Dermatologia Praktyczna 1/2017


Autor:

Format: A5

Oprawa: Miękka

Dostępność: Dostępny w magazynie

Cena: 22,00 zł
LUB
Opis

Szczegóły

Interleukina 17 w patogenezie łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów
Interleukin-17 in pathogenesis of psoriasis and psoriatic arthritis
Weronika Pietrenko, Zygmunt Adamski

Streszczenie
Chociaż w ostatnich latach liczba opcji terapeutycznych dla osób chorujących na łuszczycę i łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) istotnie się zwiększyła, nie wszyscy pacjenci dobrze odpowiadają na leczenie. Nowe odkrycia w zakresie mechanizmów patogenetyczych łuszczycy i ŁZS oraz ich związku z interleukiną 17A (IL-17A) stały się impulsem do poszukiwań leków działających bezpośrednio lub pośrednio na tę cytokinę. Występuje ona w warunkach naturalnych i posiada największy potencjał prozapalny spośród cytokin wytwarzanych przez komórki Th17, których zadaniem jest obrona gospodarza przed patogenami poza komórkowymi. Secukinumab, iksekizumab i brodalumab to przeciwciała monoklonalne blokujące działanie IL-17A. W badaniach klinicznych wykazano ich wysoką skuteczność i dobry profil bezpieczeństwa w leczeniu łuszczycy. W artykule podsumowano ostatnie doniesienia dotyczące udziału IL-17 w patogenezie łuszczycy oraz wyniki badań klinicznych III fazy weryfikujących skuteczność i bezpieczeństwo secukinumabu, miksekizumabu i brodalumabu w leczeniu łuszczycy.
Słowa kluczowe: łuszczyca, interleukina 17, secukinumab, iksekizumab, brodalumab


Rola kwasu salicylowego w dermatologii
The role of the salicylic acid in dermatology
Franciszek Seneczko

Streszczenie
Kwas salicylowy jest stosowany do leczenia chorób skóry od starożytności. Należy do najczęściej używanych preparatów keratolitycznych. Jego miejscowe działanie jest zależne od stężenia. W stężeniach do 10% działa keratoplastycznie, natomiast w stężeniach powyżej 10% – keratolitycznie oraz komedolitycznie, podobnie jak kwas mlekowy, kwas glikolowy, mocznik oraz siarka. Spośród wymienionych kwasów jest wykorzystywany najczęściej. Wskazania do stosowania kwasu salicylowego to: fotouszkodzenia skóry, łuszczyca, trądzik, łojotokowe zapalenie skóry, brodawki, rozstępy czerwone, modzele, nasilona suchość skóry i inne. W pracy dokonano przeglądu mechanizmów działania kwasu salicylowego oraz wskazań i przeciwwskazań do jego stosowania.
Słowa kluczowe: kwas salicylowy, salicylizm, łuszczyca, trądzik pospolity, fotouszkodzenia skóry, brodawki, rozstępy czerwone, przebarwienie okołooczne, rogowacenie słoneczne, aquagenic keratoderma, frynodermia


Łysienie bliznowaciejące
Scarring alopecia
Marta Samborska, Katarzyna Adamczyk, Ligia Brzezińska-Wcisło

Streszczenie
Łysienie bliznowaciejące jest określeniem opisującym grupę chorób, których wspólnym mianownikiem jest nieodwracalna utrata włosów związana ze zniszczeniem mieszków włosowych i z zastąpieniem ich tkanką bliznowatą. Choroba najczęściej dotyczy kobiet w wieku okołomenopauzalnym. Łysienie odgrywa dużą rolę w obniżeniu jakości życia pacjenta oraz stanowi istotny problem psychospołeczny. Etiologia schorzenia opiera się na mechanizmach autoimmunologicznych, w obrębie zmian chorobowych stwierdza się komórki nacieku zapalnego składające się głównie z limfocytów T oraz neutrofilów. Do pierwotnych typów łysienia z towarzyszącym bliznowaceniem zalicza się: liszaj płaski mieszkowy, przewlekła skórna postać tocznia rumieniowatego, wyłysiające zapalenie mieszków włosowych oraz łysienie czołowe włókniejące. Największe znaczenie w diagnostyce odgrywają trichoskopia oraz badanie histopatologiczne, które umożliwiają ustalenie przyczyny łysienia, a tym samym dobór odpowiedniego leczenia.
Słowa kluczowe: łysienie bliznowaciejące, badanie histopatologiczne, trichoskopia


Mastocytozy skóry u dzieci
Skin mastocytosis in children
Aleksandra Kańtoch, Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Andrzej Kaszuba

Streszczenie
Mastocytoza jest rzadką chorobą polegającą na nadmiernej proliferacji i gromadzeniu się mastocytów w różnych tkankach. U dzieci przeważa mastocytoza ograniczona do skóry. Podstawę diagnostyki stanowią: badanie histopatologiczne wycinka skóry, morfologia krwi obwodowej oraz stężenie tryptazy w surowicy krwi.
Słowa kluczowe: dzieci, mastocytoza skórna, badanie histopatologiczne, tryptaza


Podstawy badania kapilaroskopowego w praktyce dermatologicznej
Nailfold capillaroscopy in every day practice
Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Katarzyna Srebrzyńska-Płużańska, Joanna Krzysiek, Katarzyna Tomaszewska, Jolanta Dorota Torzecka, Bożena Dziankowska-Bartkowiak

Streszczenie
Twardzina układowa (systemic sclerosis − SSc) jest przewlekłą chorobą tkanki łącznej, w której dochodzi do uszkodzenia mikrokrążenia, włóknienia skóry i narządów wewnętrznych. Twierdzi się, że uszkodzenie końcowych naczyń krwionośnych to główna przyczyna postępu choroby. Zmiany naczyniowe obserwowane w badaniu kapilaroskopowym uważane są przez to za wysoce specyficzne i stanowią czułą oraz rokowniczą wartość diagnostyczną.
Słowa kluczowe: twardzina układowa, kapilaroskopia, mikroangiopatia


Badanie kapilaroskopowe u pacjentki z twardziną układową – opis przypadku
Capillaroscopy picture in patient with systemic sclerosis – case report
Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Katarzyna Srebrzyńska-Płużańska, Joanna Krzysiek, Katarzyna Tomaszewska, Jolanta Dorota Torzecka, Bożena Dziankowska-Bartkowiak

Streszczenie
Zaburzenia mikrokrążenia występujące w twardzinie układowej są najczęstszą manifestacją choroby w obrębie powstających zmian na palcach dłoni. W pracy opisano przypadek 56-letniej pacjentki chorującej na SSc (systemic sclerosis), u której w badaniu kapilaroskopowym obserwowano charakterystyczny dla twardziny układowej obraz chorobowy.
Słowa kluczowe: twardzina układowa, kapilaroskopia, mikroangiopatia


Pęcherzyca bujająca typu Neumanna – opis przypadku
Pemphigus vegetans the Neumann type – case report
Paulina Bieniasz-Hojka, Olga Grygierzec, Justyna Wykręt, Anna Ziajka-Paluch

Streszczenie
Pęcherzyca bujająca jest rzadką odmianą pęcherzycy zwykłej. Rozpoznaje się ją na podstawie obrazu klinicznego oraz wyników badań wycinków skórnych. Charakteryzuje się występowaniem pęcherzy z czasową tendencją do przerostu o charakterze brodawkowatym w obrębie fałdów skórnych, pachwin, a także okolic otworów naturalnych ciała. Wymaga intensywnej, przewlekłej terapii, zarówno ogólnoustrojowej, jak i miejscowej. Przedstawiamy przypadek 82-letniej pacjentki z rozpoznaną pęcherzycą bujającą.


Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
Mirosława Kuchciak-Brancewicz

Streszczenie
Świąd definiuje atopowe zapalenie skóry. Nasila się w porze nocnej i po kąpieli. Świąd nasilający się w porze nocnej jest bardzo charakterystyczny dla świerzbu. Z powodu drapania w obu jednostkach chorobowych powstają podobne wykwity: nadżerki, przeczosy i strupy, a niekiedy zmiany ropne. Czasami bardzo trudne jest zróżnicowanie tych schorzeń, zwłaszcza u najmłodszych. W wyniku różnych dermatoz na skórze powstają przebarwienia wtórne. Według klasyfikacji − na podstawie czynnika wywołującego − wyróżnia się przebarwienia pozapalne, chemiczne, mechaniczne, termiczne, posłoneczne. W postępowaniu leczniczym należy wykluczyć czynnik sprawczy, zastosować fotoprotekcję, a w wybranych przypadkach poddać pacjenta zabiegom wybielającym. W przypadku typowego obrazu klinicznego łupieżu różowego nie mamy wątpliwości co do rozpoznania. Ale sam początek zmian, gdy pojawia się blaszka macierzysta, może wymagać różnicowania z grzybicą skóry gładkiej. W każdym przypadku podejrzenia grzybicy należy wykonać badanie mikologiczne. Łupież różowy ma charakter samoograniczający i nie wymaga leczenia. W niektórych przypadkach, gdy współwystępuje świąd, przydatne mogą być miejscowe glikokortykosteroidy lub doustne leki antyhistaminowe.
Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, świerzb, łupież różowy, grzybica skóry gładkiej, różnicowanie, przebarwienia wtórne

Reklama pod kategoriami z lewej strony

TA STRONA UŻYWA COOKIE. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej informacji można uzyskać w polityce prywatności. Zobacz więcej