę na niewielką liczbę opisanych przypadków klinicznych onychotillomanii i wynikające z tego niedoszacowanie stopnia zasięgu choroby. Na podstawie dostępnego piśmiennictwa bez trudu można wyciągnąć wnioski, że onychotillomania należy do grupy chorób z pogranicza dermatologii i psychiatrii. Obecnie opisuje się ją jako zaburzenie nerwicowe dotyczące paznokci, wiążące się ze znacznym samouszkadzaniem płytek paznokciowych zarówno palców rąk i stóp poprzez ich skubanie i odrywanie. Pacjent dokonuje tego przy pomocy rąk własnych lub − co jest częściej wymieniane w dostępnych publikacjach naukowych − urządzeń mechanicznych, takich jak wykałaczki, pilniki, nożyczki, pęsety. Podkreśla się, że onychotillomania stanowi zwykle dość łagodny i niebudzący niepokoju problem estetyczny. Natomiast źródłem niepokoju o stan i rokowanie chorego są zazwyczaj towarzyszące jej zaburzenia psychiatryczne, nieraz zagrażające życiu. Istnieje wówczas potrzeba natychmiastowego skierowania pacjentana specjalistyczne leczenie szpitalne. Bardzo istotne w praktyce lekarza dermatologa jest to, że chorzy często w nieuzasadnionej obawie nie mówią wprost o swoich problemach, ukrywając przyczynę zmian obserwowanych klinicznie. Niejednokrotnie rozpoczynają swoje zmagania z chorobą, odwiedzając gabinet lekarza chorób skóry w celu uzyskania porady, choć doskonale zdają sobie sprawę z odmiennej etiologii swoich problemów. Dlatego szczegółowo przeprowadzony wywiad chorobowy w połączeniu z dokładną analizą histopatologiczną i dermatoskopową – jeśli są wymagane – pozwala na ustalenie prawidłowego rozpoznania oraz dobór odpowiedniego postępowania terapeutycznego.
    Słowa kluczowe: onychotillomania, choroby paznokci, patologiczne skubanie paznokci, powtarzające się zachowania dotyczące ciała, terapia behawioralna

     

    ZIARNINIAKI TYPU CIAŁA OBCEGO PO MEZOTERAPII – OPIS PRZYPADKU, LECZENIE PLAZMOWYM ŚWIATŁEM FSL

    Kyrle’s disease – a case report
    Joanna Krzysiek, Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Płużańska - Srebrzyńska, Małgorzata Dominiak, Aleksandra Kobusiewicz, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    W przeciągu ostatnich dwóch dekad medycyna estetyczna stała się bardzo popularna. Wzrost liczby wykonywanych zabiegów niesie ze sobą większe ryzyko wystąpienia powikłań miejscowych lub ogólnych. Działanie zgodnie z zasadami bezpieczeństwa, stosowanie preparatów wysokiej jakości, wiedza o stanie zdrowia pacjenta oraz doświadczenie osoby wykonującej zabieg mogą zminimalizować te niepożądane reakcje. Istotne jest posiadanie umiejętności i wiedzy na temat postępowania w takich sytuacjach. Niniejszy artykuł przedstawia przypadek 54-letniej pacjentki z miejscowym powikłaniem po zastosowaniu mezoterapii leczona niestandardową metodą fototerapii.
    Słowa kluczowe: plazma FSL, powikłania po zabiegach estetycznych, guzki zapalne, fototerapia

     

    DERMATOLOGIA DZIECIĘCA – PYTANIA I ODPOWIEDZI

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Ziarniniak obrączkowaty jest częstym schorzeniem zapalnym skóry i tkanki podskórnej. Rozpoznanie ustalamy na podstawie obrazu klinicznego. Pacjenci nie wymagają wykonania biopsji. W leczeniu stosowane są najczęściej miejscowe kortykosteroidy i krioterapia. Ziarniniak naczyniowy jest szybko powiększającym się, łagodnym guzem naczyniowym. Zmiana pojawia się nagle i wykazuje tendencję do krwawienia. Metody lecznicze są różne, ale obarczone możliwością powikłań. Alternatywna nieinwazyjna metoda polega na aplikacji imikwimodu. Naczyniaki wczesnodziecięce charakteryzują się proliferacją śródbłonka i gwałtownym poporodowym wzrostem, po którym następuje inwolucja. Są jednak sytuacje, w których istnieją wskazania do ich leczenia. Metod leczniczych jest wiele, ostatnio najczęściej polecana jest terapia propranololem. Wśród malformacji naczyniowych popularne są plamy łososiowe. Nie wymagają one leczenia, a przestaną być widoczne z chwilą osiągnięcia przez dziecko dojrzałości histologicznej skóry.
    Słowa kluczowe: ziarniniak obrączkowaty, ziarniniak naczyniowy, naczyniak wczesnodziecięcy

    PRZEDSTAWIENIE ODPOWIEDZIALNOŚCI ZAWODOWEJ LEKARZA, CZ. 2

    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  16. Dermatologia Praktyczna 3/2018

    Dermatologia Praktyczna 3/2018

    Choroby skóry wywoływane patogenami przenoszonymi przez kleszcze. Część 1. Bakterie
    Skin diseases caused by pathogens transmitted by ticks. Part 1. Bacteria
    Franciszek Seneczko
    Streszczenie
    Kleszcze są obligatoryjnymi ektopasożytami kręgowców. Zajmują różne siedliska ekologiczne wielu regionów świata. W cyklu rozwojowym kleszczy występują kolejno cztery etapy: jaja, larwy, nimfy oraz osobniki dorosłe – wszystkie odżywiają się krwią, którą pobierają od różnych gospodarzy. W tym procesie mogą ulegać zakażeniu, stanowiąc zarówno rezerwuar zarazka, jak i jego wektor. Spośród organizmów wektorowych kleszcze są stawonogami przekazującymi największą liczbę i różnorodność rozmaitych patogenów zakażających ludzi i zwierzęta; są najczęstszymi wektorami patogenów w Europie. Przedłożona tu publikacja obejmuje przegląd aktualnego piśmiennictwa dotyczącego głównych chorób skóry o podłożu bakteryjnym – w których rozwoju kleszcze odgrywają zasadniczą lub możliwą rolę wektorową – takich jak: borelioza z Lyme, tularemia oraz zakażenia Bartonella spp.: choroba kociego pazura i bakteryjna naczyniakowatość.
    Słowa kluczowe: choroba odkleszczowa, Borrelia burgdorferi, Francisella tularensis, Bartonella henselae, Bartonella quintana

    The amastigote different cytomorphologic featuresseen in cutaneousleishmania
    Mohammed Wael Daboul
    Abstract
    Although the specifi city of the microscopic method by identifying the LD bodies (Leishman-Donovan bodies) within the infected macrophage from the skin lesion was very high, its sensitivity (30%) remains limited. The authors worked on elevating the sensitivity of the microscopic method by not only identifying the LD bodies within the macrophage, but by checking the amastigote appearance in its diff erent cytomorphologies in both the intracellular macrophage and the extracellular fl uid of the infected area. Our data showed that additional 20% sensitivity and more specifi city is gained by the microscopic method making the method more competitive with other procedures and to be considered as the gold standard method for such leishmaniasis diagnosis.
    Key words: amastigote, Leishmania, cutaneous Leishmania

    Komentarz:
    Joanna Krzysiek, Andrzej Kaszuba

    Mupirocyna w nakteryjnych zakażeniach skóry
    Mupirocin in bacterial skin infections
    Roman J. Nowicki, Monika Sikorska
    Streszczenie
    Choroby skóry o podłożu bakteryjnym są jednymi z najczęstszych infekcji bakteryjnych na świecie. Główną terapią tych chorób są antybiotyki do stosowania miejscowego, które powinny charakteryzować się szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego, niskim ryzykiem indukcji lekooporności oraz niskim ryzykiem reakcji nadwrażliwości. Mupirocyna jest antybiotykiem o silnym działaniem bakteriobójczym w stosunku do gronkowców i paciorkowców, czyli patogenów odpowiedzialnych za rozwój najczęstszych infekcji skórnych. Obecnie mupirocyna jest stosowana na całym świecie do miejscowego leczenia bakteryjnych chorób skóry, głównie liszajca zakaźnego, zapalenia mieszków włosowych, czyraczności i wtórnych infekcji skóry oraz w celu dekolonizacji nosicielstwa gronkowca, w tym opornego na metycylinę S. aureus (MRSA).
    Słowa kluczowe: zakażenia bakteryjne, gronkowiec złocisty, liszajec zakaźny, mupirocyna

    Ryzyko choroby przyzębia u pacjentów z łuszczycą – przegląd piśmiennictwa
    The risk of periodontal disease among patients with psoriasis – systemic review
    Małgorzata Andrzejewska, Anna Surdacka, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Choroba przyzębia (periodontitis) to przewlekła choroba zapalna tkanek utrzymujących ząb w zębodole. Objawia się obrzękiem i krwawieniem dziąseł, obecnością kieszeni patologicznych oraz zanikiem wyrostka zębodołowego. Nieleczona prowadzi do utraty zębów, co znacząco pogarsza jakość życia chorego. Zarówno choroba przyzębia, jak i łuszczyca mają złożoną etiologię, ale udowodniono, że niektóre procesy uczestniczące w patogenezie nakładają się na siebie. Wykazano już powiązanie między chorobą przyzębia a innymi chorobami, dlatego istnieje hipoteza, że również łuszczyca predysponuje do wystąpienia periodontitis. Potwierdzenie tej hipotezy jest istotne ze względu na potrzebę edukowania chorych na łuszczycę pod kątem prawidłowej higieny jamy ustnej, co pozwoli zapobiegać rozwojowi choroby przyzębia i tym samym znacząco polepszy jakość ich życia.Słowa kluczowe: zapalenie przyzębia, utrata zębów, higiena jamy ustnej, łuszczyca

    Co dermatolog powinien wiedzieć o zaburzeniach pozorowanych u dzieci?
    What dermatologist should know about factitious disorders in children?
    Aleksandra Kobusiewicz, Alicja Ograczyk-Piotrowska, Katarzyna Tomaszewska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Anna Jędrowiak, Agnieszka Wojciechowska, Agata Bechtold, Andrzej Kaszuba, Anna Zalewska-Janowska
    Streszczenie
    Zaburzenia pozorowane w dermatologii należą do grupy samouszkodzeń. Istotą tych zaburzeń jest świadome i intencjonalne symulowanie objawów chorobowych przez pacjenta. Celem artykułu jest zaprezentowanie wiedzy na temat zaburzeń pozorowanych u dzieci, ich tła psychologicznego i metod terapeutycznych, które powinny być prowadzone we współpracy z psychiatrami i psychologami. Rola dermatologów jest niezastąpiona w leczeniu pacjentów dotkniętych chorobami z zakresu psychodermatologii.
    Słowa kluczowe: zaburzenia pozorowane, dermatitis artefacta, psychodermatologia, dermatologia dziecięca

    Fatalne konsekwencje przedłużania włosów – opis przypadku łysienia mechanicznego po zabiegach fryzjerskich
    Unfortunate consequences of hair extension – traction alopecia following hairdressing treatment – case report
    Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Adam Srebrzyński, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Anna Żuchowska, Aleksandra Rek, Joanna Krzysiek, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba
    Streszczenie
    Łysienie mechaniczne (traction alopecia – TA) to utrata włosów spowodowana przedłużającym się działaniem siły pociągającej włosy. Dotychczas najczęściej opisywane w kontekście czarnoskórych kobiet ze względu na tradycyjne uczesanie, obecnie dotyczy wszystkich grup etnicznych i społecznych. Łysienie mechaniczne początkowo jest stanem odwracalnym, jednak ostatecznie może doprowadzić do trwałego łysienia bliznowaciejącego, dlatego wcześnie ustalone rozpoznanie jest konieczne do uzyskania odrostu włosów. Prezentujemy przypadek 35-letniej kobiety, u której do łysienia doprowadziły kilkukrotnie powtarzane zabiegi przedłużania włosów.
    Słowa kluczowe: łysienie mechaniczne, łysienie bliznowaciejące, trichoskopia, przeszczep włosów, syntetyczne włosy

    Przedstawienie odpowiedzialności zawodowej lekarza, cz. 1
    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  17. Dermatologia Praktyczna 2/2018

    Dermatologia Praktyczna 2/2018

    Ocena zależności czasu trwania objawu Raynauda i choroby a stężeniem badanych czynników angiogenezy w przebiegu twardziny układowej
    Assessment of the duration of Raynoud phenomen and the disease and the level of angiogenesis markers in patients with systemic sclerosis.
    Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Bożena Dziankowska-Bartkowiak
    Streszczenie
    Twardzina układowa (SSc) jest ogólnoustrojową, przewlekłą, autoimmunologiczną chorobą tkanki łącznej. Charakteryzuje się odchyleniami w badaniach immunologicznych, uogólnionymi zaburzeniami mikrokrążenia oraz postępującym włóknieniem tkanek. Etiopatogeneza SSc nie została jak dotąd dokładnie poznana. Do badania włączono 53 pacjentów z twardziną układową, rozpoznaną na podstawie kryteriów ACR oraz EULAR, u których oznaczono poziom angiogenin w surowicy. Stwierdzono statystycznie istotną korelację pomiędzy wiekiem wystąpienia choroby oraz długością trwania objawu Raynauda a stężeniem angiogenin w surowicy (p < 0,05). Jednakże wskazane są dalsze obserwacje i badania nad zaburzeniami angiogenezy w SSc..
    Słowa kluczowe: twardzina układowa, objaw Raynauda, angiogenezy

    Białka rodziny s100 w dermatologii. Część 1. Nienowotworowe choroby skóry
    S100 family proteins in dermatology. Part 1. Non-tumor skin diseases
    Franciszek Seneczko
    Streszczenie
    Białka S100 stanowią rodzinę wyrażanych w cytoplazmie oraz organellach komórkowych 25 złożonych białek kationowych o wysokiej homologii, zbliżonej budowie pierwszorzędowej, w większości o niskiej masie cząsteczkowej (9-14 kDa) oraz specyficznej ekspresji tkankowej i komórkowej. Dwadzieścia dwa z wymienionych białek jest kodowanych przez 21 genów S100, zlokalizowanych w regionie kompleksu różnicowania naskórka, na długim ramieniu chromosomu 1q21, natomiast pozostałe w chromosomach locus 4p16 (S100P), 5q14 (S100Z), 21q22 (S100B) oraz Xp22 (S100G) – wszystkie podlegają zróżnicowanej ekspresji w różnych typach komórek. Czternaście genów białek S100 znajdujących się w kompleksie różnicowania naskórka na ludzkim chromosomie 1q21.2-q22 koduje 13 spośród ogólnej liczby białek wyrażonych w normalnym lub zmienionym chorobowo naskórku – należą do nich: S100A2, S100A3, S100A4, S100A6, S100A7, S100A8, S100A9, S100A10, S100A11, S100A12, S100A15, S100B oraz S100P – białka te są powiązywane z różnymi chorobami skóry.
    Słowa kluczowe: białka wiążące wapń, białka rodziny S100, kompleks różnicowania naskórka, łuszczyca, atopowe zapalenie skóry

    Genetyczne aspekty łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów
    Genetic aspects of psoriasis and psoriatic arthritis
    Aneta Gruchała, Marta Gawrońska, Katarzyna Galica, Andrzej Kaszuba
    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą chorobą skóry, która dotyka ok. 2-4% populacji. Jej występowanie jest związane z czynnikami środowiskowymi oraz genetycznymi. Obecność tych drugich została wykazana m.in. w badaniach przeprowadzonych na bliźniętach jedno- i dwujajowych. Ponadto zidentyfikowano wiele loci ryzyka, jednak problem aspektów genetycznych łuszczycy okazał się złożony. Opisano przynajmniej 36 wspomnianych loci, w szczególności locus HLA-C, jednak zależności pomiędzy nimi pozostają niejasne.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, łuszczycowe zapalenie stawów, etiopatogeneza, MHC, GWAS

    Zmiany skórne w przebiegu reumatoidalnego zapalenia stawów
    Cutaneous manifestations of rheumatoid arthritis
    Katarzyna Tomaszewska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kobusiewicz, Katarzyna Galica, Agnieszka Wojciechowska, Magdalena Kręgiel, Andrzej Kaszuba, Anna Zalewska-Janowska
    Streszczenie
    Reumatoidalne zapalenie stawów (RZS) jest przewlekłą układową chorobą tkanki łącznej o podłożu immunologicznym, której mogą towarzyszyć swoiste i nieswoiste zmiany skórne. W artykule omówiono: guzki reumatoidalne, reumatoidalne zapalenie naczyń, reumatoidalne neutrofilowe zapalenie skóry, zaburzenia naczyniowe (objaw Raynauda, sinicę siateczkowatą) oraz neutrofilowe zapalenia skóry (piodermię zgorzelinową, ostrą gorączkową dermatozę neutrofilową, neutrofilowe i palisadowate ziarniniakowe zapalenie naczyń). Zrozumienie skórnych objawów reumatoidalnego zapalenia stawów może pomóc we wczesnym rozpoznaniu, przyczyniając się do szybkiego leczenia.
    Słowa kluczowe: reumatoidalne zapalenie stawów, manifestacje skórne, zmiany skórne swoiste dla RZS, zmiany skórne nieswoiste dla RZS

    Wszawica głowowa
    Pediculosis capitis
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie
    Wszawica głowy jest jedną z najczęstszych chorób pasożytniczych występujących u ludzi. Jest to najczęstsza (po przeziębieniach) choroba dzieci w wieku przedszkolnym i szkolnym. Bardzo ważne jest, aby jak najwcześniej przerwać cykl rozwojowy wszy oraz zapobiec zmianom chorobowym w organizmie pacjenta i transmisji zakażenia.Słowa kluczowe: dzieci, wszawica głowowa, cykl rozwojowy, leczenie

    Fototoksyczne kontaktowe zapalenie skóry spowodowane owocem limonki
    Lime-induced phytophotodermatitis
    Małgorzata Dominiak, Katarzyna Tomaszewska, Aleksandra Kobusiewicz, Agnieszka Wojciechowska, Andrzej Kaszuba, Ewa Trznadel-Grodzka
    Streszczenie
    Reakcje fototoksyczne i fotoalergiczne spowodowane są skojarzonym działaniem światła i substancji zawartych w roślinach, lekach lub kosmetykach. W okresie letnim zmiany o tym charakterze obserwowane są częściej. Ustalenie rozpoznania świetlnego kontaktowego zapalenia skóry może jednak stanowić wyzwanie ze względu na znaczną różnorodność objawów klinicznych oraz mnogość substancji i gatunków roślin o właściwościach fotouczulających. U osób podróżujących za granicę, poszukując przyczyny choroby, należy uwzględnić szerokie spektrum szkodliwych roślin. W pracy przedstawiono przypadek 24-letniej kobiety, która zgłosiła się do szpitala tuż po powrocie z podróży do Kambodży z powodu zmian skórnych o charakterze brunatnych smug na kończynie dolnej prawej, tułowiu i twarzy. Na podstawie wywiadu i obrazu klinicznego rozpoznano fitofotodermatozę spowodowaną kontaktem z owocem cytrusowym.
    Słowa kluczowe: kontaktowe zapalenie skóry, limonka, reakcja fototoksyczna

    Zespół Blocha-Sulzbergera – nietrzymanie barwnika. Manifestacja kliniczna u noworodka – opis przypadku
    Bloch-Sulzberger syndrome – Incontinentia Pigmenti. The clinical manifestation in a newborn – case report
    Anna Arska-Brot, Anna Bil, Agnieszka Piekarek, Małgorzata Filipowicz
    Streszczenie
    Nietrzymanie barwnika (incontinentia pigmenti – IP, zespół Blocha-Sulzbergera) jest rzadką chorobą należącą do grupy genodermatoz o sposobie dziedziczenia dominującym związanym z chromosomem X. Schorzenie spowodowane jest mutacją w genie IKBKG (dawniej nazywanym genem NEMO). Manifestacją kliniczną choroby są między innymi charakterystyczne i ewoluujące zmiany skórne. IP dotyczy głównie osób płci żeńskiej (95%), u mężczyzn bowiem choroba zwykle jest letalna. Rozpoznanie zespołu Blocha-Sulzbergera wymaga od klinicystów podejścia interdyscyplinarnego ze względu na możliwość zajęcia procesem chorobowym układu nerwowego, narządu wzroku oraz układu kostno-szkieletowego. Z punktu widzenia prognostycznego dla pacjentów z IP istotna szczególnie dla dermatologów wydaje się być znajomość choroby i jej objawów, gdyż zmiany skórne pojawiają się niemal u wszystkich pacjentów z IP, są pierwszą manifestacją choroby, a ich obecność w większości przypadków stwierdza się przed ukończeniem 6. tygodnia życia dziecka. Poniżej przedstawiamy przypadek dziewczynki, u której rozpoznano nietrzymanie barwinka w okresie noworodkowym i z dodatnim wywiadem w kierunku IP u matki dziecka.
    Słowa kluczowe:genodermatozy, dermatozy u noworodków

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą zapalną chorobą skóry polegającą na nadmiernej proliferacji komórek naskórkowych. Może występować w różnych miejscach, np. na powiekach. Taka lokalizacja sprawia nieraz trudności diagnostyczne i lecznicze. Enterowirusowe zapalenie dłoni, stóp i jamy ustnej, popularnie zwane chorobą bostońską, a w żargonie medycznym także „bostonką”, manifestuje się zmianami w jamie ustnej oraz charakterystycznymi wykwitami w obrębie dłoni i stóp. Bywa, że po chorobie dochodzi do onycholizy paznokci, która nie wymaga leczenia. Objaw Dariera można wywołać przy wystąpieniu pokrzywki barwnikowej lub mastocytomy. Spodziewać należy się także zaczerwienienia i obrzęku po potarciu. Trzeba wówczas poinformować rodziców, że w miejscu potarcia w ciągu kilku/kilkunastu godzin może pojawić się pęcherz oraz inne objawy skórne i układowe. Najczęściej w okresie niemowlęctwa przy objawach pełnego zdrowia pojawiają się na skórze drobne guzki koloru czerwono-żółtego lub czerwono-brunatnego. Mogą one stanowić problem diagnostyczny. W celu potwierdzenia rozpoznania w przypadku wystąpienia pokrzywki barwnikowej i żółtakoziarniniakowatości młodzieńczej konieczne jest przeprowadzenie badania histopatologicznego.
    Słowa kluczowe: dzieci, łuszczyca, onycholiza, objaw Dariera, pokrzywka barwnikowa, żółtak młodzieńczy

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  18. Dermatologia Praktyczna 1/2018

    Dermatologia Praktyczna 1/2018

    Rola stresu oraz innych czynników środowiskowych w etiopatogenezie łysienia plackowatego

    The role of stress and other environmental factors in the etiopathogenesis of alopecia areata
    Katarzyna Tabara, Wojciech Bienias, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Łysienie plackowate charakteryzuje się niejednolitą utratą włosów ze skóry głowy i innych części ciała. Etiologia łysienia plackowatego nadal nie jest w pełni zrozumiała. Mimo to badania ostatnich lat ukazały szerszy wgląd w patomechanizm łysienia plackowatego i ujawniły, że jest to specyficzna narządowo choroba, wywołana autoimmunologiczną reakcją komórkową. W pracy omówiono rolę stresu i innych czynników środowiskowych w etiopatogenezie łysienia plackowatego. Wiadomo, że stres psychiczny powoduje zaostrzenie różnych chorób skóry, w tym łysienia plackowatego. Sugeruje się, że hiperaktywność osi podwzgórze-przysadka-nadnercza u pacjentów dotkniętych łysieniem plackowatym jest reakcją neuroendokrynną na stres. Niektóre inne czynniki wyzwalające, takie jak infekcje wirusowe, urazy, dieta i hormony, mogą także odgrywać rolę w etiopatogenezie choroby.
    Słowa kluczowe: łysienie plackowate, stres, czynniki środowiskowe

    Pieluszkowe zapalenie skóry z podrażnienia

    Diaper dermatitis from irritation
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Aleksandra Kobusiewicz, Aleksandra Rek, Joanna Krzysiek

    Streszczenie
    Okres niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa to czas, w którym może rozwinąć się pieluszkowe zapalenie skóry. Czynnikiem zagrażającym jest sama pieluszka, dodatkowo istnieją także czynniki zaostrzające. Najczęstszym zapaleniem jest nadkażenie drożdżakowe.
    Słowa kluczowe: dzieci, pieluszkowe, zapalenie skóry, okluzja, drożdżaki

    Obrzęk naczynioruchowy mediowany bradykininą – charakterystyka, etiopatogeneza i leczenie

    Angioedema mediated by bradykinin – characteristic, etiology and treatment
    Anna Żuchowska, Magdalena Kręgiel, Aleksandra Rek, Katarzyna Poznańska-Kurowska, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Obrzęk naczynioruchowy to lokalny, niezapalny, ograniczony obrzęk tkanki podskórnej lub podśluzówkowej wynikający ze wzrostu przepuszczalności naczyń krwionośnych zlokalizowanych w głębszych warstwach skóry lub błony śluzowej. Obrzęk naczynioruchowy często występuje jako część obrazu klinicznego pokrzywki, wówczas obecne są zarówno bąble pokrzywkowe będące wynikiem obrzęku górnych warstw skóry, jak i obrzęk naczynioruchowy. Jeśli obrzęk naczynioruchowy nawraca bez występowania bąbli pokrzywkowych, wówczas pacjent powinien być diagnozowany w kierunku obrzęku naczynioruchowego rozumianego jako odrębna jednostka chorobowa. Przyczyną powstawania obrzęku naczynioruchowego w większości przypadków są dwa mediatory – histamina i bradykinina. Zgodnie z zaproponowaną klasyfikacją obrzęku naczynioruchowego wyróżnia się postacie wrodzone będące wynikiem mutacji pojedynczych genów oraz postacie nabyte.
    Słowa kluczowe: obrzęk naczynioruchowy, bradykinina, inhibitor C1, czynnik XII, ACEI

    Ocena efektów leczenia preparatem złożonym zawierającym kalcypotriol i betametazon w miejscowym leczeniu łuszczycy

    Evaluation of the eff ects of treatment with the combined preparation, containing calcipotriol and betamethasone, in local psoriasis
    Katarzyna Feliksik-Skrobich, Anna Malewska-Woźniak, Weronika Pietrenko, Agnieszka Osmola-Mańkowska, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Łuszczyca jest jedną z najczęściej występujących chorób skóry. Zmiany skórne występują zwykle w widocznych, stygmatyzujących miejscach, co sprawia, że łuszczyca stanowi istotny problem społeczny. Stosowane leczenie miejscowe nie zawsze jest skuteczne. Leki ogólne i leczenie biologiczne z powodu działań niepożądanych, a także kosztów, nie są terapiami pierwszego wyboru. Istotnym wyzwaniem jest zatem znalezienie preparatów miejscowych o wysokiej skuteczności. W artykule przedstawiono wyniki terapii lekiem skojarzonym zawierającym kalcypotriol i betametazon. Stosowanie preparatów złożonych zawierających steryd i analog witaminy D3 podczas leczenia pierwszego rzutu w łagodnej postaci łuszczycy jest zgodne z rekomendacjami Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, leczenie miejscowe, glikokortykosteroidy, analogi witaminy D3, leczenie skojarzone

    Wybrane choroby płytki paznokciowej

    Selected nail diseases
    Aleksandra Buczek, Dominika Wcisło-Dziadecka, Katarzyna Sierant, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Paznokieć (łac. unguis, gr. onyx) to jeden z wytworów naskórka pełniący funkcję ochronną oraz pomagający w wykonywaniu precyzyjnych czynności palcami. W jego budowie wyróżniamy kilka struktur: macierz (matrix), łożysko łącznotkankowe, zrogowaciałą płytkę paznokciową otaczającą skórę (paronychium), obrąbek naskórkowy (eponychium) oraz łączące część wolną płytki z łożyskiem hyponychium. Macierz jest miejscem wzrostu płytki paznokciowej, który wynosi ok. 2 mm na miesiąc i jest zależny m.in. od pory roku, wieku, krążenia obwodowego czy stanu odżywienia, przy czym tempo przyrostu paznokci u rąk jest kilkakrotnie większe niż u stóp. Grubość paznokcia to zwykle 0,5-0,7 mm, a sam paznokieć jest zbudowany ze 100-150 warstw korneocytów (zrogowaciałych keratynocytów). Paznokieć jest przepuszczalny dla światła, co bywa przyczyną zjawiska tzw. fotoonycholizy – oddzielania się płytki paznokciowej od łożyska pod wpływem światła, przy równoczesnym zażywaniu niektórych leków, np. doksycykliny. Przepuszczalność paznokcia dla światła skutkuje również tym, iż przez płytkę obserwować można naczynia włosowate zaopatrujące wał paznokciowy, co w medycynie wykorzystywane jest w badaniu kapilaroskopowym (przydatnym w diagnostyce twardziny układowej, pierwotnego i wtórnego objawu Raynauda, a nawet łuszczycy). Główną funkcją paznokci jest ułatwianie wykonywania precyzyjnych czynności, dlatego wady ich kształtu czy budowy mogą powodować u pacjentów spory dyskomfort w życiu codziennym, również ze względu na szpecący dłonie wygląd. Odrost wymaga 6-12 miesięcy dla paznokci rąk i 12-18 miesięcy dla paznokci stóp, dlatego leczenie wymaga cierpliwości ze strony zarówno lekarza, jak i pacjenta. Zaburzenia morfologii paznokci mogą być wrodzone i nabyte [1, 5, 6].
    Słowa kluczowe: zmiany strukturalne paznokci, zmiany zabarwienia paznokci, wady wrodzone rozwoju paznokci

    Pimekrolimus w azs jako nowoczesna opcja terapeutyczna u dzieci poniżej 2. Roku życia – przegląd piśmiennictwa

    Pimecrolimus as a modern optional treatment of atopic dermatitis in children under 2 years of age – literature review
    Paula Mazan, Andrzej Kaszuba, Joanna Narbutt

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry jest przewlekłą, zapalną i nawrotową chorobą skóry występującą u dzieci i dorosłych. W etiopatogenezie obserwuje się szereg czynników, w tym coraz częściej podkreślaną rolę defektu bariery naskórkowej, który występuje zarówno w skórze zmienionej chorobowo, jak i pozornie zdrowej. Obok terapii reaktywnej, będącej standardem leczenia AZS, coraz chętniej wykorzystuje się koncepcję terapii proaktywnej, polegającej na długoterminowej i niskodawkowej terapii miejscowymi środkami o działaniu przeciwzapalnym (glikokortykosteroidy i inhibitory kalcyneuryny), stosowanej po uzyskaniu remisji. Według najnowszych doniesień miejscowe stosowanie pimekrolimusu jest skuteczną i pozbawioną istotnych działań niepożądanych terapią AZS.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, bariera naskórkowa, terapia proaktywna, miejscowe inhibitory kalcyneuryny, Pimekrolimus

    Epilacja metodą IPL – możliwe działania niepożądane. Opis przypadku

    IPL epilation – possible side effects. A case report
    Aleksandra Kosmala, Ryszard Żaba, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Choroby włosów mają ogromny wpływ na jakość życia człowieka. Problem stanowi zarówno wzmożone wypadanie włosów, jak i nadmierne owłosienie. Na przestrzeni lat stosowano różne sposoby redukcji nadmiernego owłosienia. Obecnie do jednej z najskuteczniejszych metod epilacji zalicza się terapię laserową oraz IPL (Intense Pulsed Light). Terapie te nie są jednak pozbawione działań niepożądanych. Do najczęściej występujących skutków ubocznych należą: zmiany skórne (takie jak rumień, plamica, obrzęk, uszkodzenie ciągłości skóry, tj. pęcherze i strupy), zmiany pigmentacji skóry, bliznowacenie oraz infekcje skóry. Autorzy przedstawiają przypadek 36-letniej pacjentki, u której w wyniku epilacji metodą IPL doszło do poparzeń I/II stopnia.
    Słowa kluczowe: fotoepilacja, terapia intense pulsed light, działania niepożądane

    Pęcherzyca paraneoplastyczna – opis przypadku oraz krótki przegląd piśmiennictwa

    Paraneoplastic pemphigus – case report and short literature review
    Pola Dobrowolska

    Streszczenie
    Wprowadzenie:Pęcherzyca paraneoplastyczna jest bardzo rzadkim, potencjalnie śmiertelnym schorzeniem skóry i błon śluzowych występującym u pacjentów z nowotworem, najczęściej hematologicznym.
    Cel pracy:Przedstawienie trudnego diagnostycznie przypadku pacjenta z polimorficznymi zmianami skórnymi i śluzówkowymi.
    Opis przypadku:Przypadek dotyczy 66-letniego mężczyzny z nowotworem limfoproliferacyjnym w wywiadzie, który zgłosił się na oddział dermatologiczny z powodu zmian nadżerkowych w obrębie jamy ustnej i rozsianych zmian rumieniowo-grudkowych. Zmiany te w badaniu histopatologicznym opisano jako „najbardziej odpowiadające liszajowi płaskiemu”. Po dwóch tygodniach od pierwszej hospitalizacji w badaniu dermatologicznym stwierdzono liczne nowe zmiany o innej morfologii niż uprzednio: rumieniowo-obrzękowe, nadżerkowe i pęcherzowe. Wysunięto podejrzenie pęcherzycy paraneoplastycznej. W trakcie leczenia doustnymi glikokortykosteroidami zmiany skórne ustąpiły. U pacjenta stwierdzono jednak postępującą duszność. Pomimo leczenia pacjent zmarł.
    Wnioski:Przedstawiony przypadek oraz dane z piśmiennictwa wskazują, że diagnostyka pęcherzycy paraneoplastycznej może nastręczać poważne trudności.
    Słowa kluczowe: zespół paraneoplastyczny, polimorficzne zmiany skórne, zmiany skórnośluzówkowe, liszaj płaski, zarostowe zapalenie oskrzelików

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry jest częstą chorobą wieku dziecięcego, dotyczącą około 20% dzieci. To choroba uwarunkowana dziedzicznie, ale wpływ na jej ujawnienie mają czynniki środowiskowe. Dynamika wzrostu zachorowań w krajach uprzemysłowionych jest bardzo duża, dlatego atopowe zapalenie skóry stanowi istotny problem zarówno leczniczy, jak i profilaktyczny. Możemy zatem wpłynąć na kliniczną manifestację, stosując profilaktykę pierwotną. Termin ,,pokrzywka” odnosi się do całej grupy schorzeń, których głównym objawem jest wykwit o charakterze bąbla pokrzywkowego. Wykwitom podstawowym często towarzyszą inne objawy ze strony skóry i tkanki podskórnej oraz narządów wewnętrznych. Pokrzywka jest objawem wielu schorzeń. U dzieci jest ona najczęściej spowodowana współistniejącą infekcją wirusową, która nie wymaga hospitalizacji. Dziecko od pierwszych minut epizodu pokrzywki powinno jednak pozostać pod opieką lekarską przez kilka godzin ze względu na możliwość anafilaksji lub – u dzieci najmłodszych – narastającego obrzęku krtani. Małe dzieci często zapadają na wirusowe infekcje dróg oddechowych. W wielu przypadkach do leczenia włączony jest antybiotyk. Czasami obok objawów infekcji pojawia się pokrzywka. W tym przypadku trudno stwierdzić, co ją wywołało (wirus czy lek?), a w jej leczeniu zaleca się eliminację czynnika sprawczego, należy zatem odstawić antybiotyk. Nie zaleca się podawania antybiotyku z danej grupy również na dalszym etapie leczenia ze względu na możliwość wystąpienia objawów anafilaksji.
    Słowa kluczowe: dzieci, atopowe zapalenie skóry, profilaktyka pierwotna, pokrzywka, objawy towarzyszące, postępowanie

    Nowe prawo unii europejskiej związane z ochroną danych osobowych podczas prowadzenia działalności leczniczej – Rozporządzenie parlamentu europejskiego i rady (UE) 2016/679 Z dnia 27 kwietnia 2016 r.

    Rafał Patryn

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  19. Dermatologia Praktyczna 6/2017

    Dermatologia Praktyczna 6/2017

    Obturacyjny bezdech senny u osób z chorobami skóry
    Obstructive sleep apnea among people with skin diseases
    Franciszek Seneczko
    Streszczenie
    Zaburzenia snu wpływają negatywnie na wszystkie układy organizmu – prowadzą do wzrostu zachorowalności na inne choroby, podwyższenia odczuwania bólu, obniżenia jakości życia oraz zwiększają ryzyko śmiertelności. Wyróżnia się ok. 80 typów zaburzeń snu. Spośród nich, poza różnymi postaciami bezsenności (insomnia), do najbardziej rozpowszechnionych form zaburzeń oddychania w czasie snu (sleep disordered breathing) należy obturacyjny bezdech senny (obstructive sleep apnea), określany również jako zespół obturacyjnego bezdechu sennego (obstructive sleep apnea syndrome). Jest to zaburzenie przewlekłe i rozpowszechnione, kojarzone także z wieloma chorobami ogólnymi, również z niektórymi chorobami dermatologicznymi. W pracy omówiono choroby dermatologiczne kojarzone z obturacyjnym bezdechem sennym, najbardziej rozpoznane (łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, czerniak, zespół Sjögrena, sarkoidoza, choroba Behçeta) oraz inne, opisywane kazuistycznie.
    Słowa kluczowe: obturacyjny bezdech senny, zespół metaboliczny, otyłość, dyslipidemia, choroby skóry, łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, czerniak złośliwy, zespół Sjögrena, sarkoidoza, choroba Behçeta

    Różnicowanie ŁZS i AZS wieku niemowlęcego
    The differential diagnosis of seborrheic dermatitis and atopic dermatitis in infancy
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kobusiewicz, Andrzej Kaszuba
    Streszczenie
    Wśród wielu chorób, z jakimi lekarz może mieć do czynienia w praktyce dermatologicznej u dzieci, wymienia się dwie, które często sprawiają trudności diagnostyczne, a w konsekwencji również lecznicze. Choroby te mogą współistnieć w określonym przedziale czasowym. Mowa tu o łojotokowym i atopowym zapaleniu skóry wieku niemowlęcego. Celem artykułu jest przedstawienie zróżnicowania tych dwóch jednostek chorobowych wymagających podobnego leczenia przeciwzapalnego, a w przypadku atopowego zapalenia skóry także właściwej emolientacji.
    Słowa kluczowe: niemowlęta, łojotokowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, różnicowanie

    Rola przewlekłej niewydolności żylnej w rozwoju wyprysku podudzi
    The role of chronic venous insuffi ciency in the development of crural eczema
    Witold Owczarek
    Streszczenie
    Przewlekła niewydolność żylna (PNŻ) oraz wyprysk podudzi będący jej konsekwencją, stanowią istotny problem społeczny. Podstawową przyczyną PNŻ jest nadciśnienie żylne, definiowane jako stan zaburzonego odpływu i zastoju żylnego u pacjenta znajdującego się w pozycji stojącej, wskutek refluksu, zwężenia lub niedrożności żył bądź ich współwystępowania. Nadciśnienie żylne wpływa na rozwój zmian patologicznych zarówno w obrębie żył, jak i tkanek znajdujących się wokół naczyń. Zmiany skórne występujące w przebiegu przewlekłej niewydolności żylnej są spowodowane przede wszystkim trwającym procesem zapalnym. Mikroangiopatia w przebiegu PNŻ jest przyczyną uszkodzenia bariery naskórkowej i czynnikiem podstawowym patogenezy wyprysku podudzi skóry u tej grupy chorych. Leczenie wyprysku podudzi jest niezwykle trudne z uwagi na wzajemnie oddziaływanie nieprawidłowych procesów naczyniowo-zapalnych. Skuteczna terapia powinna obejmować wszystkie elementy patogenezy choroby, tzn.: leczenie nadciśnienia żylnego, poprawę funkcji barierowej skóry oraz leczenie wyprysku podudzi. Z tego powodu poprawa zaburzeń żylnych w przebiegu PNŻ, m.in. poprzez zastosowanie sulodeksydu, może istotnie wpłynąć na przebieg wyprysku podudzi.
    Słowa kluczowe: wyprysk podudzi, przewlekła niewydolność żylna, sulodeksyd

    Zastosowanie refleksyjnej mikroskopii konfokalnej w codziennej praktyce dermatologicznej
    Application of reflectance confocal microscopy in a daily dermatology practice
    Joanna Łudzik, Alexander Witkowski, Adrian Chwojnicki
    Streszczenie
    Nowotwory skóry to najczęściej występujące nowotwory w populacji światowej, o wyraźnej tendencji wzrostowej. Poprawa wczesnej diagnostyki nowotworów skóry jest ważna w populacji polskiej, gdyż zachorowalność odnotowana w większości rejestrów w kraju jest poniżej średniej europejskiej. Nowoczesna technologia obrazowania, jaką jest refleksyjna mikroskopia konfokalna (reflectance confocal microscopy − RCM), stosowana w codziennej praktyce, przyczynia się do poprawy wczesnej diagnostyki nowotworów skóry. Badanie histopatologiczne nadal pozostaje złotym standardem w rozpoznaniu nowotworów skóry, lecz rozpowszechnienie RCM z pewnością doprowadzi do ograniczenia potrzeby wykonywania inwazyjnych i niepotrzebnych biopsji diagnostycznych. Czułość oceny jest wyższa dla doświadczonych użytkowników RCM w porównaniu z nowo wyszkolonymi osobami w odczycie obrazów (91% vs. 84,8%), ale swoistość diagnozy jest zbliżona (80% vs. 77,9%). Na podstawie przedstawionych przypadków – łagodnego rogowacenia liszajowatego i znamienia o cechach atypii – pokazano, że refleksyjna mikroskopia konfokalna jest pomocna w precyzyjnym diagnozowaniu. Pozwala na identyfikację lub wykluczenie proliferacji atypowych melanocytów wokół mieszków włosowych, komórek pagetoidalnych w naskórku oraz innych zmian na granicy skórno-naskórkowej – typowych dla czerniaka. Obserwuje się wyraźne korzyści dla systemu zdrowotnego wynikające ze zmniejszenia obciążenia finansowego, jakie stanowią koszty procedur chirurgicznych i patologicznych. Istotna jest również redukacja przepełnionych list oczekujących na zabiegi dermatochirurgiczne i biopsje zmian oraz – będące ich konsekwencją – ryzyko opóźnionej diagnozy, zwłaszcza w przypadku niejednoznacznych zmian skórnych.
    Słowa kluczowe: znamię, dermoskopia, refleksyjna mikroskopia konfokalna

    Świerzb – wielki naśladowca? Najnowsze doniesienia dotyczące świerzbu oraz opis przypadku
    Scabies – the great imitator? Recent reports on scabies and a case report
    Aleksandra Kosmala, Ryszard Żaba, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Wprowadzenie: Świerzb jest szeroko rozpowszechnioną, zakaźną i upośledzającą codzienne funkcjonowanie chorobą pasożytniczą, która dotyczy wszystkich grup socjoekonomicznych. Zazwyczaj rozpoznanie ustalane jest na podstawie obrazu klinicznego, jednak świerzb może imitować inne choroby dermatologiczne, co znacznie utrudnia ostateczną diagnozę. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie najnowszych danych dotyczących świerzbu oraz prezentacja przypadku infestacji świerzbowcem ludzkim diagnozowanym początkowo jako lymphomatoid papulosis.
    Opis przypadku: Przedstawiono przypadek pacjenta przyjętego do Kliniki Dermatologii w celu diagnostyki rozsianych zmian skórnych o charakterze guzków oraz grudek barwy różowobrązowej, zlokalizowanych na całym ciele, z towarzyszącym intensywnym świądem, nasilającym się nocą. Początkowo podejrzewano lymphomatoid papulosis – pierwotnie skórnego chłoniaka z limfocytów T CD30+. W wyniku szerokiej diagnostyki rozpoznano jednak świerzb guzkowy.
    Wnioski: Mimo że świerzb jest chorobą pasożytniczą znaną od wielu stuleci, z uwagi na swą różnorodność obrazu klinicznego nadal stanowi istotny problem diagnostyczny dla lekarzy, w tym także doświadczonych specjalistów. Poszukiwanie swoistej, czułej i łatwej w wykonaniu metody diagnostycznej choroby powinno być jednym z priorytetów współczesnej dermatologii.
    Słowa kluczowe: świerzb, świąd, lymphomatoid papulosis, guzki

    Zmiany skórne w chorobach tarczycy
    Skin changes in thyroid diseases
    Karolina Olek-Hrab, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Wśród wielu chorób endokrynologicznych na szczególną uwagę z punktu widzenia dermatologicznego zasługują zaburzenia tarczycy. Prawidłowa funkcja tego gruczołu odpowiada za szereg fizjologicznych procesów w organizmie. Zaburzenia tarczycy prowadzą do jej nadczynności lub niedoczynności, a także do zapalenia bądź powstawania nowotworów, co objawia się w postaci określonych zmian obserwowanych na skórze. W niniejszym artykule zostały omówione najczęstsze zmiany skórne towarzyszące wyżej wymienionym chorobom tarczycy. Wydaje się, że prawidłowe postępowanie diagnostyczne może przyczynić się do szybkiego ustalenia rozpoznania, a włączenie odpowiedniego leczenia wpływa na poprawę zarówno problemów endokrynologicznych, jak i dermatologicznych.
    Słowa kluczowe: nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, zapalenie tarczycy, rak tarczycy

    Charakterystyka kliniczna świądu wodnego u pacjentów z nowotworami mieloproliferacyjnymi
    Tłumaczenie artykułu:
    Clinical characteristics of aquagenic pruritus in patients with myeloproliferative neoplasms
    C. Le Gall-Ianotto, E. Brenaut, M. Gouillou, K. Lacut, E. Nowak, A. Tempescul, C. Berthou, V. Ugo, J.L. Carré, L. Misery, J.C. Ianotto
    Tłumaczenie: lek. Joanna Krzysiak
    Sprawozdanie z XI konferencji edukacyjnej „Andrzejki dermatologiczne 2017”
    Zofia Gerlicz-Kowalczuk
    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie
    W pierwszej fazie AZS dominuje suchość skóry, która jest uwarunkowana genetycznym defektem białka filagryny. Na skutek działania czynników środowiskowych suchość ta nasila się, prowadząc do objawiania się choroby w postaci ognisk rumieniowo-złuszczających. Zmianom tym towarzyszy świąd. Właściwa emolientacja prowadzi do zredukowania zmian i ustąpienia objawów. Jeśli zaczerwienienie i szorstkość skóry utrzymują się mimo właściwej pielęgnacji, należy rozważyć rzadką, przewlekłą, zapalno-proliferacyjną chorobę skóry – łupież czerwony mieszkowy, który charakteryzuje się występowaniem dużego złuszczania, z okołomieszkowym stanem zapalnym i rogowaceniem. Ogniska szerzą się obwodowo i stopniowo się zlewają, powodując erytrodermię, z pozostawieniem ,,rezerw” skóry niezmienionej. Dla ustalenia rozpoznania konieczne jest wykonanie biopsji.W 7% przypadków klasycznej postaci świerzbu występują spoiste, czerwonobrunatne albo czerwonofioletowe guzki z nasilonym świądem (tzw. guzki przetrwałe). Nie są one zakaźne i mogą utrzymywać się przez kilka tygodni/miesięcy. Jeśli pomimo leczenia nie widać regresji zmian skórnych, należy zastanowić się, czy pacjent choruje wyłącznie na świerzb. Warto potrzeć jeden wykwit na ciele chorego, by odczytać objaw Dariera. Dodatni objaw Dariera nasuwa podejrzenie pokrzywki barwnikowej. Rozstrzygające jest w tym wypadku badanie histopatologiczne. Nietrzymanie barwnika jest rzadką genodermatozą, w której zmianom skórnym mogą towarzyszyć inne anomalie rozwojowe narządów i układów. Zmiany skórne układają się wzdłuż linii Blaschko. Ujawniają się w życiu płodowym lub w pierwszych tygodniach życia. Mają różnorodny charakter, w zależności od stadium choroby. Zaleca się konsultacje genetyczne oraz badania mające na celu wykrycie anomalii rozwojowych i leczenie miejscowe, które zapobiegnie infekcjom w okresie zapalnym (w stadium pęcherzykowym).Dzieci podlegają obowiązkowym szczepieniom ochronnym zgodnie z kalendarzem szczepień w danym kraju. Odczyn po szczepieniu jest efektem zainicjowanej reakcji układu odpornościowego na podanie szczepionki i jest zazwyczaj spodziewaną reakcją organizmu. Do miejscowych odczynów poszczepiennych należą: bolesny obrzęk i zaczerwienienie w miejscu podania, powiększenie okolicznych węzłów chłonnych, utworzenie się ropnia w miejscu wkłucia. Rzadziej może występować odczynupęcherzowy. W większości odczynów miejscowych wystarcza leczenie objawowe.
    Słowa kluczowe: AZS, łupież czerwony mieszkowy, świerzb, pokrzywka barwnikowa, nietrzymanie barwnika, odczyny poszczepienne

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  20. Dermatologia Praktyczna 5/2017

    Dermatologia Praktyczna 5/2017

    Manifestacje dermatologiczne chorób układu pokarmowego. Część II: Dziedziczne zespoły predysponujące do rozwoju raka jelita grubego
    Cutaneous manifestations of gastrointestinal disease. Part II: The hereditary syndromes which predispose to the development of the colorectal cancer
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    W rozwoju raka jelita grubego istotną rolę odgrywają patologie poprzedzające, które wcześnie rozpoznane mogą być użyteczne w postępowaniu prewencyjnym. Należą do nich dziedziczne zespoły polipowate, zespoły z polipami hamartomatycznymi oraz dziedziczne zespoły niepolipowate. Wszystkie wykazują określone cechy genotypowe i fenotypowe. Do cech fenotypowych zalicza się również objawy skórne, które mogą współwystępować ze zmianami polipowatymi czy nawet nowotworowymi jelita lub je poprzedzać. Wczesne rozpoznanie zmian skórnych może wskazać problem zasadniczy.
    Słowa kluczowe:rodzinna polipowatość gruczolakowata, dziedziczna polipowatość żołądkowo-jelitowa, polipy jelita, rak jelita grubego, zaburzenia hamartomatyczne, zespół Gardnera, zespół Turcota, zespół Peutza-Jeghersa, zespół Cowden, choroba Lhermitte’a-Duclos, zespół Bannayana-Rileya-Ruvalcaby, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a

    Podobieństwo etiopatogenetyczne bielactwa nabytego i łysienia plackowatego. Wspólne perspektywy leczenia inhibitorami kinaz JAK (Janus kinases)
    Etiopathogenetic similarities of vitiligo and alopecia areata. Common perspectives for treatment with JAK kinases inhibitors (Janus kinases)
    Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Tabara, Aleksandra Kobusiewicz, Joanna Krzysiek, Małgorzata Dominiak, Anna Żuchowska, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Bielactwo nabyte (vitiligo) i łysienie plackowate (alopecia areata) są częstymi schorzeniami skóry na tle autoimmunologicznym. Klinicznie bielactwo objawia się miejscowym bądź też uogólnionym odbarwieniem skóry, co odpowiada degradacji melanocytów w warstwie podstawnej naskórka. Łysienie plackowate charakteryzuje się występowaniem dobrze odgraniczonych ognisk pozbawionych włosów, zlokalizowanych głównie na skórze owłosionej głowy, jak również w innych obszarach ciała. Wiele faktów wskazuje na zbliżoną etiopatogenezę tych schorzeń. Obie dermatozy są związane z częstszym współwystępowaniem innych chorób autoimmunologicznych oraz mają wspólne genetyczne czynniki ryzyka. Bielactwo i łysienie plackowate określa się jako choroby IFN-γ zależne. Rozwój terapii ukierunkowanej na ścieżki immunologiczne Th1/IFN-γ może w przyszłości doprowadzić do opracowania skutecznej metody leczniczej obu schorzeń.
    Słowa kluczowe:bielactwo, łysienie plackowate, etiopatogeneza, cytokiny, inhibitory kinaz janusowych, inhibitory JAK

    Rola podłoża w lekach stosowanych w dermatologii
    The role of substrate in drugs used in dermatology
    Monika Sikorska, Roman Nowicki

    Streszczenie
    W dermatologii wśród leków podawanych miejscowo szerokie zastosowanie mają steroidy. Ich właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunosupresyjne wykorzystuje się w terapii takich schorzeń, jak: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca i liszaj płaski. Do produktów medycznych stosowanych w zależności od podłoża należą: maści, kremy, żele, roztwory i szampony. Preparaty te można również podzielić na leki oryginalne i odtwórcze (generyczne). Generyki zawierają tę samą substancję czynną co oryginalne, różnią się jednak m.in. substancjami pomocniczymi, niemającymi wpływu farmakologicznego na leczony organizm. Składniki pomocnicze zwiększają trwałość aktywnych substancji, nadają właściwą postać leku, decydują o cechach fizycznych leku, poprawiają wygląd produktu leczniczego, wpływają na szybkość uwalniania oraz wchłaniania substancji leczniczej (zwiększają biodostępność). Ze względu na zróżnicowany skład substancji pomocniczych leki odtwórcze i oryginalne mogą różnić się trwałością produktów oraz stopniem wchłaniania preparatu.
    Słowa kluczowe:leki miejscowe, podłoża w lekach, steroidy, leki generyczne

    Zastosowanie niebieskiego światła w leczeniu łuszczycy – przegląd piśmiennictwa
    The use of blue light in psoriasis treatment – literature review
    Joanna Narbutt, Igor A. Bednarski, Aleksandra Lesiak

    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą skóry, dotyczącą ok. 2% populacji ogólnej. Nową metodą leczenia łuszczycy o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest fototerapia, wykorzystująca niebieskie światło emitowane przez diody elektroluminescencyjne (light-emitting diode – LED). Wciąż jednak jest mało badań oceniających skuteczność i bezpieczeństwo tej metody leczenia łuszczycy. W artykule podsumowano aktualne badania dotyczące terapii łuszczycy z wykorzystaniem niebieskiego światło emitowanego przez diody elektroluminescencyjne. Uwzględniono badania, w których niebieskie światło zostało wykorzystane w leczeniu tej choroby. Autorzy doszli do wniosku, że stosowanie niebieskiego światła emitowanego przez diody elektroluminescencyjne zmniejsza nasilenie zmian łuszczycowych. Terapia z wykorzystaniem urządzenia emitującego niebieskie światło jest bezpieczna i pozbawiona poważnych działań niepożądanych.
    Słowa kluczowe:łuszczyca, fototerapia, niebieskie światło

    Hidradenitis suppurativa – etiopatogeneza, obraz kliniczny, diagnostyka i leczenie (aktualny stan wiedzy)
    Hidradenitis suppurativa – etiopathogenesis, clinical features, diagnosis and treatment (current knowledge)
    Agnieszka Wojciechowska, Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Ropnie mnogie pach/trądzik odwrócony (hidradenitis suppurativa – HS/acne inversa) to przewlekła, nawracająca, zapalna, ciężka skórna choroba mieszków włosowych, zazwyczaj występująca po okresie dojrzewania jako bolesne, głębokie zmiany zapalne w obszarach lokalizacji gruczołów apokrynowych, najczęściej w okolicach pach, pachwin i okolicy anogenitalnej. Częstość występowania HS w Europie wynosi 1%. Ropnie mnogie pach wiążą się ze schorzeniami współistniejącymi, takimi jak: otyłość, zespół metaboliczny, choroby zapalne jelit, spondyloartropatie. Hidradenitis suppurativa znacząco obniża jakość życia, prowadzi do depresji, stygmatyzacji, niezdolności do pracy, niekorzystnie wpływa na zdrowie seksualne. Uważa się, że patogeneza HS jest oparta na okluzji mieszka włosowego i prowadzi do limfocyto-histiocytarnego zapalenia okołomieszkowego. Terapia HS powinna być oparta na europejskich wytycznych dla hidradenitis suppurativa oraz dowodowym podejściu uwzględniającym wiarygodność i siłę rekomendacji badań. Miejscowo nawracające zmiany mogą być usuwane chirurgicznie, natomiast leczenie farmakologiczne zarówno w monoterapii, jak i skojarzeniu z radykalną resekcją jest bardziej odpowiednie przy rozleglejszych zmianach. Leczenie farmakologiczne może obejmować podawanie antybiotyków (klindamycyny z ryfampicyną, tetracykliny), acytretyny i terapię biologiczną (adalimumab, infliksymab). Leczenie adjuwantowe polega na zwalczaniu bólu, terapii nadkażeń bakteryjnych, redukcji masy ciała i zaprzestaniu palenia.
    Słowa kluczowe:ropnie mnogie pach, trądzik odwrócony, europejskie wytyczne dla HS

    Praktyczne aspekty stosowania klasycznych leków ogólnoustrojowych w łuszczycy
    Systemic treatment of psoriais vulgaris – practical aspects
    Daria Wojtczyk, Marta Wojciechowska-Zdrojowy, Jacek Szepietowski

    Streszczenie
    Cyklosporyna, metotreksat i acytretyna są preparatami często stosowanymi w dermatologii. Leki te pozwalają na osiągnięcie poprawy stanu klinicznego pacjentów z wieloma ciężkimi dermatozami. Na łuszczycę zwykłą cierpi 1-3% populacji, a leczenie tej jednostki chorobowej nadal w wielu przypadkach stanowi wyzwanie terapeutyczne. Przed włączeniem leczenia ogólnoustrojowego konieczna jest prawidłowa kwalifikacja chorych, a następnie uważne monitorowanie terapii. Leczenie cyklosporyną prowadzi się zwykle do 2 lat – nawet mimo dobrej odpowiedzi klinicznej, natomiast długość terapii acytretyną i metotreksatem nie jest ściśle określona. Leki można stosować dopóki przynoszą korzystny efekt i nie występują poważne działania niepożądane.
    Słowa kluczowe:cyklosporyna, metotreksat, acytretyna, terapia systemowa

    Pęcherzyca IgG/IgA o obrazie klinicznym łuszczycy łojotokowej – opis przypadku
    Pemphigus IgG/IgA mimicking seborrheic psoriasis – case report
    Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Agnieszka Wojciechowska, Katarzyna Tomaszewska, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Pęcherzyca to określenie grupy dermatoz pęcherzowych, przyczyną których jest autoimmunizacja wobec desmosomalnych białek strukturalnych naskórka. Reakcje mediowane przeciwciałami IgG prowadzą do pęcherzycy zwykłej lub liściastej. Wyróżnia się również pęcherzycę bujającą, opryszczkowatą, paraneoplastyczną oraz pęcherzycę IgA (typu podrogowej dermatozy krostkowej lub typu śródnaskórkowej dermatozy neutrofilowej). Znacznie rzadziej uwzględniana w klasyfikacjach jest pęcherzyca IgG/IgA. W artykule przedstawiono przypadek 23-letniego mężczyzny hospitalizowanego z podejrzeniem łuszczycy łojotokowej, u którego dzięki badaniom metodami immunofluorescecji bezpośredniej oraz pośredniej, udało się postawić rozpoznanie pęcherzycy IgG/IgA.
    Słowa kluczowe:pęcherzyca IgG/IgA, desmogleina 1, choroby pęcherzowe

    Pemfigoid błon śluzowych, odmiana Brustinga-Perry’ego – opis przypadku
    Mucous membrane pemphigoid, Brusting-Perry variety – case report
    Anna Arska-Brot, Kamila Kaszubiak, Małgorzata Jeziorna

    Streszczenie
    Pemfigoid błon śluzowych (mucous membrane pemphigoid – MMP) to rzadka autoimmunologiczna choroba, często powodująca trudności diagnostyczno-terapeutyczne. Zaliczany jest do grupy podnaskórkowych chorób pęcherzowych, które goją się z pozostawieniem blizn. Występuje głównie u osób starszych, częściej u kobiet. Zmiany dotyczą zazwyczaj błon śluzowych, znacznie rzadziej skóry. W pracy opisano przypadek 78-letniego mężczyzny z rozległym, niegojącym się owrzodzeniem w okolicy czołowo-ciemieniowej skóry owłosionej głowy, u którego na podstawie obrazu klinicznego oraz badań immunofluorescencyjnych ustalono rozpoznanie pemfigoidu bliznowaciejącego, odmiany zlokalizowanej Brustinga-Perry’ego.
    Słowa kluczowe:pemfigoid błon śluzowych, pemfigoid bliznowaciejący, odmiana Brustinga-Perry’ego

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Pierwsze objawy pokrzywki barwnikowej pojawiają się typowo w okresie niemowlęcym i we wczesnym dzieciństwie. U niemowląt i małych dzieci, zwłaszcza poniżej 2-3. roku życia, w obrębie wykwitów może dochodzić do tworzenia się pęcherzy. Przerwanie pokrywy pęcherza, np. wskutek drapania, stanowi wrota zakażenia dla wszechobecnych bakterii, zwłaszcza gronkowca złocistego. Zaburzenia w obrębie którejkolwiek części paznokcia mogą spowodować powstanie charakterystycznych objawów klinicznych. Najczęstszymi przyczynami tych zaburzeń w wieku dziecięcym są powikłania pourazowe. Uraz mechaniczny zwykle dotyczy palucha, ponieważ jest on najbardziej wysunięty. Uraz może być jednorazowy, ale może być również przewlekle powtarzany wskutek noszenia obuwia z czubkami, z odkrytymi palcami lub źle dopasowanego, zwłaszcza w dzieciństwie, gdy stopy rosną. Te małe urazy ostatecznie prowadzą do zaburzenia wzrostu paznokcia, m.in. onychogryfozy (zakrzywienia płytki paznokciowej). Odczyn fototoksyczny jest sumarycznym wynikiem fotouwrażliwienia komórek skóry i jednoczesnego lub następczego działania promieniowania UV. W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględnić oparzenia słoneczne i cieplne, kontaktowe zapalenie skóry, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, fototoksyczne reakcje polekowe, zapalenie tkanki podskórnej oraz infekcje, spośród których najwięcej trudności może budzić liszajec pęcherzowy i wczesna faza półpaśca. W etiopatogenezie AZS istotną rolę odgrywają interakcje między genetycznie uwarunkowanymi zaburzeniami struktury i funkcji bariery naskórkowej, pierwotnej oraz adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej, a także czynnikami infekcyjnymi i środowiskowymi. Dziecko może być obarczone dodatnim wywiadem atopowym, ale nie ma podstaw anatomicznych ani fizjologicznych do ujawnienia się tego defektu genetycznego w okresie noworodkowym. Przy badaniu noworodka należy pamiętać o złuszczaniu fizjologicznym, które jest naturalną konsekwencją zmiany środowiska, w jakim płód przebywał w łonie matki.
    Słowa kluczowe: pokrzywka barwnikowa, odczyn poszczepienny BCG, onychogryfoza, odczyn fototoksyczny, atopowe zapalenie skóry, złuszczanie fizjologiczne noworodków

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2

Strona korzysta z plików cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie oraz dostosowania ich do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Cel, warunki przechowywania lub dostęp do cookies dostępne są w Polityce prywatności. Mogą Państwo dokonać w każdej chwili zmiany ustawień. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności. Zobacz więcej