Neurologia Praktyczna

Neurologia-praktyczna

Czasopismo skierowane do neurologów i lekarzy medycyny ogólnej, zainteresowanych aktualnymi problemami z zakresu neurologii.

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2

  1. Prenumerata - Neurologia Praktyczna
    Cena: 105,00 zł
  2. Neurologia Praktyczna 3/2017

    Neurologia Praktyczna 3/2017

    Zakrzepica żył i zatok mózgowia – opis przypadku
    Cerebral venous and sinus thrombosis – case report
    Mariusz Wachowski, Karol Jastrzębski, Jakub Chrostowski, Agata Majos

    Streszczenie
    Tło. Zakrzepica zatok żylnych (dural venous sinus thrombosis – DVST) stanowi istotny i trudny problem diagnostyczny ze względu na mało specyfi czny obraz kliniczny oraz zróżnicowaną dynamikę objawów. Celem niniejszego opisu przypadku jest uzasadnienie możliwości wykorzystania sekwencji zależnej od podatności magnetycznej (susceptibility-weighted imaging – SWI) w skutecznym rozpoznawaniu DVST oraz w różnicowaniu jej potencjalnych powikłań.
    Opis przypadku. 38-letnia pacjentka została przyjęta do kliniki neurologii z powodu silnego bólu głowy z następczą utratą przytomności. Przy przyjęciu wykonano przeglądową tomografię komputerową (TK) głowy. Uzyskane obrazy oceniono jako prawidłowe. W 6. dobie hospitalizacji ze względu na nagłe pogorszenie stanu klinicznego oraz podwyższone wartości D-dimerów przeprowadzono jednofazowe badanie metodą rezonansu magnetycznego (magnetic resonance imaging – MRI). Stwierdzono poszerzenie zatoki strzałkowej górnej oraz obecność skrzepliny na odcinku około 55 mm. Ponadto w sekwencji FLAIR oraz T2-zależnej stwierdzono obszary patologiczne w zakręcie zaśrodkowym. W związku z podejrzeniem wystąpienia zawału żylnego przeprowadzono sekwencję SWI, co pozwoliło na jego wykluczenie. Ustalono rozpoznanie przekrwienia żylnego.
    Wnioski. Analiza obrazu w sekwencji SWI pozwoliła na jednoznaczne wykluczenie udaru krwotocznego i umożliwiła kontynuowanie terapii przeciwzakrzepowej.
    Słowa kluczowe: zakrzepica zatok żylnych, rezonans magnetyczny, sekwencja SWI

    Czy jest możliwa identyfikacja osób z wysokim ryzykiem przewlekłej encefalopatii pourazowej? Postępy w rozumieniu patogenezy choroby
    Tłumaczenie artykułu:
    Chronic traumatic encephalopathy: identifying those at risk and understanding pathogenesis

    Przewlekła encefalopatia pourazowa (chronic traumatic encephalopathy – CTE) to postępujące schorzenie neurodegeneracyjne, mogące prowadzić do rozwoju otępienia, występujące u części osób po powtarzających się urazach głowy. Objawy kliniczne bywają różne i obejmują zaburzenia poznawcze, zmiany zachowania, parkinsonizm oraz nieprawidłowości chodu. CTE w ostatnich czasach budzi duże zainteresowanie – i to zarówno w prasie ogólnodostępnej, jak i w piśmiennictwie medycznym – ze względu na związek z popularnymi, zawodowymi dyscyplinami sportu, takimi jak futbol amerykański, piłka nożna czy rugby. W efekcie instytucje regulacyjne w zakresie różnych dyscyplin sportu były zmuszone uaktualnić przepisy dotyczące urazów głowy, by zapewnić zawodnikom odpowiedni poziom bezpieczeństwa. Mimo związku występującego pomiędzy urazami głowy a CTE nie udało się ustalić dokładnego patomechanizmu tego schorzenia. Co więcej, jak dotąd nie stworzono zwalidowanych kryteriów diagnostycznych CTE, a pewne rozpoznanie można ustalić dopiero na podstawie pośmiertnego badania neuropatologicznego. W rezultacie nie tylko szacowana częstość schorzenia jest niemiarodajna, ale również nie wypracowano strategii terapeutycznych w odniesieniu do osób z grupy ryzyka oraz chorych w okresie przedobjawowym. Postęp w rozumieniu mechaniki urazów głowy oraz ich możliwego wpływu na rozwój CTE może zatem odgrywać rolę nie tylko w lepszym rozumieniu patomechanizmu choroby, ale również mieć istotne znaczenie w identyfikowaniu osób o najwyższym ryzyku rozwoju CTE.

    Ataksje zwyrodnieniowe: wyzwania w badaniach klinicznych
    Tłumaczenie artykułu:
    Degenerative ataxias: challenges in clinical research

    Streszczenie
    Ataksje zwyrodnieniowe są bardzo niejednorodną grupą schorzeń, do której należą liczne choroby dziedziczne, a także jednostki chorobowe wyraźnie „sporadyczne”. Eksplozja odkryć dotyczących defektów genetycznych i odnoszących się do nich patomechanizmów doprowadziła nas na próg odkrycia istotnych metod leczenia niektórych, choć nie wszystkich, z tych chorób. Nadal brakuje wiedzy co do przyczyn choroby u sporego odsetka pacjentów. Ogólna rzadkość ataksji oraz jeszcze większa rzadkość występowania poszczególnych genetycznych jednostek chorobowych wraz z powolnym i zmiennym przebiegiem choroby oraz zmienne rokowanie w zestawieniu z gwałtownym rozwojem możliwych metod leczenia na horyzoncie, takich jak zastąpienie i wypłukiwanie genu, stawiają ataksje na unikalnej pozycji, odmiennej od podobnych chorób zwyrodnieniowych. Wydaje się, że tempo badań naukowych w laboratoriach nie pokrywa się z szybkością badań klinicznych i gotowością do prób klinicznych. Przegląd ten jest podsumowaniem poglądów autora na różne wyzwania badania translacyjnego w ataksjach i nadziei na pobudzenie dalszych pomysłów oraz dyskusji, jak rzeczywiście pomóc pacjentom.

    Hemostaza w krwotoku wewnątrzczaszkowym
    Tłumaczenie artykułu:
    Hemostasis in intracranial hemorrhage

    Spontaniczny nieurazowy krwotok śródmózgowy (intracerebral hemorrhage – ICH) jest związany z wysoką chorobowością oraz śmiertelnością na całym świecie i nie ma udowodnionego skutecznego leczenia. W większości przypadków krwiak powiększa się w ciągu 4 godz. od wystąpienia objawów, co jest związane z wczesnym pogorszeniem i złym efektem klinicznym. Kluczową rolę w ICH odgrywa bardzo wczesne leczenie hemostatyczne ograniczające ekspansję krwiaka. Pacjenci z towarzyszącymi zaburzeniami hemostazy mają większe ryzyko ekspansji krwiaka. Strategie lecznicze u pacjentów z ICH powinny obejmować odpowiednie interwencje w zależności od wywiadu stosowania leków przeciwkrzepliwych lub towarzyszącej koagulopatii. W ICH związanym z leczeniem przeciwpłytkowym zaleca się na podstawie umiarkowanie wiarygodnych danych przerwanie leczenia przeciwpłytkowego i przetoczenie płytek krwi u pacjentów, którzy mają być poddani zabiegowi neurochirurgicznemu. W ICH związanym ze stosowaniem antagonistów witaminy K zaleca się podanie pacjentom z INR > 1,4 raczej 3-czynnikowych lub 4-czynnikowych koncentratów kompleksu protrombiny (prothrombin complex concentrates – PCC) niż świeżo mrożonego osocza. U pacjentów z ICH związanym z nowymi lekami przeciwkrzepliwymi zaleca się podanie węgla aktywowanego tym, u których nie upłynęły 2 godz. od przyjęcia leku. Idarucizumab, humanizowane przeciwciało monoklonalne przeciwko dabigatranowi (bezpośredni inhibitor trombiny), jest zarejestrowany przez FDA w sytuacjach zagrażających życiu. Jeśli idarucizumab nie jest dostępny lub jeśli krwotok jest związany z innym niż dabigatran bezpośrednim inhibitorem trombiny, należy podać aktywowany PCC (50 U/kg) lub 4-czynnikowy PCC (50 U/kg) pacjentom z ICH związanym z bezpośrednimi inhibitorami trom biny (direct thrombin inhibitors – DTI). W przypadku ICH związanym z inhibitorem czynnika Xa preferowane jest podanie 4-czynnikowego PCC lub aPCC zamiast rekombinowanego czynnika VIIa z powodu niższego ryzyka zakrzepowych zdarzeń niepożądanych.
    Słowa kluczowe: krwotok śródmózgowy, leki przeciwkrzepliwe, nowe doustne leki przeciwkrzepliwe, odwrócenie antykoagulacji, hemostaza

    Część IV: Wpływ podawania zolmitryptanu w tabletkach ulegających rozpadowi w jamie ustnej na objawy migreny oraz zdolność do prowadzenia normalnego życia: badanie obserwacyjne po wprowadzeniu leku do obrotu w Niemczech
    Tłumaczenie artykułu:
    Part IV: Eff ects of zolmitriptan orally disintegrating tablet on migraine symptoms and ability to perform normal activities: a post-marketing surveillance study in Germany

    Streszczenie
    Zolmitryptan został opracowany w postaci tabletki ulegającej rozpadowi w jamie ustnej (orally disintegrating tablet – ODT), która natychmiast rozpuszcza się na języku i można ją przyjąć szybko, dogodnie i dyskretnie bez popijania. W tym 3-miesięcznym badaniu, bez grupy porównawczej, o charakterze obserwacyjnym, po wprowadzeniu leku do obrotu (post-marketing surveillance – PMS) 5570 lekarzy przepisało zolmitryptan ODT w dawce 2,5 mg 16 261 pacjentom chorym na migrenę. Spośród danych od 14 543 pacjentów, możliwych do oceny w analizie skuteczności, u 94% lek zmniejszył intensywność bólu głowy w ciągu 2 godz. od przyjęcia zolmitryptanu ODT w dawce 2,5 mg podczas pierwszego napadu. Trzydzieści pięć procent pacjentów zgłaszało poprawę w ciągu 30 min, a 7% pacjentów w ciągu 15 min. U większości pacjentów objawy migreny, poza bólem głowy, oraz wykonywanie zwykłych czynności dnia codziennego uległy poprawie w ciągu 2 godz. po przyjęciu zolmitryptanu ODT. Dziewięćdziesiąt jeden procent pacjentów do leczenia każdego napadu wymagało jedynie pojedynczej dawki zolmitryptanu ODT 2,5 mg. Dziewięćdziesiąt dwa procent pacjentów uważało, że zolmitryptan ODT wykazuje bardzo dobrą i dobrą skuteczność, a 96% stwierdziło, że tolerancja leku jest bardzo dobra lub dobra. W badaniu tym wykazano także, że 94% pacjentów będzie chciało kontynuować leczenie zolmitryptanem w przyszłości, a 81% pacjentów uważało, że możliwość przyjmowania ODT bez wody miała ważne lub bardzo ważne znaczenie. Podsumowując, zolmitryptan ODT wykazał dużą skuteczność i znakomitą tolerancję. Ponadto pacjenci uważali, że stosowanie zolmitryptanu ODT jest dogodne i łatwe, chcieli kontynuować jego przyjmowanie. Po przeprowadzeniu badań z grupą kontrolną placebo wyniki tego badania PMS dają wgląd w stosowanie zolmitryptanu ODT w warunkach bardziej odzwierciedlających normalne życie niż randomizowane badania kliniczne, jeszcze bardziej wykazując, że stanowi on wiarygodną i wygodną alternatywę dla tabletek konwencjonalnych.
    Słowa kluczowe: czynności dnia codziennego, ból głowy, niesprawność związana z migreną, zdolność do tolerowania, zolmitryptan w tabletce ulegającej rozpadowi w jamie ustnej

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  3. Neurologia Praktyczna 2/2017

    Neurologia Praktyczna 2/2017

    Rola fizjoterapii w opiece medycznej nad pacjentami ze stwardnieniem bocznym zanikowym
    The role of physiotherapy in medical care of patients with amyotrophic lateral sclerosis
    Jan Sznajder, Magdalena Kuźma-Kozakiewicz

    Streszczenie
    Stwardnienie boczne zanikowe (sclerosis lateralis amyotrophica – SLA) jest chorobą górnego i dolnego neuronu ruchowego, prowadzącą w krótkim czasie do nasilonego deficytu funkcjonalnego. Dotąd nie opracowano wytycznych dotyczących zasad prowadzenia fizjoterapii w tej grupie chorych. Trudności w przeprowadzeniu randomizowanych badań porównujących skuteczność różnych form fizjoterapii w SLA wynikają z rzadkiego występowania schorzenia, jego szybkiego przebiegu i trudności w monitorowaniu postępu choroby w zaawansowanych stadiach. Za główny cel leczenia usprawniającego w SLA uważa się zapobieganie powikłaniom wynikającym z hipokinezji oraz poprawę jakości życia. Podstawowymi założeniami fizjoterapii w SLA są: utrzymanie fizjologicznego zakresu ruchu w stawach, siły mięśniowej, prawidłowej postawy ciała, wydolności fizycznej i oddechowej, dobór pomocy ortopedycznych, a także wskazanie możliwości wykorzystania dostępnej technologii w zakresie np. komunikacji. Niniejsza praca przedstawia możliwości realizacji poszczególnych założeń fizjoterapii u pacjentów z SLA w zależności od stanu funkcjonalnego oraz stopnia uszkodzenia górnego i dolnego neuronu ruchowego. Ukazuje, że kompleksowa, prawidłowo prowadzona fizjoterapia dostosowana do stanu funkcjonalnego i klinicznego jest korzystną metodą leczenia objawowego. Stosowanie ruchu czynnego, biernego, ćwiczeń oddechowych, pomocy ortopedycznych i komunikacyjnych oraz mobilizacja rezerw funkcjonalnych pacjentów daje szansę na wydłużenie okresu samodzielności pacjentów i zapewnia ich komunikację z bliskimi.
    Słowa kluczowe: fizjoterapia, stan funkcjonalny, choroba neuronu ruchowego, ćwiczenia ruchowe, komunikacja

    Okskarbazepina – monografia leku
    Oxcarbazepine – a monograph of the drug
    Piotr Czapiński, Ewa Czapińska-Ciepiela

    Streszczenie
    Okskarbazepina (OXC) jest lekiem przeciwpadaczkowym nowej generacji będącym ketoanalogiem karbamazepiny (CBZ), stosowanej w leczeniu padaczki od lat 60. XX wieku. Profil działania przeciwpadaczkowego OXC jest podobny do CBZ i dlatego obie substancje mają te same wskazania terapeutyczne w padaczce. OXC jest skuteczna zarówno w monoterapii nowo zdiagnozowanej padaczki ogniskowej, gdzie jest obecnie jednym z leków pierwszego rzutu, jak i w terapii dodanej lekoopornej padaczki z napadami częściowymi. Dzięki innemu niż CBZ metabolizmowi wątrobowemu OXC nie jest induktorem enzymatycznym i ma od CBZ znacznie lepszy profil farmakokinetyczny, stąd OXC ma tylko nieliczne znaczące interakcje z innymi lekami. Stosowanie OXC obarczone jest ryzykiem reakcji uczuleniowych ocenianych na 3%. W trakcie leczenia OXC zdarzają się epizody hiponatremii, która w większości przypadków ma charakter łagodny.
    Słowa kluczowe: leki przeciwpadaczkowe, okskarbazepina, mechanizm działania, profil farmakokinetyczny, skuteczność i bezpieczeństwo leku

    Zbyt rzadkie stosowanie leczenia przeciwkrzepliwego u pacjentów z migotaniem przedsionków – badanie FibStroke
    Tłumaczenie artykułu: Underuse of anticoagulation in stroke patients with atrial fibrillation – the FibStroke Study

    Założenia i cel pracy. Współczesne wytyczne zalecają doustne leczenie przeciwkrzepliwe (oral anticoagulation – OAC) u pacjentów z migotaniem przedsionków (atrial fibrillation – AF) oraz z podwyższonym ryzykiem wystąpienia zdarzeń zakrzepowo- zatorowych. Ocenie poddano powody niestosowania OAC u pacjentów z AF, którzy doznali udaru mózgu lub przejściowego napadu niedokrwienia (transient ischemic attack – TIA).
    Metody. Do retrospektywnego rejestru włączono 3404 pacjentów z wcześniej rozpoznanym AF, którzy doznali ogólnie 2955 udarów niedokrwiennych mózgu i 895 epizodów TIA w latach 2003-2012.
    Wyniki. Punktację CHA2DS2 -VASc ≥ 2 stwierdzono w 3590 (93,2%) zdarzeniach oraz CHADS2 ≥ 2 w przypadku 2784 (72,3%) zdarzeń. Spośród pacjentów wysokiego ryzyka (CHADS2 ≥ 2) jedynie 55,1% było poddannych OAC przed wystąpieniem udaru mózgu lub TIA. Najczęściej udokumentowanymi powodami braku OAC były: rzadkie napady AF (14%), wcześniejsze epizody krwawienia (13%) oraz odmowa ze strony pacjenta/samodzielne odstawienie leczenia (9%). Co więcej, chorzy z napadowym AF (40% przyjmujących OAC), wcześniejszym krwawieniem (26% przyjmujących OAC) oraz nadużywający alkoholu (30% przyjmujących OAC) stosowali OAC istotnie rzadziej niż pacjenci bez tych cech charakterystycznych. Zaobserwowano znaczący wzrost odsetka pacjentów wysokiego ryzyka przyjmujących OAC, od 49% w 2003 roku do 65% w 2012 roku.
    Wnioski. Zbyt rzadkie stosowanie leczenia przeciwkrzepliwego jest typowym czynnikiem przyczyniającym się do wystąpienia udaru niedokrwiennego mózgu i TIA u pacjentów z AF. Rzadkie napady AF, wcześniejsze krwawienia, preferencje pacjenta i nadużywanie alkoholu były najczęstszymi powodami niestosowania OAC.
    Słowa kluczowe: leczenie przeciwkrzepliwe, migotanie przedsionków, udar mózgu, TIA

    Długoterminowe bezpieczeństwo i tolerancja octanu glatirameru w dawce 20 mg w leczeniu nawrotowych postaci stwardnienia rozsianego
    Tłumaczenie artykułu: Long-term safety and tolerability of glatiramer acetate 20 mg in the treatment of relapsing forms of multiple sclerosis

    Streszczenie
    Wprowadzenie. Octan glatirameru (glatiramer acetate – GA) stanowi lek pierwszego wyboru u chorych z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego (relapsing-remitting multiple sclerosis – RRMS). Zarówno profil bezpieczeństwa, jak i skuteczność terapii zostały dobrze scharakteryzowane w oparciu o dane dotyczące ekspozycji na leczenie, obejmujące ponad 2 mln osobolat.
    Obszar badań. Celem badania była analiza długoterminowego bezpieczeństwa i tolerancji leczenia u osób otrzymujących GA w dawce 20 mg/ml w leczeniu stwardnienia rozsianego (multiple sclerosis – MS). Analizą objęto bazę danych dotyczącą wszystkich chorych z badań klinicznych, którzy byli eksponowani na GA w dawce 20 mg/ml, w tym pacjentów leczonych nieprzerwanie przez okres do 20 lat. Całkowita ekspozycja na GA w analizowanych badaniach klinicznych wyniosła 10 017 osobolat, a długość terapii mieściła się w zakresie 0-23,1 roku (mediana 1,8 roku). Nie odnotowano niespodziewanych zdarzeń niepożądanych. Najczęstszym zdarzeniem niepożądanym były reakcje związane z miejscem wstrzyknięcia, dotyczyły one 49% osób włączonych do badań. Rumień stanowił najczęstszą reakcję dotyczącą miejsca wstrzyknięcia i dotyczył 29,2% badanych osób. Natychmiastowe reakcje związane ze wstrzyknięciem leku wystąpiły u 24,0% pacjentów, przy czym najczęściej obserwowano duszność (12,1% chorych).
    Opinia ekspertów. Wyniki niniejszej analizy są zgodne z rezultatami długoterminowych badań i wskazują, że GA jest lekiem bezpiecznym i na ogół dobrze tolerowanym.
    Tytuł skrócony. Długoterminowe bezpieczeństwo octanu glatirameru.
    Słowa kluczowe: octan glatirameru, stwardnienie rozsiane, bezpieczeństwo leczenia, tolerancja leczenia

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  4. Neurologia Praktyczna 1/2017

    Neurologia Praktyczna 1/2017

    Źródła informacji dotyczące możliwości terapeutycznych w zaawansowanym stadium stwardnienia bocznego zanikowego dostępne dla pacjentów w Polsce
    Sources of information on therapeutic strategies in advanced stage of amyotrophic lateral sclerosis in Poland
    Katarzyna Ciećwierska, Anna Maksymowicz-Śliwińska, Magdalena Kuźma-Kozakiewicz

    Streszczenie
    Stwardnienie boczne zanikowe (sclerosis lateralis amyotrophica – SLA) jest postępującą chorobą neurozwyrodnieniową obwodowego i ośrodkowego neuronu ruchowego należącą do chorób rzadkich. Szybko narastające ograniczenie sprawności ruchowej pacjentów, niewydolność oddechowa oraz aspekty psychospołeczne choroby wymagają dostępu do wielospecjalistycznej opieki. Ponieważ większość przypadków SLA występuje sporadycznie, pacjenci i ich rodziny z reguły stopniowo zdobywają wiedzę na temat możliwości terapeutycznych w zaawansowanych stadiach choroby. Informacje czerpią od lekarzy specjalistów, a także z innych źródeł, których przegląd i charakter podsumowano w tej publikacji.
    Celem pracy jest ocena dostępnych dla pacjenta źródeł informacji w języku polskim dotyczących leczenia niewydolności oddechowej, dyzartrii, dysfagii, zaburzeń poznawczych oraz decyzji dotyczących końca życia, a także porównanie ich zgodności z zaleceniami Europejskiej Federacji Towarzystw Neurologicznych (European Federation of Neurological Societies – EFNS).

    Słowa kluczowe: stwardnienie boczne zanikowe, niewydolność oddechowa, dysfagia, dyzartria, zaburzenia poznawcze, decyzja o zakończeniu życia

    Wczesne pogorszenie stanu neurologicznego u pacjentów w ostrej fazie udaru niedokrwiennego
    Tłumaczenie artykułu: Early neurological worsening in acute ischaemic stroke patients

    Cele pracy. Pogorszenie stanu neurologicznego u pacjentów w ostrym okresie udaru niedokrwiennego jest częste i wiąże się ze znaczną chorobowością oraz umieralnością.
    Zadania. Ustalenie czynników związanych z wczesnym pogorszeniem stanu neurologicznego w ciągu pierwszych 9 godz. od początku ostrej fazy udaru niedokrwiennego.
    Materiał i metody. Do oceny stopnia ciężkości udaru wykorzystywano skalę NIHSS (National Institute of Health Stroke Scale – Skala Udarowa Narodowego Instytutu Zdrowia). Wczesne pogorszenie stanu neurologicznego definiowano jako zwiększenie wyniku o ≥ 4 pkt w skali NIHSS w ciągu 9 godz. od początkowych objawów w porównaniu z wynikiem uzyskanym w skali NIHSS w ciągu 3 godz. od wystąpienia objawów. Pacjentów z wczesnym pogorszeniem stanu neurologicznego porównywano z pacjentami, u których wyniki w skali NIHSS nie zmieniały się lub poprawiały się.
    Wyniki. Spośród 2484 pacjentów przyjętych do szpitala z powodu udaru niedokrwiennego u 552 wynik w skali NIHSS dostępny był w ciągu 3 godz. od pojawienia się pierwszych objawów, a u 44 (8,0%) wystąpiło wczesne pogorszenie stanu neurologicznego. Mediana wyniku NIHSS w chwili przyjęcia wynosiła 8,4 w obu grupach. Wczesne pogorszenie stanu neurologicznego wykazywało związek z niską temperaturą ciała w momencie przyjęcia do szpitala (p = 0,01), niedrożnością tętnicy środkowej mózgu zlokalizowaną w odcinku bliższym w porównaniu z odcinkiem dalszym (p = 0,007) i tożstronnym zwężeniem o > 50% lub niedrożnością tętnicy szyjnej wewnętrznej (p = 0,04). Wczesne pogorszenie stanu neurologicznego wiązało się z większym wynikiem w skali NIHSS w 7. dobie i większą umieralnością w ciągu 7 dni od początku udaru (p = 0,005).
    Wnioski. Wczesne pogorszenie stanu neurologicznego ma duże znaczenie dla rokowania krótkookresowego u pacjentów w ostrej fazie udaru niedokrwiennego i wiąże się z niską temperaturą ciała w chwili przyjęcia oraz zwężeniem lub niedrożnością dużych naczyń w odcinku zewnątrz- i wewnątrzczaszkowym.

    Słowa kluczowe: ostra faza udaru niedokrwiennego, temperatura ciała, wczesne pogorszenie stanu neurologicznego, NIHSS

    Dwie dekady podawania podskórnie iniekcji octanu glatirameru: obecna rola leczenia w dawce standardowej oraz w nowej wysokiej dawce octanu glatirameru podawanej z niższą częstotliwością w rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego
    Tłumaczenie artykułu: Two decades of subcutaneous glatiramer acetate injection: current role of the standard dose, and new high-dose low-frequency glatiramer acetate in relapsing-remitting multiple sclerosis treatment

    Streszczenie
    Octan glatirameru, syntetyczny polipeptyd podobny do białka zasadowego mieliny, jest jednym z pierwszych zatwierdzonych leków do leczenia rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego. W kilku badaniach klinicznych wykazano jednoznaczną i utrzymującą się skuteczność octanu glatirameru, podawanego podskórnie w dawce 20 mg dziennie, pod względem zmniejszenia liczby rzutów oraz nowych zmian demielinizacyjnych w obrazowaniu rezonansem magnetycznym u pacjentów z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego, a także porównywalną skuteczność do interferonu beta w wysokich dawkach. Niektóre dane przedkliniczne i kliniczne wskazują na neuroprotekcyjną rolę octanu glatirameru w stwardnieniu rozsianym. Octan glatirameru ma stosunkowo korzystny profil działań ubocznych i, co ważniejsze, potwierdzono to także przy długotrwałym stosowaniu. Jest jedynym związkiem w leczeniu stwardnienia rozsianego, który uzyskał kategorię B w ciąży, przyznaną przez Amerykańską Agencję ds. Żywności i Leków (US Food and Drug Administration). Wszystkie te dane wspierają jego współczesne stosowanie jako wyboru leczniczego pierwszej linii u pacjentów z zespołem klinicznie izolowanym lub z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego. Świeższe dane wykazują, że octan glatirameru w wysokiej dawce (tj. 40 mg) podawanej 3 razy/tydzień jest skuteczny, bezpieczny i dobrze tolerowany w leczeniu rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego, co sprawiło, że ten sposób dawkowania zatwierdzono w USA na początku 2014 r. Takie podawanie octanu glatirameru w wysokiej dawce z niższą częstotliwością może stanowić nowy, dogodniejszy sposób stosowania, a to być może wzmocni przestrzeganie przez pacjentów wymogów leczenia (adherencję pacjentów), co jest kluczowe dla optymalnej kontroli choroby.

    Słowa kluczowe: octan glatirameru, leczenie modyfikujące przebieg choroby, skuteczność, bezpieczeństwo

    Choroba Charcota-Marie-Tootha (CMT): perspektywa historyczna i ewolucja
    Tłumaczenie artykułu: Charcot Marie Tooth disease (CMT): historical perspectives and evolution

    Streszczenie
    Przed doniesieniami Charcota i Marie oraz Tootha pacjentów ze strzałkowym zanikiem mięśni opisali: Virchow, Eulenburg, Friedreich, Osler i inni. W lutym 1886 r. Charcot i Marie opublikowali oryginalny opis 5 pacjentów z chorobą, którą nazwali postępującym zanikiem mięśni (progressive muscular atrophy). Przypuszczali, że uszkodzenie może być zlokalizowane w rdzeniu kręgowym. Trzy miesiące później Tooth przedstawił swoją pracę dyplomową na stopień doktora zatytułowaną „Typ strzałkowy postępującego zaniku mięśni”, w University of Cambridge w Wielkiej Brytanii. Tooth umiejscowił patologię choroby w nerwach obwodowych. Dyck i Lambert (Arch Neurol 18: 619-625, 1968) sklasyfikowali kilka rodzin z CMT w oparciu o różnice w sposobach dziedziczenia, przebiegu naturalnym, cechach biochemicznych, prędkościach przewodzenia w nerwach i charakterystyce patomorfologicznej. W niniejszym artykule skoncentrowano się na historycznych kamieniach milowych i odkryciach istotnych dla choroby od czasu jej oryginalnego opisu aż do drugiej połowy XX wieku.

    Słowa kluczowe: choroba Charcota-Marie-Tootha, CMT, historia neurologii, Jean-Martin Charcot, Pierre Marie, Howard Tooth

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  5. Neurologia Praktyczna 6/2016

    Neurologia Praktyczna 6/2016

    Rasagilina w leczeniu choroby Parkinsona
    Rasagiline in the treatment of Parkinson’s disease
    Marcin Kopka

    Streszczenie
    Choroba Parkinsona (Parkinson’s disease) jest drugim co do częstości schorzeniem neurodegeneracyjnym. W jej leczeniu, poza lewodopą oraz agonistami dopaminy, stosowane są m.in. inhibitory monoaminooksydazy (monoamine oxidase inhibitors – MAO). Rasagilina (rasagiline) jest nieodwracalnym, selektywnym inhibitorem monoaminooksydazy typu B. Stosowana jest w leczeniu zarówno wczesnej, jak i zaawansowanej choroby Parkinsona. Jej skuteczność w leczeniu objawowym wykazano w wielu randomizowanych badaniach kontrolowanych. Zgodnie z rekomendacjami Europejskiej Federacji Towarzystw Neurologicznych (European Federation of Neurological Societies – EFNS) uzyskała ona poziom „A” w objawowym leczeniu choroby Parkinsona. Wyniki badań przeprowadzonych na zwierzęcych modelach choroby Parkinsona, w których rasagilina chroniła neurony przed neurotoksynami i wydłużała ich przeżycie, interpretowano jako wskazujące na jej neuroprotekcyjne działanie. Zachęciły one do przeprowadzenia badań u ludzi. Aby ocenić neuroprotekcyjne działanie leku, zaproponowano przeprowadzenie badania z „opóźnionym startem” (delayed-start trial). Opublikowane wyniki prospektywnego, podwójnie zaślepionego, wieloośrodkowego badania ADAGIO (Attenuation of Disease Progression with Azilect Given Once-daily) wywołały dyskusję. Chociaż nie potwierdzono jednoznacznie właściwości neuroprotekcyjnych u ludzi, wyniki badań są zachęcające. Niemniej jednak wskazuje się na problemy metodologiczne przy ich przeprowadzaniu, co może wpływać na ich interpretację. Generalnie leczenie rasagiliną jest dobrze tolerowane. Częstość występowania objawów niepożądanych u leczonych nią pacjentów jest podobna jak w grupach placebo. Lek stosowany jest raz na dobę i od początku w pełnej dawce, bez konieczności jej stopniowego zwiększania. Zdaniem niektórych rasagilina ma istotne miejsce w terapii u osób z chorobą Parkinsona.

    Systematyczny przegląd dotyczący utraty stanu niezależności w funkcjonowaniu w chorobie Parkinsona
    A systematic review of loss of independence in Parkinson’s disease

    Streszczenie
    Stan uzależnienia funkcjonalnego od otoczenia (potrzeby pomocy przy wykonywaniu podstawowych czynności życia codziennego) jest istotnym efektem choroby Parkinsona (Parkinson’s disease – PD). Śmierć lub stan uzależnienia od otoczenia, w przeciwieństwie do życia i bycia niezależnym od otoczenia, to użyteczne dychotomiczne wskaźniki niekorzystnego rokowania. Celem pracy był systematyczny przegląd dotyczący progresji objawów choroby aż do stanu uzależnienia od otoczenia w PD oraz czynników zapowiadających wystąpienie takiego stanu zależności. Przeprowadzono wszechstronne poszukiwania w celu identyfi kacji badań obserwacyjnych nad stanem uzależnienia od otoczenia w PD z co najmniej 3-letnim okresem obserwacji. Wykluczono inne postacie parkinsonizmu oraz znacznie wyselekcjonowane kohorty. Wykonano analizę opisową włączonych badań, a czas wystąpienia punktów końcowych przeanalizowano według rodzaju kohorty (pacjenci świeżo zdiagnozowani/pacjenci zdiagnozowani odlegle). Zidentyfikowano niezależne czynniki prognostyczne. Nie było wystarczającej liczby danych dla przeprowadzenia metaanalizy. Spośród stwierdzonych 15 154 niepowtarzających się pozycji piśmiennictwa włączono 14 badań. Większość badań była niskiej jakości. Występowała różnorodność definicji uzależnienia od otoczenia i pomiarów ryzyka wystąpienia stanu uzależnienia w podobnych punktach czasowych. Ryzyko wystąpienia stanu uzależnienia w badaniach osób świeżo zdiagnozowanych (inception studies) wynosiło około 10-25% po 5 latach i około 20-50% po 10 latach, a ryzyko wystąpienia zgonu lub stanu uzależnienia w funkcjonowaniu w badaniach osób świeżo zdiagnozowanych wynosiło 15-40% po 5 latach i około 35-70% po 10 latach. Większe nasilenie bradykinezji i starszy wiek wiązały się z większą zależnością w funkcjonowaniu, ale niewiele jest dowodów dla pozostałych czynników prognostycznych. Dostępnych jest niewiele danych o dobrej jakości dotyczących stanu uzależnienia od otoczenia. Niejednorodność populacji badanych, metodologia i ustalanie punktu końcowego utrudniają syntetyczne ujęcie danych. Wykryto niewiele czynników prognostycznych. Dla lepszego poznania progresji stanu uzależnienia od otoczenia w PD konieczne jest uzyskanie dalszych danych z reprezentatywnych badań świeżo zdiagnozowanych osób.
    Słowa kluczowe: choroba Parkinsona, funkcjonowanie w życiu codziennym, stan uzależnienia od otoczenia, funkcjonowanie niezależne, przegląd systematyczny

    Przegląd neurosarkoidozy: najnowsze postępy
    Overview of neurosarcoidosis: recent advances

    Streszczenie
    Sarkoidoza (SA) jest wieloukładową chorobą ziarniniakową o nieznanej etiologii. Najczęściej występuje zajęcie płuc i węzłów chłonnych śródpiersia, ale zmiany mogą dotyczyć także innych narządów. Neurosarkoidoza (NS) częściej towarzyszy innym postaciom sarkoidozy, niemniej jednak w 1% przypadków zmiany są ograniczone do układu nerwowego; mimo że objawy występują u części chorych, zajęcie układu nerwowego stwierdza się w badaniu autopsyjnym w 25% przypadków. NS może obejmować ośrodkowy układ nerwowy (mózg i rdzeń kręgowy), nerwy obwodowe oraz mięśnie. W rozpoznaniu NS pomocne bywają kryteria diagnostyczne, obejmujące wyniki badania histopatologicznego, badań obrazowych i płynu mózgowo-rdzeniowego, a także obraz kliniczny. Jak dotąd nie opracowano standardów leczenia pacjentów z NS, zaleca się jednak wczesne leczenie w przypadkach objawowych. Glikokortykosteroidy stanowią leki z wyboru w terapii NS, a w przypadku oporności na leczenie lub występowania przeciwwskazań stosuje się leczenie immunosupresyjne. W pracy omówiono najnowszy schemat leczenia immunosupresyjnego chorych z NS.
    Słowa kluczowe: neurosarkoidoza, postaci neurosarkoidozy, objawy kliniczne, rozpoznanie, leczenie

    Ciągłe, długotrwałe leczenie immunomodulacyjne postaci rzutowej stwardnienia rozsianego: wyniki analizy z 15-letniego, prospektywnego otwartego badania w USA nad octanem glatirameru
    Continuous long-term immunomodulatory therapy in relapsing multiple sclerosis: results from the 15-year analysis of the US prospective open-label study of glatiramer acetate

    Streszczenie
    Trwająca próba kliniczna US Glatiramer Acetate (GA) Trial (Badanie kliniczne z octanem glatirameru w USA) jest najdłuższą oceną ciągłego leczenia immunomodulacyjnego w rzutowo-remisyjnej postaci stwardnienia rozsianego (relapsing-remitting multiple sclerosis – RRMS). Celem tego badania była ocena aż do 15 lat leczenia GA jako jedynym lekiem immunomodulacyjnym. Od czasu rozpoczęcia badania w 1991 r. 232 pacjentów otrzymało co najmniej jedną dawkę GA [kohorta mITT (modified Intention to Treat – zmodyfikowana zgodność z intencją leczenia)] a 100 pacjentów (43% kohorta nadal leczonych) kontynuowało leczenie do lutego 2008 r. Pacjentów oceniano co 6 miesięcy za pomocą Rozszerzonej Skali Stanu Niesprawności (Expanded Disability Status Scale – EDSS). Średni czas leczenia GA wynosił 8,6 ± 5,2, 4,81 ± 3,69 i 13,6 ± 1,3 roku oraz średni czas trwania choroby 17, 13 i 22 lata odpowiednio dla mITT, kohorty osób wyłączonych z leczenia i kohorty pacjentów nadal leczonych. Dla pacjentów nadal leczonych roczne odsetki rzutów (annual relapse rates – ARR) kształtowały się w postaci spadku od 1,12 ± 0,82 początkowo do 0,25 ± 0,34 na rok; 57% pacjentów miało stabilne/lepsze punktacje w EDSS (zmiana ≤ 0,5 pkt); u 65% nie doszło do przejścia we wtórnie postępującą postać stwardnienia rozsianego (secondary progressive multiple sclerosis – SPMS); 38%, 18% i 3% pacjentów osiągnęło EDSS 4, 6 i 8 pkt. Dla całej grupy pacjentów leczonych GA (kohorta mITT) ARR spadł z 1,18 ± 0,82 do 0,43 ± 0,58 na rok; 54% pacjentów miało stabilne/lepsze punktacje w EDSS; u 75% pacjentów nie doszło do przejścia w SPMS; 39%, 23% i 5% chorych osiągnęło 4, 6 i 8 pkt w EDSS. Podsumowując, u pacjentów chorych na stwardnienie rozsiane o średniej czasu trwania choroby wynoszącej 22 lata, otrzymujących GA przez 15 lat, zmniejszyły się odsetki rzutów, doszło do zmniejszenia narastania niesprawności i przejścia w SPMS. Nie stwierdzono problemów dotyczących bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
    Słowa kluczowe: niesprawność, Rozszerzona Skala Stanu Niesprawności, octan glatirameru, długofalowy okres, rzutowo-remisyjna postać stwardnienia rozsianego, wtórnie postępująca postać stwardnienia rozsianego

    Czynniki prognostyczne przebiegu stanu funkcjonalnego pacjentów chorych na stwardnienie zanikowe boczne: przegląd systematyczny
    Prognostic factors for the course of functional status of patients with ALS: a systematic review

    Streszczenie
    Skutkiem postępującego przebiegu stwardnienia zanikowego bocznego (amyotrophic lateral sclerosis – ALS) jest stale zmieniający się szereg potrzeb opiekuńczych pacjentów chorych na ALS. Znajomość czynników prognostycznych przebiegu funkcjonalnego ALS może poprawić kliniczne przewidywanie i polepszyć wybór odpowiedniego momentu dla przeprowadzenia właściwych interwencji. Celem autorów był przegląd systematyczny dowodów dotyczących czynników prognostycznych związanych z tempem funkcjonalnego pogarszania się pacjentów chorych na ALS, ocenianych za pomocą odmian Skali Oceny Funkcjonalnej ALS (ALS Functional Rating Scale – ALSFRS). Dwie niezależne osoby przeglądające oceniały jakość metodologiczną wersji trzynastej, obejmującej badania z zastosowaniem narzędzia Quality in Prognosis Studies (Jakość w Badaniach Prognostycznych; QUIPS). Ogólną jakość dowodu dla każdego czynnika prognostycznego oceniano z zastosowaniem metody Stopniowanej Oceny, Opracowania i Podsumowania Rekomendacji (Grading of Recommendations Assessment, Development and Evaluation – GRADE), biorąc pod uwagę ryzyko błędu systematycznego, nieprecyzyjności, niespójności, pośredniości oraz tendencyjności publikacji. Jakość dowodów dla wartości prognostycznej wieku przy zachorowaniu, lokalizacji wystąpienia pierwszych objawów i czasu, jaki upłynął od wystąpienia objawów do rozpoznania oraz dla punktacji bazowej w zrewidowanej skali ALSFRS, była niska, głównie z powodu ograniczonych danych i niespójności wyników w małej liczbie włączonych badań. Wartość prognostyczna początkowego tempa progresji choroby, wieku, w jakim ustalono rozpoznanie, natężonej pojemności życiowej płuc, otępienia czołowo-skroniowego, wskaźnika masy ciała i chorób współistniejących pozostaje niejasna. We wnioskach stwierdza się, że obecne dowody dotyczące czynników prognostycznych pogorszenia funkcjonalnego w ALS nie wystarczają do tego, aby możliwe było opracowanie narzędzia predykcyjnego, które mogłoby stanowić wsparcie dla decyzji klinicznych. Biorąc pod uwagę ograniczone dane, dalsze badania prognostyczne powinny skupić się na czynnikach, które mają wartość predykcyjną dla pogorszenia punktacji w domenach ALSFRS(-R), najlepiej na podstawie danych zebranych i udostępnianych międzynarodowo.
    Słowa kluczowe: stwardnienie zanikowe boczne, poradnictwo dla pacjentów, progresja choroby, rokowanie

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  6. Neurologia Praktyczna 5/2016

    Neurologia Praktyczna 5/2016

    Redaktor naczelny: Prof. dr hab. n. med. Danuta Ryglewicz

    Zagęszczanie płynów zwiększa bezpieczeństwo połykania u chorych z dysfagią we wczesnym okresie po udarze mózgu
    Thickening of liquids reduces aspiration risk in acute stroke patients
    Anna Czernuszenko, Jacek Zaborski

    Streszczenie
    Cel. Zapalenia płuc są główną przyczyną zgonów u chorych w ostrym udarze mózgu. Przynajmniej część przypadków zapaleń płuc wynika z aspiracji pokarmów lub płynów. Celem badania była endoskopowa ocena ryzyka aspiracji i penetracji płynów oraz płynów zagęszczonych do konsystencji nektaru i budyniu w grupie chorych we wczesnych fazach udaru mózgu.
    Metoda. Przeprowadzono retrospektywną analizę protokołów endoskopowych badań połykania 72 chorych z udarem. Do dalszej analizy wyselekcjonowano wyniki chorych, którym w trakcie badania połykania podano płyny. W tej grupie porównano rozkład wyników w skali penetracji i aspiracji (Penetration Aspiration Scale – PAS) uzyskanych podczas połykania płynów, płynów zagęszczonych do konsystencji nektaru i płynów zagęszczonych do konsystencji budyniu. Punktację w skali PAS 1-2 zakwalifi kowano jako normę, PAS 3-5 wskazywało na obecność penetracji, a PAS 6-8 – na obecność aspiracji.
    Wyniki. Spośród 72 chorych z udarem poddanych endoskopowemu badaniu połykania 37 osób otrzymało płyny w czasie badania. Podczas połykania płynów 14 (38%) chorych prezentowało prawidłowe połykanie, 7 (19%) prezentowało penetrację, a 16 (43%) – aspirację. Podczas połykania płynu zagęszczonego do konsystencji nektaru połykanie bez penetracji czy aspiracji stwierdzano u 31 (86%) pacjentów, penetrację obserwowano u 4 (11%) chorych, a aspirację tylko u 1 (3%) pacjenta. Podczas połykania płynu zagęszczonego do konsystencji budyniu u żadnego pacjenta nie obserwowano penetracji ani aspiracji.
    Wnioski. Zagęszczanie płynów redukuje lub nawet eliminuje ryzyko aspiracji płynów u chorych z dysfagią w ostrym okresie udaru mózgu.

    Słowa kluczowe: dysfagia ustno-gardłowa, leczenie, udar mózgu
    Key words: oropharyngeal dysphagia, treatment, stroke

    Przegląd wiedzy dotyczącej majaczenia u pacjentów z chorobą Parkinsona
    Tłumaczenie artykułu:
    Review of delirium in patients with Parkinson’s disease

    Streszczenie Choroba Parkinsona (Parkinson’s disease – PD) występuje często i wiąże się z szeregiem zaburzeń neuropsychiatrycznych. Wśród tych ostatnich majaczenie było w przeszłości rozpoznawane w niewystarczającym stopniu. Majaczenie jest ostrym zaburzeniem uwagi i świadomości o zmieniającym się natężeniu, z towarzyszącymi zaburzeniami funkcji poznawczych. Biorąc pod uwagę, że majaczenie wiąże się ze szczególnie niekorzystnym rokowaniem z uwagi na powikłania i ryzyko zgonu, a ponadto istnieje coraz lepiej zdefiniowana zależność między majaczeniem a otępieniem, autorzy dokonali przeglądu piśmiennictwa dotyczącego majaczenia w kontekście choroby Parkinsona. Wyszukiwanie piśmiennictwa przeprowadzono w oparciu o bazy danych PubMed, Embase i Ovid Medline. Przeszukiwanie bazy PubMed (1945-2014) przeprowadzono we wrześniu 2014 r.; Embase (1974-2014) i Ovid Medline (1946-2014) w październiku 2014 r. W wyszukiwaniu zastosowano połączenie dwóch haseł: delirium i Parkinsons. W kontekście choroby Parkinsona brakowało dużych badań, w których w sposób precyzyjny podano definicję majaczenia. Istnieje przypuszczenie, że choroba Parkinsona jest czynnikiem ryzyka dla majaczenia oraz że majaczenie wpływa niekorzystnie na przebieg zaburzeń ruchowych w tej chorobie. W patofizjologii majaczenia, występującego w przebiegu choroby Parkinsona, odgrywają rolę zaburzenia neuroprzekaźników: dopaminy i acetylocholiny. Prawdopodobne znaczenie ma też ogólnoustrojowy proces zapalny. Postępowanie w przypadku majaczenia u pacjenta z chorobą Parkinsona powinno obejmować przegląd dotychczas stosowanych leków i ostrożne podawanie atypowych leków przeciwpsychotycznych, jeśli istnieją wskazania do leczenia farmakologicznego. Wśród przebadanych atypowych leków przeciwpsychotycznych najmniej pozapiramidowych działań niepożądanych wykazuje kwetiapina. Dane sugerują istnienie swoistego związku między majaczeniem a chorobą Parkinsona, ale konieczne są dobrze zaprojektowane badania kliniczne w celu oceny częstości występowania majaczenia w PD, jego wpływu na przebieg choroby podstawowej oraz sposobów leczenia. Biorąc pod uwagę możliwość poprawy rokowania poprzez zapobieganie występowaniu majaczenia, autorzy uważają, że zagadnienie majaczenia w chorobie Parkinsona zasługuje na dalsze badania.

    Słowa kluczowe: choroba Parkinsona, majaczenie, funkcjonowanie poznawcze, rozpowszechnienie, patomechanizm, leczenie

    Migrena przedsionkowa – najczęstsza przyczyna napadowych zawrotów głowy
    Tłumaczenie artykułu:
    Vestibular migraine: the most frequent entity of episodic vertigo

    Streszczenie
    Migrena przedsionkowa (vestibular migraine – VM) stanowi najczęstszą przyczynę napadowych zawrotów głowy zarówno u dorosłych, jak i u dzieci. Kryteria diagnostyczne opublikowane w 2012 r. w konsensusie Międzynarodowego Towarzystwa Neurootologicznego im. Bárány’ego oraz Między narodowego Towarzystwa Bólów Głowy (International Bárány Society for Neuro-Otology; the International Headache Society) obejmują typowe objawy podmiotowe i przedmiotowe migreny współistniejące z objawami przedsionkowymi, trwające od 5 min do 72 godz. w połączeniu z kryteriami wykluczającymi. Mimo że VM odpowiada za 7% dolegliwości pacjentów zgłaszających się do ośrodków zajmujących się zawrotami głowy i 9% objawów chorych diagnozowanych w ośrodkach bólów głowy, choroba ta jest rozpoznawana zbyt rzadko. W niniejszej pracy poglądowej przedstawiono patofizjologię, cechy kliniczne umożliwiające ustalenie rozpoznania, a także diagnostykę różnicową i leczenie VM.

    Słowa kluczowe: migrena przedsionkowa, napadowe zawroty głowy, migrenowe zawroty głowy, zawroty głowy, Między narodowe Towarzystwo Bólów Głowy, Międzynarodowe Towarzystwo Neurootologiczne im. Bárány’ego, praca poglądowa


    Zmiana terapii modyfikującej przebieg choroby na leczenie octanem glatirameru u chorych z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego – 2-letnie badanie obserwacyjne COPTIMIZE
    Tłumaczenie artykułu:
    A 2-year observational study of patients with relapsing-remitting multiple sclerosis converting to glatiramer acetate from other disease-modifying therapies: the COPTIMIZE trial

    Streszczenie Wyniki przeprowadzonego badania sugerują, że u pacjentów z rzutowo-remisyjną postacią stwardnienia rozsianego (relapsing-remitting multiple sclerosis – RRMS) nieuzyskujących korzyści ze stosowania innych terapii modyfi kujących przebieg choroby (disease-modifying therapy – DMT) skuteczna może być zmiana leczenia na octan glatirameru (glatiramer acetate – GA). COPTIMIZE było 24-miesięcznym badaniem obserwacyjnym zaprojektowanym w celu dokonania oceny przebiegu choroby u pacjentów zmieniających DMT na leczenie GA stosowanym raz na dobę w dawce 20 mg. Do badania kwalif kowano pacjentów wcześniej stosujących DMT przez 3-6 miesięcy, którzy zmienili terapię na GA. Oceny dokonano na początku oraz po 6, 12, 18 i 24 miesiącach badania. Łącznie przeanalizowano dane 672 chorych ze 148 ośrodków na całym świecie. Zmiana leczenia na GA wynikała głównie z braku skuteczności (53,6%) lub występowania nietolerowanych zdarzeń niepożądanych (AE, 44,8%). W 24-miesięcznym okresie badania łącznie u 72,7% pacjentów nie odnotowano rzutu choroby. Wartość średniego rocznego wskaźnika rzutów zmniejszyła się z 0,86 (95% CI: 0,81-0,91) przed zmianą leczenia do 0,32 (95% CI: 0,26-0,40; p < 0,0001) w momencie ostatniej obserwacji. Nie odnotowano pogorszenia niesprawności ruchowej ocenianej za pomocą Rozszerzonej Skali Niesprawności Ruchowej (Expanded Disability Status Scale – EDSS). W badaniu zaobserwowano istotną poprawę (p < 0,05) w zakresie takich parametrów, jak zmęczenie, jakość życia, depresja i funkcja poznawcza, nie stwierdzając jednocześnie pogorszenia w zakresie możliwości poruszania się. Wyniki badania wskazują, że u pacjentów z RRMS zmiana terapii na GA wiąże się z uzyskaniem pozytywnych rezultatów leczenia.

    Słowa kluczowe: terapia modyfi kująca przebieg choroby, octan glatirameru, stwardnienie rozsiane, RRMS

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  7. Neurologia Praktyczna 4/2016

    Neurologia Praktyczna 4/2016

    Redaktor naczelny: Prof. dr hab. n. med. Danuta Ryglewicz

    Postępy neurologii praktycznej

    • Bóle krzyża – problem neurologizno-ortopedyczny. Objawy, przyczyny, leczenie i profilaktyka 

    Artykuły tłumaczone

    • Rozpoznawanie i diagnostyka różnicowa zaniku wieloukładowego – kwestie sporne 
    • Związek między zmianami w obrazowaniu mózgu, wczesnym i późnym stanem odległym oraz reakcją na dożylne podanie alteplazy po ostrym udarze niedokrwiennym mózgu w trzecim Międzynarodowym Badaniu Udarowym (International Stroke Trial – IST-3): analiza drugorzędowa randomizowanego badania klinicznego z grupą placebo 
    • Octan glatirameru i jego zastosowanie w stwardnieniu rozsianym 

    Omówienia

    • Omówienie interesujących doniesień kazuistycznych i klinicznych 
    • Wpływ ocen technologii medycznych na wydawane decyzje administracyjne o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych
    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  8. Neurologia Praktyczna 3/2016

    Neurologia Praktyczna 3/2016

    Redaktor naczelny: Prof. dr hab. n. med. Danuta Ryglewicz

    Postępy neurologii praktycznej

    • Kwalifikacja do leczenia operacyjnego padaczki lekoopornej u osób dorosłych 

    Artykuły tłumaczone

    • Prediagnostyczne manifestacje choroby Parkinsona w warunkach podstawowej opieki zdrowotnej: badanie kliniczno-kontrolne 
    • Indeks przeciwciał anty-JCV a ryzyko postępującej leukoencefalopatii wieloogniskowej u pacjentów leczonych natalizumabem 
    • Częstość występowania, efekt końcowy, czynniki ryzyka oraz długoterminowe rokowanie w kryptogennym przemijającym niedokrwieniu mózgu i udarze niedokrwiennym: badanie populacyjne 

    Omówienie interesujących doniesień kazuistycznych i klinicznych

    Ogólne problemy praktyki lekarskiej

    • Reklama w gabinecie lekarskim
    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  9. Neurologia Praktyczna 2/2016

    Neurologia Praktyczna 2/2016

    Redaktor naczelny: Prof. dr hab. n. med. Danuta Ryglewicz

    Postępy neurologii praktycznej

    • Przeżycie chorych na stwardnienie rozsiane: analiza czynników ryzyka

    Artykuły tłumaczone

    • Ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia: współczesne kontrowersje dotyczące rozpoznania i stanu zejściowego
    • Polineuropatia czaszkowa: podtyp oczno-gardłowy zespołu Guillaina-Barrégo
    • Charakterystyka profilów bezwzględnej liczby limfocytów u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym leczonych fumaranem dimetylu o opóźnionym uwalnianiu: uwagi dotyczące postępowania klinicznego
    • Omówienie interesujących doniesień kazuistycznych i klinicznych

    Ogólne problemy praktyki lekarskiej

    • Prawno-etyczne uwarunkowania roli i powinności lekarza podczas prowadzenia badań naukowych
    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  10. Neurologia Praktyczna 1/2016

    Neurologia Praktyczna 1/2016

    Redaktor naczelny: Prof. dr hab.n.med.Danuta Ryglewicz

    • Deformacje neuromięśniowe stóp, kolan, bioder, miednicy u dzieci. Wtórne zespoły bólowe u dorosłych. Przyczyny, zapobieganie i leczenie
    • Metody leczenia celowanego w przerzutach do mózg
    • Przebieg kliniczny nieleczonych naczyniaków jamistych mózgu: metaanaliza oparta na indywidualnych danych pacjentów
    • Zaburzenia czynnościowe w neurologii: nowe kierunki w etiologii, rokowaniu i leczeniu
    • Zastosowanie natalizumabu u pacjentów ze stwardnieniem rozsianym: nowelizacja 2015
    • Omówienie interesujących doniesień kazuistycznych i klinicznych
    • E-zwolnienia lekarskie
    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2

Reklama pod kategoriami z lewej strony

TA STRONA UŻYWA COOKIE. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej informacji można uzyskać w polityce prywatności. Zobacz więcej