Dermatologia Praktyczna

dermatologia-praktyczna

Czasopismo oparte na doskonałych artykułach polskich i zagranicznych. Forum dermatologiczne prezentujące praktyczną wiedzę i wykorzystanie najnowszych osiągnięć w dziedzinie dermatologii.

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2

  1. Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna

    Prenumerata - Dermatologia Praktyczna Dowiedz się więcej
    Cena: 105,00 zł
  2. Dermatologia Praktyczna 6/2017

    Dermatologia Praktyczna 6/2017

    Obturacyjny bezdech senny u osób z chorobami skóry
    Obstructive sleep apnea among people with skin diseases
    Franciszek Seneczko
    Streszczenie
    Zaburzenia snu wpływają negatywnie na wszystkie układy organizmu – prowadzą do wzrostu zachorowalności na inne choroby, podwyższenia odczuwania bólu, obniżenia jakości życia oraz zwiększają ryzyko śmiertelności. Wyróżnia się ok. 80 typów zaburzeń snu. Spośród nich, poza różnymi postaciami bezsenności (insomnia), do najbardziej rozpowszechnionych form zaburzeń oddychania w czasie snu (sleep disordered breathing) należy obturacyjny bezdech senny (obstructive sleep apnea), określany również jako zespół obturacyjnego bezdechu sennego (obstructive sleep apnea syndrome). Jest to zaburzenie przewlekłe i rozpowszechnione, kojarzone także z wieloma chorobami ogólnymi, również z niektórymi chorobami dermatologicznymi. W pracy omówiono choroby dermatologiczne kojarzone z obturacyjnym bezdechem sennym, najbardziej rozpoznane (łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, czerniak, zespół Sjögrena, sarkoidoza, choroba Behçeta) oraz inne, opisywane kazuistycznie.
    Słowa kluczowe: obturacyjny bezdech senny, zespół metaboliczny, otyłość, dyslipidemia, choroby skóry, łuszczyca, atopowe zapalenie skóry, czerniak złośliwy, zespół Sjögrena, sarkoidoza, choroba Behçeta

    Różnicowanie ŁZS i AZS wieku niemowlęcego
    The differential diagnosis of seborrheic dermatitis and atopic dermatitis in infancy
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kobusiewicz, Andrzej Kaszuba
    Streszczenie
    Wśród wielu chorób, z jakimi lekarz może mieć do czynienia w praktyce dermatologicznej u dzieci, wymienia się dwie, które często sprawiają trudności diagnostyczne, a w konsekwencji również lecznicze. Choroby te mogą współistnieć w określonym przedziale czasowym. Mowa tu o łojotokowym i atopowym zapaleniu skóry wieku niemowlęcego. Celem artykułu jest przedstawienie zróżnicowania tych dwóch jednostek chorobowych wymagających podobnego leczenia przeciwzapalnego, a w przypadku atopowego zapalenia skóry także właściwej emolientacji.
    Słowa kluczowe: niemowlęta, łojotokowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, różnicowanie

    Rola przewlekłej niewydolności żylnej w rozwoju wyprysku podudzi
    The role of chronic venous insuffi ciency in the development of crural eczema
    Witold Owczarek
    Streszczenie
    Przewlekła niewydolność żylna (PNŻ) oraz wyprysk podudzi będący jej konsekwencją, stanowią istotny problem społeczny. Podstawową przyczyną PNŻ jest nadciśnienie żylne, definiowane jako stan zaburzonego odpływu i zastoju żylnego u pacjenta znajdującego się w pozycji stojącej, wskutek refluksu, zwężenia lub niedrożności żył bądź ich współwystępowania. Nadciśnienie żylne wpływa na rozwój zmian patologicznych zarówno w obrębie żył, jak i tkanek znajdujących się wokół naczyń. Zmiany skórne występujące w przebiegu przewlekłej niewydolności żylnej są spowodowane przede wszystkim trwającym procesem zapalnym. Mikroangiopatia w przebiegu PNŻ jest przyczyną uszkodzenia bariery naskórkowej i czynnikiem podstawowym patogenezy wyprysku podudzi skóry u tej grupy chorych. Leczenie wyprysku podudzi jest niezwykle trudne z uwagi na wzajemnie oddziaływanie nieprawidłowych procesów naczyniowo-zapalnych. Skuteczna terapia powinna obejmować wszystkie elementy patogenezy choroby, tzn.: leczenie nadciśnienia żylnego, poprawę funkcji barierowej skóry oraz leczenie wyprysku podudzi. Z tego powodu poprawa zaburzeń żylnych w przebiegu PNŻ, m.in. poprzez zastosowanie sulodeksydu, może istotnie wpłynąć na przebieg wyprysku podudzi.
    Słowa kluczowe: wyprysk podudzi, przewlekła niewydolność żylna, sulodeksyd

    Zastosowanie refleksyjnej mikroskopii konfokalnej w codziennej praktyce dermatologicznej
    Application of reflectance confocal microscopy in a daily dermatology practice
    Joanna Łudzik, Alexander Witkowski, Adrian Chwojnicki
    Streszczenie
    Nowotwory skóry to najczęściej występujące nowotwory w populacji światowej, o wyraźnej tendencji wzrostowej. Poprawa wczesnej diagnostyki nowotworów skóry jest ważna w populacji polskiej, gdyż zachorowalność odnotowana w większości rejestrów w kraju jest poniżej średniej europejskiej. Nowoczesna technologia obrazowania, jaką jest refleksyjna mikroskopia konfokalna (reflectance confocal microscopy − RCM), stosowana w codziennej praktyce, przyczynia się do poprawy wczesnej diagnostyki nowotworów skóry. Badanie histopatologiczne nadal pozostaje złotym standardem w rozpoznaniu nowotworów skóry, lecz rozpowszechnienie RCM z pewnością doprowadzi do ograniczenia potrzeby wykonywania inwazyjnych i niepotrzebnych biopsji diagnostycznych. Czułość oceny jest wyższa dla doświadczonych użytkowników RCM w porównaniu z nowo wyszkolonymi osobami w odczycie obrazów (91% vs. 84,8%), ale swoistość diagnozy jest zbliżona (80% vs. 77,9%). Na podstawie przedstawionych przypadków – łagodnego rogowacenia liszajowatego i znamienia o cechach atypii – pokazano, że refleksyjna mikroskopia konfokalna jest pomocna w precyzyjnym diagnozowaniu. Pozwala na identyfikację lub wykluczenie proliferacji atypowych melanocytów wokół mieszków włosowych, komórek pagetoidalnych w naskórku oraz innych zmian na granicy skórno-naskórkowej – typowych dla czerniaka. Obserwuje się wyraźne korzyści dla systemu zdrowotnego wynikające ze zmniejszenia obciążenia finansowego, jakie stanowią koszty procedur chirurgicznych i patologicznych. Istotna jest również redukacja przepełnionych list oczekujących na zabiegi dermatochirurgiczne i biopsje zmian oraz – będące ich konsekwencją – ryzyko opóźnionej diagnozy, zwłaszcza w przypadku niejednoznacznych zmian skórnych.
    Słowa kluczowe: znamię, dermoskopia, refleksyjna mikroskopia konfokalna

    Świerzb – wielki naśladowca? Najnowsze doniesienia dotyczące świerzbu oraz opis przypadku
    Scabies – the great imitator? Recent reports on scabies and a case report
    Aleksandra Kosmala, Ryszard Żaba, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Wprowadzenie: Świerzb jest szeroko rozpowszechnioną, zakaźną i upośledzającą codzienne funkcjonowanie chorobą pasożytniczą, która dotyczy wszystkich grup socjoekonomicznych. Zazwyczaj rozpoznanie ustalane jest na podstawie obrazu klinicznego, jednak świerzb może imitować inne choroby dermatologiczne, co znacznie utrudnia ostateczną diagnozę. Celem niniejszej pracy jest przedstawienie najnowszych danych dotyczących świerzbu oraz prezentacja przypadku infestacji świerzbowcem ludzkim diagnozowanym początkowo jako lymphomatoid papulosis.
    Opis przypadku: Przedstawiono przypadek pacjenta przyjętego do Kliniki Dermatologii w celu diagnostyki rozsianych zmian skórnych o charakterze guzków oraz grudek barwy różowobrązowej, zlokalizowanych na całym ciele, z towarzyszącym intensywnym świądem, nasilającym się nocą. Początkowo podejrzewano lymphomatoid papulosis – pierwotnie skórnego chłoniaka z limfocytów T CD30+. W wyniku szerokiej diagnostyki rozpoznano jednak świerzb guzkowy.
    Wnioski: Mimo że świerzb jest chorobą pasożytniczą znaną od wielu stuleci, z uwagi na swą różnorodność obrazu klinicznego nadal stanowi istotny problem diagnostyczny dla lekarzy, w tym także doświadczonych specjalistów. Poszukiwanie swoistej, czułej i łatwej w wykonaniu metody diagnostycznej choroby powinno być jednym z priorytetów współczesnej dermatologii.
    Słowa kluczowe: świerzb, świąd, lymphomatoid papulosis, guzki

    Zmiany skórne w chorobach tarczycy
    Skin changes in thyroid diseases
    Karolina Olek-Hrab, Zygmunt Adamski
    Streszczenie
    Wśród wielu chorób endokrynologicznych na szczególną uwagę z punktu widzenia dermatologicznego zasługują zaburzenia tarczycy. Prawidłowa funkcja tego gruczołu odpowiada za szereg fizjologicznych procesów w organizmie. Zaburzenia tarczycy prowadzą do jej nadczynności lub niedoczynności, a także do zapalenia bądź powstawania nowotworów, co objawia się w postaci określonych zmian obserwowanych na skórze. W niniejszym artykule zostały omówione najczęstsze zmiany skórne towarzyszące wyżej wymienionym chorobom tarczycy. Wydaje się, że prawidłowe postępowanie diagnostyczne może przyczynić się do szybkiego ustalenia rozpoznania, a włączenie odpowiedniego leczenia wpływa na poprawę zarówno problemów endokrynologicznych, jak i dermatologicznych.
    Słowa kluczowe: nadczynność tarczycy, niedoczynność tarczycy, zapalenie tarczycy, rak tarczycy

    Charakterystyka kliniczna świądu wodnego u pacjentów z nowotworami mieloproliferacyjnymi
    Tłumaczenie artykułu:
    Clinical characteristics of aquagenic pruritus in patients with myeloproliferative neoplasms
    C. Le Gall-Ianotto, E. Brenaut, M. Gouillou, K. Lacut, E. Nowak, A. Tempescul, C. Berthou, V. Ugo, J.L. Carré, L. Misery, J.C. Ianotto
    Tłumaczenie: lek. Joanna Krzysiak
    Sprawozdanie z XI konferencji edukacyjnej „Andrzejki dermatologiczne 2017”
    Zofia Gerlicz-Kowalczuk
    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz
    Streszczenie
    W pierwszej fazie AZS dominuje suchość skóry, która jest uwarunkowana genetycznym defektem białka filagryny. Na skutek działania czynników środowiskowych suchość ta nasila się, prowadząc do objawiania się choroby w postaci ognisk rumieniowo-złuszczających. Zmianom tym towarzyszy świąd. Właściwa emolientacja prowadzi do zredukowania zmian i ustąpienia objawów. Jeśli zaczerwienienie i szorstkość skóry utrzymują się mimo właściwej pielęgnacji, należy rozważyć rzadką, przewlekłą, zapalno-proliferacyjną chorobę skóry – łupież czerwony mieszkowy, który charakteryzuje się występowaniem dużego złuszczania, z okołomieszkowym stanem zapalnym i rogowaceniem. Ogniska szerzą się obwodowo i stopniowo się zlewają, powodując erytrodermię, z pozostawieniem ,,rezerw” skóry niezmienionej. Dla ustalenia rozpoznania konieczne jest wykonanie biopsji.W 7% przypadków klasycznej postaci świerzbu występują spoiste, czerwonobrunatne albo czerwonofioletowe guzki z nasilonym świądem (tzw. guzki przetrwałe). Nie są one zakaźne i mogą utrzymywać się przez kilka tygodni/miesięcy. Jeśli pomimo leczenia nie widać regresji zmian skórnych, należy zastanowić się, czy pacjent choruje wyłącznie na świerzb. Warto potrzeć jeden wykwit na ciele chorego, by odczytać objaw Dariera. Dodatni objaw Dariera nasuwa podejrzenie pokrzywki barwnikowej. Rozstrzygające jest w tym wypadku badanie histopatologiczne. Nietrzymanie barwnika jest rzadką genodermatozą, w której zmianom skórnym mogą towarzyszyć inne anomalie rozwojowe narządów i układów. Zmiany skórne układają się wzdłuż linii Blaschko. Ujawniają się w życiu płodowym lub w pierwszych tygodniach życia. Mają różnorodny charakter, w zależności od stadium choroby. Zaleca się konsultacje genetyczne oraz badania mające na celu wykrycie anomalii rozwojowych i leczenie miejscowe, które zapobiegnie infekcjom w okresie zapalnym (w stadium pęcherzykowym).Dzieci podlegają obowiązkowym szczepieniom ochronnym zgodnie z kalendarzem szczepień w danym kraju. Odczyn po szczepieniu jest efektem zainicjowanej reakcji układu odpornościowego na podanie szczepionki i jest zazwyczaj spodziewaną reakcją organizmu. Do miejscowych odczynów poszczepiennych należą: bolesny obrzęk i zaczerwienienie w miejscu podania, powiększenie okolicznych węzłów chłonnych, utworzenie się ropnia w miejscu wkłucia. Rzadziej może występować odczynupęcherzowy. W większości odczynów miejscowych wystarcza leczenie objawowe.
    Słowa kluczowe: AZS, łupież czerwony mieszkowy, świerzb, pokrzywka barwnikowa, nietrzymanie barwnika, odczyny poszczepienne

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  3. Dermatologia Praktyczna 5/2017

    Dermatologia Praktyczna 5/2017

    Manifestacje dermatologiczne chorób układu pokarmowego. Część II: Dziedziczne zespoły predysponujące do rozwoju raka jelita grubego
    Cutaneous manifestations of gastrointestinal disease. Part II: The hereditary syndromes which predispose to the development of the colorectal cancer
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    W rozwoju raka jelita grubego istotną rolę odgrywają patologie poprzedzające, które wcześnie rozpoznane mogą być użyteczne w postępowaniu prewencyjnym. Należą do nich dziedziczne zespoły polipowate, zespoły z polipami hamartomatycznymi oraz dziedziczne zespoły niepolipowate. Wszystkie wykazują określone cechy genotypowe i fenotypowe. Do cech fenotypowych zalicza się również objawy skórne, które mogą współwystępować ze zmianami polipowatymi czy nawet nowotworowymi jelita lub je poprzedzać. Wczesne rozpoznanie zmian skórnych może wskazać problem zasadniczy.
    Słowa kluczowe:rodzinna polipowatość gruczolakowata, dziedziczna polipowatość żołądkowo-jelitowa, polipy jelita, rak jelita grubego, zaburzenia hamartomatyczne, zespół Gardnera, zespół Turcota, zespół Peutza-Jeghersa, zespół Cowden, choroba Lhermitte’a-Duclos, zespół Bannayana-Rileya-Ruvalcaby, zespół Lyncha, zespół Muira-Torre’a

    Podobieństwo etiopatogenetyczne bielactwa nabytego i łysienia plackowatego. Wspólne perspektywy leczenia inhibitorami kinaz JAK (Janus kinases)
    Etiopathogenetic similarities of vitiligo and alopecia areata. Common perspectives for treatment with JAK kinases inhibitors (Janus kinases)
    Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Tabara, Aleksandra Kobusiewicz, Joanna Krzysiek, Małgorzata Dominiak, Anna Żuchowska, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Bielactwo nabyte (vitiligo) i łysienie plackowate (alopecia areata) są częstymi schorzeniami skóry na tle autoimmunologicznym. Klinicznie bielactwo objawia się miejscowym bądź też uogólnionym odbarwieniem skóry, co odpowiada degradacji melanocytów w warstwie podstawnej naskórka. Łysienie plackowate charakteryzuje się występowaniem dobrze odgraniczonych ognisk pozbawionych włosów, zlokalizowanych głównie na skórze owłosionej głowy, jak również w innych obszarach ciała. Wiele faktów wskazuje na zbliżoną etiopatogenezę tych schorzeń. Obie dermatozy są związane z częstszym współwystępowaniem innych chorób autoimmunologicznych oraz mają wspólne genetyczne czynniki ryzyka. Bielactwo i łysienie plackowate określa się jako choroby IFN-γ zależne. Rozwój terapii ukierunkowanej na ścieżki immunologiczne Th1/IFN-γ może w przyszłości doprowadzić do opracowania skutecznej metody leczniczej obu schorzeń.
    Słowa kluczowe:bielactwo, łysienie plackowate, etiopatogeneza, cytokiny, inhibitory kinaz janusowych, inhibitory JAK

    Rola podłoża w lekach stosowanych w dermatologii
    The role of substrate in drugs used in dermatology
    Monika Sikorska, Roman Nowicki

    Streszczenie
    W dermatologii wśród leków podawanych miejscowo szerokie zastosowanie mają steroidy. Ich właściwości przeciwzapalne, antyproliferacyjne i immunosupresyjne wykorzystuje się w terapii takich schorzeń, jak: alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca i liszaj płaski. Do produktów medycznych stosowanych w zależności od podłoża należą: maści, kremy, żele, roztwory i szampony. Preparaty te można również podzielić na leki oryginalne i odtwórcze (generyczne). Generyki zawierają tę samą substancję czynną co oryginalne, różnią się jednak m.in. substancjami pomocniczymi, niemającymi wpływu farmakologicznego na leczony organizm. Składniki pomocnicze zwiększają trwałość aktywnych substancji, nadają właściwą postać leku, decydują o cechach fizycznych leku, poprawiają wygląd produktu leczniczego, wpływają na szybkość uwalniania oraz wchłaniania substancji leczniczej (zwiększają biodostępność). Ze względu na zróżnicowany skład substancji pomocniczych leki odtwórcze i oryginalne mogą różnić się trwałością produktów oraz stopniem wchłaniania preparatu.
    Słowa kluczowe:leki miejscowe, podłoża w lekach, steroidy, leki generyczne

    Zastosowanie niebieskiego światła w leczeniu łuszczycy – przegląd piśmiennictwa
    The use of blue light in psoriasis treatment – literature review
    Joanna Narbutt, Igor A. Bednarski, Aleksandra Lesiak

    Streszczenie
    Łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą skóry, dotyczącą ok. 2% populacji ogólnej. Nową metodą leczenia łuszczycy o łagodnym i umiarkowanym nasileniu jest fototerapia, wykorzystująca niebieskie światło emitowane przez diody elektroluminescencyjne (light-emitting diode – LED). Wciąż jednak jest mało badań oceniających skuteczność i bezpieczeństwo tej metody leczenia łuszczycy. W artykule podsumowano aktualne badania dotyczące terapii łuszczycy z wykorzystaniem niebieskiego światło emitowanego przez diody elektroluminescencyjne. Uwzględniono badania, w których niebieskie światło zostało wykorzystane w leczeniu tej choroby. Autorzy doszli do wniosku, że stosowanie niebieskiego światła emitowanego przez diody elektroluminescencyjne zmniejsza nasilenie zmian łuszczycowych. Terapia z wykorzystaniem urządzenia emitującego niebieskie światło jest bezpieczna i pozbawiona poważnych działań niepożądanych.
    Słowa kluczowe:łuszczyca, fototerapia, niebieskie światło

    Hidradenitis suppurativa – etiopatogeneza, obraz kliniczny, diagnostyka i leczenie (aktualny stan wiedzy)
    Hidradenitis suppurativa – etiopathogenesis, clinical features, diagnosis and treatment (current knowledge)
    Agnieszka Wojciechowska, Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Ropnie mnogie pach/trądzik odwrócony (hidradenitis suppurativa – HS/acne inversa) to przewlekła, nawracająca, zapalna, ciężka skórna choroba mieszków włosowych, zazwyczaj występująca po okresie dojrzewania jako bolesne, głębokie zmiany zapalne w obszarach lokalizacji gruczołów apokrynowych, najczęściej w okolicach pach, pachwin i okolicy anogenitalnej. Częstość występowania HS w Europie wynosi 1%. Ropnie mnogie pach wiążą się ze schorzeniami współistniejącymi, takimi jak: otyłość, zespół metaboliczny, choroby zapalne jelit, spondyloartropatie. Hidradenitis suppurativa znacząco obniża jakość życia, prowadzi do depresji, stygmatyzacji, niezdolności do pracy, niekorzystnie wpływa na zdrowie seksualne. Uważa się, że patogeneza HS jest oparta na okluzji mieszka włosowego i prowadzi do limfocyto-histiocytarnego zapalenia okołomieszkowego. Terapia HS powinna być oparta na europejskich wytycznych dla hidradenitis suppurativa oraz dowodowym podejściu uwzględniającym wiarygodność i siłę rekomendacji badań. Miejscowo nawracające zmiany mogą być usuwane chirurgicznie, natomiast leczenie farmakologiczne zarówno w monoterapii, jak i skojarzeniu z radykalną resekcją jest bardziej odpowiednie przy rozleglejszych zmianach. Leczenie farmakologiczne może obejmować podawanie antybiotyków (klindamycyny z ryfampicyną, tetracykliny), acytretyny i terapię biologiczną (adalimumab, infliksymab). Leczenie adjuwantowe polega na zwalczaniu bólu, terapii nadkażeń bakteryjnych, redukcji masy ciała i zaprzestaniu palenia.
    Słowa kluczowe:ropnie mnogie pach, trądzik odwrócony, europejskie wytyczne dla HS

    Praktyczne aspekty stosowania klasycznych leków ogólnoustrojowych w łuszczycy
    Systemic treatment of psoriais vulgaris – practical aspects
    Daria Wojtczyk, Marta Wojciechowska-Zdrojowy, Jacek Szepietowski

    Streszczenie
    Cyklosporyna, metotreksat i acytretyna są preparatami często stosowanymi w dermatologii. Leki te pozwalają na osiągnięcie poprawy stanu klinicznego pacjentów z wieloma ciężkimi dermatozami. Na łuszczycę zwykłą cierpi 1-3% populacji, a leczenie tej jednostki chorobowej nadal w wielu przypadkach stanowi wyzwanie terapeutyczne. Przed włączeniem leczenia ogólnoustrojowego konieczna jest prawidłowa kwalifikacja chorych, a następnie uważne monitorowanie terapii. Leczenie cyklosporyną prowadzi się zwykle do 2 lat – nawet mimo dobrej odpowiedzi klinicznej, natomiast długość terapii acytretyną i metotreksatem nie jest ściśle określona. Leki można stosować dopóki przynoszą korzystny efekt i nie występują poważne działania niepożądane.
    Słowa kluczowe:cyklosporyna, metotreksat, acytretyna, terapia systemowa

    Pęcherzyca IgG/IgA o obrazie klinicznym łuszczycy łojotokowej – opis przypadku
    Pemphigus IgG/IgA mimicking seborrheic psoriasis – case report
    Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Agnieszka Wojciechowska, Katarzyna Tomaszewska, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Pęcherzyca to określenie grupy dermatoz pęcherzowych, przyczyną których jest autoimmunizacja wobec desmosomalnych białek strukturalnych naskórka. Reakcje mediowane przeciwciałami IgG prowadzą do pęcherzycy zwykłej lub liściastej. Wyróżnia się również pęcherzycę bujającą, opryszczkowatą, paraneoplastyczną oraz pęcherzycę IgA (typu podrogowej dermatozy krostkowej lub typu śródnaskórkowej dermatozy neutrofilowej). Znacznie rzadziej uwzględniana w klasyfikacjach jest pęcherzyca IgG/IgA. W artykule przedstawiono przypadek 23-letniego mężczyzny hospitalizowanego z podejrzeniem łuszczycy łojotokowej, u którego dzięki badaniom metodami immunofluorescecji bezpośredniej oraz pośredniej, udało się postawić rozpoznanie pęcherzycy IgG/IgA.
    Słowa kluczowe:pęcherzyca IgG/IgA, desmogleina 1, choroby pęcherzowe

    Pemfigoid błon śluzowych, odmiana Brustinga-Perry’ego – opis przypadku
    Mucous membrane pemphigoid, Brusting-Perry variety – case report
    Anna Arska-Brot, Kamila Kaszubiak, Małgorzata Jeziorna

    Streszczenie
    Pemfigoid błon śluzowych (mucous membrane pemphigoid – MMP) to rzadka autoimmunologiczna choroba, często powodująca trudności diagnostyczno-terapeutyczne. Zaliczany jest do grupy podnaskórkowych chorób pęcherzowych, które goją się z pozostawieniem blizn. Występuje głównie u osób starszych, częściej u kobiet. Zmiany dotyczą zazwyczaj błon śluzowych, znacznie rzadziej skóry. W pracy opisano przypadek 78-letniego mężczyzny z rozległym, niegojącym się owrzodzeniem w okolicy czołowo-ciemieniowej skóry owłosionej głowy, u którego na podstawie obrazu klinicznego oraz badań immunofluorescencyjnych ustalono rozpoznanie pemfigoidu bliznowaciejącego, odmiany zlokalizowanej Brustinga-Perry’ego.
    Słowa kluczowe:pemfigoid błon śluzowych, pemfigoid bliznowaciejący, odmiana Brustinga-Perry’ego

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Pierwsze objawy pokrzywki barwnikowej pojawiają się typowo w okresie niemowlęcym i we wczesnym dzieciństwie. U niemowląt i małych dzieci, zwłaszcza poniżej 2-3. roku życia, w obrębie wykwitów może dochodzić do tworzenia się pęcherzy. Przerwanie pokrywy pęcherza, np. wskutek drapania, stanowi wrota zakażenia dla wszechobecnych bakterii, zwłaszcza gronkowca złocistego. Zaburzenia w obrębie którejkolwiek części paznokcia mogą spowodować powstanie charakterystycznych objawów klinicznych. Najczęstszymi przyczynami tych zaburzeń w wieku dziecięcym są powikłania pourazowe. Uraz mechaniczny zwykle dotyczy palucha, ponieważ jest on najbardziej wysunięty. Uraz może być jednorazowy, ale może być również przewlekle powtarzany wskutek noszenia obuwia z czubkami, z odkrytymi palcami lub źle dopasowanego, zwłaszcza w dzieciństwie, gdy stopy rosną. Te małe urazy ostatecznie prowadzą do zaburzenia wzrostu paznokcia, m.in. onychogryfozy (zakrzywienia płytki paznokciowej). Odczyn fototoksyczny jest sumarycznym wynikiem fotouwrażliwienia komórek skóry i jednoczesnego lub następczego działania promieniowania UV. W rozpoznaniu różnicowym należy uwzględnić oparzenia słoneczne i cieplne, kontaktowe zapalenie skóry, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, fototoksyczne reakcje polekowe, zapalenie tkanki podskórnej oraz infekcje, spośród których najwięcej trudności może budzić liszajec pęcherzowy i wczesna faza półpaśca. W etiopatogenezie AZS istotną rolę odgrywają interakcje między genetycznie uwarunkowanymi zaburzeniami struktury i funkcji bariery naskórkowej, pierwotnej oraz adaptacyjnej odpowiedzi immunologicznej, a także czynnikami infekcyjnymi i środowiskowymi. Dziecko może być obarczone dodatnim wywiadem atopowym, ale nie ma podstaw anatomicznych ani fizjologicznych do ujawnienia się tego defektu genetycznego w okresie noworodkowym. Przy badaniu noworodka należy pamiętać o złuszczaniu fizjologicznym, które jest naturalną konsekwencją zmiany środowiska, w jakim płód przebywał w łonie matki.
    Słowa kluczowe: pokrzywka barwnikowa, odczyn poszczepienny BCG, onychogryfoza, odczyn fototoksyczny, atopowe zapalenie skóry, złuszczanie fizjologiczne noworodków

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  4. Dermatologia Praktyczna 3/2017

    Dermatologia Praktyczna 3/2017

    Dziedziczne neuropatie czuciowe i autonomiczne – patogeneza, klinika i leczenie. Część II: typy II, IV i V
    Hereditary sensory and autonomic neuropathies – pathogenesis, clinic and treatment. Part II: types II, IV and V
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Należące do grupy neuropatii czuciowych i autonomicznych (HSAN) typy II, IV i V wykazują zróżnicowania genetyczne, anatomiczne, fizjologiczne oraz dotyczące obrazów klinicznych. Istotę HSAN2 stanowi głównie upośledzenie funkcji neuronów obwodowych; czuciowych i autonomicznych. Objawy kliniczne rozwijają się w okresie noworodkowym lub we wczesnym dzieciństwie. Również w dzieciństwie ujawnia się HSAN4, ze względu na dominujące objawy zwana także wrodzoną obojętnością na ból z anhydrozą. Z kolei HSAN5, klasyfikowana jako obojętność na ból z częściową anhydrozą, wykazuje objawy kliniczne podobne do występujących w HSAN4, ale o łagodniejszym przebiegu.
    Słowa kluczowe: HSAN2, HSAN4, HSAN5, choroby demielinizacyjne, wrodzona niewrażliwość na ból, nawracające owrzodzenia, czynnik wzrostu nerwów, anhydroza

    Łuszczyca u seniorów: epidemiologia, charakterystyka kliniczna, choroby współistniejące oraz czynniki wyzwalające. Część I
    Psoriasis in the elderly: epidemiology, clinical aspects, comorbidities and trigger factors. Part I
    Anna Żuchowska, Magdalena Kręgiel, Katarzyna Tomaszewska, Katarzyna Srebrzyńska-Płużańska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Łuszczyca u pacjentów w podeszłym wieku stanowi coraz większe wyzwanie dla praktykujących lekarzy. Wraz ze starzeniem się społeczeństwa przybywa osób po 65. roku życia cierpiących z powodu szpecących, okaleczających zmian skórnych w przebiegu łuszczycy. Co więcej, wobec występujących u osób starszych chorób współistniejących oraz stosowanych leków na szczególną uwagę zasługują czynniki wyzwalające, które mogą się przyczynić do zaostrzenia zmian skórnych bądź braku efektu leczenia tej choroby. W artykule dokonano także przeglądu doniesień naukowych na temat łuszczycy u osób starszych.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, osoby starsze, seniorzy

    Rola mikrobiomu skóry w trądziku pospolitym
    The role of the microbiome in acne vulgaris
    Marta Filo-Rogulska, Dominika Wcisło-Dziadecka, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    W ostatnich latach nastąpił rozkwit badań nad drobnoustrojami bytującymi w organizmie człowieka, zwanymi kolektywnie mikrobiomem. Prawidłowa flora bakteryjna człowieka chroni organizm przed kolonizacją florą patogenną, moduluje nabytą i wrodzoną odporność poprzez wpływ na układ immunologiczny, uczestniczy w procesie trawiennym czy w syntezie witamin. Mikroorganizmy bakteryjne i produkty ich przemiany materii pomagają ponadto w utrzymaniu funkcji barierowej skóry. Badanie zarówno całego składu mikrobiomu, jak i genetycznych oraz metabolicznych zależności pomiędzy poszczególnymi mikroorganizmami stało się możliwe dzięki wprowadzeniu nowoczesnych technik biologii molekularnej, takich jak analiza bakteryjnego genu 16S rRNA oraz sekwencjonowanie kompletnych genomów bakteryjnych. Zaburzenia mikrobiomu obserwuje się w wielu chorobach, zatem przywracanie równowagi mikrobiologicznej jako formy terapii jest poddawane obecnie intensywnym badaniom w wielu dziedzinach medycyny. Wśród schorzeń dermatologicznych do tej pory najwięcej uwagi poświęcono atopowemu zapaleniu skóry, co zaowocowało powstaniem nowej grupy emolientów opartych na prebiotykach, których skuteczność znajduje potwierdzenie w badaniach klinicznych. W artykule przedstawiono aktualny stan wiedzy na temat mikrobiomu w kontekście patofizjologii i leczenia chorób skóry ze szczególnym uwzględnieniem trądziku pospolitego. Liczne badania wskazują, że również w przypadku tej choroby terapia ukierunkowana na mikrobiom może dać korzystne efekty przy minimalnych działaniach niepożądanych.
    Słowa kluczowe: mikrobiom, trądzik pospolity, Propionibacterium acnes, metagenomika

    Pokrzywka fizykalna z zimna wyzwaniem nie tylko dla klinicysty
    Cold contact urticaria challenges not only the doctors
    Anna Malewska-Woźniak, Dorota Jenerowicz, Magdalena Czarnecka-Operacz, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Pokrzywka to jedna z najbardziej rozpowszechnionych chorób skóry i częsta przyczyna konsultacji dermatologicznych. Stanowi wyzwanie diagnostyczne dla lekarza klinicysty. Szacuje się, że choruje na nią 8,8-20% populacji, częściej dotyka kobiet niż mężczyzn (3:2). W artykule omówiono możliwości diagnostyczne i terapeutyczne stosowane w pokrzywce. W szczegółowy sposób przedstawiono pokrzywkę fizykalną z zimna na podstawie opisu przypadku klinicznego 23-letniego pacjenta, u którego przy użyciu nowych metod diagnostycznych (Threshold TempTest) wyjaśniono etiologię nagłego pojawienia się obrzęku naczynioruchowego oraz bąbli pokrzywkowych.
    Słowa kluczowe: pokrzywka przewlekła, pokrzywka kontaktowa z zimna, pokrzywka fizykalna, testy prowokacyjne, Threshold TempTest, leczenie, leki antyhistaminowe

    Transformacja ziarniniaka obrączkowatego poddanego zabiegom krioterapii w twardzinę ograniczoną – opis przypadku
    Granuloma annulare transformation into morphea after cryotherapy – case report
    Magdalena Kręgiel, Małgorzata Dominiak, Joanna Krzysiek, Anna Żuchowska, Agnieszka Wojciechowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Ziarniniak obrączkowaty jest chorobą występującą u osób w młodym wieku o dotychczas nieustalonej etiologii. Wymienia się następujące przyczyny schorzenia: urazy, promieniowanie UV i infekcje. W artykule przedstawiono przypadek 12-letniego chłopca ze zmianami o charakterze ziarniniaka obrączkowatego, które pod wpływem zastosowanej krioterapii ewoluowały w twardzinę ograniczoną.
    Słowa kluczowe: ziarniniak obrączkowaty, twardzina ograniczona, krioterapia

    Pacjentka z rogowcem punktowym dłoni i stóp Buschke-Fischer-Brauer – opis przypadku
    Patient with punctate palmoplantar keratoderma Buschke-Fischer-Brauer – case report
    Karolina Kozicka, Andrzej Jaworek, Grzegorz Dyduch, Anna Wojas-Pelc

    Streszczenie
    Rogowce dłoni i stóp to grupa rzadkich chorób skóry związanych z zaburzeniami rogowacenia. Można je podzielić na wrodzone i nabyte. Palmoplantar keratoderma typu 1 Buschke-Fischer-Brauer (PPK BFB) należy do genodermatoz dziedziczonych w sposób autosomalny dominujący. Mutacja została zlokalizowana w loci 2 na chromosomach 15q22-15q24 i 8q24.13-8q24-21 i dotyczy genu AAGAB kodującego białko p34. W piśmiennictwie opisano związek rogowca dłoni i stóp z nowotworami, m.in. rakiem sutka, jelita grubego, wątroby, płuc, nerek, prostaty, chłoniakiem, a także rakiem kolczystokomórkowym skóry. W leczeniu ogólnym choroby obok typowych retinoidów stosowana jest też alitretynoina – retinoid o działaniu immunomodulującym i przeciwzapalnym oraz antyproliferacyjnym. W sytuacji gdy nie można zastosować leczenia ogólnego, pozostaje leczenie miejscowe.
    Słowa kluczowe: rogowiec, rogowce punktowe dłoni i stóp, Buschke-Fischer-Brauer, zespół Daviesa-Colleya

    Mastocytoza plamisto-grudkowa – opis przypadku. Obserwacja w kierunku systemowej mastocytozy
    Maculopapular cutaneous mastocytosis – case report. Systemic mastocytosis observation
    Katarzyna Tomaszewska, Joanna Krzysiek, Agnieszka Wojciechowska, Aleksandra Kobusiewicz, Aleksandra Kańtoch, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Mastocytozy są bardzo zróżnicowaną grupą chorób nowotworowych, charakteryzującą się nadmierną proliferacją i nagromadzeniem nieprawidłowych mastocytów w jednym lub wielu narządach. Wyróżnia się mastocytozę skórną i układową. W artykule przedstawiono przypadek 48-letniej pacjentki z rozpoznaną pokrzywką barwnikową, obserwowaną w kierunku mastocytozy układowej.
    Słowa kluczowe: mastocytoza, skórna mastocytoza, komórki tuczne, klasyfikacja, urticaria pigmentosa, opis przypadku

    Zespół Sneddona-Wilkinsona – opis przypadku
    Sneddon-Wilkinson disease – case report
    Aleksandra Kobusiewicz, Katarzyna Tomaszewska, Joanna Krzysiek, Aleksandra Kańtoch, Małgorzata Dominiak, Anna Jędrowiak, Anna Zalewska-Janowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Zespół Sneddona-Wilkinsona jest bardzo rzadką, przewlekłą i nawracającą dermatozą, charakteryzującą się występowaniem podrogowych jałowych krost, głównie u osób w starszym wieku. Częstość występowania choroby jest znacznie wyższa u kobiet niż u mężczyzn, a jej przyczyny są nieznane. 75-letnia pacjentka została przyjęta do Kliniki Dermatologii z powodu rozległych zmian o charakterze krost o miękkiej i słabo napiętej pokrywie na rumieniowym podłożu, układającym się w obrączkowate i girlandowate kształty. Przedstawiono różnicowanie z innymi jednostkami chorobowymi oraz możliwości terapeutyczne według aktualnej wiedzy. Rokowanie pogarsza współwystępowanie szpiczaka mnogiego i gammapatii IgA. Należy pamiętać o okresowej kontroli proteinogramu.
    Słowa kluczowe: zespół Sneddona-Wilkinsona, podrogowa dermatoza krostkowa, pęcherzyca IgA, AGEP, łuszczyca krostkowa, dapson

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Praktyki dotyczące mycia/kąpieli dzieci są oparte zarówno na tradycji, jak i nawykach kulturowych. Istnieją różne punkty widzenia dotyczące częstotliwości tych zabiegów pielęgnacyjnych. Większość dermatologów zaleca kąpiele co 2-3 dni. Podobne zalecenia zostały wydane przez Polskie Towarzystwo Neonatologiczne. Może to wspólne stanowisko, a następnie odpowiednie działania rodziców zmniejszą tak postępujący rozwój AZS? Dzieci chorujące na AZS wymagają specjalnej dbałości i doboru odpowiednich emolientów. Wśród nich są także emolienty dodawane do kąpieli, pełnią one rolę dodatku. Podstawą leczenia jest stosowanie emolientów na całą powierzchnię skóry w postaci maści, kremów, balsamów itp. Skóra dziecka chorującego na AZS jest wrażliwa na działanie wielu czynników. Jednym z nich jest promieniowanie UV. Osobom o skłonnościach alergicznych, zwłaszcza chorującym na AZS, zaleca się kosmeceutyki zawierające filtry fizyczne w celu ochrony skóry. Półpasiec jest chorobą wieku dojrzałego. U dzieci występuje rzadko, a u niemowląt sporadycznie. Niemniej jednak należy potrafi ć rozpoznać i właściwie leczyć tę ostrą chorobę zakaźną, rozwijającą się wskutek reaktywacji utajonego zakażenia VZV.
    Słowa kluczowe: dzieci, AZS, częstotliwość mycia, dodatki do kąpieli, ochrona UV, półpasiec u niemowląt

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  5. Dermatologia Praktyczna 2/2017

    Dermatologia Praktyczna 2/2017

    Ocena kliniczna wybranych emolientów w pielęgnacji suchej skóry
    Clinical evaluation of selected emollients in dry skin care
    Dorota Karpowicz, Piotr Nowaczyk

    Streszczenie
    Wprowadzenie: Z uwagi na niewielką liczbę dowodów dotyczących skuteczności działania dostępnych na polskim rynku emolientów przeprowadzono badanie porównawcze dwóch wybranych produktów emolientowych (Medicerum Atopical, balsam oraz A-derma Exomega DEFI, krem).
    Cel: Zbadanie skuteczności działania wybranych produktów w zakresie poprawy nawilżania i redukcji TEWL z wykorzystaniem aparatury naukowej przy pojedynczej aplikacji produktów i długotrwałym stosowaniu jednego z produktów. Dodatkowo zebranie danych dotyczących jakości życia i tolerancji produktu w wyniku jego stosowania.
    Materiały i metody: Badanie wykonywano na 30 probantach z klinicznymi objawami suchej skóry. Do pozyskiwania danych stosowano urządzenia analityczne firmy Courage-Khazaka electronic GmbH (Niemcy) i kwestionariusz DLQI. Do analizy statystycznej poszczególnych danych wykorzystywano test t-Studenta, Shapiro-Wilka i Wilcoxona.
    Wyniki: Medicerum Atopical, balsam oraz A-derma Exomega DEFI, krem przyczyniły się do znacznego zwiększenia stopnia nawilżenia naskórka oraz skutecznie chroniły przed nadmierną utratą wody i jego przesuszeniem. Produkt Medicerum Atopical, balsam poprawiał jakość życia osób z suchą skórą i był bardzo dobrze tolerowany przy 2-tygodniowym regularnym stosowaniu.
    Wnioski: Oba badane emolienty mogą być z powodzeniem używane przez osoby z objawami suchej skóry, ze skłonnością do atopii.
    Słowa kluczowe: emolienty, atopowe zapalenie skóry, AZS, nawilżanie, korneometria, TEWL, bariera naskórkowa, DLQI

    Dziedziczne neuropatie czuciowe i autonomiczne – patogeneza, klinika i leczenie. Część I: typy I i III
    Hereditary sensory and autonomic neuropathies – pathogenesis, clinic and treatment. Part I: types I and III
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Należące do grupy chorób wrodzonych dziedziczne neuropatie czuciowe i autonomiczne, zróżnicowane genotypowo i fenotypowo, w różnym stopniu upośledzają funkcje somatosensoryczne – czuciowe i autonomiczne. W następstwie dochodzi do rozwoju wielu schorzeń, z zakresu różnych dziedzin medycyny, w tym dermatologii. Na podstawie markerów genetycznych i wzorów dziedziczenia, zaburzeń anatomicznych i neurofizjologicznych oraz zróżnicowanych objawów klinicznych, w obrębie wymienionych neuropatii wyróżnia się pięć typów (HSAN): I, II, III, IV i V. Spośród nich do najlepiej poznanych należą HSAN1 oraz HSAN3.
    Słowa kluczowe: HSAN, HSAN1, HSAN3, rodzinna dysautonomia, neuropatia czuciowa, neuropatia obwodowa, niewrażliwość na ból, nawracające owrzodzenia, kompleks Elongator

    Objawy dermatologiczne w nieswoistych chorobach zapalnych jelit
    Dermatological symptoms in inflammatory bowel disease
    Marta Samborska, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Pod terminem nieswoiste choroby zapalne jelit kryją się przede wszystkim wrzodziejące zapalenie jelita grubego oraz choroba Leśniowskiego-Crohna. Do dermatoz współwystępujących z nieswoistymi zapaleniami jelit zalicza się przede wszystkim: piodermię zgorzelinową, rumień guzowaty oraz łuszczycę. Ponadto możliwa jest skórna manifestacja samej choroby Leśniowskiego-Crohna, występuje ona jednak bardzo rzadko. Ze względu na zwiększającą się zachorowalnością na nieswoiste zapalenia jelit oraz częste współistnienie dermatoz z tymi jednostkami chorobowymi bardzo ważne są interdyscyplinarne podejście do pacjenta oraz ścisła współpraca gastroenterologów i dermatologów.
    Słowa kluczowe: wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroby dermatologiczne

    Aktualne wytyczne dotyczące chorób przenoszonych drogą płciową. Część II: Choroby bakteryjne oraz grzybicze
    Current guidelines regarding sexually transmitted diseases. Part II: Bacterial and fungal diseases
    Radomir Reszke, Adam Reich

    Streszczenie
    Infekcje przenoszone drogą płciową (sexually transmitted infections – STI) towarzyszą ludzkości od wieków, stanowiąc ważny problem epidemiologiczny u osób zamieszkujących wszystkie kontynenty. Wśród licznych czynników etiologicznych najważniejsze bakterie wywołujące STI to: Chlamydia trachomatis, Mycoplasma genitalium, Neisseria gonorrhoeae, Treponema pallidum, Haemophilus ducreyi oraz Klebsiella granulomatis, natomiast pośród grzybów największe znaczenie ma Candida albicans. W diagnostyce istotną rolę odgrywają dokładnie zebrany wywiad oraz badanie przedmiotowe, zaś rolę wspomagającą – badania mikroskopowe, hodowla, badania immunofluorescencyjne, serologiczne czy amplifikacji kwasów nukleinowych. W leczeniu zakażeń bakteryjnych stosuje się antybiotykoterapię systemową, natomiast w terapii schorzeń wywołanych przez grzyby – miejscowe oraz ogólne leki przeciwgrzybicze. W niniejszym artykule, na podstawie aktualnego piśmiennictwa, dokonano charakterystyki bakteryjnych i grzybiczych schorzeń przenoszonych drogą płciową ze szczególnym uwzględnieniem terapii według aktualnych zaleceń.
    Słowa kluczowe: infekcje przenoszone drogą płciową, leczenie, bakterie, grzyby

    Trądzik różowaty – różne oblicza popularnej dermatozy zapalnej
    Rosacea – the changing faces of a popular disease
    Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Ewa Trznadel-Grodzka, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Trądzik różowaty (rosacea) jest jedną z częstszych przewlekłych dermatoz zapalnych, występującą przeważnie u młodych kobiet. Zazwyczaj rozpoczyna się od napadowego rumienia twarzy, w późniejszym czasie może się rozwinąć stały rumień z grudkami i krostkami. Przyczyna choroby pozostaje nieznana. Określone czynniki środowiskowe, pokarmy, napoje sprzyjają wystąpieniu zmian lub pogarszają już obecne zmiany. Jest wiele metod terapeutycznych w trądziku różowatym – tradycyjnie stosuje się miejscowe i doustne antybiotyki (doksycyklinę, tetracyklinę, metronidazol), w ostatnich latach pojawiły się również miejscowe preparaty brymonidyny, iwermektyny, podaje się doustną izotretynoinę oraz wykorzystuje metody zabiegowe (najczęściej laseroterapię).
    Słowa kluczowe: trądzik różowaty, izotretynoina, leczenie, laseroterapia

    Mikrobiota w patogenezie stanu zapalnego w atopowym zapaleniu skóry
    Microbiota in the pathogenesis of inflammation in atopic dermatitis
    Mariusz Skrzypczyk, Magdalena Kozłowska, Ewa Trznadel-Grodzka, Joanna Krzysiek, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest przewlekłą dermatozą zapalną przebiegającą z okresami zaostrzeń i remisji, charakteryzującą się występowaniem uporczywego świądu. Zarówno etiologia, jak i patogeneza mają niezwykle złożony charakter. Prewalencja schorzenia, zwłaszcza w populacjach zachodnich wysoko rozwiniętych, stale wzrasta. W Polsce według ostatnich badań AZS występuje u ok. 5% dzieci oraz u 3% populacji ludzi dorosłych. Celem artykułu jest próba przedstawienia podstawowych procesów zapalnych obserwowanych w etiopatogenezie, z uwzględnieniem roli infekcji oraz składników mikrobiotycznych w AZS.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, stan zapalny, mikrobiom, mikrobiota, teoria higieniczna, bioróżnorodność

    Olbrzymi nabyty włókniakorogowiec palców – opis przypadku
    Giant acquired digital fibrokeratoma – case raport
    Dariusz Staszek

    Streszczenie
    Nabyty włókniakorogowiec palców jest łagodnym, pojedynczym guzem zwykle osiągającym rozmiary nieprzekraczające 1 cm. W pracy przedstawiono przypadek 45-letniego mężczyzny z olbrzymim guzem obejmującym palce III i IV lewej stopy.
    Słowa kluczowe: nabyty włókniakorogowiec palców, łagodny guz

    Rak płaskonabłonkowy w przebiegu przewlekłego owrzodzenia na podłożu obumierania tłuszczowatego
    Squamous cell carcinoma arising in necrobiosis lipoidica associated with chronic ulceration
    Joanna Krzysiek, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Katarzyna Tomaszewska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Rak płaskonabłonkowy skóry (squamous cell carcinoma − SCC), nazywany również rakiem kolczystokomórkowym jest nowotworem złośliwym skóry, stanowiącym ok. 20% wszystkich nieczerniakowych nowotworów skóry i powstaje z niekontrolowanego rozrostu keratynocytów. SCC najczęściej rozwija się ze stanów przedrakowych. Udowodnionymi czynnikami ryzyka wystąpienia tego nowotworu są: nadmierna ekspozycja na promieniowanie, miejscowe działanie środków chemicznych oraz lokalne drażnienie skóry czy przewlekłe stany zapalne. Etiopatogeneza transformacji nowotworowej w przewlekłych ranach pozostaje nadal przedmiotem badań. Autorzy przedstawiają przypadek brodawkującego SSC powstałego w przebiegu przewlekłego owrzodzenia na podłożu necrobiosis lipoidica.
    Słowa kluczowe: rak płaskonabłonkowy, obumieranie tłuszczowate, owrzodzenie, transformacja nowotworowa

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Zapalenie tkanki podskórnej z zimna wiąże się z długotrwałą ekspozycją na zimno bez przemrożenia tkanek. Najczęściej dotyka niemowlęta i dzieci do 3. roku życia, występuje na policzkach i brodzie. Zmiany mają charakter czerwononiebieskich lub sinych, obrzękniętych guzków podskórnych. Potówki powstają wskutek wzmożonego pocenia przy jednoczesnym zmniejszeniu lub utrudnieniu odpływu potu. Noworodki i niemowlęta są predysponowane do ich wystąpienia ze względu na niedojrzałość mechanizmów termoregulacyjnych oraz specyfikę zachowań dorosłych. Atopowe zapalenie skóry (AZS) jest chorobą przewlekłą, nawrotową, przebiegającą z uporczywym świądem, z którym trudno sobie poradzić. W pierwszej fazie choroby wydaje się on czysto fizykalny, później uaktywniają się różne mediatory chemiczne. Leczenie AZS zmierza do ograniczenia stanu zapalnego i przeciwświądowego. Mokre opatrunki są stosowane dodatkowo w terapii atopowego zapalenia skóry. W efekcie wspólnego działania kremów lub maści leczniczych, emolientów i mokrych opatrunków zahamowaniu ulega odpowiedź zapalna i zmniejsza się świąd. Nie należy ich jednak stosować w przypadku nadkażeń skóry.
    Słowa kluczowe: niemowlęta, zapalenie tkanki podskórnej z zimna, potówki, świąd w AZS, mokre opatrunki

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  6. Dermatologia Praktyczna 1/2017

    Dermatologia Praktyczna 1/2017

    Interleukina 17 w patogenezie łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów
    Interleukin-17 in pathogenesis of psoriasis and psoriatic arthritis
    Weronika Pietrenko, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Chociaż w ostatnich latach liczba opcji terapeutycznych dla osób chorujących na łuszczycę i łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) istotnie się zwiększyła, nie wszyscy pacjenci dobrze odpowiadają na leczenie. Nowe odkrycia w zakresie mechanizmów patogenetyczych łuszczycy i ŁZS oraz ich związku z interleukiną 17A (IL-17A) stały się impulsem do poszukiwań leków działających bezpośrednio lub pośrednio na tę cytokinę. Występuje ona w warunkach naturalnych i posiada największy potencjał prozapalny spośród cytokin wytwarzanych przez komórki Th17, których zadaniem jest obrona gospodarza przed patogenami poza komórkowymi. Secukinumab, iksekizumab i brodalumab to przeciwciała monoklonalne blokujące działanie IL-17A. W badaniach klinicznych wykazano ich wysoką skuteczność i dobry profil bezpieczeństwa w leczeniu łuszczycy. W artykule podsumowano ostatnie doniesienia dotyczące udziału IL-17 w patogenezie łuszczycy oraz wyniki badań klinicznych III fazy weryfikujących skuteczność i bezpieczeństwo secukinumabu, miksekizumabu i brodalumabu w leczeniu łuszczycy.
    Słowa kluczowe: łuszczyca, interleukina 17, secukinumab, iksekizumab, brodalumab


    Rola kwasu salicylowego w dermatologii
    The role of the salicylic acid in dermatology
    Franciszek Seneczko

    Streszczenie
    Kwas salicylowy jest stosowany do leczenia chorób skóry od starożytności. Należy do najczęściej używanych preparatów keratolitycznych. Jego miejscowe działanie jest zależne od stężenia. W stężeniach do 10% działa keratoplastycznie, natomiast w stężeniach powyżej 10% – keratolitycznie oraz komedolitycznie, podobnie jak kwas mlekowy, kwas glikolowy, mocznik oraz siarka. Spośród wymienionych kwasów jest wykorzystywany najczęściej. Wskazania do stosowania kwasu salicylowego to: fotouszkodzenia skóry, łuszczyca, trądzik, łojotokowe zapalenie skóry, brodawki, rozstępy czerwone, modzele, nasilona suchość skóry i inne. W pracy dokonano przeglądu mechanizmów działania kwasu salicylowego oraz wskazań i przeciwwskazań do jego stosowania.
    Słowa kluczowe: kwas salicylowy, salicylizm, łuszczyca, trądzik pospolity, fotouszkodzenia skóry, brodawki, rozstępy czerwone, przebarwienie okołooczne, rogowacenie słoneczne, aquagenic keratoderma, frynodermia


    Łysienie bliznowaciejące
    Scarring alopecia
    Marta Samborska, Katarzyna Adamczyk, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Łysienie bliznowaciejące jest określeniem opisującym grupę chorób, których wspólnym mianownikiem jest nieodwracalna utrata włosów związana ze zniszczeniem mieszków włosowych i z zastąpieniem ich tkanką bliznowatą. Choroba najczęściej dotyczy kobiet w wieku okołomenopauzalnym. Łysienie odgrywa dużą rolę w obniżeniu jakości życia pacjenta oraz stanowi istotny problem psychospołeczny. Etiologia schorzenia opiera się na mechanizmach autoimmunologicznych, w obrębie zmian chorobowych stwierdza się komórki nacieku zapalnego składające się głównie z limfocytów T oraz neutrofilów. Do pierwotnych typów łysienia z towarzyszącym bliznowaceniem zalicza się: liszaj płaski mieszkowy, przewlekła skórna postać tocznia rumieniowatego, wyłysiające zapalenie mieszków włosowych oraz łysienie czołowe włókniejące. Największe znaczenie w diagnostyce odgrywają trichoskopia oraz badanie histopatologiczne, które umożliwiają ustalenie przyczyny łysienia, a tym samym dobór odpowiedniego leczenia.
    Słowa kluczowe: łysienie bliznowaciejące, badanie histopatologiczne, trichoskopia


    Mastocytozy skóry u dzieci
    Skin mastocytosis in children
    Aleksandra Kańtoch, Mirosława Kuchciak-Brancewicz, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Mastocytoza jest rzadką chorobą polegającą na nadmiernej proliferacji i gromadzeniu się mastocytów w różnych tkankach. U dzieci przeważa mastocytoza ograniczona do skóry. Podstawę diagnostyki stanowią: badanie histopatologiczne wycinka skóry, morfologia krwi obwodowej oraz stężenie tryptazy w surowicy krwi.
    Słowa kluczowe: dzieci, mastocytoza skórna, badanie histopatologiczne, tryptaza


    Podstawy badania kapilaroskopowego w praktyce dermatologicznej
    Nailfold capillaroscopy in every day practice
    Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Katarzyna Srebrzyńska-Płużańska, Joanna Krzysiek, Katarzyna Tomaszewska, Jolanta Dorota Torzecka, Bożena Dziankowska-Bartkowiak

    Streszczenie
    Twardzina układowa (systemic sclerosis − SSc) jest przewlekłą chorobą tkanki łącznej, w której dochodzi do uszkodzenia mikrokrążenia, włóknienia skóry i narządów wewnętrznych. Twierdzi się, że uszkodzenie końcowych naczyń krwionośnych to główna przyczyna postępu choroby. Zmiany naczyniowe obserwowane w badaniu kapilaroskopowym uważane są przez to za wysoce specyficzne i stanowią czułą oraz rokowniczą wartość diagnostyczną.
    Słowa kluczowe: twardzina układowa, kapilaroskopia, mikroangiopatia


    Badanie kapilaroskopowe u pacjentki z twardziną układową – opis przypadku
    Capillaroscopy picture in patient with systemic sclerosis – case report
    Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Katarzyna Srebrzyńska-Płużańska, Joanna Krzysiek, Katarzyna Tomaszewska, Jolanta Dorota Torzecka, Bożena Dziankowska-Bartkowiak

    Streszczenie
    Zaburzenia mikrokrążenia występujące w twardzinie układowej są najczęstszą manifestacją choroby w obrębie powstających zmian na palcach dłoni. W pracy opisano przypadek 56-letniej pacjentki chorującej na SSc (systemic sclerosis), u której w badaniu kapilaroskopowym obserwowano charakterystyczny dla twardziny układowej obraz chorobowy.
    Słowa kluczowe: twardzina układowa, kapilaroskopia, mikroangiopatia


    Pęcherzyca bujająca typu Neumanna – opis przypadku
    Pemphigus vegetans the Neumann type – case report
    Paulina Bieniasz-Hojka, Olga Grygierzec, Justyna Wykręt, Anna Ziajka-Paluch

    Streszczenie
    Pęcherzyca bujająca jest rzadką odmianą pęcherzycy zwykłej. Rozpoznaje się ją na podstawie obrazu klinicznego oraz wyników badań wycinków skórnych. Charakteryzuje się występowaniem pęcherzy z czasową tendencją do przerostu o charakterze brodawkowatym w obrębie fałdów skórnych, pachwin, a także okolic otworów naturalnych ciała. Wymaga intensywnej, przewlekłej terapii, zarówno ogólnoustrojowej, jak i miejscowej. Przedstawiamy przypadek 82-letniej pacjentki z rozpoznaną pęcherzycą bujającą.


    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    Mirosława Kuchciak-Brancewicz

    Streszczenie
    Świąd definiuje atopowe zapalenie skóry. Nasila się w porze nocnej i po kąpieli. Świąd nasilający się w porze nocnej jest bardzo charakterystyczny dla świerzbu. Z powodu drapania w obu jednostkach chorobowych powstają podobne wykwity: nadżerki, przeczosy i strupy, a niekiedy zmiany ropne. Czasami bardzo trudne jest zróżnicowanie tych schorzeń, zwłaszcza u najmłodszych. W wyniku różnych dermatoz na skórze powstają przebarwienia wtórne. Według klasyfikacji − na podstawie czynnika wywołującego − wyróżnia się przebarwienia pozapalne, chemiczne, mechaniczne, termiczne, posłoneczne. W postępowaniu leczniczym należy wykluczyć czynnik sprawczy, zastosować fotoprotekcję, a w wybranych przypadkach poddać pacjenta zabiegom wybielającym. W przypadku typowego obrazu klinicznego łupieżu różowego nie mamy wątpliwości co do rozpoznania. Ale sam początek zmian, gdy pojawia się blaszka macierzysta, może wymagać różnicowania z grzybicą skóry gładkiej. W każdym przypadku podejrzenia grzybicy należy wykonać badanie mikologiczne. Łupież różowy ma charakter samoograniczający i nie wymaga leczenia. W niektórych przypadkach, gdy współwystępuje świąd, przydatne mogą być miejscowe glikokortykosteroidy lub doustne leki antyhistaminowe.
    Słowa kluczowe: atopowe zapalenie skóry, świerzb, łupież różowy, grzybica skóry gładkiej, różnicowanie, przebarwienia wtórne

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  7. Dermatologia Praktyczna 5/2016

    Dermatologia Praktyczna 5/2016

    Redaktor naczelny: Prof. dr hab. n. med. Andrzej Kaszuba Zastępca redaktora naczelnego: Prof. dr hab. n. med. Franciszek Seneczko

    W NUMERZE:

    Ocena skuteczności preparatów z linii Cetaphil w pielęgnacji skóry w przebiegu chorób łojotokowych
    Evaluation of Cetaphil products’ effectiveness in seborrheic diseases
    Katarzyna Tabara, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Wprowadzenie: Łojotok jest czynnikiem predysponującym do dermatoz, takich jak: trądzik pospolity, trądzik różowaty, łojotokowe zapalenie skóry. Często pacjenci w przebiegu terapii chorób łojotokowych zgłaszają przesuszenie skóry, stąd konieczność, poza specjalistycznym leczeniem, pielęgnacji właściwie dobranymi dermokosmetykami.
    Cel badania: Ocena tolerancji stosowania oraz właściwości pielęgnacyjnych dermokosmetyków marki Cetaphil w chorobach łojotokowych skóry. W niniejszym badaniu testowano preparaty z linii Cetaphil przeznaczone do pielęgnacji i nawilżania (Cetaphil EM emulsja do mycia, Cetaphil MD Dermoprotektor, Cetaphil DA Ultra) oraz przeznaczone do pielęgnacji skóry trądzikowej (Cetaphil Dermacontrol pianka, Cetaphil Dermacontrol krem).
    Materiał i metody: Do otwartego badania aplikacyjnego włączono 40 pacjentów. Badanych podzielono na 4 grupy: 10 pacjentów z trądzikiem pospolitym leczonych miejscowo, 10 pacjentów z trądzikiem leczonych doustną izotretynoiną, 10 pacjentów z trądzikiem różowatym oraz 10 pacjentów z łojotokowym zapaleniem skóry. Oceny skuteczności preparatów dokonywano w czasie 3 wizyt kontrolnych – po tygodniu, 2 i 4 tygodniach od rozpoczęcia badania. Oceny dokonywali lekarz dermatolog oraz pacjent. Pacjenci oceniali dodatkowo wygodę stosowania preparatu, łatwość aplikacji, stopień nawilżenia skóry oraz konsystencję produktu.
    Wyniki: W przeprowadzonym badaniu u pacjentów we wszystkich grupach zaobserwowano poprawę stanu skóry. W ocenie samych uczestników badania także nastąpiła znacząca poprawa we wszystkich grupach. Na podstawie wyników badania stwierdzono, że testowane produkty były skuteczne (tj. prawidłowo oczyszczały skórę i przywracały jej właściwy poziom nawilżenia) oraz dobrze tolerowane. Walory kosmetyczne badanych preparatów większość pacjentów oceniła jako bardzo dobre lub dobre.
    Wniosek: Uzyskane wyniki potwierdzają zasadność stosowania dermokosmetyków jako terapii adiuwantowej w pielęgnacji skóry pacjentów z chorobami łojotokowymi skóry. W badaniu wykazano odpowiednie działanie pielęgnacyjne, a także wysoką tolerancję oraz szczególne zalety kosmetyczne testowanych preparatów Cetaphil.
    Słowa kluczowe: łojotok, trądzik pospolity, trądzik różowaty, łojotokowe zapalenie skóry, suchość skóry, Cetaphil

    Abstract
    Introduction: Seborrhea is a predisposing factor for skin disorders such as: acne, rosacea, seborrheic dermatitis. Often in the course of therapy of seborrheic conditions patients report dryness of the skin. Hence the need for specialized treatment and use of properly chosen cosmetics.
    Aim: The aim of the study was to assess the tolerability and care properties of Cetaphil products in the course of seborrheic skin diseases. In this study, patients tested Cetaphil products designed for dry skin (Cetaphil EM, Cetaphil MD Dermoprotektor, Cetaphil DA Ultra) and for acne skin (Cetaphil Dermacontrol foam, Cetaphil Dermacontrol cream).
    Material and methods: 40 patients was included to open application study. The subjects were divided into 4 groups: 10 patients with acne vulgaris treated with topical preparations and 10 patients with acne receiving oral Isotretinoin, 10 patients with rosacea, 10 patients with seborrheic dermatitis. Evaluation of the effectiveness of the products was made during the control visits in 1st, 2nd, and 4th week after baseline. Evaluation was made by dermatologist and was also patient’s self assesment. Patients was filling the form about convenience of using the product, ease of application, the degree of hydration of the skin and the consistency of the product.
    Results: During investigators assesment patients in all groups conducted an improvement in skin condition. According to the self assesment of the participants, improvement was also significant in all groups. Based on the results of the study we found that the tested products were effective (ie. correctly cleared the skin and proper restored moisture level) and were well tolerated. Cosmetic formulations of products was assessed by participants as very good or good.
    Conclusion: Proper cosmetics should be used as adjuvant therapy in the skin care of patients with seborrhea. The study demonstrated the appropriate action, high tolerance and outstanding qualities of tested Cetaphil products.
    Key words: seborrhea, acne vulgaris, rosacea, seborrheic dermatitis, skin dryness, Cetaphil

    Choroby pęcherzowe w ujęciu holistycznym
    Bullous diseases in the holistic conception
    Mateusz Kowal, Anna Stańkowska, Beata Bergler-Czop, Anna Słomian, Ligia Brzezińska-Wcisło

    Streszczenie
    Wprowadzenie: Choroby pęcherzowe to heterogenna grupa przewlekłych chorób skóry o podłożu autoimmunologicznym. Cechują się powstawaniem wykwitów typu pęcherzy na skórze i/lub na błonach śluzowych. Jakość życia zależna od zdrowia to poczucie jednostki co do jej stanu fizycznego, psychicznego, pozycji społecznej. Dolegliwości, charakter i leczenie chorób pęcherzowych nie pozostają obojętne na stan psychofizyczny pacjentów.
    Cel pracy: Ocena jakości życia pacjentów z chorobą pęcherzową.
    Materiał i metody: Badaniem objęto 126 pacjentów (78 kobiet i 48 mężczyzn) z chorobą pęcherzową. W grupie badanej średnia wieku wynosiła 62 lata. Do oceny jakości życia zastosowano autorską ankietę zawierającą 20 pytań oraz polską wersję wskaźnika jakości życia DLQI.
    Wyniki: Średni wynik DLQI otrzymany w ankiecie wykazał umiarkowanie obniżoną jakość życia pacjentów. 82% badanych zauważyło, że choroba ma wpływ na ich satysfakcję życiową w stopniu umiarkowanym lub znaczącym. 50% pacjentów potwierdziło, że ich poczucie własnej wartości jest znacząco obniżone, 45% podało, że ich nastrój jest obniżony, a 43% zgłosiło problemy ze snem.
    Wniosek: Przeprowadzone badanie wykazało, że choroby pęcherzowe obniżają jakość życia chorych. Utrudnienie życia codziennego zależało od występowania i nasilenia objawów.
    Słowa kluczowe: choroby pęcherzowe, jakość życia, DLQI

    Abstract
    Introduction: Bullous diseases are a heterogeneous group of chronic autoimmune skin diseases. They are characterized by formation of blisters type changes on the skin and/or mucous membranes. Quality of life dependent on the health is a sense of unit as to it’s physical, psychological condition and social position. Ailments, the nature and treatment of bullous diseases do not remain indifferent to the mental and physical condition of patients.
    Aim: The aim of the study was to assess the quality of life in patients with bullous disease.
    Material and methods: The study included 126 patients (78 women and 48 men) with bullous disease. In the study group the average age was 62 years. To assess the quality of life, author used a questionnaire containing 20 questions and Polish version of dermatology life quality index DLQI.
    Results: The average DLQI score obtained in the survey showed moderately reduced quality of life of patients. 82% of examinated recorded moderate or significant influence of the disease to their life satisfaction. 50% of patients confirmed significantly lowered self-esteem, whereas 45% only lowered. 43% signalized sleeping disorders.
    Conclusion: The study showed that bullous diseases reduces the quality of life of patients. Restricting everyday life depended on the presence and severity of symptoms.
    Key words: bullous diseases, quality of life, DLQI

    Aktualne wytyczne dotyczące chorób przenoszonych drogą płciową. Część I: Choroby wirusowe
    Current guidelines regarding sexually transmitted diseases. Part I: Viral diseases
    Radomir Reszke, Adam Reich

    Streszczenie
    Choroby przenoszone drogą płciową towarzyszą ludzkości od wieków i nadal stanowią istotny problem epidemiologiczny o znaczeniu globalnym. Oprócz licznych manifestacji klinicznych uwagę zwraca mnogość czynników wywołujących tę grupę schorzeń, które obejmują wirusy, bakterie, pierwotniaki, grzyby oraz stawonogi. Wśród chorób wywołanych przez wirusy najważniejsze znaczenie w codziennej praktyce dermatologicznej mają opryszczka płciowa powodowana przez wirusy opryszczki (HSV-2 i HSV-1), brodawki płciowe wywołane przez wirusy brodawczaka ludzkiego (HPV) oraz mięczak zakaźny spowodowany przez wirus mięczaka zakaźnego (MCV). W diagnostyce powyższych schorzeń kluczowe znaczenie mają dokładnie zebrany wywiad i skrupulatnie przeprowadzone badanie przedmiotowe, a niekiedy diagnostykę uzupełniają badania dodatkowe. W leczeniu tych chorób stosuje się terapię farmakologiczną (m.in. acyklowir, walacyklowir, imikwimod, podofilotoksynę, wodorotlenek potasu) i zabiegową (wycięcie chirurgiczne, kriodestrukcja, laseroterapia). W niniejszym artykule, na podstawie aktualnego piśmiennictwa, dokonano przeglądu dostępnych metod terapeutycznych wirusowych chorób przenoszonych drogą płciową z uwzględnieniem ich mechanizmu działania, szczególnych wskazań, przeciw wskazań i działań niepożądanych.
    Słowa kluczowe: brodawki płciowe, mięczak zakaźny, opryszczka narządów płciowych

    Abstract
    Sexually transmitted infections have been present in human beings for ages and still pose a significant epidemiological problem worldwide. Apart from various clinical manifestations, there is a number of etiological factors which comprise viruses, bacteria, protozoa, fungi and arthropods. Among the viral diseases, the most important which are encountered in everyday dermatological practice are genital herpes caused by herpes simplex viruses (HSV-2 and HSV-1), anogenital warts caused by human papilloma virus (HPV) and molluscum contagiosum caused by molluscum contagiosum virus (MCV). Diagnosis is established based on detailed medical history, thorough physical examination and occasionally with the aid of additional diagnostic procedures. An active therapeutic approach comprises pharmacotherapy (e.g. acyclovir, valaciclovir, imiquimod, podophyllotoxin, potassium hydroxide) and invasive procedures (surgical excision, cryodestruction, laser therapy). The current review focuses on available therapeutic measures of viral sexually transmitted infections caused with the emphasis on the mechanism of treatment mechanisms, special indications, contraindications and adverse events.
    Key words: genital warts, molluscum contagiosum, herpes genitalis

    Livedo waskulopatia
    Livedo vasculopathy
    Agnieszka Wojciechowska, Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Katarzyna Tabara, Magdalena Kręgiel, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Livedo waskulopatia to choroba skóry, w której dochodzi do zamknięcia naczyń krwionośnych skóry właściwej przez złogi włóknika bez wykładników zapalnych w badaniu histopatologicznym. Charakteryzuje się obecnością sinych plamek lub grudek występujących na kończynach dolnych, zwłaszcza w okolicy kostek lub na grzbietach stóp. Zmiany te zwykle ulegają owrzodzeniu, które skutkuje pojawieniem się białych zanikowych blizn atrophie blanche (AB). Ostatni konsensus wyróżnił dwie postaci AB: AB-LV kompleks i AB w przebiegu przewlekłej niewydolności żylnej, wymagające odmiennego podejścia terapeutycznego. W przeglądzie zaprezentowano aktualne informacje na temat patofizjologii, objawów klinicznych, diagnostyki i metod terapeutycznych livedo vasculopathy.
    Słowa kluczowe: livedo waskulopatia, atrophie blanche, livedo vasculitis, owrzodzenia kończyn dolnych

    Abstract
    Livedoid vasculopathy (LV) is a skin disease with thrombotic occlusion of the the blood vessels of the dermis with non-inflammatory histopathology findings. It is characterized by the presence of purpuric macules or papulaes on the lower limbs, especially on the ankles and dorsum of the feet. These lesions usually undergo ulceration, which cause white atrophic scars called atrophie blanche (AB). A recent consensus document has determined AB has 2 forms: the AB-LV complex and AB with chronic venous insufficiency which require different approaches to treatment. In this review we present current information about pathophysiology, clinical signs, diagnosis and treatment options for livedoid vasculopathy.
    Key words: livedo vasculopathy, atrophie blanche, livedo vasculitis, leg ulcer

    Zastosowanie metod aparaturowych w terapii rozstępów
    Striae distensae – an overview apparatus methods
    Kasjana Podgórna, Adam Halbina, Helena Rotsztejn

    Streszczenie
    Rozstępy są powszechnie występującymi zmianami w praktyce lekarza dermatologa i kosmetologa. Znane są czynniki zwiększające ryzyko pojawiania się rozstępów, ale nie do końca wiadomo jaka jest ich etiologia. Nie ma także jednej wysoce skutecznej metody prowadzącej do ustępowania rozstępów. W pracy przedstawiono przegląd różnych terapii aparaturowych, w szczególności z wykorzystaniem fal elektromagnetycznych o częstotliwościach radiowych, terapii światłem i metod iniekcyjnych. Przegląd dotychczasowych badań wskazuje na stały rozwój metod niwelowania rozstępów przy występowaniu minimalnych skutków ubocznych.
    Słowa kluczowe: rozstępy, mikrodermabrazja, terapia światłem, fala radiowa, terapia igłowa

    Abstract
    Striae distensae are common changes for dermatologists and cosmetologists. Factors increasing the risk of stretch marks are known, but their etiology has not been fully elucidated. There is not one, perfect and highly effective method improving the appearance of striae distensae. We present an overview of various therapies, especially with electromagnetic waves of radio frequencies, light therapies and injection methods. Existing studies show constant development in the treatment of striae distensae, with the use of methods causing minimal adverse effects.
    Key words: striae distensae, microdermabrasion, light therapy, radiofrequency, needling therapy

    Scleredema diabeticorum u pacjenta chorującego na cukrzycę typu 2 – opis przypadku
    Scleredema diabeticorum in a patient with diabetes mellitus type 2 – case report
    Katarzyna Płużańska-Srebrzyńska, Zofia Gerlicz-Kowalczuk, Joanna Krzysiek, Agnieszka Wojciechowska, Andrzej Kaszuba

    Streszczenie
    Obrzęk twardzinowy (scleredema) jest rzadką chorobą tkanki łącznej, po raz pierwszy opisaną w 1900 r. przez Buschkego. Klasyczny podział obejmuje trzy typy scleredema. Pierwszy – powiązany z infekcją górnych dróg oddechowych. Drugi – występujący w przebiegu schorzeń hematologicznych. Trzeci – związany najczęściej z wieloletnią, źle kontrolowaną cukrzycą insulinozależną, z licznymi powikłaniami mikroangiopatycznymi. Nie są znane skuteczne metody leczenia tego schorzenia, opisywano liczne schematy postępowania, jednak zazwyczaj z ograniczonym efektem terapeutycznym. W artykule opisano przypadek 52-letniego pacjenta z krótkim wywiadem cukrzycy typu 2, bez współistniejących powikłań i z dobrą kontrolą metaboliczną choroby, u którego zastosowano leczenie dużymi dawkami penicyliny prokainowej, uzyskując poprawę stanu klinicznego.
    Słowa kluczowe: obrzęk twardzinowy, choroby tkanki łącznej, penicylina prokainowa, cukrzyca

    Abstract
    Scleredema is a rare connective tissue disease, originally descibed by Buschke in 1900. Three groups of scleredema have been described. The fi rst seems to be connected with acute infection of upper respiratory tract. The second is usually associated with monoclonal gammapathy or other haematological diseases. The third known as scleredema diabeticorum develops in patients with a long-term, severe and complicated diabetes. No effective treatment is known for SD, many therapies have been described with limited success. Herein we present a case of 52-year-old male who developed SD with only 2-yearlong duration of diabetes with very good metabolic control and no complications, treaded successfully with high-dose penicillin.
    Key words: scleredema, connective tissue, penicillin, diabetes

    Związek zabiegów kriolipolizy z wystąpieniem liszaja twardzinowego – opis przypadku
    The correlation between cryolipolysis procedures and the occurrence of lichen sclerosus – case report
    Aleksandra Kosmala, Dorota Jenerowicz, Zygmunt Adamski

    Streszczenie
    Wprowadzenie: Liszaj twardzinowy (lichen sclerosus – LS) jest przewlekłą dermatozą zapalną o nieznanej etiologii, zlokalizowaną w obrębie skóry i błon śluzowych, głównie okolicy anogenitalnej. W etiopatogenezie LS bierze się pod uwagę procesy autoimmunologiczne, czynniki genetyczne, choroby wirusowe, zaburzenia hormonalne, a także związek z przewlekłym drażnieniem i urazem. Zgłaszane są przypadki występowania LS w miejscu oparzeń, naświetlań, szczepień, blizn czy nawet tatuaży.
    Cel pracy: Rozważenie wpływu zabiegów kriolipolizy na rozwój liszaja twardzinowego.
    Opis przypadku: Przedstawiono przypadek 60-letniej pacjentki, która zgłosiła się do Kliniki Dermatologii z powodu porcelanowobiałych zmian skórnych z cechami zaniku i stwardnienia, zlokalizowanych głównie w obrębie przedniej powierzchni brzucha, pod piersiami oraz w okolicy pachowej. W okolicy anogenitalnej nie obserwowano zmian skórnych. Trzy miesiące przed pojawieniem się zmian pacjentka odbyła 10 zabiegów kriolipolizy w obrębie brzucha, tj. nieinwazyjnej metody usuwania tłuszczu za pomocą chłodzenia, w celu wywołania lipolizy. Zabieg polegał na zassaniu skóry wraz z warstwą tkanki tłuszczowej do specjalnej głowicy wyposażonej w płytki chłodzące, powodujące proces kriolipolizy.
    Wnioski: W literaturze opisywano przypadki występowania liszaja twardzinowego w miejscu urazu bądź drażnienia (np. tatuaże czy oparzenia), ukazując związek LS z objawem Koebnera. Prezentowany przypadek nasuwa podejrzenie powiązania zabiegów kriolipolizy z wystąpieniem liszaja twardzinowego.
    Słowa kluczowe: liszaj twardzinowy, lipoliza, objaw Koebnera

    Abstract
    Introduction: Lichen sclerosus (LS) is a chronic inflammatory skin disorder of unknown etiology, involving the skin and mucous membranes, especially in the ano-genital regions. The etiology of LS is not fully understood. It is considered an autoimmune disease process with predisposing factors such as genetics, viral diseases, hormonal disorders, as well as chronic irritation and trauma. There are reported cases of LS developing in areas of burns, radiation exposure, vaccination sites, scars and even tattoos.
    Aim of study: The goal of this paper is to assess the influence of cryolipolysis treatments on the development of lichen sclerosus.
    Case report: We present a case of a 60-year-old patient who came to the Department of Dermatology due to the development of porcelain-white skin lesions with features of atrophy and hardening of the skin. The lesions were localized mainly on the anterior surface of the abdomen, under the breasts and in the axillary regions. Lesions in the ano-genital area were not observed. Three months prior to the development of the lesions, the patient underwent 10 cryolipolysis procedures on the abdomen, i.e. a non-invasive method of reducing fatty tissue by utilizing cold temperatures in order to induce lipolysis. The treatment involves using a specialized probe equipped with cooling plates. The probe creates suction, enveloping a portion of skin and the underlying fatty tissue, cooling it significantly, and thereby inducing lipolysis. Conclusions: Studies describe cases of lichen sclerosus occurring at sites of injury or chronic irritation, such as tattoos or burns, revealing a relationship between LS and Koebner phenomenon. The presented case suggests a correlation between cryolipolysis procedures and the occurrence of lichen sclerosus.
    Key words: lichen sclerosus, lipolysis, Koebner phenomenon

    Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi

    Streszczenie
    U małych dzieci funkcja termoregulacyjna łatwo może ulec zaburzeniu w wyniku przegrzania. Następstwem tego mogą być potówki. Nie wymagają one specjalistycznego leczenia, tylko właściwej pielęgnacji. W wyniku suchości skóry przy atopowym zapaleniu skóry (AZS) dochodzi do świądu. Drapanie otwiera wrota zakażenia dla najczęstszego patogenu w tej chorobie – gronkowca złocistego. Aby przerwać błędne koło atopowe, zaleca się użycie wodnego roztworu fioletu gencjany. Pokrzywka barwnikowa jest najczęstszą postacią mastocytozy skórnej u dzieci, a w jej przebiegu może dojść do wytworzenia pęcherzy, ich pęknięcia i nadżerek. Jeśli zmiany są liczne, mogą być różnicowane z histiocytozą z komórek Langerhansa. W obu tych chorobach do ustalenia rozpoznania konieczne jest wykonanie badania histopatologicznego wycinka skóry.
    Słowa kluczowe: dzieci, potówki, fiolet gencjany w AZS, pokrzywka barwnikowa, histiocytoza z komórek Langerhansa

    Abstract
    In young children thermoregulatory function can easily be impaired as a result of overheating. The consequence of this condition may be a heat rash. It does not require specialized treatment but a proper care. In atopic dermatitis dryness of the skin may result pruritus. Scratching opens the entry of infection for the most common pathogen in this disease – Staphylococcus aureus. To break the vicious atopic circle it is recommend to use of an aqueous solution of gentian violet. In children urticaria pigmentosa is the most common form of cutaneous mastocytosis. In the course of this disease may develop blisters, ruptures and erosions. If the lesions are numerous may be differentiate from Langerhans cell histiocytosis. Both diseases requires conformation of the diagnosis by histopatological examination of the skin. Key words: children, heat rash, gentian violet in AD, mastocytosis, Langerhans cell histiocytosis

    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  8. Dermatologia Praktyczna 4/2016

    Dermatologia Praktyczna 4/2016

    Redaktor naczelny: Prof. dr hab. n. med. Andrzej Kaszuba Zastępca redaktora naczelnego: Prof. dr hab. n. med. Franciszek Seneczko

    • Nieinterwencyjne badanie porównujące skuteczność i bezpieczeństwo leczenia trądziku pospolitego doustną izotretynoiną (lekiem Aknenormin) w dawce 0,5 mg/kg m.c. vs. 0,7 mg/kg m.c 
    • Świerzb – problem wciąż aktualny? 
    • Niefarmakologiczne metody redukcji zmian trądzikowych. Część I: Peelingi chemiczne Choroby skóry wywołane skojarzonym działaniem światła, związków fototoksycznych i fotoalergicznych 
    • Choroba Hailey-Hailey – przegląd nowych opcji terapeutycznych 
    • Preparaty jednoskładnikowe w leczeniu trądziku zwykłego 
    • Terapia fotodynamiczna światłem dziennym przy użyciu aminolewulinianu metylu w kremie jest skuteczna i prawie bezbolesna w leczeniu rogowacenia słonecznego: kontrolowane, randomizowane, pojedynczo zaślepione badanie III fazy w Europie 
    • Choroba Kyrlego – opis przypadku
    • Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi 
    • Wpływ ocen HTA na wydawane decyzje administracyjne o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych
    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  9. Dermatologia Praktyczna 3/2016

    Dermatologia Praktyczna 3/2016

    Redaktor naczelny: Prof. dr hab. n. med. Andrzej Kaszuba Zastępca redaktora naczelnego: Prof. dr hab. n. med. Franciszek Seneczko

    • Ocena skuteczności emolientów z linii Cetaphil w leczeniu suchości skóry 
    • Helicobacter pylori w dermatologii. Część II: Choroby skóry mediowane immunologicznie 
    • Zastosowanie cyklopiroksu w leczeniu grzybic powierzchownych 
    • Różnicowanie osutek w przebiegu chorób zakaźnych wieku dziecięcego i innych chorób wirusowych 
    • Laser ekscymerowy 308 nm w leczeniu bielactwa – studium trzech przypadków klinicznych 
    • Opis przypadku łuszczycy pospolitej u sióstr – domniemana rola czynników genetycznych, zakaźnych oraz stresu w powstawaniu choroby 
    • Sprawozdanie z XXXI Zjazdu Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego we Wrocławiu 
    • Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi 
    • Reklama w gabinecie lekarskim
    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł
  10. Dermatologia Praktyczna 2/2016

    Dermatologia Praktyczna 2/2016

    Redaktor naczelny: Prof. dr hab. n. med. Andrzej Kaszuba Zastępca redaktora naczelnego: Prof. dr hab. n. med. Franciszek Seneczko

    • Helicobacter pylori w dermatologii. Część I: Choroby autoimmunologiczne
    • Aktualności w leczeniu łysienia plackowatego
    • Charakterystyka spektrum klinicznego skórnego zapalenia naczyń
    • Zespół policystycznych jajników – problem interdyscyplinarny
    • Postępy w terapii czerniaków skóry w 2015 roku
    • Biologiczne leki biopodobne (biosymilary) w dermatologii – szansa na lepszą dostępność leczenia
    • Gruźlica rozpływna skóry – trudności diagnostyczne
    • Guz Malherbe’a – opis dwóch przypadków
    • Dermatologia dziecięca – pytania i odpowiedzi
    • Prawno-etyczne uwarunkowania roli i powinności lekarza podczas prowadzenia badań naukowych
    Dowiedz się więcej
    Cena: 22,00 zł

Siatka Lista

Ustaw kierunek malejący

Strona:
  1. 1
  2. 2

Reklama pod kategoriami z lewej strony

TA STRONA UŻYWA COOKIE. Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki. Więcej informacji można uzyskać w polityce prywatności. Zobacz więcej